Οι Λόγοι των Όντων

 , ,    


 Τι σημαίνει «Τα γαρ αόρατα Αυτού, από κτίσεως κόσμου, τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται• η τε Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης»; Τίνα τα αόρατα του Θεού, και τις η Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης;
 (Ρωμαίους 1/α: 20).

 Μετάφραση

 «Διότι τα αόρατά Του Θεού από κτίσεως κόσμου γίνονται ξεκάθαρα ορατά στα ποιήματα(δημιουργήματα) νοούμενα(διά της νόησης), καθώς και η Αΐδια δύναμή Του και η θειότητα»; Ποια είναι τα αόρατα του Θεού και ποια η Αΐδια δύναμή Του και θειότητα;

  Απάντηση:

 Οι λόγοι των όντων που καταρτίσθηκαν πριν από τους αιώνες στον Θεό, όπως Αυτός γνωρίζει, (τους οποίους οι θείοι άνδρες συνηθίζουν να τους καλούν και «αγαθά θελήματα»), ενώ είναι αόρατοι, δια του νου γίνονται καθαρά ορατοί από τα δημιουργήματα. Επειδή όλα τα δημιουργήματα του Θεού, παρατηρούμενα από εμάς με γνωστικό τρόπο κατά τη φύση τους με τη δέουσα επιστήμη, μας απαγγέλλουν κρυφά τους λόγους για τους οποίους έγιναν, και φανερώνουν όλα μαζί το θείο σκοπό που υπάρχει στο κάθε δημιούργημα• σύμφωνα με το: «οι ουρανοί διηγούνται δόξα Θεού και το στερέωμα αναγγέλλει τη δημιουργία των χεριών του».

  Όσο για την Αΐδια δύναμη και θειότητα, είναι η πρόνοια που συγκρατεί τα όντα σε συνοχή και η σύμφωνη μ’ αυτή θεοποιητική ενέργεια, όσων δέχονται αυτή την πρόνοια.

 Ή ίσως τα αόρατα του Θεού δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτή η Αΐδια δύναμή Του και θειότητα, που έχει κραυγαλέους κήρυκες τις υπερφυσικές μεγαλοπρέπειες των δημιουργημάτων.

 Επειδή, όπως από τα όντα πιστεύουμε ότι υπάρχει ο κυρίως Όντας Θεός, έτσι και από την ουσιώδη διαφορά των όντων κατά το είδος, διδασκόμαστε την σοφία που υπάρχει έμφυτη στην ουσία Του, που είναι συνεκτική των όντων.

 Και πάλι, από την ουσιώδη κατά είδος κίνηση των όντων, μαθαίνουμε την ζωή που υπάρχει έμφυτη στην ουσία του και συμπληρώνει τα όντα• παίρνοντας λόγο από τη σοφή παρατήρηση της κτίσεως, περί της Αγίας Τριάδος, (εννοώ τον Πατέρα και Υιό και Άγιο Πνεύμα). Επειδή ο Λόγος ως ομοούσια δύναμη του Θεού είναι Αΐδιος, και θειότητα Αΐδια το ομοούσιο Άγιο Πνεύμα.

 Είναι λοιπόν κατάκριτοι αυτοί που από την παρατήρηση των όντων, δεν διδάχθηκαν μαζί και την αιτία των όντων, και τα κατά φύσιν ιδιώματα της αιτίας, τη δύναμη εννοώ και τη θειότητα.

 Φωνάζει λοιπόν η κτίση μέσω των δημιουργημάτων που υπάρχουν σ’ αυτή και μ’ αυτόν τον τρόπο απαγγέλλει σε αυτούς που μπορούν να ακούσουν νοερά, την ίδια αιτία να υμνείται τριαδικά: Εννοώ τον Θεό και Πατέρα, και την ανείπωτη δύναμή Του και θειότητα, δηλαδή τον μονογενή Λόγο και το Άγιο Πνεύμα. Γιατί αυτά είναι τα αόρατα του Θεού που από την κτίση του κόσμου φαίνονται καθαρά με τη νόηση.




  Σχόλιο:

  1. Λέει ότι από τα όντα, μαθαίνομε τον αίτιο των όντων, και από τη διαφορά των όντων την ενυπόστατη σοφία του όντος• και από τη φυσική κίνηση των όντων, μαθαίνουμε την ενυπόστατη ζωή του όντος, τη ζωοποιό δύναμη των όντων, το Πνεύμα το Άγιο.





 Πρωτότυπο κείμενο

 Ερώτησις ΙΓ.

 Τι εστί, «Τα γαρ αόρατα Αυτού, από κτίσεως κόσμου, τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται• η τε Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης»; Τίνα τα αόρατα του Θεού, και τις η Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης; (Ρωμαίους 1/α: 20).

 Απόκρισις:

 Οι των όντων λόγοι προκαταρτισθέντες των αιώνων Θεώ, καθώς οίδεν αυτός, αόρατοι όντες• (ους και «αγαθά θελήματα» καλείν τοις θείοις έθος εστίν ανδράσιν•) από των ποιημάτων νοούμενοι καθορώνται. Πάντα γαρ τα ποιήματα του Θεού κατά φύσιν μετά της δεούσης επιστήμης γνωστικώς υφ’ ημών θεωρούμενα, τους καθ’ ους γεγένηνται λόγους κρυφίως ημίν απαγγέλλουσι, και τον εφ’ εκάστω ποιήματι θείον σκοπόν εαυτοίς συνεκφαίνουσι• καθ’ ο και: «οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, και το στερέωμα την των χειρών αναγγέλλει ποίησιν».

 Αΐδιος δε δύναμίς εστι και θειότης, η συνεκτική των όντων πρόνοια, και η κατά ταύτην εκθεωτική των προνοουμένων ενέργεια.

  Η τάχα τα αόρατα του Θεού εισιν ουκ άλλο τι παρά την αΐδιον αυτού δύναμιν και θειότητα, έχουσαν διαπρυσίως κήρυκας τας των γεγονότων υπερφυείς μεγαλοπρεπείας.

 Ως γαρ εκ των όντων τον κυρίως όντα Θεόν ότι έστι πιστεύομεν• ούτως και εκ της των όντων ουσιώδους κατ’  είδος διαφοράς, την κατ’ ουσίαν έμφυτον αυτού σοφίαν υφεστώσαν, και των όντων συνεκτικήν διδασκόμεθα.

 Και πάλιν, εκ της ουσιώδους κατ’ είδος των όντων κινήσεως, την κατ’ ουσίαν έμφυτον αυτού ζωήν υφεστώσαν, και των όντων συμπληρωτικήν μανθάνομεν• εκ της κατά την κτίσιν σοφής θεωρίας, τον περί της αγίας Τριάδος, Πατρός λέγω, και Υιού και αγίου Πνεύματος, λόγον λαμβάνοντες• Θεού γαρ Αΐδιος εστιν ως ομοούσιος δύναμις ο Λόγος, και θειότης Αΐδιος το ομοούσιον Άγιον Πνεύμα.

 Κατάκριτοι τοιγαρούν οι μη συνδιδαχθέντες εκ της των όντων θεωρίας, την αιτίαν των όντων, και τα κατά φύσιν της αιτίας ίδια, την δύναμιν λέγω, και την θειότητα.

 Βοά τοίνυν η κτίσις δια των εν αυτή ποιημάτων, και οίον απαγγέλλει τοις νοερώς δυναμένοις ακούειν, την ιδίαν αιτίαν τριαδικώς υμνουμένην• λέγω δε τον Θεόν και Πατέρα, και την άφραστον αυτού δύναμιν και την θειότητα, ήγουν τον μονογενή Λόγον και το Πνεύμα το Άγιον. Ταύτα γαρ εστι τα αόρατα του Θεού τα από της κτίσεως του κόσμου νοήσει καθορώμενα.

 ΣΧΟΛΙΟΝ:

 α . Ότι εκ των όντων, φησίν, των όντων γινώσκομεν αίτιον• και εκ της διαφοράς των όντων την ενυπόστατον του όντος διδασκόμεθα σοφίαν• και εκ της των όντων φυσικώς κινήσεως, την ενυπόστατον του όντος μανθάνομεν ζωήν, την των όντων ζωοποιόν δύναμιν, το Πνεύμα το Άγιον.

   Περί λόγων τών όντων: 
Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού
 «Προς Θαλάσσιον περί Απόρων»
 Ερώτηση 13η. PG 90.

Το να ΄χεις δίκιο με κόστος την ψυχική σου ηρεμία δεν σε κατατάσσει στους έξυπνους

 ,    


  Προσπαθώντας συνεχώς να βρεις το δίκιο σου, χάνεις την ίδια σου τη ζωή.

  Στην τελική, η ψυχική σου ηρεμία, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, από την δικαίωση της σκέψης σου.

  Η λεκτική αντιπαράθεση με ανθρώπους κολλημένους και ηλίθιους, μόνο αναστάτωση και εκνευρισμό μπορεί να σου φέρει. Ακόμη και αν στο τέλος δικαιωθείς, η εσωτερική κούραση είναι μεγαλύτερη από το επίτευγμα.

  Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι κάνουν λάθος. Γι’αυτό, πρέπει να αναγνωρίζουμε τις μάχες, για τις οποίες αξίζει να πολεμήσουμε.

  Δεν γίνεται να μάθεις την προπαίδεια, σε άτομα που ξέρουν να μετράνε μέχρι το πέντε.

  Οι καυγάδες, είναι πραγματικά χάσιμο χρόνου. Εσείς ταλαιπωρείστε κι κάποιοι το απολαμβάνουν. Μην ξεχνάς, ότι “αν τα βάλεις με τα γουρούνια, εσύ θα λασπωθείς κι αυτά θα το απολαύσουν”.




 Υπάρχουν άτομα, που έχουν διαρκώς λυτό το ζωνάρι τους για καυγά· ζουν γι’ αυτό. Μην τους δίνετε την ευχαρίστηση να πέσετε στην παγίδα τους.

Μην τσακώνεστε στο δρόμο με εκείνους που έχουν βγει για αυτόν τον λόγο.

Μην τσακώνεστε για πολιτικά, για θρησκευτικά και ποδοσφαιρικά ζητήματα, διότι ο φανατισμός, δεν αφήνει τον απέναντι σας, να δει καθαρά. Είναι πραγματικά χαμένος χρόνος. Κανένας δεν πρόκειται να αλλάξει: ούτε γνώμη, ούτε ομάδα, ούτε θρησκεία.

 Μην τσακώνεστε ούτε με τα παιδιά σας και φτάνετε σε σημείο να φωνάζετε δυνατά ή ακόμα και να ουρλιάζετε. 

 Μην μπαίνετε στο “γήπεδο” τους. Διότι τα παιδιά, λειτουργούν εκεί….και δεν ενοχλούνται καθόλου, αντιθέτως με εσάς που πληγώνεστε συνεχώς. Φέρτε τα στο δικό σας γήπεδο, της ηρεμίας και των χαμηλών τόνων. Τότε μόνο μπορείτε να τα “κερδίσετε”.

Γενικά, να μην ψάχνετε το δίκιο σας, σε μέρη που αγνοούν την δικαιοσύνη. Μην μαλώνετε με ηλίθιους, διότι υποβιβάζετε την δική σας νοημοσύνη.




  Η ψυχική μας ηρεμία, είναι προτιμότερη από το να έχουμε δίκιο.

  Όσο μπορείς, βγάλε από τη ζωή σου, άτομα φανατικά και εριστικά. Άτομα που αρπάζονται με το παραμικρό και διατυμπανίζουν το δίκιο τους. Που τσακώνονται με το σερβιτόρο, στο δρόμο, με το μάγειρα, με τον υπάλληλο, και γενικώς τρώγονται με τα ρούχα τους.

  Θα προκαλέσουν τεράστια νευρικότητα και σε σένα, και δεν θα μπορείς να ηρεμήσεις. Η μόνιμη ανησυχία, τα νεύρα, το τσίτωμα και η αίσθηση της αδικίας, δημιουργούν ψυχολογικά και σωματικά πρόβλημα.




  Άφησε τους λοιπόν να τρώγονται…και στρέψε την προσοχή σου αλλού. Εκεί που θα νιώθεις γαλήνη και ηρεμία.

Σερεντίπιτι*

 ,    
Αγκαλιάζοντας το απροσδόκητο στο ταξίδι της ζωής

  *Σερεντίπιτι (Serendipity) είναι η λέξη που περιγράφει σημαντικές ανακαλύψεις που γίνονται είτε τυχαία είτε ψάχνοντας για κάτι άλλο από αυτό που τελικά ανακαλύφθηκε.

  Μέχρι και το 1954, σε όσους έβγαζαν τις αμυγδαλές, τους έβαζαν να μασούν Aspergum, κάτι που περιείχε ασπιρίνη που υποτίθεται ότι ανακουφίζει τον πονόλαιμο. Αν και είχε παρατηρηθεί ήδη από το 1940 ότι μετά από αμυγδαλεκτομή μάτωναν τα ούλα των ασθενών, ήταν ένας γιατρός στην Καλιφόρνια, ο Lawrence Craven, που «ένωσε τις τελίτσες» κάνοντας τη σύνδεση ότι η ασπιρίνη είχε αντιπηκτική δράση.

  Εκείνη την εποχή ήξεραν ήδη ότι οι καρδιακές προσβολές και τα εγκεφαλικά μπορούσαν να προκληθούν από θρόμβους και έτσι ο Craven άρχισε να θεραπεύει ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Οπότε, δίνοντάς τους ασπιρίνη οδήγησε σε μειωμένη συχνότητα καρδιακών προσβολών!

  Η λέξη «serendipity» εισήχθη στην αγγλική γλώσσα τον 18ο αιώνα από τον συγγραφέα Horace Walpole, ο οποίος την ανέφερε σε ένα γράμμα του, προερχόμενη από το περσικό παραμύθι “Οι τρεις ήρωες του Σερεντίπ (Serendip)”, οι οποίοι έκαναν ανακαλύψεις πραγμάτων που δεν αναζητούσαν, από καθαρή τύχη ή οξύνοια.

  Το παραμύθι λέει ότι οι πρίγκιπες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους σε μια ξένη χώρα, συναντούν έναν άνθρωπο που τους ρωτά μήπως είδαν τη χαμένη καμήλα του. Και ενώ οι ίδιοι δεν έχουν δει ποτέ τους καμήλα, τον υποβάλλουν σε μια σειρά τόσο εύστοχων ερωτημάτων –αν η καμήλα είναι μονόφθαλμη, αν μεταφέρει μια έγκυο γυναίκα, αν της λείπει ένα δόντι, αν είναι κουτσή, αν στη μια της πλευρά έχει φορτωθεί με βούτυρο και στην άλλη με μέλι– που ο άνθρωπος σχηματίζει την ιδέα ότι, για να γνωρίζουν τόσα για τη χαμένη καμήλα και τη γυναίκα, τις έχουν κλέψει οι ίδιοι.

  Έτσι οδηγούνται στον πέρση βασιλιά Μπαχράμ, που τους καταδικάζει σε θάνατο, παρ’ ότι του εξηγούν ότι τα συμπεράσματα για τα χαρακτηριστικά του ζώου και της αναβάτριάς του, οφείλονται στην παρατήρηση των ιχνών που άφησε η καμήλα πίσω της.

  Το χορτάρι ήταν φαγωμένο από τη μια πλευρά του δρόμου μόνο, συνεπώς το ζώο ήταν μονόφθαλμο.

  Το ίχνος που άφηνε η δαγκωματιά του ζώου πάνω του είχε ένα κενό, που σημαίνει ότι από την καμήλα έλειπε ένα δόντι.

  Η μία από τις οπλές της καμήλας είχε αφήσει αποτύπωμα μικρότερου βάθους στην άμμο, άρα η καμήλα ήταν κουτσή.
Στη μια πλευρά του δρόμου είχαν μαζευτεί μυρμήγκια, ένδειξη ότι από την πλευρά αυτή ήταν φορτωμένο βούτυρο που έλειωνε, ενώ στην άλλη πλευρά είχαν μαζευτεί μύγες, ένδειξη ότι από την πλευρά αυτή η καμήλα ήταν φορτωμένη με μέλι που έσταζε.

  Τα αποτυπώματα που άφηνε ο αναβάτης, όταν ανέβαινε ή κατέβαινε από την καμήλα, μαρτυρούν ότι δεν ήταν έμπειρος, συνεπώς ήταν γυναίκα και μάλιστα έγκυος, γιατί εκεί που ούρησε υπήρχαν ίχνη από δύο παλάμες στο χώμα, πράγμα που σημαίνει ότι η αναβάτρια είχε να σηκώσει μεγαλύτερο βάρος.

  Το παραμύθι τελειώνει με την αθώωση των τριών πριγκίπων, μετά τη μαρτυρία ενός περαστικού που συνάντησε την περιπλανώμενη καμήλα με τη γυναίκα στην έρημο, αλλά και την αναγόρευσή τους σε συμβούλους του βασιλιά, ως επιβράβευση της παρατηρητικότητας και της οξύνοιάς τους.





  Ο ίδιος ο Παστέρ (δικό του το απόφθεγμα στην αρχή της παραγράφου) μας έδωσε ένα εξαιρετικό παράδειγμα τυχαίας ανακάλυψης. Πριν ακόμη από το 1878, είχε διατυπώσει τη θεωρία των ασθενειών από μικρόβια και είχε στρέψει κυρίως την προσοχή του στη χολέρα των κοτόπουλων, ένα πρόβλημα που μάστιζε τη γαλλική βιομηχανία πουλερικών. Κατάφερε τελικά να απομονώσει ένα μικρόβιο από τα άρρωστα κοτόπουλα, καθώς πίστευε ότι αυτό ήταν που προκαλούσε την ασθένεια, για να αποδείξει στη συνέχεια ότι αρκούσε μια ένεση με το μικρόβιο αυτό σε υγιή πουλιά για να πεθάνουν μέσα σε μια μέρα. Τα επιστημονικά στοιχεία απαιτούν επανάληψη του πειράματος, έλα όμως που παρενέβησαν οι καλοκαιρινές διακοπές. Κανένα πρόβλημα, σκέφτηκε ο Παστέρ, αποθήκευσε τη βακτηριακή του καλλιέργεια και θα την ξαναδοκίμαζε από Σεπτέμβριο.

  Όταν επέστρεψε, διαπίστωσε με μεγάλη έκπληξη, ότι η ένεση του υλικού που είχε αποθηκευτεί για τρεις μήνες δεν είχε καμία επίδραση στα κοτόπουλα! Δοκίμασε ξανά με μια νέα, αλλά και πάλι τα κοτόπουλα δεν ασθενούσαν. Και ενώ πολλοί θα είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στο αρχικό πείραμα τα κοτόπουλα πρέπει να είχαν επηρεαστεί από κάτι άλλο παρά από τα ύποπτα βακτήριά του, ο Παστέρ υπέθεσε ότι ίσως η αποθήκευσή τους για τρεις μήνες είχε αλλάξει τα μικρόβια κατά τέτοιο τρόπο, που είχε σαν αποτέλεσμα την προστασία των κοτόπουλων από τη μόλυνση.

  Πράγματι, όπως τελικά και αποδείχθηκε, ο Παστέρ είχε καταφέρει να ανοσοποιήσει τα κοτόπουλα με ένα εξασθενημένο μικρόβιο! Δε χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αποδειχθεί ότι μια εξασθενημένη μορφή μολυσματικού οργανισμού θα μπορούσε να προσδώσει ανοσία έναντι της νόσου που προκαλείται συνήθως από μια πιο “ζωντανή” της εκδοχή. Στη συνέχεια, ο Γάλλος χημικός άρχισε να παράγει εμβόλια κατά του άνθρακα και της λύσσας, θέτοντας τα θεμέλια για την επιστήμη της ανοσολογίας

***

Σε χρόνο ντε τε ο εγκέφαλος ελέγχει τη λίστα των ερωτικών μας προτιμήσεων

 ,    




  Μόλις 200 χιλιοστά του δευτερολέπτου χρειάζεται ο εγκέφαλός μας για να συμπεράνει αν κάποιος μας αρέσει, πριν καν εμείς το συνειδητοποιήσουμε

  Μέσα σε αυτόν τον χρόνο ντε τε ο εγκέφαλος ελέγχει τη λίστα των ερωτικών μας προτιμήσεων, αναλύει τα οπτικά ερεθίσματα που λαμβάνει και επικοινωνεί με το κέντρο των συναισθημάτων.

  Κατόπιν συμβουλεύεται τις παλιές μας εμπειρίες και, τέλος, αξιολογεί τον εαυτό μας! Μόλις εντοπίσει το πρώτο στοιχείο που δεν συμφωνεί με αυτόν τον ασυνείδητο πίνακα ελέγχου, απορρίπτει ακαριαία το πιθανό αντικείμενο του πόθου, αλλιώς συνεχίζει απτόητος μέχρι να ελέγξει ολόκληρη τη λίστα.


  Τα παραπάνω απέδειξε μελέτη της πανεπιστημιακής ψυχολόγου και επίκουρης καθηγήτριας στο Syracuse University Stephanie Ortigue και του ψυχιάτρου Francesco Bianchi-Demicheli του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης.


  Ο παθιασμένος έρωτας μάς κάνει εξυπνότερους

  Οι ερευνητές, με τη βοήθεια της Νευροεπιστήμης, διαπίστωσαν ότι η σεξουαλική επιθυμία δεν είναι απλώς ένα ζωώδες ένστικτο βασισμένο στη βιοχημεία, αλλά απαιτεί σύνθετες εγκεφαλικές διεργασίες και περίπλοκη σκέψη.

  Οι δυο επιστήμονες, χαρτογραφώντας τις περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται στον έρωτα και τη λαγνεία, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο παθιασμένος έρωτας μάς κάνει εξυπνότερους επειδή ενεργοποιεί συγκεκριμένα κέντρα του εγκεφάλου, τα οποία μας βοηθούν να κάνουμε ταχύτερη επεξεργασία και συσχέτιση στοιχείων.
 

   Βασικός ο ρόλος της αυτοεκτίμησης

 Οι ηλεκτροεγκεφαλικές αναλύσεις έδειξαν ότι η ερωτική έλξη πυροδοτεί πολύ πιο εξελιγμένους και πνευματικούς μηχανισμούς από όσο πιστευόταν μέχρι τώρα με συμμετοχή, προς έκπληξη των επιστημόνων, μιας περιοχής του εγκεφάλου η οποία σχετίζεται με την εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας.

  Επομένως, όπως φαίνεται, η αυτοεκτίμηση παίζει βασικό ρόλο στον έρωτα. Συμπερασματικά, η σεξουαλική επιθυμία δεν δημιουργείται μόνο από την οπτική αξιολόγηση ενός σώματος αλλά από μια βαθύτερη αυτο-γνωστική διαδικασία.


  Έρωτας: Παραμένει ένα μυστήριο

  Γιατί όμως ενδιαφέρεται η νευροεπιστήμη για τον έρωτα και το σεξ; Σύμφωνα με τη συνέντευξη που έδωσε η ψυχολόγος – ερευνήτρια στο περιοδικό Discover, ο έρωτας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια για την επιστήμη, στο οποίο παίζουν ρόλο πολλοί ασυνείδητοι μηχανισμοί.

  Ο καθένας μας μπορεί να έχει νιώσει το σκίρτημα του έρωτα με τη μορφή συναισθήματος και επιθυμίας, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον καθορίσει πραγματικά, σημειώνει.

Φάγωμεν πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν

 ,    
Eat flesh, drink wine and be merry

  Σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι, επηρεαζόμενοι από επιστημονικά κριτήρια ή από ιδεοληψίες ή ακόμη και από αδιαφορία, αποδέχονται τον άνθρωπο, αποκλειστικά, ως σώμα.

  Ο υλισμός, γενικά, ως τρόπος σκέψης και ζωής, επιδιώκει να αποβάλει την ψυχή ή το πνεύμα από την ύπαρξη του ανθρώπου και να εξαφανίσει ό, τι περιλαμβάνει η αποδοχή της ύπαρξης της ψυχής στην οντολογική λειτουργία του.

  Τι πρεσβεύουν, συνεπώς, οι υλιστές; Περιορίζουν όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπου στο πλαίσιο της οικονομίας, της βιολογικής επιβίωσης του σώματος, στην ευμάρεια, στην ευημερία και σε ό, τι έχει σχέση με τις αισθήσεις και τη σωματική διαβίωση ή επιβίωση.

  Ουσιαστικά, μια κοινωνία κοσμική και υλιστική αρνείται την πίστη και, ταυτόχρονα, την αθανασία της ψυχής και θεωρεί την πνευματική δράση του ανθρώπου ως μια δράση φονταμενταλιστική και απαρχαιωμένη και η άρνηση αυτή, πιστεύοντας πως αποτελεί μια έκφραση μοντερνισμού και προοδευτισμού τόσο στον χώρο της πολιτικής, όσο και στον χώρο των ΜΜΕ και του διαδικτύου.

  Έτσι, ο άνθρωπος αποξηλώνεται από την ψυχή και μένει μόνον ως μια χοϊκή – υλική ύπαρξη, με ό, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τις πολιτικές κοινωνικής μέριμνας και αντιμετώπισης.


  Έκτοτε, στο πλαίσιο αυτών των επιλογών και όσον αφορά στα καθ’ ημάς, ψηφίζονται νόμοι, που αποτελούν, κυρίως, αιτήματα νεωτεριστικών και ριζοσπαστικών τάσεων, που καταρρακώνουν το διαχρονικό ήθος της ανθρωπότητας και ετοιμάζουν έναν άνθρωπο άψυχο, πονηρό, γεμάτο πάθη και κακίες, με προσανατολισμό τον βιολογισμό και τη σκοπιμότητα του «φάγωμεν πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν».

 Ωστόσο, ένας τέτοιος άνθρωπος, που βλέπει τα πάντα ποσοτικά και υλιστικά, χωρίς νόημα και λόγο ύπαρξης, χωρίς αγάπη στον συνάνθρωπο και στην κτίση, ένας άνθρωπος άτομο (ατομικιστής), που ετοιμάζεται να εισέλθει σε μια «κοινωνία» ακοινώνητη, απροσανατόλιστη, άπιστη, ταραγμένη, αναστατωμένη, συγκρουσιακή, βίαιη, επιθετική, θανατερή, με πείνα, δυστυχία, μίσος, αυτοκτονίες, χρήση ουσιών, μίσος, άγχος, ανηθικότητα γίνεται και ο ίδιος επικίνδυνος τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους. Έτσι, κτίζεται μια κοινωνία αδιεξόδων, χωρίς μέτρο και όρια, χωρίς συνδετικούς δεσμούς, απομακρυσμένη από τον πνευματικό κόσμο.


Let us eat and drink for tomorrow we shall die

 «Όσον ο άνθρωπος απομακρύνεται από τη ζωή, τόσο πλησιάζει στο θάνατο. Γιατί ζωή είν’ ο Θεός και η στέρηση της ζωής είναι θάνατος».
Μέγας Βασίλειος


  Οι θεωρίες και η ζωή των υλιστών και των αθέων,  εκκινούν από την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι μόνον σώμα και δεν δέχονται την ενιαία φύση του ανθρώπου, ως μία ψυχοσωματική ολότητα:

 «Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.
 (Γεν. 2, 7).

   
  Ο Χριστός συμβούλευε τους μαθητές του:

   «Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε… Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής»
 (Μάρκ. 14, 38)

  Επίσης:

 «Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση».
 (Ματθ, 10, 28)


 Η απόρριψη του πνεύματος ή της ψυχής, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά απομάκρυνση από την αρετή και προσκόλληση στην ηδονή του παρόντος· σημαίνει απόρριψη της ελπίδας, στην οποία κυριαρχεί μόνον η αρετή.

   Διότι, εάν δεν κυριαρχήσει μέσα μας, χωρίς αμφιβολία, η πίστη γι’ αυτό, τότε ο βίος των ανθρώπων χάνει το καλύτερό του στη ζωή, την αρετή. Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει αρετή εκεί, που η ύπαρξη περιορίζεται μόνον στην παρούσα ζωή, και μετά απ’ αυτήν δεν ελπίζουμε σε τίποτε;

  Αυτοί που ζουν τη σαρκική ζωή είναι ανάγκη, με την ενάρετη βιωτή τους, ν’ απομακρύνονται κάπως και να ξεφεύγουν από τη σχέση με τη σάρκα, έτσι ώστε να σπάσουν τα δεσμά της ψυχής και να της γίνει εύκολος και άνετος ο δρόμος προς το αγαθό και κανένα σωματικό βάρος να μην την αποσπά.

 Όποιος γίνει εντελώς σαρκικός στη σκέψη και τη ζωή του και αφιερώνει κάθε κίνηση και ενέργεια της ψυχής στα θελήματα της σάρκας, αυτός, κι όταν ακόμη βγει έξω από τη σάρκα του, δεν αποχωρίζεται τα πάθη της.

 Εάν, λοιπόν, με τον πνευματικό αγώνα της παρούσης ζωής, ελευθερωθεί η ψυχή από την εξάρτησή της από τα άλογα πάθη, τότε, τίποτε δεν την αποκλείει από τη θεωρία του καλού. Και καλό, στη φύση του, είναι το Θείο, στο οποίο η ψυχή θα προσδένεται με την καθαρότητά της, όπως συνδέεται με συγγενή της.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα

 ,    


  «Δεν γεννιόμαστε ίσοι, ίσοι γινόμαστε μόνο ως μέλη μιας ομάδας λόγω της απόφασής μας να εγγυηθούμε ο ένας στον άλλο ίσα δικαιώματα.»

 Hannah Arendt,
 “Es gibt nur ein einziges Menschenrecht“,
Die Wandlung, 1949



 Δεν είχε περάσει ένας χρόνος από την δημοσίευση της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (1948), όταν η Χάνα Άρεντ δημοσίευε το δοκίμιο «Υπάρχει μόνο ένα ανθρώπινο δικαίωμα», για να καταλήξει στη σκέψη ότι «υπάρχει ένα δικαίωμα που δεν πηγάζει από το έθνος και απαιτεί μια εγγύηση διαφορετική από την εθνική, δηλαδή το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να είναι μέλος μιας πολιτικής κοινότητας» (1949: 766). Ως εκ τούτου, οι ανισότητες που βασίζονται στο φύλο, την οικονομική κατάσταση, την εθνικότητα, τη θρησκεία, ακόμη και την πολιτική καταπίεση θα πρέπει όχι απλώς να αμβλυνθούν αλλά να λυθούν. Ωστόσο, η ιδέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι εφεύρεση του 20ού αιώνα. Ούτε του Διαφωτισμού. Αν θέλουμε να αναζητήσουμε τις ρίζες των ανθρώπινων δικαιωμάτων, θα πρέπει να επιστρέψουμε στον 3ο π.Χ. αιώνα, σε μια ιδανική «Πολιτεία». Όχι, στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ένα έργο αναφοράς έως σήμερα, αλλά στην Πολιτεία του Ζήνωνα, την οποία μεταφέρει συνοπτικά ο Πλούταρχος:


 «Και πράγματι, η θαυμαστή Πολιτεία του ιδρυτή της Στωικής Σχολής Ζήνωνα μπορεί να συνοψιστεί σ’ αυτό το κύριο σημείο: να μην κατοικούμε χωρισμένοι σε πόλεις ούτε σε δήμους με ιδιαίτερους ο καθένας νόμους, αλλά να θεωρούμε όλους τους ανθρώπους συνδημότες και συμπολίτες (πάντας ἀνθρώπους ἡγώμεθα δημότας καὶ πολίτας) και η ζωή να είναι κοινή όπως και ο κόσμος, σαν να είναι μια αγέλη που βόσκει μαζί και τρέφεται μαζί από έναν κοινό νόμο. Αυτό το έγραψε ο Ζήνων σαν όνειρο ή είδωλο μιας ευνομούμενης πολιτείας του φιλοσόφου. Αλλά ήταν ο Αλέξανδρος εκείνος ο οποίος πραγματοποίησε αυτή τη θεωρία».

 Πλούταρχος, Περὶ Ἀλεξάνδρου τύχης καὶ ἀρετῆς




 Ο Αλέξανδρος βέβαια δεν θα μπορούσα να έχει ακολουθήσει τη Στωική φιλοσοφία, καθώς η ίδρυσή της έπεται του θανάτου του Μακεδόνα στρατηλάτη. Ο αναχρονισμός του Πλούταρχου μικρή σημασία έχει, καθώς σκοπό έχει να συνδέσει τη Στωική φιλοσοφία (που έπεται) και όχι την Αριστοτελική (από την οποία έλαβε τη μόρφωσή του) με το έργο του Αλέξανδρου. Είναι αλήθεια ότι κατά την ελληνιστική περίοδο το αίτημα για ειρήνη ήταν αδύνατο να επιτευχθεί, αποδεικνύοντας πως η εθνική καταγωγή δεν μπορεί να αποτελέσει ασφαλές κριτήριο συγκρότησης μιας πολιτείας. Ο κύκλος πρέπει να είναι ευρύτερος της κοινής καταγωγής των πολιτών. Τα σύνορα των αυτοκρατοριών (που ορίζονται από τις φιλοδοξίες των εκάστοτε ηγετών) μεγεθύνονται και οι λαοί αναμειγνύονται και οφείλουν να συνυπάρξουν αρμονικά καθώς «ο κόσμος μεγαλώνει». Οι φαινομενικές (περιβαλλοντικές-πολιτισμικές) διαφορές πρέπει να παύσουν να αποτελούν τη βάση της διάκρισης των πολιτών. Η φύση είναι το υπόδειγμα (κατά φύσιν ζην).


 Ως εκ τούτου, ο Πλάτων λαμβάνει την πρώτη του απάντηση από τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, που συγγράφει την δική του ουτοπική Πολιτεία «ἐπὶ τῆς τοῦ κυνὸς οὐρᾶς». Ο Ζήνων, εμφανώς επηρεασμένος από την Κυνική φιλοσοφία -καθώς η δική του ήταν στα σπάργανα- επιλέγει τους κατοίκους της δικής του Πολιτείας: Πρόκειται για τους «σοφούς» -εκείνους δηλαδή που καθοδηγούνται από τη λογική- που μπορούν να ζήσουν χωρίς νόμους και δικαστήρια (αφού κανένας δεν θα τους παράβαινε) σε μια «Κοσμόπολη» (πρώτη αναφορά σε μια παγκόσμια κοινωνία). Ο Στωικός σοφός είναι αυτός που θα ακολουθήσει το κατά φύσιν ζην που είναι σύμφυτο με την έννοια της «οἰκειώσεως». Ο Κικέρων μεταφέρει τη Στωική φιλοσοφία:


  «Σε ολόκληρη τη σφαίρα της Ηθικής για την οποία μιλάμε δεν υπάρχει τίποτε πιο μεγαλοπρεπές ούτε κάτι πιο διαδεδομένο από τη σύνδεση (coniunctio/ οἰκείωσις) μεταξύ των ανθρώπων, ένα είδος κοινότητας [..], που ξεκινά από τα παιδιά που αγαπιούνται από τους γονείς τους και την οικογένεια που συνδέεται με δεσμούς γάμου και συγγένειας, συνεχίζεται με δεσμούς φιλίας, με τους συμπολίτες μας και τους πολιτικούς μας φίλους και τέλος αγκαλιάζει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. […] Αυτό ονομάζεται δικαιοσύνη.»

Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 





  Η Στωική ηθική καταργεί τα σύνορα μεταξύ των ανθρώπων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα για τον Ζήνωνα δεν είναι αίτημα, αλλά προϋπόθεση για την αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων. Των σοφών και όχι των φαύλων. Εν κατακλείδι, de iuribus humanibus non sunt disputandum (τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι αντικείμενο συζήτησης).




- Φιλοσοφία για όλους: 
Γιατί να διαβάζουμε 
τους αρχαίους Φιλοσόφους

Πως να πάρεις τη σωστή απόφαση

 ,    


  Γιατί μας τρομάζει το ότι πρέπει να πάρουμε μία απόφαση;


  Όλο και πιο συχνά, συμβαίνει σε ανθρώπους που αντί να νιώθουν χαρά και ελευθερία μπροστά σε μία απόφαση, αισθάνονται τρομερό άγχος, ευθύνη, θυμό και τύψεις και προσπαθούν να το αποφύγουν και να το καθυστερήσουν με κάθε τρόπο - δυνατό και αδύνατο.

  Το πρόβλημα ξεκινά και σταματά στο νόημα και την βαρύτητα που έχει η λήψη μίας απόφασης. Όποιος και αν είναι ο λόγος που αρχικά κανείς δυσκολεύεται να αποφασίσει, στο τέλος το θέμα είναι πως θέλει να μην αποφασίσει, περισσότερο τον φοβίζει παρά τον ανακουφίζει το σενάριο της επιλογής.

 Έχει μεταμορφωθεί στο μυαλό μας σαν αγγαρεία, σαν απειλή, σαν μία συμπεριφορά που θα μας χαρακτηρίσει για το υπόλοιπο της ζωής μας. Σε μερικά παραδείγματα, όντως μία απόφαση μπορεί να είναι πολύ κρίσιμη για το μέλλον μας και να έχει ιδιαίτερη σημασία, όμως σε κάθε περίπτωση, είναι χαρά και δώρο το να μπορείς να έχεις στα χέρια σου επιλογές και να μην είσαι αναγκασμένος να κάνεις κάτι που έχουν αποφασίσει για σένα άλλοι ή κάτι το οποίο είναι απλώς υποχρεωτικό - ανεξάρτητα με το κατά πόσο σου ταιριάζει και σε φέρνει πιο κοντά σε έναν στόχο. 


 Η παρακάτω λίστα έχει “οδηγίες χρήσης κατά της αναποφασιστικότητας”:


   1. Τι θέλω πραγματικά;

 Ρώτησε τον εαυτό σου ειλικρινά, δίχως πρέπει, δίχως σωστό-λάθος, δίχως καλό-κακό, δίχως "τι θα πουν οι άλλοι", δίχως "τι θέλουν οι άλλοι", ποια είναι η απόφαση που πραγματικά έχεις ανάγκη να πάρεις σύμφωνα με τις πεποιθήσεις, τις επιθυμίες και τους στόχους σου.


 2. Ποιές πιθανές αποφάσεις υπάρχουν στην πραγματικότητα;

 Κάνε μία λίστα με τις αποφάσεις που μπορείς να πάρεις, με μόνη ερώτηση “Τι μπορώ να κάνω πραγματικά;”. Στη συνέχεια, βάλε σε σειρά την βαρύτητα αλλά και την δυσκολία τους.


  3. Ακόμη και αν δεν αποφασίζω, αποφασίζω

 Ακόμη και όταν το σκέφτεσαι, όταν δεν αποφασίζεις να κάνεις κάτι, κάνεις κάτι… Γιατί δεν είναι ανάγκη να βιαστείς αλλά δεν είναι και τυχαίο το ποιες αποφάσεις σε δυσκολεύουν. Οπότε προτίμησε να μην σε πιέζεις και να αναγνωρίζεις και να σέβεσαι τις δυσκολίες σου και τον δισταγμό σου.


 4. Άλλο θέλω και άλλο κάνω

 Παρατήρησε αν ταιριάζουν οι επιθυμίες με τις πράξεις σου γιατί αν αυτό δεν συμβαίνει, μπορεί να νιώθεις εγκλωβισμό και αδιέξοδο και αντί να ανακουφίζεσαι, ενδεχομένως να αισθάνεσαι ακόμη μεγαλύτερη πίεση και άγχος, οπότε χρειάζεται να πας ξανά στο 2.


  5. Κόπος και αποτέλεσμα

 Όλες οι αποφάσεις σου θα έχουν κόπο - αναγνώρισε πόση προσπάθεια θέλεις και μπορείς να κάνεις και τι αποτέλεσμα θα σου φέρει αυτή.

 
  6. Σύμβουλός σου το άγχος

 Αν επείγει να ανακουφιστείς από το άγχος παίρνοντας μία απόφαση, επέλεξε όποια είναι πιο κοντά στις επιθυμίες σου, όμως λάβε υπόψη σου τα όρια των άλλων. Επίσης, η τεχνική “μαζεύω όσες περισσότερες πληροφορίες γίνεται” δεν είναι βοηθητική τις περισσότερες φορές, αντιθέτως σε βομβαρδίζεις με ένα σωρό πληροφορίες που δυσκολεύεσαι τελικά να εκτιμήσεις και απλώς γίνονται επιπλέον φορτίο.


 7. Προετοιμάσου!

 Μην κάνεις την επιλογή που πρέπει αλλά αυτή που χρειάζεσαι - αυτός είναι και ο στόχος και αυτό να σκέφτεσαι ακόμη και όταν δεν έχεις τα αποτελέσματα που επιθυμείς. 

 Δεν μπορείς να προβλέψεις την κατάληξη, αλλά μπορείς να είσαι σίγουρος πως έκανες ότι μπορούσες και επιθυμούσες.

Αγγελική Τζάνου,
 BSc Ψυχολογία 
-MSc Ψυχολογία Υγείας, Γνωσιακή
- Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία -
 Sex Therapy

Pretzel position

 ,    


 
 Δε μας έφταναν τα «κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία», μπήκε κι η Goolfo στο παιχνίδι τώρα. Καμία σωτηρία.

  Όταν σκέφτεστε στάσεις του sex, πιθανόν να σας έρχονται στο μυαλό δοκιμασμένα πράγματα και γενικώς, γνωστά, όπως το ιεραποστολικό, το ντόγκι και η διάσημη καουμπόισσα (κανονική κι ανάποδη). Αλλά υπάρχει και μια άλλη, λιγότερο γνωστή στάση, που κεντρίζει το ενδιαφέρον πολλών πονηρούληδων εκεί έξω.

Σύμφωνα με μια πλατφόρμα αξιολόγησης σεξουαλικών παιχνιδιών, το «πρέτσελ» (pretzels = κουλουράκια)  ήταν η πιο πολυσυζητημένη σεξουαλική στάση σε αναζητήσεις, με πάνω από 14 M κλικ που αφορούν το “how to do it” κομμάτι της.

 Τι είναι λοιπόν η στάση pretzel? Είναι όταν το άτομο που βρίσκεται από κάτω ξαπλώνει στο πλάι, ενώ το άτομο που βρίσκεται από πάνω γονατίζει, καβαλώντας το κάτω πόδι του συντρόφου του και κρατώντας το πάνω πόδι, ενώ διεισδύει. Είναι πιο εύκολο απ’ ό,τι υποδηλώνει το όνομα, αλλά για κάποιο λόγο φαίνεται να προκαλεί κομφούζιο σε όποιον θέλει να τη δοκιμάσει.




Η σεξοθεραπεύτρια Nazanin Moali, οικοδέσποινα του podcast “Sexology”, δήλωσε ότι το pretzel είναι μια σχετικά απλή στάση- μια στάση που πολλοί άνθρωποι μπορεί να έχουν δοκιμάσει, αλλά -ίσως- χωρίς να γνωρίζουν ότι έχει όνομα. Η σεξουαλική παιδαγωγός Luna Matatas δήλωσε ότι ενώ δεν έχει ακούσει ποτέ να την αποκαλούν «pretzel», είναι εξοικειωμένη με αυτήν και την έχει δοκιμάσει ακόμη και η ίδια.




  Δοκιμάστε την αν:

 Είναι μια πολύ καλή στάση για να πειραματιστείτε, αν σας αρέσει το ιεραποστολικό, αλλά θέλετε να αλλάξετε λίγο τα πράγματα. Πρώτον, το pretzel μπορεί να είναι μια εξαιρετική επιλογή αν θέλετε να ενισχύσετε την οικειότητα, επειδή σας επιτρέπει να έχετε οπτική επαφή με το ταίρι σας. Για να μην αναφέρουμε ότι ευνοεί τη βαθιά διείσδυση επειδή αυτός που διεισδύει μπορεί να σηκώσει το πάνω πόδι του συντρόφου του με οποιονδήποτε τρόπο για να μπει πιο βαθιά.

 Επιπλέον, η στάση επιτρέπει και στους δύο συντρόφους να έχουν τουλάχιστον ένα χέρι ελεύθερο, πράγμα που σημαίνει ότι μπορείτε να προσθέσετε ένα άγγιγμα στο δικό σας σώμα ή στο σώμα του συντρόφου σας, ή ακόμη και να χρησιμοποιήσετε ένα παιχνίδι.

 Είναι επίσης μια καλή στάση αν εσείς και ο σύντροφός σας έχετε διαφορά ύψους.





  Αφήστε το καλύτερα αν:

 Μπορεί να είναι μια άβολη θέση για όσους δεν απολαμβάνουν την αίσθηση της βαθιάς διείσδυσης ή παλεύουν με ορισμένα είδη πόνου. Για παράδειγμα, αν το άτομο που βρίσκεται στο κάτω μέρος έχει πόνο στο ισχίο, μπορεί να το βρίσκει άβολο να ξαπλώνει στο πλάι ή να κρατάει το πόδι του με αυτόν τον τρόπο, όμως με κάποιες προσαρμογές όπως το χαμήλωμα του πάνω ποδιού μπορεί να ανακουφίσει από αυτή τη δυσφορία.



  tips:

 -Εξετάστε το ενδεχόμενο να επιχειρήσετε τη στάση και από τις δύο πλευρές, καθώς ορισμένοι άνθρωποι έχουν αναφέρει ότι βιώνουν πιο έντονη ευχαρίστηση στη μία πλευρά παρά στην άλλη.

 -Το άτομο που ξαπλώνει ανάσκελα μπορεί επίσης να προσαρμόσει τη στάση του σώματός του για να βρει το σημείο που νιώθει πιο άνετα.

 -Για όσους απολαμβάνουν τη διέγερση της κλειτορίδας, επικεντρωθείτε περισσότερο σε μια κίνηση κύκλου της λεκάνης παρά σε μια κίνηση μέσα-έξω.

Αγαπάς (αληθινά) όταν δεν έχει όρια η αντοχή σου (''ἕως θανάτου'')

 ,    


 Πόσα είναι αυτά που μπορεί να περάσει για χάρη του προσώπου που θεωρεί το σημαντικότερο στη ζωή του;

 Πόσες φορές μπορεί να περάσει μέσα από τη φωτιά, να αντέξει κινήσεις που τον πληγώνουν, να έχει την δύναμη να τα προσπεράσει και να μην αγγίξουν καθόλου το μέγεθος της αγάπης του;

 Πόση υπομονή μπορείς να έχεις όταν λατρεύεις έναν άνθρωπο;

 Πότε ξυπνάει μέσα μας το ερώτημα, η αξιοπρέπεια (ή ο εγωισμός για κάποιους άλλους) ή εκείνος;

 Όταν αγαπάς (αληθινά) δεν έχει όρια η αντοχή σου. Όπως και όταν αντέχεις (αληθινά) δεν έχει όρια η αγάπη σου.

 Όταν στον άνθρωπο που αγαπάμε προσδίδουμε την ιδιότητα "ο σημαντικότερος άνθρωπος στην ζωή μας" τότε σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα πάντα για αυτόν τον άνθρωπο. Για να ωριμάσει μια σχέση πρέπει να δοκιμαστεί. Η αγάπη δεν εμπεριέχει μόνο θετικές παραμέτρους (επικοινωνία, κατανόηση, ευτυχία, γαλήνη…), αλλά και αρνητικές (θυσίες, υποχωρήσεις, υπομονή…). Η αγάπη δεν αποδεικνύεται μόνο στα λόγια. Οι πράξεις είναι αυτές που αποδεικνύουν τα λεγόμενά μας και τα συναισθήματά μας κατ’ επέκτασιν.

 Όταν ανακύψει το δίλημμα "αξιοπρέπεια ή εκείνος" σημαίνει ότι η ποιότητα των συναισθημάτων μας για τον συγκεκριμένο άνθρωπο έχει αρχίσει να φθείρεται. Τότε είναι η αρχή του τέλους…

 Δηλαδή όταν αγαπάς με πάθος, προσπαθείς να κρατήσεις ισορροπία; Από φόβο μήπως τα κομμάτια σου στο τέλος είναι άπειρα και δεν μαζεύονται, κάνεις κράτει στα συναισθήματα;

 Βαδίζεις προσεκτικά και έχεις την αξιοπρέπεια ή τον εγωισμό σου από το χέρι;

 Μήπως δεν είναι πάθος τότε; Μήπως δεν είναι πάθος του έpωτα σαν συναίσθημα;

 Είμαι της άποψης ότι οι ισορροπίες είναι απαραίτητο συστατικό/εφόδιο στην ζωή μας και στις σχέσεις μας (διαπροσωπικές, προσωπικές κ.ο.κ.). Το ίδιο και η αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια όμως δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο στην εκδήλωση συναισθημάτων, ούτε το αντίθετο φυσικά. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο.

 Κάνουμε μικρά αλλά σταθερά βήματα στην ζωή μας και με αυτό τον τρόπο προστατεύουμε τον εαυτό μας από τυχόν «ατυχήματα». Βέβαια στην ζωή όλα μπορούν να συμβούν (ανατροπές, αναπάντεχα)… Με τις εμπειρίες που έχουμε συγκεντρώσει από την ζωή αντιδρούμε ανάλογα.

[full_width]




Scroll To Top