Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί καί ταπεινοί, και προσπέσωμεν εν μετανοία, κράζοντες εκ βάθους ψυχής, Δέσποινα, βοήθησον εφ’ ημίν σπλαγχνισθείσα, σπεύσον, απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων, μη αποστρέψης σους δούλους κενούς, σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε· τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμή γάρ σύ προϊστασο πρεσβεύουσα· τίς ἠμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;· Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους;· Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἔκ σού· σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς· πρός σέ καταφεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν.· Ὤ Μῆτερ τοῦ Λόγου καί Παρθένε· τῶν δυσχερῶν καί δεινῶν μέ διασωσον.
Παθῶν μέ ταράττουσι προσβολαί· πολλῆς ἀθυμίας, ἐμπιπλῶσαι μου τήν ψυχήν· εἰρήνευσον, Κόρη, τή γαλήνη· τή τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ σου, Πανάμωμε.
Σωτήρα τεκοῦσαν σέ καί Θεόν· δυσωπῶ, Παρθένε, λυτρωθῆναι μέ τῶν δεινῶν· σοί γάρ νῦν προσφεύγων ἀνατείνω· καί τήν ψυχήν καί τήν διάνοιαν.
Νοσοῦντα τό σῶμα καί τήν ψυχήν· ἐπισκοπῆς θείας, καί προνοίας τῆς παρά σου· ἀξίωσον, μόνη Θεομῆτορ· ὡς ἀγαθή ἀγαθοῦ τέ λοχεύτρια.
Προστασίαν καί σκέπην, ζωῆς ἐμῆς τίθημι· Σέ, Θεογεννῆτορ, Παρθένε, σύ μέ κυβέρνησον· πρός τόν λιμένα σου, τῶν ἀγαθῶν ἡ αἰτία· τῶν πιστῶν τό στήριγμα, μόνη πανύμνητε.
Ἱκετεύω, Παρθένε, τόν ψυχικόν τάραχον· καί τῆς ἀθυμίας τήν ζάλην διασκεδᾶσαι μου· σύ γάρ, Θεονυμφε, τόν ἀρχηγόν τῆς γαλήνης· τόν Χριστόν ἐκύησας, μόνη πανάχραντε.
Εὐεργέτην τεκοῦσα, τόν τῶν καλῶν αἴτιον· τῆς εὐεργεσίας τόν πλοῦτον, πάσιν ἀναβλυσον· πάντα γάρ δύνασαι, ὡς δυνατόν ἐν ἰσχύϊ· τόν Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε.
Χαλεπαῖς ἀρρωστίαις, καί νοσεροῖς πάθεσιν· ἐξεταζομένω, Παρθένε, σύ μοί βοήθησον· τῶν ἰαμάτων γάρ, ἀνελλιπῆ σέ γινώσκω· θησαυρόν, Πανάμωμε, τόν ἀδαπάνητον.
Διάσωσον· ἀπό κινδύνων, τούς δούλους σου, Θεοτόκε· ὅτι πάντες μετά Θεόν, εἰς σέ καταφεύγομεν· ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καί προστασίαν.
Ἐπίβλεψον· ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.
Πρεσβεία θερμή, καί τεῖχος ἀπροσμάχητον· ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον· ἐκτενῶς βοῶμεν σοί, Θεοτόκε Δέσποινα, προφθασον· καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἠμᾶς· ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα.
Τῶν παθῶν μου τόν τάραχον· ἡ τόν κυβερνήτην τεκοῦσα Κύριον· καί τόν κλύδωνα κατεύνασον· τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεονύμφευτε.
Εὐσπλαγχνίας τήν ἄβυσσον· ἐπικαλουμένω τῆς σῆς παρασχου μοί· ἡ τόν εὔσπλαγχνον κυήσασα· καί Σωτήρα πάντων, τῶν ὑμνούντων σέ.
Ἀπολαύοντες, Παναγνέ· τῶν σῶν δωρημάτων εὐχαριστήριον· ἀναμέλπομεν ἐφύμνιον· οἱ γινώσκοντες σέ Θεομήτορα.
Οἱ ἐλπίδα καί στήριγμα· καί τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀκράδαντον· κεκτημένοι σέ, Πανύμνητε· δυσχερείας πάσης, ἐκλυτρούμεθα.
Ἔμπλησον, Ἁγνή, εὐφροσύνης τήν καρδίαν μου· τήν σήν ἀκήρατον διδοῦσα χαράν· τῆς εὐφροσύνης· ἡ γεννήσασα τόν αἴτιον.
Λύτρωσαι ἠμᾶς, ἐκ κινδύνων, Θεοτόκε Ἁγνή· ἡ αἰωνίαν τεκοῦσα λύτρωσιν· καί τήν εἰρήνην· τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν.
Λύσον τήν ἀχλύν, τῶν πταισμάτων μου, Θεονυμφε· τῷ φωτισμῶ τῆς σῆς λαμπρότητος· ἡ φῶς τεκοῦσα· τό θεῖον καί προαιώνιον.
Ἴασαι Ἁγνή, τῶν παθῶν μου τήν ἀσθένειαν· ἐπισκοπῆς σου ἀξιώσασα· καί τήν ὑγείαν· τή πρεσβεία σου παρασχου μοί.
Θανάτου καί τῆς φθορᾶς ὡς ἔσωσεν· ἑαυτόν ἐκδεδωκῶς τῷ θανάτω· τήν τή φθορά καί θανάτω μου φύσιν· κατασχεθεῖσαν, Παρθένε, δυσώπησον· τόν Κύριόν σου καί Υἱόν· τῆς ἐχθρῶν κακουργίας μέ ρύσασθαι.
Προστάτιν σέ, τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι· καί φρουράν ἀσφαλεστάτην Παρθένε· τῶν πειρασμῶν διαλύουσαν ὄχλον· καί ἐπηρείας δαιμόνων ἐλαύνουσαν· καί δέομαι διαπαντός· ἐκ φθορᾶς τῶν παθῶν μου ρυσθῆναι μέ.
Ὡς τεῖχος, καταφυγῆς κεκτήμεθα· καί ψυχῶν σέ παντελῆ σωτηρίαν· καί πλατυσμόν ἐν ταῖς θλίψεσι, Κόρη· καί τῷ φωτί σου ἀεί ἀγαλλόμεθα.· Ὤ Δέσποινα, καί νῦν ἠμᾶς· τῶν παθῶν καί κινδύνων διασωσον.
Ἐν κλίνη νῦν, ἀσθενῶν κατακεῖμαι· καί οὐκ ἔστιν ἴασις τή σαρκί μου· ἀλλ’ ἡ Θεόν καί Σωτήρα τοῦ κόσμου· καί τόν λυτήρα τῶν νόσων κυήσασα· σού δέομαι τῆς ἀγαθῆς· ἐκ φθορᾶς νοσημάτων ἀναστησον.
Διάσωσον· ἀπό κινδύνων, τούς δούλους σου, Θεοτόκε· ὅτι πάντες μετά Θεόν, εἰς σέ καταφεύγομεν· ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καί προστασίαν.
Ἄχραντε· ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως· ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον· ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.
Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρός τόν Ποιητήν ἀμετάθετε, μή παρίδης ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνᾶς, ἀλλά προφθασον, ὡς ἀγαθή, εἰς τήν βοήθειαν ἠμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοί. Τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καί σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε, τῶν τιμώντων σέ.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάση γενεά καί γενεά.
Τοῦ ὀνόματός σου μνησθήσομαι ἐν πάση γενεά καί γενεά.
Μή καταπιστεύσης μέ, ἀνθρωπίνη προστασία, Παναγία δέσποινα, ἀλλά δέξαι δέησιν, τοῦ ἰκέτου σου, θλίψις γάρ ἔχει μέ, φέρειν οὐ δύναμαι, τῶν δαιμόνων τά τοξεύματα, σκέπην οὐ κέκτημαι, οὐδέ πού προσφύγω ὁ ἄθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, καί παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου, Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἐλπίς καί προστασία τῶν πιστῶν, μή μοῦ παρίδης τήν δέησιν, τό συμφέρον ποίησον.
Οὐδείς προστρέχων ἐπί σοῖ, κατησχυμένος ἀπό σου ἐκπορεύεται, ἁγνή Παρθένε Θεοτόκε, ἀλλ’ αἰτεῖται τήν χάριν, καί λαμβάνει τό δώρημα, πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως.
Μεταβολή τῶν θλιβομένων, ἀπαλλαγῆ τῶν ἀσθενούντων ὑπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σῶζε πόλιν καί λαόν, τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη, τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη, ἡ μόνη προστασία τῶν πιστῶν.
Σωμάτων μαλακίας· καί ψυχῶν ἀρρωστίας, Θεογεννήτρια· τῶν πόθω προσιόντων· τή σκέπη σου τή θεία· θεραπεύειν ἀξίωσον· ἡ τόν Σωτήρα Χριστόν, ἠμίν ἀποτεκοῦσα.
Τούς βοηθείας, τῆς παρά σου δεομένους· μή παρίδης Παρθένε, ὑμνοῦντας· καί ὑπερυψούντας· σέ, Κόρη, εἰς αἰώνας.
Τῶν Ἰαμάτων, τό δαψιλές ἐπιχέεις· τοῖς πιστῶς ὑμνούσι σέ Παρθένε· καί ὑπερυψούσι· τόν ἄφραστόν σου τόκον.
Τάς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις· καί σαρκός τάς ὀδύνας, Παρθένε· ἴνα σέ δοξάζω· τήν Κεχαριτωμένην.
Τῶν πειρασμῶν σύ τάς προσβολᾶς ἐκδιώκεις· καί παθῶν τάς ἑφόδους Παρθένε· ὅθεν σέ ὑμνοῦμεν· εἰς πάντας τούς αἰώνας.
Ροήν μου τῶν δακρύων· μή ἀποποιήσης· ἡ τόν παντός ἐκ προσώπου πᾶν δάκρυον· ἀφηρηκότα Παρθένε, Χριστόν κυήσασα.
Χαρᾶς μου τήν καρδίαν· πλήρωσον, Παρθένε· ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τό πλήρωμα· τῆς ἁμαρτίας τήν λύπην, ἑξαφανίσασα.
Λιμήν καί προστασία· τῶν σοί προσφευγόντων· γενοῦ Παρθένε, καί τεῖχος ἀκράδαντον· καταφυγή τέ καί σκέπη, καί ἀγαλλίαμα.
Φωτός σου ταῖς ἀκτίσι· λάμπρυνον, Παρθένε· τό ζοφερόν της ἀγνοίας διώκουσα· τούς εὐσεβῶς Θεοτόκον, σέ καταγγέλλοντας.
Κακώσεως ἐν τόπω· τῷ τῆς ἀσθενείας· ταπεινωθέντα, Παρθένε, θεράπευσον· ἐξ ἀρρωστίας εἰς ρῶσιν, μετασκευάζουσα.
Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν.
Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον, σέ μεγαλύνομεν.
Τήν ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν, καί καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τήν λυτρωσαμένην, ἠμᾶς ἐκ τῆς κατάρας, τήν Δέσποιναν τοῦ κόσμου, ὕμνοις τιμήσωμεν.
Ἀπό τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τό σῶμα, ἀσθενεῖ μου καί ἡ ψυχή, πρός σέ καταφεύγω τήν Κεχαριτωμένην, ἐλπίς ἀπηλπισμένων, σύ μοί βοήθησον.
Δέσποινα καί μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις, ἀναξίων σῶν ἱκετῶν, ἴνα μεσιτεύσης πρός τόν ἔκ σού τεχθέντα. Ὤ Δέσποινα, τοῦ κόσμου γενοῦ μεσίτρια.
Ψάλλομεν προθύμως σοί τήν ὠδήν, νῦν τή πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικῶς, μετά τοῦ Προδρόμου, καί πάντων τῶν Ἁγίων, δυσώπει, Θεοτόκε, τοῦ οἰκτειρῆσαι ἠμᾶς.
Ἄλαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μή προσκυνούντων, τήν εἰκόνα σου τήν σεπτήν, τήν ἱστορηθείσαν, ὑπό τοῦ ἀποστόλου, Λουκᾶ ἱερωτάτου, τήν Ὁδηγήτριαν.
Πάντων προστατεύεις, Ἀγαθή, τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει τή κραταιά σου χειρί, ἄλλην γάρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοί πρός Θεόν, ἐν κινδύνοις καί θλίψεσιν, ἀεί μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπό πταισμάτων πολλῶν, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὅθεν σοί προσπίπτομεν, ρύσαι πάσης περιστάσεως τούς δούλους σου.
Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά, καί ἀδικουμένων προστάτις, καί πενομένων τροφή, ξένων τέ παράκλησις, καί βακτηρία τυφλῶν, ἀσθενούντων ἐπίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη καί ἀντίληψις, καί ὀρφανῶν βοηθός, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, σύ ὑπάρχεις, Ἄχραντε, σπεῦσον, δυσωποῦμεν, ρύσασθαι τούς δούλους σου.
Δέσποινα, προσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἠμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.
Τήν πάσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου.
