Τα λόγια σου… είναι σαν καρφιά στο σώμα μου!

  Ο βίαιος νεαρός, δεν ήθελε και πολύ να χάσει την υπομονή του.

  Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.

Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά .

Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.

Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί.

Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.

Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.

Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά.

Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του  μπροστά από τον κήπο και του είπε:

– «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έκαναν τα καρφιά. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν.

Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή.

Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.»

«Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου…»

via

Πνευματική σχιζοφρένεια

   Η λέξη σχιζοφρένεια, παρμένη από την Ψυχιατρική, δηλώνει ψυχωτικές διαταραχές «με κύρια συμπτώματα τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις, την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, καθώς και την αποδιοργάνωση της σκέψης, της ομιλίας και γενικότερα της προσωπικότητας»[1].

  Χρησιμοποιώ τον όρο «πνευματική σχιζοφρένεια», για να επισημάνω τις καταστάσεις εκείνες των «ανθρώπων της θρησκείας» που έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό φαίνεται:

- όταν πιστεύουμε ότι έχουμε χαρίσματα που δεν έχουμε

- όταν νομίζουμε πως ζούμε σε μια ζούγκλα ανθρώπων που θέλουν να μας κάνουν κακό, επειδή πιστεύουμε

- όταν θεωρούμε όλους τους ανθρώπους ότι είναι «αγγελικά πλασμένοι», τέλειοι και άγιοι, γι’ αυτό και τους εμπιστευόμαστε

- κι ακόμα, όταν άλλα πιστεύουμε, άλλα κάμνουμε στην καθημερινότητα κι άλλα διδάσκουμε στους άλλους.

  

  Ρίχνοντας μια ματιά στους βίους των αγίων ή στα διάφορα Γεροντικά, άνετα διαπιστώνουμε την κατάθεση της πραγματικότητας, που συνίσταται στην ανθρώπινη αδυναμία, που οδηγεί σε ποικίλες πτώσεις, απογοητεύσεις, πνευματικές οκνηρίες, όπως και στην ανθρώπινη επιθυμία να ζήσουν τη ζωή του Θεού που οδηγεί στην προσπάθεια του αγώνα,  να εφαρμόσουν τις ευαγγελικές αρετές.

Όπως η γνώση των πραγματικών διαστάσεων μιας ασθένειας, κι όχι η απόκρυψή τους, οδηγεί στη θεραπευτική αγωγή που φέρνει την υγεία, έτσι και η γνώση της πραγματικότητας του εαυτού μας κι όχι η ψευδαίσθηση, οδηγεί στην πνευματική θεραπεία, που είναι η φυσιολογική ζωή της ύπαρξής μας.

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να γίνει γιατρός του εαυτού του. Αυτός που όντως επιθυμεί να φτάσει όχι ως υπερφυσικό γεγονός αλλά ως την κατά φύση κατάσταση, βρίσκει πνευματικό ιατρό που τον εμπιστεύεται, τον υπακούει και τον αγαπά. Κι αυτός, εμπνεόμενος από το Άγιο Πνεύμα, που «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί», καθοδηγεί χωρίς να κατευθύνει, δείχνει το δρόμο χωρίς να επιβάλλει, θεραπεύει χωρίς να σκοτώνει την ελευθερία του προσώπου.

Δεν είναι παράξενο αν «ο κόσμος τρελάθηκε», αν δεν βρίσκουμε ανθρώπους «του αυτού πνεύματος», για να συνεννοηθούμε, αν οι σημερινοί άνθρωποι ζουν σχιζοφρενικά – αποδιοργανωμένοι και συγχυσμένοι.

 Το παράξενο και συγχρόνως το τραγικό, είναι ότι: «άνθρωποι της Εκκλησίας» έχουν τέτοια χαρακτηριστικά. Όμως, ο Χριστός που  «παραλαμβάνει λύκους και τους κάνει αρνάκια»,  μπορεί να μεταποιήσει τη σχιζοφρένεια σε ισορροπημένη ζωή, τον αποδιοργανωμένο και συγχυσμένο σε άνθρωπο που ξέρει τι θέλει και πού βαδίζει, το νευρικό και κομπλεξικό σε ήρεμο και χαρισματούχο.

Κι όλ’ αυτά τα ωραία και τα σημαντικά, θα γίνουν πραγματικότητα σε όσους θέλουνν, σε όσους εμπιστευτούν, σε όσους ζήσουνν απλά και ειλικρινά την εμπειρία που στηρίζεται στην διδασκαλία του Χριστού.

[1] Ακαδημία Αθηνών

 Χρηστικό λεξικό της

 Νεοελληνικής Γλώσσας

 Αθήνα 2014, 6.1549.

via

Θετική σκέψη: Δεν είναι ούτε mantra ούτε ξόρκι

  Τα τελευταία χρόνια η έκφραση Να σκέφτεσαι θετικά έχει ακουστεί και γραφτεί υπερβολικά. Άρθρα, δημοσιεύσεις, βιβλία, βίντεο και χρωματιστές λεζάντες στο διαδίκτυο και στον τύπο μας προτρέπουν να σκεφτόμαστε θετικά ώστε να λύσουμε σχεδόν όλα μας τα προβλήματα. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι αυτή η φράση είναι κάτι σαν μάντρα (mantra*) ή έστω κάποιο αόρατο ξόρκι** και μόλις την προφέρουν αμέσως όλα θα αλλάξουν μαγικά, θα έχουμε καλή υγεία, θα περάσει η κατάθλιψη (σαν να ήταν γρίπη), θα εξαφανιστεί το άγχος και θα γίνουν όλα λαμπερά και φωτεινά.

Το σκέψου θετικά δεν αρκεί

Με μια πρόχειρα λογική σκέψη αυτό είναι αδύνατο, επίσης όταν την συστήνουμε σαν συμβουλή, μοιάζει το λιγότερο αφελής. Κάποιος που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα και ζήτα την βοήθεια μας λέτε να μην μπορεί να το σκεφτεί μόνος του; Να μην το έχει διαβάσει ή ακούσει κάπου; Για να μην το εφαρμόζει σημαίνει ότι δεν μπορεί να το κάνει. Πολλές φορές ακόμη και αν θέλει να το εφαρμόσει η καθημερινότητα και τα γεγονότα δεν τον αφήνουν για να μην αναφερθούμε σε επιστημονικούς όρους και αιτίες (κατάθλιψη, αγχώδη διαταραχή, φοβίες, ανασφάλειες, αποτυπωμένες συμπεριφορές κλπ).

Το να σκεφτεί κανείς θετικά είναι μια διαδικασία που μαθαίνεται και χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα εφαρμογής ώστε να γίνει συνήθεια. Επίσης ακόμη και όταν αυτό επιτευχθεί δεν σημαίνει ότι κάποιος θα μπορεί να το εφαρμόσει σε κάθε περίπτωση. Σημαίνει όμως ότι θα έχει μάθει τον τρόπο να βρίσκει θετικές διεξόδους ακόμη και στις δύσκολες καταστάσεις. Για παράδειγμα ακόμη και ένας άνθρωπος με θετική σκέψη και στάση ζωής, αν το βράδυ που γυρίσει σπίτι του ο/η σύντροφος του, τον έχει εγκαταλείψει δεν μπορεί να σκεφτεί θετικά, για παράδειγμα τι καλά που θα έχει το σπίτι όλο μόνος του.

Θετική σκέψη ή θετική στάση;

Η θετική σκέψη, λοιπόν, δεν είναι παυσίπονο, είναι στάση ζωής, που πρέπει να προκύψει μέσα από τις εμπειρίες, τα λάθη και τις επιλογές που έχουμε κάνει στο παρελθόν, σαν απόσταγμα. Αναλογιστείτε για παράδειγμα πόσες φορές εναντιωθήκατε σε μια αλλαγή στη ζωή σας και ύστερα από αρκετό καιρό συνειδητοποιήσατε ότι τελικά σας οδήγησε σε καλύτερα μονοπάτια. Πόσες φορές επίσης φοβηθήκατε ή αμφιβάλλατε για την επιλογή σας, αλλά τελικά οι περισσότεροι από τους φόβους σας δεν επιβεβαιώθηκαν;

Η θετική στάση ζωής μαθαίνεται λοιπόν, μέσα από σωστή και αντικειμενική παρατήρηση, και αφορά κυρίως το επίπεδο προσαρμοστικότητας που έχει ο καθένας μας στα γεγονότα και στις αλλαγές. Με άλλα λόγια η δυνατότητα μας να προσαρμοζόμαστε προσδιορίζει την στάση που θα έχουμε στη ζωή. Ο άνθρωπος έχει αυτή την δυνατότητα πολύ ανεπτυγμένη αλλά οι πεποιθήσεις του συχνά, δεν τον αφήνουν να το αντιληφθεί.

Οι πεποιθήσεις μας είναι το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπουμε την πραγματικότητα.Αρκεί μία μόνο στιγμή για να βρεθούμε εγκλωβισμένοι σε παλιά συναισθήματα και αρνητικές πεποιθήσεις και αυτό επηρεάζει δραστικά τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Οι άνθρωποι που αποφεύγουν την αυτεπίγνωση συνήθως φοβούνται να έρθουν σε επαφή με το σκοτεινό παιδί μέσα τους. Αν όμως αποδεχτούμε την ύπαρξή του, και μαζί μ’ αυτό τους φόβους, τα αισθήματα κατωτερότητας και ντροπής, τη θλίψη και την απόγνωσή μας, τότε θα συμφιλιωθούμε μαζί του 

Όταν ένα υλικό έχει υγρή μορφή, δεν έχει συγκεκριμένο σχήμα, αλλάζει με ευκολία και προσαρμόζεται στο δοχείο του. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 70% από νερό.

Θετικά συναισθήματα και υγεία, η επιστημονική άποψη

Στο βιβλίο του D. Goleman Συναισθηματική νοημοσύνη αναφέρεται ότι το 1974 ο ψυχολόγος Ρόμπερτ Αντερ ανακάλυψε πως το ανοσοποιητικό σύστημα, όπως και ο εγκέφαλος μπορεί να εκπαιδευτεί. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι σκέψεις και κατά συνέπεια τα συναισθήματα μας, επηρεάζουν την υγεία μας και αυτός είναι ίσως ο σημαντικότερος λόγος που κάποιος πρέπει αν εφαρμόσει την θετική σκέψη στη ζωή του. Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι ο εγκέφαλος του σώματος, τα συγκεκριμένα κύτταρα ταξιδεύουν στο αίμα κατά μήκος όλου του σώματος και έρχονται σε επαφή με κάθε άλλο κύτταρο.

Νευροψυχοανοσοβιολογία

Ένα δίκτυο ερευνητών ανακάλυψε ότι οι χημικοί νευροδιαβιβαστές που δρουν στον εγκέφαλο και στο ανοσοποιητικό σύστημα, συναντιούνται στις νευρωνικές περιοχές που ρυθμίζουν το συναίσθημα. Αυτή η αλληλεπίδραση δίνει στα συναισθήματα την δυνατότητα να επιδρούν στο νευρικό σύστημα, το οποίο ρυθμίζει τα πάντα, από το πόση ινσουλίνη εκκρίνεται μέχρι τα επίπεδα πίεσης του αίματος. Καταλήγοντας πως το νευρικό σύστημα όχι μόνο συνδέεται με το ανοσοποιητικό σύστημα, αλλά έχει ουσιαστικό ρόλο και στην σωστή λειτουργία του. Ο τομέας της επιστήμης που μελετάει αυτή την αλληλεπίδραση ονομάζεται νευροψυχοανοσοβιολογία.

Και σίγουρα θα έχετε ξεχάσει το όνομα της στα επόμενα πέντε λεπτά, όμως να μην ξεχάσετε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην υγεία μας, ο τρόπος που σκεφτόμαστε και τα συναισθήματα που νιώθουμε ως συνέπεια των σκέψεων μας. Είναι γνωστά σε όλους τα ψυχοσωματικά προβλήματα, τα αυτοάνοσα νοσήματα έως οι σοβαρότερες ασθένειες που συνδέονται με την ψυχολογία μας.

Η δύναμή βρίσκεται μέσα μας

Έτσι λοιπόν χωρίς εύκολες προτροπές και γνωμικά, χωρίς να χρειαστεί να συμπεριφερόμαστε σαν ανέμελοι ήρωες κόμικς, κάθε φορά που μας συμβαίνουν δυσκολίες ή που οι σκέψεις μας μένουν κολλημένες σε απαισιόδοξους δρόμους, οφείλουμε να έχουμε έναν προσωπικό μπούσουλα θετικής διαδρομής.

Ας παραβλέψουμε την φράση ''σκέψου θετικά και όλα θα έρθουν θετικά'' και ας κατανοήσουμε ότι όλα όσα ''έρχονται'' βρίσκονται μέσα μας και χρειάζεται να πηγαίνουμε εμείς σε αυτά.

Να τα εντοπίζουμε και να τα ανακαλύπτουμε, όλες εκείνες τις φορές που πιστέψαμε πως δεν θα τα καταφέρουμε και τελικά κάναμε λάθος. Όλα όσα μας τρόμαξαν κάποτε και τελικά έγινα οι αφορμές να είμαστε σήμερα εδώ, με όσα αγαπάμε, γευόμαστε, νιώθουμε και όσα ακόμη ονειρευόμαστε να ζήσουμε. Είμαστε ικανοί για τις δυσκολίες και τις χαρές που κρύβονται στις στροφές του δρόμου μας. Ίσως γιατί δεν υπάρχουν τα μεν χωρίς τα δε, σαν το σύμβολο του γιν- γιαν, εμπεριέχονται όλα σε μια ισορροπία ζωτικής σημασίας.

*Το μάντρα (αγγλική προφορά /ˈmæntrə, ˈmɑːn-, ˈmʌn-/ ) είναι μια ιερή έκφραση, ένας μυστηριακός ήχος, μια συλλαβή, λέξη, συνδυασμός φωνημάτων, ή ομάδα λέξεων στα σανσκριτικά, που θεωρείται από τους πιστούς πως έχει ψυχολογικές ή/και πνευματικές δυνάμεις. Ορισμένα μάντρα έχουν συντακτική δομή και κυριολεκτικό νόημα, ενώ άλλα όχι. 

**ξόρκι: λέξη ή φράση, κατανοητή συνήθως, που θεωρείται ότι διώχνει το κακό πνεύμα. (πηγή wikipedia)

via

Ανεπίλυτα προβλήματα στις σχέσεις

  Οι σχέσεις περνούν από πολλά στάδια. Πρώτα σειρά έχουν το φλερτ, το παιχνίδι κι ο ενθουσιασμός. Στη συνέχεια, ο έρωτας κι η ανεξέλεγκτη δίψα για τον άλλον. Και τελικά, η αγάπη. Όλες οι σχέσεις έχουν προβλήματα. Καμία δεν είναι ιδανική. Εκτός κι αν γνωρίζετε καμία τέτοια και μας το πείτε να χαρούμε κι εμείς.

Κανένας άνθρωπος δεν ταιριάζει απόλυτα με κάποιον άλλο. Αυτή είναι και η μαγεία των σχέσεων. Γιατί ποιος θα ήθελε να βρίσκεται σε σχέση με τον ίδιο του τον εαυτό; Σε εμένα φαντάζει απίστευτα εγωιστικό και βαρετό. Διαφωνίες και τσακωμοί για μικροπράγματα είναι πάντα στο πρόγραμμα κι είναι καλοδεχούμενοι, καθώς αυτοί είναι που διατηρούν τη φλόγα στη σχέση.

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα προβλήματα, που σύμφωνα με τους ειδικούς δεν μπορούν να βελτιωθούν κι εν τέλει να επιλυθούν, με αποτέλεσμα να είναι αναγκαίο να δώσεις ένα τέλος στη σχέση σου, για το δικό σου καλό αλλά και του συντρόφου σου…

1. Περιφρονεί ο ένας τον άλλο.

Η περιφρόνηση κι η απέχθεια για τον/τη σύντροφό σου, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι η βασική ένδειξη για τον τερματισμό μίας σχέσης. Εάν φτάσετε σε εκείνο το σημείο, όπου θα νιώθετε απέχθεια ο ένας για τον άλλο ή ανταλλάζετε σαρκαστικές κουβέντες, ακόμη κι αν κάνετε υποδείξεις μεταξύ σας, τελειώστε το όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η περιφρόνηση σημαίνει μη σύνδεση. Εάν η μία από τις δύο πλευρές δεν είναι διαλλακτική και δεν προσπαθεί να σταματήσει τους τσακωμούς, το πρόβλημα όλο και θα διογκώνεται.

2. Ο σύντροφός σου αναζητά άσκοπα τον καυγά.

Σαφώς και θα υπάρξουν φορές που η άποψή σου θα είναι εντελώς διαφορετική σ’ ένα ζήτημα από αυτήν του/της συντρόφου σου. Πρέπει να καταλάβεις ότι το θέμα δεν είναι ποιου η άποψη θα κυριαρχήσει. Πρέπει να συμφωνείτε στο ότι διαφωνείτε, αλλά έως εκεί. Αν θες εσύ ή ο/η σύντροφός σου ντε και καλά να επικρατήσει η άποψη του καθενός, το παιχνίδι έχει ήδη χαθεί. Αυτός που επιζητεί τον καυγά και στη συνέχεια αναζητά λόγους για να μη συγχωρήσει, δεν σου αξίζει.

3. Υπάρχει χρόνια απιστία.

Η μοναδική περίπτωση που μπορώ να πω ότι ίσως μπορεί να διορθωθεί η κατάσταση είναι εκείνος που απάτησε να σου εξηγήσει τίμια και ειλικρινά για το τι συνέβη και να είναι απόλυτα προετοιμασμένος να αφήσει το γεγονός στο παρελθόν και να συνεχίσετε μαζί. Σε κάθε άλλη περίπτωση, απλά ΧΩΡΙΖΕΙΣ. Μία φορά κερατάς, για πάντα κερατάς.

4. Ο σύντροφός σου είναι απόμακρος ή σου κρατάει μυστικά.

Από την στιγμή που βρίσκεσαι σε μία σοβαρή και χρόνια σχέση και όχι καμία ευκαιριακή, το πώς εκμεταλλεύεται ο καθένας τον ελεύθερο χρόνο του μέσα στη σχέση, θα έπρεπε να είναι κάτι το φανερό. Υπάρχει μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη μυστικοπάθεια. Μία σχέση έχει ανάγκη από ειλικρίνεια και ανοιχτή καρδιά. Αλλιώς, κινδυνεύεις να νιώθεις συναισθηματικά μόνος, παρόλο που έχεις ταίρι.

5. Έχετε ασύμβατες σεξουαλικές επιθυμίες.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η αντιστοιχία στη σεξουαλική ζωή είναι το νούμερο ένα πράγμα που κρατάει ζωντανή μία σχέση. Εάν ο/η σύντροφός σου έχει επαναπαυθεί και έχει μηδενικό ενδιαφέρον για εσένα, ενώ εσύ αναζητάς συνεχώς νέες εμπειρίες στο σεξ, τότε ίσως να το τελειώσεις. Σχέση χωρίς σεξ είναι μη επιθυμητή.

6. Ο σύντροφός σου σε απωθεί.

Εάν εσύ αισθάνεσαι καλά με το να είναι ο άνθρωπός σου κλειστός και να διατηρεί απωθητική στάση απέναντι σου, πάω πάσο! Σε αντίθετη περίπτωση, αυτή η κατάσταση είναι δύσκολο να γεφυρωθεί. Είναι τρελό να εξακολουθείς να είσαι με κάποιον, που δεν τον ελκύεις πλέον και σε απωθεί. Αυτό το γεγονός μπορεί να μετατρέψει ένα άτομο με αυτοπεποίθηση και θάρρος, σε ένα άτομο γεμάτο ανασφάλειες και κόμπλεξ.

7. Ο σύντροφός σου είναι νάρκισσος.

Σοβαρά τώρα, είναι ψυχολογική διαταραχή. Τα άτομα που αγαπούν υπερβολικά τον εαυτό τους, συνηθίζουν να μειώνουν τους γύρω τους ή ακόμη χειρότερα να προσπαθούν να τους μετατρέψουν σε πανομοιότυπους τους. Δεν σου αξίζει επ’ ουδενί ένας τέτοιος άνθρωπος. Ο καθένας μας είναι διαφορετικός γι’ αυτό και είναι όμορφος σε άλλα μάτια κάθε φορά. Δεν θα μετατραπείς σε κάτι που δεν είσαι για χάρη ενός ωραιοπαθή.

8. Δεν μπορεί να ανοιχτεί ο ένας στον άλλο.

Εάν δεν μοιραστείς τις σκέψεις και τα προβλήματά σου με τον/τη σύντροφό σου, τότε με ποιον; Όταν ένας από τους δύο αποφασίζει να κρατάει τα πάντα μέσα του και να μην ανοίγεται για να επιλυθούν τα εκάστοτε προβλήματα, τότε ένα ξέσπασμα είναι πιθανό να τελειώσει τη σχέση με τον πιο απότομο και ανορθόδοξο τρόπο. Το να απομακρύνεσαι από τον άνθρωπό σου με αυτό τον τρόπο είναι απίστευτα ανώριμο και απογοητευτικό.

via

Άλλο φως αντιλαμβάνεται ο νους, άλλο η αίσθηση

  Η αίσθηση αντιλαμβάνεται το αισθητό φως που δείχνει τα αισθητά ως αισθητά. Φως του νου είναι η σοφία και η γνώση που υπάρχει στα νοήματα. Δεν αντιλαμβάνονται λοιπόν το ίδιο φως η όραση και ο νους, αλλά καθένα από αυτά ενεργεί κατά τη δική του φύση και μέσα στις κατά φύση συνθήκες.

Έτσι είναι αυτά

«Ο νους είναι όργανο της σοφίας, ενώ το μυαλό της γνώσεως. Η φυσική εσωτερική πληρότητα του νου και του μυαλού είναι το όργανο που συγκροτείται με τη σοφία και τη γνώση. Εκείνος που καθάρισε το νου του απ' όλες τις αισθητές φαντασίες, δέχεται σοφία. Εκείνος που έκανε το λογικό του κυρίαρχο των εμφύτων παθών, δηλαδή του θυμού και της επιθυμίας, δέχεται γνώση. Έτσι είναι αυτά.

Κάλλιστος και Ιγνάτιος οι Ξανθόπουλοι (Άγιοι)

Ο αιχμάλωτος νους

Αυτά τα πάθη:

 (Η φιλαυτία, αιτία όλων των εμπαθών λογισμών. Από αυτή γεννιούνται οι τρεις καθολικότατοι λογισμοί της επιθυμίας: ο λογισμός της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας. Από τη γαστριμαργία γεννιέται ο λογισμός της πορνείας, από την κενοδοξία, ο λογισμός της υπερηφάνειας. Οι άλλοι εμπαθείς λογισμοί, δηλαδή της οργής, της λύπης, της μνησικακίας, της κατακρίσεως και οι λοιποί, ακολουθούν αυτούς τους τρεις),

 δένουν το νου μαζί με τα υλικά πράγματα, και τον τραβούν κάτω στη γη, καθώς βρίσκονται πάνω του σαν μια βαρύτατη πέτρα, ενώ εκ φύσεως ο νους είναι ελαφρότερος και πιο ευκίνητος κι από τη φωτιά.

Μάξιμος ο Ομολογητής

Ο εγκλωβισμένος νους

Η ψυχή που είναι δεμένη έστω και με κάτι του κόσμου τούτου και κλίνει προς αυτό, είτε πρόκειται για πλούτο, είτε για δόξα, είτε κοσμική φιλία, δεν είναι δυνατό να επιτρέψει στο νου να διαφύγει και να περάσει από το σκοτάδι στο φως.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

Η καρδιά είναι ο ηγεμόνας της ύπαρξης

Με μνήμη που φέρνει πόνο στην καρδιά και με μελέτη του θανάτου ή της θλίψεως ή της απολαύσεως, όσο κι αν αυτό απαιτεί προσπάθεια, εκπαίδευσε το νου ν' αποθέτει τον ρεμβασμό στη συνεχή στροφή και σταθερή ρίζωση στον εσωτερικό θάλαμο, δηλαδή τον κρυφό χώρο της καρδιάς: «Αγωνίσου να εισέλθεις στο θάλαμο που βρίσκεται μέσα σου, και θα δεις τον ουράνιο θάλαμο. Γιατί και αυτός και εκείνος είναι ένας, και από μιά είσοδο βλέπεις και τους δύο».

«Η καρδιά είναι ο ηγεμόνας όλης της υπάρξεως. Και όταν κυριαρχήσει στα μέρη της καρδιάς, τότε βασιλεύει πάνω σε όλους τους λογισμούς και σε όλα τα μέλη. Γιατί εκεί είναι ο νους και όλοι οι λογισμοί της ψυχής. Εκεί λοιπόν να προσέχεις. Που εκεί; Στο ηγεμονικό όργανο, όπου είναι ο νους και όλοι οι λογισμοί της ψυχής, δηλαδή στην καρδιά». 

Κάλλιστος και Ιγνάτιος οι Ξανθόπουλοι (Άγιοι)

Όταν ο νους βλέπει φως

Όταν ο νους βλέπει φως χωρίς να το ζητά, ας μην το παραδέχεται, αλλά ούτε και να το αποκρούει: «Υπάρχει ενέργεια θεϊκή που την αγνοούν οι περισσότεροι, και υπάρχει και ενέργεια σατανική που μοιάζει με την αλήθεια. Είναι καλό αυτά να μην τα παρατηρούμε, για να μην πέσομε σε πλάνη, ούτε να τα απορρίπτουμε, μην τυχόν και είναι αληθινά.

Κάλλιστος και Ιγνάτιος οι Ξανθόπουλοι (Άγιοι)

Σύντομος δρόμος του νου να παρατηρεί τον εαυτό του

Σύντομος δρόμος είναι η σιωπή του στόματος και το κλείσιμο των ματιών και των αυτιών. Γιατί με την αργία αυτών, ο νους βρίσκει ευκαιρία και, έχοντας αποκλείσει τις εξωτερικές εισόδους, αρχίζει να παρατηρεί τον εαυτό του και τις κινήσεις του και να ερευνά ποιες είναι οι ενθυμήσεις που κολυμπούν στη νοητή θάλασσα των λογισμών, και ποια τα νοήματα που περνούν —σαν σε κάποιο νερόμυλο— από τη χοάνη της διάνοιας και τι είδους είναι αυτά, καθαρά και δίχως πικρά σπέρματα και σταλμένα από ουράνιο φως, ή ζιζάνια ανάμικτα και αχυρώδη, που προέρχονται από τους εχθρούς του φωτός. Και έτσι ο νους σαν ηγεμόνας αυτεξούσιος στέκεται ανάμεσα στις διάφορες έννοιες, και κρίνει και χωρίζει τους καλούς λογισμούς από τους κακούς. Και άλλα από τα εισερχόμενα προσλαμβάνει και αλέθει με τη συνεχή κίνησή του και τα βάζει σε νοερές αποθήκες αφού τα πλάσει με θεϊκό νερό και τα ψήσει με τη φωτιά του Πνεύματος· και τρεφόμενος από αυτά, δυναμώνει και γεμίζει από φως. Άλλα πάλι τα απορρίπτει στο βυθό της λήθης, αποφεύγοντας την πικράδα τους. Αυτό όμως το έργο μπορεί να το κάνει νοερά μόνον όποιος άρχισε να βαδίζει το δρόμο που οδηγεί χωρίς πλάνη στους ουρανούς και στο Θεό, και ξεντύθηκε τον πένθιμο χιτώνα των σκοτεινών παθών.

Νικήτας ο Στηθάτος (Όσιος)

Οι τέσσερις δυνάμεις του νου

Τέσσερις είναι οι γενικές δυνάμεις του νου: η σύνεση, η οξύνοια, η αντίληψη και η επιδεξιότητα. Εκείνος λοιπόν που με τις δυνάμεις αυτές συνέδεσε τις τέσσερις γενικές αρετές της ψυχής, που ένωσε δηλαδή τη σωφροσύνη της ψυχής με τη σύνεση του νου, τη φρόνηση με την οξύνοια, τη δικαιοσύνη με την αντίληψη, και την ανδρεία με την επιδεξιότητα, αυτός κατασκεύασε από δύο είδών υλικά ένα άρμα πύρινο και ουρανοπόρο για τον αγώνα εναντίον των τριών γενικών αρχηγών και δυνάμεων της παρατάξεως των παθών, δηλαδή της φιλαργυρίας, της φιληδονίας και της φιλοδοξίας.

Νικήτας ο Στηθάτος (Όσιος)

Το ηγεμονικό μέρος της ψυχής

Όποιος θέλει να δει την κατάσταση του νου του, ας φυλάξει τον εαυτό του από όλα τα νοήματα, και τότε θα δει ο νους τον εαυτό του όμοιο με το ουράνιο χρώμα του σαπφείρου. Ο νους δε θα δει μέσα του το Φως, αν δεν υψωθεί πιο πάνω από όλα τα νοήματα των πραγμάτων. Και δε θα υψωθεί πιο πάνω από αυτά, αν δεν αποβάλει τα πάθη που τον δένουν μέσω των νοημάτων με τα αισθητά πράγματα. Τα πάθη θα τα αποβάλει βέβαια με τις αρετές· τους ψιλούς λογισμούς με την πνευματική θεωρία· τη θεωρία τέλος, όταν του φανερωθεί το φως. 

Εμείς, επειδή αυτό το γνωρίζομε, ας μην επιτρέψομε σε κανένα λογισμό να μπει στην καρδιά, ούτε άσπρο ούτε μαύρο, ούτε δεξιό ούτε αριστερό, ούτε γραμμένο ούτε άγραφο, εκτός από την έλλαμψη και ακτινοβολία που έρχεται από τον ουρανό στο νου, το ηγεμονικό μέρος της ψυχής. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας και πολύς χρόνος για να βρούμε την ολότελα απαλλαγμένη από ενοχλήσεις κατάσταση της διάνοιας, η οποία είναι ένας άλλος ουρανός μέσα στην καρδιά μας,

Κάλλιστος Τηλικούδης (Άγιος)

Το κέντρο της καρδιάς

Η ψυχή μας είναι μία οντότητα πολυδύναμη και χρησιμοποιεί ως όργανο το σώμα που δημιουργήθηκε να ζει μαζί της. Ποιά λοιπόν είναι τα μέλη που χρησιμοποιεί ως όργανα για να ενεργεί η δύναμή της εκείνη που ονομάζομε νου; Αλλά, βέβαια, κανείς δεν υπέθεσε ποτέ ότι η διάνοια είναι εγκατεστημένη στα νύχια, ούτε στα βλέφαρα, ούτε στα ρουθούνια ή στα χείλη. 

Όλοι συμφωνούν ότι είναι μέσα μας, θεωρούν δε ότι είναι εγκατεστημένη σαν όχημα, στο κέντρο της καρδιάς και το ψυχικό πνεύμα βρίσκεται καθαρότατο εκεί. Εμείς τώρα, γνωρίζομε με ακρίβεια ότι ο νους βρίσκεται στην καρδιά σαν σε όργανο, όχι όμως μέσα σ' αυτήν όπως σε δοχείο, γιατί είναι ασώματο, ούτε έξω, γιατί είναι ενωμένο με αυτήν.

Γρηγόριος ο Παλαμάς (Άγιος)

Το κράτημα του νου

Πώς να κρατάμε το νου; Κατάλαβε ότι κανείς δεν μπορεί να κρατήσει το νου, αν δεν τον κρατήσει το πνεύμα. Γιατί ο νους είναι ακράτητος, όχι από τη φύση του ως αεικίνητος, αλλά γιατί οικειοποιήθηκε την περιπλάνηση από την αμέλειά μας και συνήθισε σ' αυτήν απ' την αρχή. Χωριστήκαμε από το Φως και χάσαμε τη νοερή αίσθηση και ένωση που είχαμε μαζί Του. Αφού ο νους γλίστρησε από κει και χωρίστηκε, σέρνεται παντού σαν αιχμάλωτος. Και δεν είναι δυνατό να σταθεί ο νους με άλλο τρόπο, εκτός αν υποταχθεί στο ΦΩΣ και τον σταματήσει Εκείνο και ενωθεί μαζί Του με ευφροσύνη. 

Αλλά και η συγκράτηση της αναπνοής με το σφίξιμο του στόματος κρατάει το νου, αλλά μόνο μερικώς και διασκορπίζεται πάλι. Όταν όμως έρθει η ενέργεια του Φωτός, τότε κυρίως αυτή κρατάει το νου κοντά της και τον ευφραίνει και τον απαλλάσσει από την αιχμαλωσία. Εντούτοις καμιά φορά ενώ ο νους μένει μέσα στην καρδιά, η διάνοια περιπλανάται και μελετά άλλα. Αυτή δεν υποτάσσεται σε κανέναν.

Γρηγόριος ο Σιναΐτης (Άγιος)

ΨΥΧΗ, ΝΟΥΣ, ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ 

Ιστορική αναδρομή των μεταξύ τους σχέσεων

Κλικ εδώ και συνέχισε την ανάγνωση

[full_width]

Το φαινόμενο του όμορφου χάους

  Από τη μία πλευρά, οι άνθρωποι καταγράφουν τα άγχη τους, από την άλλη τις ελπίδες τους. Χιλιάδες πράγματα όπως «Αγχώνομαι επειδή φοβάμαι ότι θα πεθάνω μόνος», «Αγχώνομαι επειδή χάνω την ευκαιρία να γίνω μητέρα» και «Ελπίζω γιατί η ζωή είναι όμορφη και σύντομα θα γίνω ευτυχισμένος».

Υπάρχουν κι άλλες δηλώσεις όπως «Αγχώνομαι επειδή δεν έχω ένα σπίτι για τα παιδιά μου», «Έχω υποτροπιάσει τρεις φορές μέχρι να καταφέρω να απεξαρτηθώ», «Νιώθω ότι απογοητεύω τους πάντες στη ζωή μου». Πρόκειται για πάνω από 50.000 σκέψεις σχεδόν κανείς δεν μοιράζεται εξαιτίας του φόβου απόρριψης και ντροπής.

Η αλήθεια είναι ότι, αυτός ο φόβος μεγαλοποιείται στο μυαλό μας. Συχνά, υπάρχει ασυμφωνία ανάμεσα στο πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα ελαττώματά τους και πώς οι άλλοι τα ερμηνεύουν. Τείνουμε να νομίζουμε πως όταν δείχνουμε ευάλωτοι φαινόμαστε αδύναμοι, ανεπαρκείς – ένα χάος με λίγα λόγια. Αλλά όταν οι άλλοι βλέπουν τα ευαίσθητα σημεία μας, είναι πιθανό να αντιληφθούν κάτι τελείως διαφορετικό, κάτι γοητευτικό. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «το φαινόμενο του όμορφου χάους» Ας μη φοβόμαστε να ανοιγόμαστε – τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις.

Φανταστείτε τους εαυτούς σας σε ευάλωτες καταστάσεις – όπως ερωτική εξομολόγηση ή μεγάλο καυγά. Όταν το κάνεις αυτό, τείνεις να δείχνεις ότι τα ευάλωτα στοιχεία,  σε κάνουν να φαίνεσαι αδύναμος και ανεπαρκής. Αλλά όταν  φαντάζεσαι άλλους σε αυτές τις καταστάσεις, το πιο πιθανό είναι να αντιλαμβάνεσαι τα ίδια στοιχεία ως «γοητευτικά» και επιθυμητά.

Είτε βρισκόμαστε στην εργασία, είτε σε ραντεβού, φαίνεται ασφαλέστερο να δείξουμε ευάλωτοι μέσα σε μια σχέση που έχει κάποια ιστορία – μέσα στην οποία υπάρχει αμοιβαία στήριξη και σύνδεση. Ωστόσο, χρειάζεται πάντα να γνωρίζουμε ότι ποτέ και με κανέναν δεν είμαστε απόλυτα ασφαλείς όταν νιώθουμε ευάλωτοι – αυτό όμως είναι που δημιουργεί συχνά μια ιδιαίτερη σύνδεση με κάποιον. Όταν κάποιος μοιράζεται τις ελπίδες και τα άγχη του ή παραδέχεται ένα λάθος ή εξομολογείται την αγάπη σε έναν φίλο, αυτό το άτομο κάνει κάτι ριψοκίνδυνο, αλλά η πιθανότητα να πληγωθεί ανοίγει το δρόμο σε μια πιο αυθεντική, βαθιά αλληλεπίδραση.

via

«Σε καιρούς παγκόσμιας παραπλάνησης το να ειπωθεί η αλήθεια είναι επαναστατική πράξη»

  Αν θέλετε πραγματικά να ζήσετε ελεύθεροι, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσετε τα πράγματα που σας εμποδίζουν να το κάνετε αυτό. Η ζωή δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Το να γεννηθείς στις μέρες μας δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το να γεννιόσουν 5.000 χρόνια πριν.

Τότε, γεννιόσουν, ξεπλενόσουν σε κάποιο ποτάμι, και μεγάλωνες μαθαίνοντας πώς να εργάζεσαι και να κυνηγάς. Τώρα, όταν γεννιέσαι, σου δίνεται ένας αριθμός κοινωνικής ασφάλισης, ένα πιστοποιητικό γέννησης από την κυβέρνηση, σε γαλουχούν με μία στοιβάδα έτοιμων ιδεών, που ξεκινούν από ένα έτοιμο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, και φυσικά επέρχεται η πλύση του εγκεφάλου σας πάντα σύμφωνα με τις κοινωνικές προσδοκίες των συνθηκών της εποχής.

Η «Μήτρα» (Ψευδαίσθηση της εικονικής πραγματικότητας) είναι ένας συνδυασμός φιλοσοφιών, ιδεών, ιδρυματικών θεσμών, κοινωνικών δομών, και διατάξεων που έχουν αυτοσκοπό να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας, που μας εμποδίζει να δούμε τη ζωή όπως είναι στην πραγματικότητα. Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο βαθιά υπνωτισμένοι στη μήτρα που νομίζουν ότι έτσι είναι τα πράγματα και πως η μορφή της ζωής τους είναι φυσιολογική.

Αν θέλετε να σπάσετε τα δεσμά σας, πρέπει πρώτα να μάθετε τι είναι αυτό που χρειάζεστε για να απελευθερωθείτε από τη μήτρα. Μετά την ανάγνωση αυτού του άρθρου, θα κατανοήσετε ξεκάθαρα ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι μια τεράστια Ψευδαίσθηση σχεδιασμένη να μας κρατάει κοιμισμένους.

Ζούμε σε μια ψευδαίσθηση και καθήκον μας είναι, μέσα από την διαδικασία της αφύπνισής μας, να δούμε πέρα από αυτήν. Οι προσωπικότητες και τα εγώ του κόσμου, κρατούν το πανί της ψευδαίσθησης ζωντανό. Όμως, ολοένα και περισσότεροι καταλαβαίνουν αυτό το παιχνίδι και γυρνάνε την πλάτη τους σε όσους προσπαθούν να διαχειριστούν την ψευδαίσθηση, παίρνοντας την δύναμή τους. Ο κόσμος αρχίζει να ξυπνάει και να καταλαβαίνει πως δεν τους έχει ανάγκη. Αυτό το άρθρο περιγράφει με πολύ εύστοχο τρόπο, τον κυριότερο μηχανισμό της ψευδαίσθησης.

  «Στη φυλακή, οι ψευδαισθήσεις μπορούν να προσφέρουν παρηγοριά.» 

 Νέλσον Μαντέλα

   Ψευδαίσθηση η Επιλογής και της Ελευθερίας

Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές και εξετάζοντας τα ψιλά γράμματα, βλέπουμε ότι δεν είμαστε ελεύθεροι, όχι υπό οποιοδήποτε ευφυές πρότυπο. Ελευθερία σημαίνει το να έχουμε επιλογή, αλλά στο σημερινό κόσμο, η επιλογή έχει καταλήξει να σημαίνει μια ποικιλία από διαθέσιμες επιλογές, πάντα μέσα στα στενά όρια ενός διεφθαρμένου νομικού και φορολογικού συστήματος και εντός των ορίων των πολιτισμικά αποδεκτών και επιβεβλημένων κανόνων.

Απλά κοιτάξτε μέσα στον κάλπικο θεσμό της σύγχρονης δημοκρατίας και θα βρείτε ένα λαμπρό παράδειγμα λανθασμένων επιλογών που εμφανίζονται σαν πραγματικές. Δύο παγιωμένα, διεφθαρμένα, αρχαϊκά πολιτικά κόμματα παρελαύνουνν ως «υπερηφάνεια» και «ελπίδα του έθνους», αλλά σκόπιμα μπλοκάρουν άλλες, ανεξάρτητες φωνές, γελοιοποιώντας τες και πατώντας τες κάτω.

Η ψευδαίσθηση της επιλογής και της ελευθερίας είναι ένας πανίσχυρος καταπιεστής επειδή μας ξεγελά στο να αποδεχόμαστε δεσμά και χειροπέδες σαν να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της ελευθερίας.

     Η πολλαπλή επιλογή είναι διαφορετική από την ελευθερία και υπηρετείται εύκολα.

 Ζούμε στον κόσμο της ψευδαίσθησης Έτσι, πολλές από τις ανησυχίες που απασχολούν το μυαλό και τα καθήκοντα που γεμίζουν το ημερολόγιό μας, προκύπτουν από φυτεμένα ερεθίσματα για να γίνουμε κάποιος ή κάτι που δεν είμαστε. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Όπως έχουμε κατηχηθεί σε αυτόν τον αυταρχικό-εταιρικό-καταναλωτικό πολιτισμό που σήμερα κυριαρχεί στην ανθρώπινη φυλή, είμαστε εκπαιδευμένοι στο ότι ορισμένες πτυχές της κοινωνίας μας είναι απαράβατες αλήθειες, και ότι συγκεκριμένοι τρόποι ύπαρξης και συμπεριφοράς είναι προτιμητέοι.

«Οι άνθρωποι σας ξεζουμίζουν καθημερινά. Εγκαθίστανται στη ζωή σας, σας πολεμούν βρώμικα και στη συνέχεια εξαφανίζονται. Σας κοιτάζουν από ψηλά κτίρια και σας κάνουν να αισθάνεστε μικροί. Κάνουν επιπόλαια σχόλια που υπονοούν ότι δεν είστε αρκετά σέξι και ότι όλη η διασκέδαση συμβαίνει κάπου αλλού. Βρίσκονται στην τηλεόραση και κάνουν τη σύντροφό σας να αισθανθεί ακατάλληλη. Εχουν πρόσβαση στην πιο εξελιγμένη τεχνολογία που ο κόσμος έχει δει ποτέ και τη χρησιμοποιούν για να σας κάνουν τον νταή. Αυτοί είναι οι διαφημιστές και αυτοί γελούν με εσάς». – Banksy

Η διαφήμιση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κοιτάζοντας παρακάτω, βλέπουμε ότι η συνολική οργάνωση της ζωής επικεντρώνεται γύρω από την επιδίωξη των ψευδαισθήσεων και την αυτόματη υπακοή στους θεσμούς και τις ιδέες οι οποίες δεν είναι καθόλου αυτό που φαίνονται. Είμαστε στην κυριολεξία σκλάβοι. Πολλοί ονομάζουν αυτό το κάπως απροσδιόριστο συναίσθημα της καταπίεσης «Μήτρα» (Matrix), ένα σύστημα απόλυτου ελέγχου που εισβάλλει στο μυαλό, προγραμματίζοντας τους ανθρώπους να λειτουργούν σύμφωνα με μια γενική, κομφορμιστική έκδοση της πραγματικότητας, άσχετα με το πόσο κακή γίνεται.

Οι μεγαλύτερες από τις αυταπάτες που μας κρατούν σκλαβωμένους στη «Μήτρα», αυτές από τις οποίες τόσο πολλοί από εμάς εξακολουθούν να μαγεύονται, περιγράφονται παρακάτω.

Η ψευδαίσθηση του Νόμου, της Τάξης και της Εξουσίας

Για πολλούς από εμάς, το να υπακούμε στους νόμους θεωρείται μια ηθική υποχρέωση, και πολλοί, ευχαρίστως το κάνουμε αυτό, έστω και αν η διαφθορά, τα σκάνδαλα και η κακία έχουν επανειλημμένα αποδείξει ότι ο νόμος είναι αρκετά ευέλικτος για εκείνους που έχουν τη δύναμη να τον παρακάμψουν. Η αστυνομική βαρβαρότητα, και εγκληματικότητα καλπάζουν ασύστολα, τα δικαστήρια ευνοούν τους πλούσιους και δε μπορούμε πλέον να ζήσουμε σαν ιδιώτες, χάρη στη διείσδυση της κρατικής εποπτείας. Και όλο αυτό το διάστημα ο παράνομος και ανήθικος μόνιμος πόλεμος μαίνεται στο παρασκήνιο της ζωής, δολοφονώντας και καταστρέφοντας ολόκληρα έθνη και πολιτισμούς.

Η κοινωνική τάξη δεν είναι αυτό που φαίνεται! Είναι εντελώς βασισμένη στα δεδομένα της συμμόρφωσης, της υπακοής και της συναίνεσης που επιβάλλονται από το φόβο της βίας. Η ιστορία μας διδάσκει δε ότι ο νόμος χρησιμοποιείτα συχνά, απλά ως μέσο καταπίεσης, κοινωνικού ελέγχου και λεηλασίας, και κάθε «λεγόμενη» Αρχή σε σχέση με αυτό είναι ψευδής, υποκριτική και άδικη.

Όταν ο ίδιος ο νόμος δεν υπακούει το νόμο, δεν υπάρχει κανένας νόμος, δεν υπάρχει τάξη και δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Η λαμπρότητα και τα στολίδια της Εξουσίας είναι απλώς η συγκάλυψη της αλήθειας στην οποία η ευημερία της τάξης που καθιστά αναγκαίο τον έλεγχο, δεν συναινεί.

Το πολιτικό σύστημα

Πιστεύετε ότι η ψήφος σας έχει σημασία; Οι Ψήφοι θα είχαν σημασία μόνο αν ζούσατε σε μια υγιή δημοκρατία! Η σημερινή Δημοκρατία είναι μια «υποχρέωση» (obligarchy). Αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι και οι πολιτικές του συστήματος διαμορφώνονται γύρω από τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και την οικονομική ελίτ, αντί να διαμορφώνονται σε σχέση με τις επιθυμίες και την ευημερία των πολιτών.

«Το κεντρικό σημείο που προκύπτει, είναι ότι η οικονομική ελίτ και οργανωμένες ομάδες που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των επιχειρήσεων προσδίδουν σημαντικές επιπτώσεις στις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές, καθώς βασίζεται σε πλαίσια ομαδικών συμφερόντων όπου οι μέσοι πολίτες έχουν μικρή ή και καμία επίδραση. »

Τι να πρωτοαναφέρεις για την τρέχουσα κατάσταση της Ελλάδας όπου μια ολόκληρη χώρα είναι υποδουλωμένη σε ένα κατασκευασμένο χρέος το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, το οποίο πληρώνει δυσβάσταχτα ο μέσος πολίτης χωρίς να έχει ερωτηθεί ποτέ αν θέλει και αν πρέπει να το κάνει, από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Το εκπαιδευτικό σύστημα

Το σχολείο σου διδάσκει πώς να απομνημονεύεις, να επαναλαμβάνεις, και να αναμασάς. Ακριβώς το σύνολο ικανοτήτων (skillset) που χρειάζεται για να περάσεις τη ζωή σου εργαζόμενος για την πραγματοποίηση των όνειρων κάποιου άλλου.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο δίνεται έμφαση περισσότερο στην απομνημόνευση της γνώσης και λιγότερο τη δημιουργικότητα και την κατανόηση.

Το σύστημα έχει σχεδιαστεί έτσι: Πήγαινε σχολείο, πειθαρχημένος με το κεφάλι κάτω. απομνημόνευσε όσο μπορείς και επανέλαβε ξανά και ξανά! Έτσι θα πάρεις καλούς βαθμούς, θα πάρεις και το πολυπόθητο πτυχίο που θα σε προσγειώσει στη συνέχεια σε μια «δουλειά», στην οποία θα είσαι ένας εργαζόμενος κάποιου άλλου για όλη σου τη ζωή.

Πάρτε χαμπάρι πως το Σχολείο δεν θα σας διδάξει να βρείτε το πάθος σας, την έκφρασή σας και τη δική σας ταυτότητα. Απλώς σε προετοιμάζει για να γίνεις ένα αξιοπρεπέστατο μορφωμένο πιόνι του συστήματος που θα δουλεύει για κάποιον Βασιλιά μέχρι να πεθάνει και να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο.

Η ψευδαίσθηση της Ευημερίας και της Ευτυχίας

Στολίζοντας τον εαυτό του κανείς με ακριβά ρούχα και μπιχλιμπίδια, και συγκεντρώνοντας μεγάλες συλλογές από υλικά αγαθά που θα ζήλευε κάθε μονάρχης του 19ου αιώνα, έχει γίνει ένα υποκατάστατο για την πραγματική ευημερία. Η διατήρηση της ψευδαίσθησης της ευημερίας όμως, είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομία μας, έτσι όπως είναι, επειδή τα θεμέλιά της είναι χτισμένα στην κατανάλωση, την εξαπάτηση, την πίστωση και το χρέος. Το ίδιο το τραπεζικό σύστημα έχει σχεδιαστεί από την κορυφή ως τα νύχια για να δημιουργήσει απεριόριστο πλούτο για κάποιους, ενώ φορολογεί για μια αιωνιότητα τους υπόλοιπους από εμάς.

Η αληθινή ευημερία είναι ένα ζωντανό περιβάλλον και μια αφθονία υγείας, ευτυχίας, αγάπης και σχέσεων. Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τα υλικά αγαθά ως μια μορφή αυτοπροσδιορισμού σε αυτόν τον πολιτισμό, γλιστράμε ολοένα και πιο μακριά από την εμπειρία της αληθινής ευημερίας.

Το κυνήγι της ευτυχίας

Αυτή είναι μια αδιέξοδη επιδίωξη καθώς έχουμε υποστεί πλύση εγκεφάλου από το μάρκετινγκ, τη διαφήμιση και την προπαγάνδα ώστε να πιστεύουμε πως η ευτυχία έρχεται με τη μορφή της ύλης και των υλικών αγαθών.

Τι είναι όμως η ευτυχία στην πραγματικότητα;

Σχέσεις αγάπης. Πνευματικότητα. Φύση. Προβληματισμός. Σχέση με τον Θεό. Αυτο-ανακάλυψη και προσωπική ανάπτυξη. Αυτοπραγμάτωση. Ζώντας την παρούσα στιγμή. Συναισθηματική / διανοητική γνώση. Αυτά είναι τα πράγματα που περιλαμβάνουν την ευτυχία, αλλά μας έχουν μάθει ότι το να βρεις μια δουλειά, να παντρευτείς έναν εταίρο, το να αγοράσεις ένα σπίτι, και η ανατροφή των παιδιών σου είναι ο μοναδικός δρόμος που σε οδηγεί στην ευτυχία. Αν ήταν έτσι, τότε γιατί οι μισοί γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο; Γιατί η αυτοκτονία η 10η κύρια αιτία θανάτου; Γιατί η κατάθλιψη, το άγχος, και οι ψυχικές ασθένειες βρίσκονται σε υψηλό επίπεδον;

Γεννιόμαστε μέσα σε μία καμπύλη κοινωνία που σχεδιάστηκε για να μας κρατάει μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης σε μία καταναλωτική εμμονή όπου αγοράζεις πράγματα για να καλύψεις το κενό σου, το οποίο έχει δημιουργηθεί με τη σειρά του, λόγω της κενότητας της γυάλινης κοινωνίας στην οποία ζούμε. 

   Παρερμηνεύουμε όσοι ταυτίσαμε «την επιδίωξη της ευτυχίας», με την επιδίωξη του υλικού κέρδους».

Ιδεολογία, θρησκεία και πολιτισμός

Καπιταλισμός, Κομμουνισμός, Σοσιαλισμός, Φασισμός, εθνικισμός, Μουσουλμανισμός, Χριστιανισμός, Βουδισμός.

Και πληθώρα άλλων τίτλων που τελειώνουν σε (ισμος), δηλαδή εθισμός!

Όλα τα παραπάνω σε περιμένουν αν δεν είσαι… χριστιανός, μουσουλμάνος, καθολικός, ευαγγελιστής, βουδιστής, Ιεχωβάς, παλαιοημερολογίτης,

Ο άνθρωπος πάλεψε για να λέγεται κοινωνία, και να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα όντα,  να μπορούν αρχικά να έχουν κοινές αποφάσεις για την επιβίωση έναντι άλλων ομάδων σε πιο εύπορα μέρη με πιο υγιή διαμονή!

Αρχηγοί και μάγοι έδεσαν το ανθρώπινο ον με κομματικό-θρησκευτικά δεσμά και σε ηθικοπλαστικούς εκβιασμούς για να υπάρχουν σκλαβωμένοι δούλοι και τεμπέληδες αφεντικά!

Σήμερα έχουμε υποτίθεται εξελιχτεί σε ανώτερο ον και αντί να είμαστε ελεύθερα πνεύματα, είμαστε δούλοι των ψεύτικων δυνάμεων που μας αποπροσανατολίζουν από το αληθινό μέλλον, που είναι η ολοκλήρωση της αποστολής να ανακαλύψεις την προέλευση σου και τον σκοπό της ύπαρξης σου μέσα στο σύμπαν!

Η Ψευδαίσθηση της Αλήθειας

Η αλήθεια έχει γίνει ένα ευαίσθητο θέμα στον πολιτισμό μας και έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι «η αλήθεια» έρχεται από τους "ημίθεους" των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τις διασημότητες και την κυβέρνηση. Εάν η τηλεόραση δηλώνει ότι κάτι είναι αληθινό, τότε είμαστε αιρετικοί/αντιδραστικοί αν πιστεύουμε το αντίθετο.

Προκειμένου να διατηρήσουν την τάξη, οι εξουσίες δύναμης χρειάζονται τη συναίνεσή μας για τη δική τους εκδοχή της αλήθειας. Ενώ οι ανεξάρτητοι στοχαστές και δημοσιογράφοι δημιουργούν συνεχώς τρύπες στις επίσημες εκδοχές της πραγματικότητας, η ψευδαίσθηση της αλήθειας είναι τόσο ισχυρή έτσι ώστε απαιτείται μια σοβαρή προσωπική αναταραχή για να αποφύγουν την γνωστική ασυμφωνία που απαιτείται προκειμένου να λειτουργήσουν σε μια κοινωνία που κυνηγά ανοιχτά ψευδείς πραγματικότητες.

Η ψευδαίσθηση του Χρόνου

Λένε ότι ο χρόνος είναι χρήμα, αλλά αυτό είναι ψέμα. Ο χρόνος είναι η ζωή σας. Η ζωή σας είναι μια διαρκώς εξελισσόμενη εκδήλωση του «τώρα». Κοιτάζοντας πέρα από τον κόσμο των πέντε αισθήσεων όπου έχουμε εκπαιδευτεί να κινούμαστε σύμφωνα με το ρολόι και το ημερολόγιο, διαπιστώνουμε ότι το πνεύμα είναι αιώνιο, και ότι κάθε ατομική ψυχή είναι μέρος αυτής της αιωνιότητας.

Η μεγάλη απάτη εδώ είναι η ενίσχυση της ιδέας ότι η παρούσα στιγμή έχει λίγη ή καθόλου αξία, ότι το παρελθόν είναι κάτι που δεν μπορούμε να αλλάξουμε ή να ξεχάσουμε, και ότι το μέλλον είναι πολύ πιο σημαντικό από ό,τι το παρελθόν και το παρόν μαζί. Αυτό μας απομακρύνει από ό,τι πραγματικά συμβαίνει αυτή τη στιγμή και που το κατευθύνει προς το μέλλον. Μόλις επικεντρωθούμε σε ό,τι είναι να έρθει και όχι σε αυτό που υπάρχει, είμαστε εύκολη λεία για τους διαφημιστές και τους εκφοβιστές που θολώνουν το όραμά μας για το μέλλον με κάθε δυνατή στενοχώρια και ανησυχία που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Είμαστε πιο ευτυχισμένοι όταν η ζωή δεν μας βάζει σε καλούπια, όταν ο αυθορμητισμός και η τυχαιότητα μας δίνουν την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τους εαυτούς μας. Το να παραιτούμαστε από την παρούσα στιγμή προκειμένου να φαντασιωνόμαστε για το μέλλον είναι μια παγίδα. Οι τεράστιες, διαχρονικές στιγμές πνευματικής χαράς που βρίσκονται σε ένα ήσυχο περιβάλλον είναι η απόδειξη ότι ο χρόνος είναι ένα κατασκεύασμα του νου της ανθρωπότητας, και όχι κατ' ανάγκην υποχρεωτικός για την ανθρώπινη εμπειρία.

Εάν ο χρόνος είναι χρήμα, τότε η ζωή μπορεί να μετρηθεί σε δολάρια/€. Όταν τα δολάρια είναι άχρηστα, έτσι είναι και η ζωή. Αυτή είναι η πλήρης εξαπάτηση, γιατί η ζωή είναι στην πραγματικότητα, απολύτως ανεκτίμητη.

Η ψευδαίσθηση της Ξεχωριστότητας

Σε στρατηγικό επίπεδο, η τακτική του διαίρει και βασίλευε είναι μια τυποποιημένη διαδικασία λειτουργίας των εξουσιαστών και των στρατευμάτων επιβολής, αλλά η ψευδαίσθηση της ξεχωριστότητας είναι ακόμα βαθύτερη από αυτό.

Έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι ως άτομα είμαστε σε ανταγωνισμό με τους πάντες και τα πάντα γύρω μας, συμπεριλαμβανομένων των γειτόνων μας, ακόμα και του φυσικού περιβάλλοντος. «Εμείς» εναντίον «αυτών» στα άκρα. Αυτό αρνείται κατηγορηματικά την αλήθεια ότι η ζωή σε αυτόν τον πλανήτη είναι απείρως αλληλένδετη. Χωρίς καθαρό αέρα, καθαρό νερό, υγιές έδαφος και μια ζωντανή παγκόσμια αίσθηση της κοινότητας, δε μπορούμε να επιβιώσουμε εδώ.

Ενώ η ψευδαίσθηση της ξεχωριστότητας μας ανακουφίζει από την ικανοποίηση του εγώ και μας προσφέρει μια αίσθηση ελέγχου, στην πραγματικότητα χρησιμεύει μόνο για να μας υποδουλώσει και να μας απομονώσει.

Συμπέρασμα

Οι μεγάλες αυταπάτες που αναφέρονται εδώ, έχουν σκηνοθετηθεί ως μια εκστρατεία για να ενθαρρύνουν την τυφλή συναίνεσή μας στις μηχανορραφίες της Μήτρας του Matrix. Σε μια προσπάθεια να μας αποδυναμώσουν, απαιτούν τη συμμόρφωση και την υπακοή μας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλα αυτά είναι απλώς ένα περίτεχνος πλασματικός χώρος. Δεν μπορούν να πουλήσουν ό,τι δεν μας ενδιαφέρει να αγοράσουμε.

via

« Όταν το άδικο γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον ! »

[full_width]

Η αδυνατότητα των φυσικών νόμων

   Τα ανθρωπικά μαθηματικά μας φαίνεται να αρκούν για να κατανοήσουμε την φυσική του σύμπαντός μας. Το αν μπορεί να αποδειχθούν επαρκή για μία υπέρφυσική, είναι μια δύσκολη και μη απαντητέα ερώτηση. Κατά μία έννοια, ένα μαθηματικό σύστημα χρησιμεύει ως «μεταφυσική», σωστά; Αναμφισβήτητα, αν η Θεότητα λειτουργεί σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο μαθηματικό σύστημα, τότε δεν μπορεί να δημιουργήσει σύμπαντα πέραν του πεδίου αυτού του συστήματος, εκτός κι αν κάνει «τυχαίες» επιλογές κατά την δική του οπτική. Έτσι, οι μαθηματικές αξιωματοποιήσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν περιορισμό ακόμη και στο Θεό, στο βαθμό που ο Θεός είναι ορθολογιστής. Από την άλλη πλευρά, ο Θεός θα μπορούσε να ξεπεράσει εντελώς τις περιορισμένες ανθρώπινες έννοιες της λογικής, των αξιωμάτων και των νόμων…

Εν κατακλείδι λοιπόν, η βασική ερώτηση που θέτω είναι αν νομίζετε ότι τα μαθηματικά αξιώματα αποτελούν εμπόδιο για το Θεό ή αν ο Θεός μπορεί να δημιουργήσει τα δικά του μαθηματικά συστήματα και να δομήσει ένα σύμπαν ελεύθερα βασισμένο σε αυτά. Φυσικά, κανείς από εμάς τους ανόητους μικρόνοες ανθρώπους, δεν γνωρίζει τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις. Το να θέτουμε τέτοιες ερωτήσεις είναι χρησιμότερο προκειμένου να διερευνήσουμε το εύρος των δυνατοτήτων μας, παρά για να βρούμε απαντήσεις στο τρέχον χρονικό πλαίσιο. Αν μπορούσατε να μου απαντήσετε, θα ήταν υπέροχο!»

***

  Όταν οι σύγχρονοι μας μιλούν για τους φυσικούς νόμους, μιλούν από δύο αντίθετα και εχθρικά χαρακώματα. Από το ένα χαράκωμα προβάλλεται ο ισχυρισμός, ότι η φύση αφ’ εαυτού της είναι και νομοθέτης και αποδέκτης του νόμου. Από το άλλο χαράκωμα όμως προβάλλεται ο ισχυρισμός, ότι ο Θεός είναι ο νομοθέτης των φυσικών νόμων, ενώ, ή φύση ο αποδέκτης του νόμου.

Οι φίλοι της αλήθειας, των οποίων την οπτική δεν τύφλωσε η σκόνη των χαρακωμάτων, της αντάρτικης μάχης, σκοντάφτουν και στον έναν και στον άλλον ισχυρισμό. Η μομφή τους και προς το ένα και προς το άλλο οχύρωμα είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Απευθύνονται και προς το ένα χαράκωμα και προς το άλλο χαράκωμα μαζί, με το εξής ξεκάθαρο επιχείρημα, πίσω από το όποιο υπάρχει και πραγματικότητα και λογική: Αυτός που θέτει το νόμο και αυτός πού τελεί υπό το νόμο πρέπει να είναι ενσυνείδητα όντα. Δεν μπορεί ο ασυνείδητος να θέσει νόμους στον ενσυνείδητο, ούτε ο ενσυνείδητος να θέσει νόμους στον ασυνείδητο.

Γιατί ο νόμος ουσιαστικά είναι αντικείμενο του ίδιου του ενσυνείδητου νου. Και από τις δύο πλευρές ο νόμος προϋποθέτει τον ενσυνείδητο νου: από την πλευρά αυτού που θέτει το νόμο και από την πλευρά εκείνου που τελεί υπό το νόμο. Εάν απουσίαζε ο ενσυνείδητος νους, είτε από τη μια πλευρό είτε από την άλλη πλευρά, τότε ο νόμος δεν είναι νόμος, άλλα κάτι άλλο με άλλη και διαφορετική σημασία.

Μετά από αυτή τη γενική μομφή και στο ένα και στο άλλο χαράκωμα οι φιλαλήθεις στρέφονται τώρα ξεχωριστά σε εκείνο το πρώτο οχυρό και λένε: Εάν η φύση είναι και νομοθέτης και αποδέκτης του νόμου, τότε σημαίνει ότι αυτή χωρίς ενσυνείδητο νου, θέτει στον εαυτό της νόμους και τελεί υπό τους νόμους της. Αυτό αντιτίθεται στην ίδια την έννοια του νόμου. Εφόσον ο νόμος αποτελεί στην ίδια του τήν ουσία αντικείμενο του ενσυνείδητου νου των ενσυνείδητων όντων και από τις δύο πλευρές.

Σ’ εκείνο το άλλο χαράκωμα οι φιλαλήθεις απευθύνουν αυτή τη μομφή: Λέτε, ότι ο Θεός καθόρισε και έδωσε τους νόμους της φύσης. Αυτό από τη μια πλευρά μπορεί να ληφθεί ως λογικό, αλλά από την άλλη όχι. Πράγματι ο νομοθέτης σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ενσυνείδητο ον, αλλά ο αποδέκτης του νόμου είναι ασυνείδητο δημιούργημα. Και αυτό διαφωνεί με την έννοια του νόμου, η οποία προϋποθέτει ενσυνείδητο όν με ενσυνείδητο νου και από τις δυο πλευρές.

Ως εκ τούτου η φύση ούτε μπορεί να θέσει νόμους ούτε μπορεί να τους αποδεχτεί (να τέλει υπ’ αυτούς). Επακόλουθο αυτού είναι ότι οι αποκαλούμενοι φυσικοί νόμοι δεν υφίστανται. Εφόσον αυτοί οι νόμοι αποκαλούνται φυσικοί η επειδή η φύση μόνη της τους θέσπισε και τους έθεσε, ή επειδή η φύση τους έλαβε και τους υιοθέτησε από το Θεό. Αλλά αφού η φύση δε διαθέτει ενσυνείδητο νου, δε μπορούσε ούτε να θεσπίσει και να θέσει ούτε να δεχθεί και να υιοθετήσει τους νόμους.

Σε μια συγκέντρωση φιλοσόφων κάποτε υπήρξε μεγάλη διαμάχη  περί των φυσικών νόμων. Μετά από μακρά λογομαχία σηκώνεται ένας από τους διαφωνούντες και λέει: κάποιοι από εμάς είναι υπέρ των νόμων της φύσης και οι άλλοι υπέρ των φυσικών νόμων. Παραξενεύονται όλοι και του λένε: μα εμείς δε βλέπουμε διαφορά ανάμεσα στις δυο αναφορές. Και εκείνος τους απαντά: είναι μεγάλη η διαφορά. Υπέρ των νόμων της φύσης τάσσονται εκείνοι από εσάς που θεωρούν τη φύση ως νομοθέτη, ενώ υπέρ των φυσικών νόμων τάσσονται εκείνοι που θεωρούν ότι ο Θεός είναι ο νομοθέτης της φύσης. Οι δυο θέσεις έχουν πιθανότητες, αλλά και οι δυο είναι  υπό κριτική. Εγώ, δεν ξέρω με ποιά να ταχθώ.

Εκεί συνέβη να βρίσκεται και ένας φίλος της καθαρής αλήθειας. Σηκώνεται και λέει: Εγώ, δε θα μπορέσω να ταχθώ ούτε με τη μια ούτε με την άλλη θέση. Περί του νόμου της φύσης δεν μπορεί να γίνει συζήτηση, αφού αυτός προϋποθέτει την άρνηση του Θεού ως υπερφυσικού, έλλογου, και αυτόνομου όντος, ενώ στη θέση Του τοποθετείται η φύση, στην οποία αποδίδεται ένα έλλογο νομοθετικό έργο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η φύση θεοποιείται και γίνεται η ίδια δημιουργός και νομοθέτης του εαυτού της. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από ανόητη ειδωλολατρία.

Αλλά κατά τον ίδιο τρόπο δεν μπορεί να γίνει λόγος περί φυσικού νόμου, δοσμένου στη φύση από το Θεό.

Ποιός από εμάς θα σκεπτόταν να θέσει νόμους στις πέτρες, ή στα δέντρα, ή στα πουλιά και τα ψάρια ή στα πρόβατα και τις κατσίκες, ή στους ελέφαντες και τις καμήλες; Αναμφίβολα κανείς. Πως μπορείτε τότε να προσάπτετε στο Θεό μια τέτοια ανόητη εργασία;

Ο νόμος πηγαίνει από έλλογο σε έλλογο, από ενσυνείδητο ον σε ενσυνείδητο, από πρόσωπο σε πρόσωπο, από όμοιο σε όμοιο. Ως εκ τούτου, η φύση δεν μπορούσε ούτε μόνη της να θέσει νόμους στον εαυτό της ούτε να τους λάβει και να τους αποδεχθεί από το Θεό. Η αλήθεια είναι ότι μόνον ο Θεός μπορεί να εννοηθεί ως νομοθέτης, ο οποίος και πράγματι είναι. Αλλά ο Θεός ως νομοθέτης μπορούσε να θέσει νόμους μόνο στον άνθρωπο απ’ όλα τα κτιστά όντα στο ορατό σύμπαν.

Και ο Θεός πράγματι έδωσε νόμο στον άνθρωπο και μόνο στον άνθρωπο. Αυτός βέβαια και είναι ο μοναδικός νόμος που υπάρχει. Αυτό λοιπόν που έδωσε ο Θεός στην υπόλοιπη φύση και το οποίο έχει ομοιότητες με το νόμο, δεν είναι στην πραγματικότητα νόμος αλλά κάτι άλλο, το οποίο οι επιστήμονες αποκαλούν δύναμη, ένστικτο, παρόρμηση, κίνηση, υποσυνείδητη ή κοινή λογική αίσθηση. Από τα λεγόμενα είναι λοιπόν σαφές, ότι δεν υπάρχει ούτε ο νόμος της φύσης ούτε ο φυσικός νόμος, αφού και ο ένας και ο άλλος εναντιώνονται στη λογική και στην πραγματική έννοια του νόμου.

( Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

 «Περί νόμου του Θεού», Εκδ. Χρόες )

via