Τα κρυμμένα μηνύματα: κόμπος στο στομάχι, θλίψη στα νεφρά, φόβος στον αυχένα

Όλα στη ζωή μας είναι ενέργεια.

Οτιδήποτε βλέπουμε ή αισθανόμαστε είναι ενέργεια. Το γέλιο, το δάκρυ μας, οι σκέψεις και οι επιθυμίες μας, τα όνειρα και οι πράξεις μας όλα είναι ενέργεια. Όλα τα συναισθήματα που κατά καιρούς δεν αποδεχτήκαμε ή που δεν τολμήσαμε να εκφράσουμε και καταχωνιάσαμε στα υπόγεια της ψυχής μας είναι και αυτά ενέργεια.

Η ενέργεια ποτέ δεν χάνεται. Τα συναισθήματα που έχουμε νιώσει και που έχουμε καταπιεί δεν μπορούμε να τα εξαφανίσουμε μπορούμε όμως να τα μετασχηματίσουμε. Να τα μεταμορφώσουμε ακόμα κι αν έχουν συμβεί στο παρελθόν. Άλλωστε το παρελθόν είναι μέσα μας και τις περισσότερες φορές μας κυριεύει και μας καταδυναστεύει.

Έχουμε μεγαλώσει σε μια κοινωνία που από μικρά παιδιά μας εκπαιδεύει να μην εκφραζόμαστε ελεύθερα, να καταπνίγουμε και να απορρίπτουμε κάποια συναισθήματα που χαλάνε την εικόνα του "καλού παιδιού" που χρειάζεται να έχουμε για να είμαστε αποδεκτοί.

Πόσες φορές έχουμε σκεπάσει το θυμό μας...

Πόσες φορές έχουμε καταπνίξει το δυνατό γεμάτο γέλιο μας για να γελάσουμε διακριτικά όπως επιτρέπεται...

Πόσες φορές κρύψαμε τα δάκρυα μας και τη θλίψη μας πίσω από τη μάσκα του "δεν συμβαίνει τίποτα"...

Πόσες φορές κατάπιαμε τα ουρλιαχτά του πανικού μας για να μην δείξουμε αδυναμία και χαλάσουμε την εικόνα μας...

Τι έχουν γίνει όμως όλα αυτά τα συναισθήματα; Όλα τα γέλια, τα δάκρυα, ο θυμός, ο φόβος, η αγωνία, τα ουρλιαχτά που δεν εκφράσαμε;

Που έχουν πάει όλα τα όχι που ποτέ δεν βγήκαν από τα χείλη μας αλλά που τόσο μα τόσο πολύ θα θέλαμε να έχουμε πει;

Που έχουν πάει όλα τα παράπονα, τα θέλω και οι επιθυμίες που δεν τολμήσαμε να φανερώσουμε; 

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν ότι όλα αυτά μαζεύονται στην κοιλιά μας. Μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του υποσυνειδήτου μας. Βαθιά μέσα στα υπόγεια της ψυχής μας. Όταν τα υπόγεια αυτά γεμίσουν από καταπιεσμένα συναισθήματα τότε αυτά αρχίζουν να σπρώχνουν τις πόρτες για να τις σπάσουν.

Ο οργανισμός μας θέλοντας να μας προστατέψει στέλνει εκεί όση ενέργεια χρειάζεται για να αποκλείσει τους ανεπιθύμητους εισβολείς. Όμως κάποια στιγμή η αντίσταση μας αποδυναμώνεται γιατί δεν έχουμε άλλα αποθέματα ενέργειας να διαθέσουμε. Τα διαθέσαμε όλα για να σκεπάσουμε τα "ανεπιθύμητα" συναισθήματα στη σκιά μας και όχι για να τα μεταμορφώσουμε βγάζοντας τα στο φως. Τότε, όταν δεν έχουμε πια δυνάμεις να τα συγκρατήσουμε, οι πόρτες σπάνε και η ενέργεια όλων αυτών που δεν εκφράσαμε κατακλύζει όλο το σώμα και επηρεάζει όχι μόνο την ψυχολογική μας διάθεση αλλά και το σώμα μας.

Στην πραγματικότητα όλες οι σωματικές αρρώστιες είναι το καθρέφτισμα των εσωτερικών μας συγκρούσεων και των ανομολόγητων επιθυμιών μας. Ο Deepak Chopra στο βιβλίο του «Κβαντική Θεραπεία» μιλάει για χαρούμενο και λυπημένο στομάχι, για θυμωμένα νεφρά και φοβισμένο αυχένα εξηγώντας πως η ενέργεια των συναισθημάτων μας πλημμυρίζει κάθε όργανο και κύτταρο του σώματός μας.

Πολλοί είναι αυτοί που υιοθετούν αυτήν την ψυχοσωματική προσέγγιση και αναζητούν πίσω από την ασθένεια έναν ψυχικό παράγοντα. Όμως υπάρχουν και αυτοί που πιστεύουν ότι η αρρώστια δεν είναι ένα ξέσπασμα, μια διαμαρτυρία της ψυχής αλλά ο τρόπος να εκφράσει η ψυχή μέσα από το σώμα τις βαθύτερες ανάγκες της.

Συχνά οι διαδρομές έκφρασης της ψυχής είναι κοινές στους περισσοτέρους ανθρώπους αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ένας πόνος στο στομάχι δυο διαφορετικών ανθρώπων κρύβει το ίδιο μήνυμα γι’ αυτούς και δημιουργήθηκε από την ίδια αιτία. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και αντιδρά διαφορετικά στα διάφορα ερεθίσματα που δέχεται.

Τα παρακάτω "μηνύματα" δεν αποτελούν κανόνα είναι όμως πολύ πιθανόν να εξηγούν τι συμβαίνει στο σώμα σας κάθε φορά που με τη μορφή της αρρώστιας, διαμαρτύρεται για την συμπεριφορά σας

Τα κρυμμένα μηνύματα  

Κρυολόγημα: αν κάποια στιγμή θέλατε να κλάψετε και καταπιέσατε των εαυτό σας συγκροτώντας τα δάκρυά σας είναι πολύ πιθανό μερικές μέρες αργότερα αυτή η εσωτερική κατάσταση να εκδηλώθηκε σαν ένα γερό κρυολόγημα όπου η μύτη έτρεχε και τα μάτια σας δάκρυζαν όπως ίσως θα το έκαναν αν είχατε επιτρέψει στη λύπη σας να εκφραστεί.
Το κρυολόγημα σημαίνει ότι κάτι σας έκανε «να κρυώσετε μέσα σας» και με αυτόν τον τρόπο δείχνετε τη βαθύτερη ανάγκη σας για ζεστασιά και θαλπωρή.

Βήχας: είναι η σωματική έκφραση των λυγμών που καταπνίγηκαν Αν δεις κάποιον από απόσταση που τραντάζεται δεν μπορείς να πεις αν τραντάζεται από το βήχα του ή από τους λυγμούς του.
Ακόμα κάτω από τον βήχα μπορεί να κρύβονται γνώμες, διαμαρτυρίες, άσχημα λόγια που δεν τολμήσατε να ξεστομίσετε και προτιμήσατε να τα καταπιείτε. Έτσι σας «έπνιξαν» όπως σας πνιγεί πολλές φορές ο βήχας.
Στην περίπτωση του βήχα το σώμα δίνει με τον τρόπο του το μήνυμα ότι θέλει να του φερθούμε με περισσότερη τρυφερότητα, να το γλυκάνουμε και να το μαλακώσουμε που συμβολικά αυτό εκφράζετε με τα ζεστά ροφήματα με μέλι.

Πόνοι στα γόνατα: εμφανίζονται όταν εσωτερικά νιώθουμε να έχουμε γονατίσει από τις πιέσεις της ζωής. Κάτι μέσα μας  επαναστατεί. Δεν θέλει πια να υποτάσσεται και. δεν θέλει να γονατίζει μπροστά σε κάτι ή κάποιον άλλον. Έχει ανάγκη να ορθώσει το ανάστημά του ή ακόμα να δείξει κάποια ακαμψία και απολυτότητα στην συμπεριφορά του όπως ακριβώς κάνει το άκαμπτο εξ αιτίας του πόνου γόνατο.

Χέρια: τα χέρια αντιπροσωπεύουν τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τη ζωή μας, τις ευθύνες μας και τα ταλέντα μας. Πόνοι ή κατάγματα στα χέρια δείχνουν ότι κάτι μέσα μας αντιδρά επειδή δεν εκφράζουμε όλο το δυναμικό μας ή δεν διαχειριζόμαστε με σοφία τις υποθέσεις μας.
Ακόμη η δυσλειτουργία στα χέρια μπορεί να εκφράζει ότι δεν τολμάμε να ανοίξουμε την αγκαλιά μας για να πάρουμε και να δώσουμε αγάπη.

Τα δάχτυλα έχουν το καθένα τη δική του σημασία. Τα προβλήματα που παρουσιάζονται στα δάχτυλά μας δείχνουν πως χρειαζόμαστε χαλάρωση και ελευθερία.
Αν κοπούμε στο δείκτη, τότε σίγουρα υπάρχει οργή και φόβος μέσα μας που έχουν σχέση με το "εγώ" μας σε κάποιο πρόβλημα που μας απασχολεί. Ο αντίχειρας αντιστοιχεί στο νου και αντιπροσωπεύει την ανησυχία. Ο δείκτης προσδιορίζει το "εγώ" και αντιπροσωπεύει το φόβο. Ο μέσος έχει σχέση με το σεξ και με την οργή. Γι’ αυτό όταν οργιστούμε ας κρατήσουμε το μεσαίο μας δάχτυλο. Τότε θα δούμε το θυμό μας να εξανεμίζεται. Κρατάμε το μεσαίο δάχτυλο του δεξιού μας χεριού όταν ο θυμός μας απευθύνεται σε έναν άντρα και του αριστερού μας χεριού όταν απευθύνεται σε μια γυναίκα. Ο παράμεσος αντιπροσωπεύει τις σχέσεις και τη θλίψη. Το μικρό δαχτυλάκι έχει σχέση με την οικογένεια και την προσποίηση.



Πόνοι στους ώμους και τον αυχένα: δείχνουν ότι έχουμε αναλάβει μεγάλα βάρη, περισσότερα από όσα αντέχουμε να σηκώσουμε ή ότι με κάποιο τρόπο έχουμε αυτοπεριοριστεί και δεχθεί να υποταχθούμε. 

Η πλάτη αντιπροσωπεύει το σύστημα της στήριξής μας. Όταν έχουμε προβλήματα με τη μέση μας, αυτό σημαίνει συνήθως πως νιώθουμε ότι δε μας στηρίζει κανείς. Πολύ συχνά έχουμε την πεποίθηση πως τα μόνα στηρίγματα στη ζωή είναι η δουλειά, η οικογένεια ή ο σύντροφός μας. Στην πραγματικότητα έχουμε απόλυτη στήριξη από το Σύμπαν, από την ίδια τη Ζωή.
Το πάνω μέρος της πλάτης έχει σχέση με την αίσθηση κάποιας έλλειψης συναισθηματικής στήριξης. Έχουμε την πεποίθηση πως ο σύζυγος, η γυναίκα, ο εραστής, οι φίλοι, το αφεντικό μας δε μας καταλαβαίνουν και δε μας στηρίζουν.

Το κέντρο της πλάτης έχει σχέση με την ενοχή και με εκείνα που βρίσκονται πίσω μας. Φοβόμαστε άραγε να δούμε τι βρίσκεται εκεί πίσω ή μήπως κρύβουμε όσα βρίσκονται εκεί; 

Μήπως έχουμε την αίσθηση πως κάποιος μας μαχαιρώνει πισώπλατα; Μήπως νιώθουμε στ" αλήθεια "μπατίρηδες"; Μήπως τα οικονομικά μας είναι άσχημα ή μήπως στενοχωριόμαστε υπερβολικά γι’ αυτά; Τότε το κάτω μέρος της πλάτης μας θα μας ενοχλεί. Η έλλειψη χρημάτων ή ο φόβος για την έλλειψή τους προκαλούν ενοχλήσεις στη μέση. Το ποσόν των χρημάτων που έχουμε δεν έχει καμιά σχέση μ’ αυτό.

Πολλοί από μας πιστεύουμε ότι το χρήμα είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας και ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό και πιο πολύτιμο στη ζωή, χωρίς το οποίο δεν μπορούμε να ζήσουμε. Τι είναι αυτό; Είναι η αναπνοή μας.

 

Η αναπνοή είναι το πιο πολύτιμο αγαθό στη ζωή μας, αν και θεωρούμε δεδομένο πως ύστερα από κάθε μας εκπνοή θα ακολουθήσει η επόμενη εισπνοή. Όμως αν δεν πάρουμε την επόμενη ανάσα δεν μπορούμε να ζήσουμε για περισσότερο από τρία λεπτά. Τώρα αν η δύναμη που μας δημιούργησε μας έχει δώσει αρκετή αναπνοή για όσο χρόνο ζήσουμε, δεν μπορούμε να της έχουμε εμπιστοσύνη πως θα μας προμηθεύει και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε; 

Έρπης στα χείλη: σε αυτή τη περίπτωση τα χείλη εκπέμπουν ένα διπλό μήνυμα καθώς από τη μια διογκώνονται και προσελκύουν τα βλέμματα και από την άλλη εκπέμπουν το σήμα «μακριά από μένα». Ο έρπης στα χείλη μπορεί να σημαίνει την ανάγκη του ατόμου να αρνηθεί τις υπερβολικές οικειότητες ή την επιβολή αυτοτιμωρίας επειδή τις επέτρεψε. Ακόμη μπορεί να δείχνει ότι υπάρχουν μέσα του επιθυμίες που δεν τις επιτρέπει στον εαυτό του.

Αυτιά: περιορισμός της ακοής ή κόμβος, πόνος και βούλωμα των αυτιών δείχνουν την άρνησή μας να ακούσουμε και να δεχθούμε κάποια πράγματα. Δεν θέλουμε πια ούτε να ακούμε ούτε να υπακούμε. Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει.

Το μήνυμα πίσω από τα προβλήματα των αυτιών είναι να στρέψουμε την προσοχή μας προς εμάς, να αφουγκραστούμε το σώμα μας και να ακούσουμε αυτή την ψιθυριστή φωνή μέσα μας. Αυτή που μέχρι τώρα δεν ακούγαμε γιατί το μυαλό μας ήταν γεμάτο από αυτά που έλεγαν οι άλλοι. Να ακούσουμε επιτέλους τι έχει να μας πει και τι πραγματικά επιθυμεί ο εαυτός μας.

Πόδια: Πόνοι, δυσκολία στις αρθρώσεις, κατάγματα και χτυπήματα δείχνουν πάντα ότι ο εαυτός μας αντιδρά στην κατεύθυνση που έχουμε πάρει. Εκφράζουν μια εσωτερική απροθυμία για τον τρόπο που κινούμαστε μέσα στη ζωή.

Το μήνυμα που δίνουν είναι ρίξουμε τους ρυθμούς μας ώστε να χαιρόμαστε τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας. Ακόμα μπορεί το σώμα να μας δείχνει ότι χρειάζεται να κάνουμε μια στάση για να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά θέλουμε. Αν αυτός είναι ο δρόμος που θέλουμε να βαδίζουμε ή χρειάζεται να αλλάξουμε κατεύθυνση. 

  

Καρδιά: Ερωτικές απογοητεύσεις, συναισθηματικές εντάσεις. άρνηση συγχώρεσης, ενοχές, συναισθηματική εξάρτηση ή αντίθετα αποξένωση και «κλείσιμο της καρδιάς» έχουν άμεση σχέση με τη δυσλειτουργία της.

Το μήνυμα πίσω από τα προβλήματα της καρδιάς είναι πάντα το ίδιο. Η καρδιά μας ζητάει να ανοίξει να δώσει και να δεχτεί αγάπη. Μας ζητά να αποδεχτούμε να κατανοήσουμε και να συγχωρήσουμε όχι μόνο τους άλλους αλλά και τον εαυτό μας και να προχωρήσουμε στη Ζωή μας.

Κεφάλι: Από τον πονοκέφαλο και την ημικρανία ως τις πιο σοβαρές παθήσεις που παρουσιάζονται στο κεφάλι φανερώνεται η στάση μας απέναντι σ’ αυτά που μας απασχολούν.

Συνήθως ο πονοκέφαλος δείχνει ότι με τη συμπεριφορά μας και την υπερφόρτωση ενέργειας στο μυαλό μας το κεφάλι νιώθει σαν να το χτυπάμε στον τοίχο. Μας δίνει σχηματικά να καταλάβουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Το μήνυμα εδώ είναι να χαλαρώσουμε, να πάψουμε να υπερθερμαίνουμε το μυαλό μας με σκέψεις και να αλλάξουμε την οπτική γωνία με την οποία βλέπουμε και αντιδράμε στις καταστάσεις.

Όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα που εμφανίζεται στο σώμα το σίγουρα είναι ότι έρχεται ένα μήνυμα από την ψυχή μας. Όμως πολλές φορές την αρρώστια χωρίς να μας είναι συνειδητό τη δημιουργούμε γιατί μέσα από αυτή παίρνουμε προσοχή, αγάπη και φροντίδα. Πέρα από τα μηνύματα που έρχονται από το σώμα είναι καλό να αναρωτηθούμε:

Πόσο μας χρειάζεται η αρρώστια στη ζωή μας;

Πόσο βαρύ είναι το τίμημα που πληρώνουμε αν μέσα από την αρρώστια έχουμε την αγάπη που χρειαζόμαστε;

Επικοινωνία με το σώμα

Καλό να κλείσουμε τα μάτια ή να ξαπλώσουμε πάνω στα μπαλάκια και να έρθουμε σε επαφή με το σώμα μας. Να του δώσουμε το χώρο και το χρόνο να εκφραστεί και να μας πει τι πραγματικά θέλει ώστε να μπορέσουμε να φέρουμε σε ισορροπία το σώμα, το μυαλό και την ψυχή μας. 

(θα βρείτε οδηγίες στo "Σήμερα ξέχασα τον καλύτερο μου φίλο" στη Διαλογιστική άσκηση "γνωρίζω το σώμα μου" στο:

still point (κατάσταση αυτοθεραπείας).  

Μπορούμε να το ρωτήσουμε:

Με ποιο τρόπο λειτουργώ στη ζωή μου αυτήν την περίοδο ώστε να σε μπλοκάρω και εμφανίζεις τον πόνο ή την αρρώστια;

Μήπως χρειάζομαι ξεκούραση;

Μήπως χρειάζεται να αναβάλλω ή να αποφύγω κάτι;

Ποιο συναίσθημα κρύβεται πίσω από τον πόνο και πότε πρωτοεμφανίστηκε; Ποιο γεγονός ήταν η αιτία;

Υπάρχει κάποιος που θέλω να «τιμωρήσω» και εμφανίζω αυτήν την σωματική διαταραχή;

Ποιος είναι αυτός που έρχεται κοντά μου όταν αρρωσταίνω; Ποιος απομακρύνεται; Μήπως αυτό αναζητώ κατά βάθος;

Αν η αρρώστια είχε ένα μήνυμα να μου δώσει ποιο θα ήταν αυτό;

Η απάντηση από το σώμα μας θα έρθει σαν σκέψη στο μυαλό μας. η πρώτη αυθόρμητη σκέψη...

Το σώμα είναι πάντα γενναιόδωρο με μας. Θα εκπλαγούμε από το πόσο γρήγορα θα υποχωρήσει το σύμπτωμα αν πραγματικά δούμε και κατανοήσουμε την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό. Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και μπούμε ενεργητικά στην αλλαγή, κάνοντας μικρά διαφορετικά βήματα από αυτά που κάναμε μέχρι τώρα, το σύμπτωμα δεν θα έχει λόγο ύπαρξης... 

Το σώμα θα ξέρει ότι το "πιάσαμε" το μήνυμα.

pulse of love

still point*

Διαλογιστική άσκηση 

 "γνωρίζω το σώμα μου"

Κρανιοιερή θεραπεία είναι μια άσκηση ευεξίας, χαλάρωσης, συγκέντρωσης που μας βοηθά να είμαστε με απόλυτη συνείδηση με τα κρυμμένα μηνύματα στο εδώ και τώρα. Παίρνετε δυο μπαλάκια του τένις, χρησιμοποιημένα για να είναι μαλακά και τα βάζετε μέσα σε μια κάλτσα. Κλείνετε την κάλτσα δένοντας ένα κόμπο πολύ κοντά στα μπαλάκια, φροντίζοντας αυτά να βρίσκονται σε επαφή μεταξύ τους.

Ξαπλώνετε, κατά προτίμηση στο πάτωμα ή σε στρώμα αρκετά σκληρό και ψάχνετε να βρείτε το σωστό μέρος, πίσω στο κεφάλι, που θα τοποθετήσετε την κάλτσα με τα μπαλάκια. Βάζετε το χέρι πίσω στον αυχένα και σέρνοντας το προς την κορυφή του κεφαλιού βρίσκετε εκείνο το σημείο που προεξέχει περισσότερο πάνω από τον αυχένα. Ένα με δυο πόντους, πάνω από αυτό το σημείο, τοποθετείτε τα μπαλάκια κατά μήκος του κεφαλιού (οριζόντια). Αν τα βάλετε σωστά δεν γλιστράνε και παραμένουν σταθερά και ακίνητα. Τα μπαλάκια αντικαθιστούν μια τεχνική της κρανιοιερής θεραπείας που λέγεται CV4. Αφορά το ινιακό οστό και οδηγεί το σώμα σε *still point (κατάσταση αυτοθεραπείας). Περισσότερες όμως πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στην Νέο-κρανιοϊερή θεραπεία

Βάζετε μια μουσική απαλή που σας αρέσει και σας χαλαρώνει ξαπλώνετε, όπως είπαμε, πάνω στα μπαλάκια και κλείνετε τα μάτια.

Πρώτος τρόπος

Συγκεντρώνεστε στην αναπνοή και οραματίζεστε ότι την στέλνετε πρώτα στην καρδιά, μετά στην κοιλιά και μετά σε όλο το σώμα. Χαλαρώνετε και ηρεμείτε για 10 περίπου λεπτά. Μετά βγάζετε τα μπαλάκια και μένετε στη σιωπή για 5 λεπτά περίπου παρατηρώντας το σώμα.

Με αυτή την άσκηση, που μπορούμε να την κάνουμε καθημερινά, ενισχύουμε το ανοσοποιητικό και βελτιώνουμε την υγεία μας, χαρίζοντας ο καθένας στον εαυτό του λίγα λεπτά ηρεμίας και βαθιάς χαλάρωσης.

Δεύτερος τρόπος

Ξαπλώνετε πάνω στα μπαλάκια και συγκεντρώνεστε στην αναπνοή σας. Οραματίζεστε ότι την στέλνετε πρώτα στην καρδιά, μετά στην κοιλιά και μετά σε όλο το σώμα. Όταν η αναπνοή φτάσει στα πόδια σας αρχίζετε ένα ταξίδι στο σώμα σας με ανοδική πορεία. Πρώτα αισθάνεστε τα πέλματα σας. Παρατηρείτε πως τα νιώθετε. Αν είναι χαλαρά αν έχουν ένταση, αν το ένα είναι μεγαλύτερο από το άλλο, ποιες είναι οι διαφορές τους και αν έχουν κάτι να σας πουν. Τα αφουγκράζεστε...

Με τον ίδιο τρόπο περνάτε στις γάμπες, στους, μηρούς, στη λεκάνη, σε όλα τα εσωτερικά όργανα, στην πλάτη, στο θώρακα, στα χέρια, στο λαιμό, στον αυχένα για να καταλήξετε στο πρόσωπο. Παρατηρείτε στη συνέχεια και αφουγκράζεστε τα μάτια, τη μύτη, τ’ αυτιά, το σαγόνι και όλο το κεφάλι συνολικά. Αν υπάρχει κάποιο μέρος του σώματος που νιώθετε ότι τραβά την προσοχή σας του προσφέρετε το χρόνο σας μαζί με αγάπη και αποδοχή.

Τις πρώτες φορές που θα κάνετε αυτή την διαλογιστική άσκηση ίσως δυσκολευτείτε να έρθετε σε επαφή με το σώμα σας, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι το σώμα είναι δυο χέρια ή δυο πόδια που κινούνται και ένα κεφάλι που σκέφτεται. Δεν τους περνά από το μυαλό ότι το σώμα έχει την δική του νοημοσύνη και αισθαντικότητα. Όταν αποκτήσετε οικειότητα με το σώμα σας μπορείτε να το ρωτήσετε σχετικά με τους πόνους σας. Ρωτήστε το ποια ιστορία κρύβει η περιοχή που πονά και με ποιο τρόπο μπορείτε εσείς να βοηθήσετε.

Η ανταπόδοση που θα έχετε από το σώμα σας θα είναι εκπληκτική και θα νιώθετε όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική ευεξία.

via

Σωκράτης: -Είμαι γιός μαμής και επαγγελματίας μαιευτήρας

Σωκράτης: - Αγαπητέ μου Θεαίτητε, νιώθεις τους πόνους της γέννας, επειδή δεν είσαι άδειος, αλλά έγκυος.

Θεαίτητος: - Δεν ξέρω, Σωκράτη, όμως λέω αυτό που νιώθω.

Σωκράτης: -  Ε... λοιπόν, δεν έχεις ακούσει, καταγέλαστε, ότι εγώ είμαι γιος μαμής, αρχοντογυναίκας με τα όλα της, της βλοσυρής Φαιναρέτης;

Θεαίτητος: -  Πως, το έχω ακούσει κιόλας.

Σωκράτης: - Έχεις ακούσει άραγε κι ότι εξασκώ αυτό το επάγγελμα.

Θεαίτητος: -  Καθόλου.

Σωκράτης: -  Αλλά, και να το ξέρεις καλά, το εξασκώ· όμως μη το προφτάσεις σε άλλους· γιατί φίλε μου, δεν το πήραν μυρωδιά ότι κατέχω αυτή την τέχνη. Κι ο κόσμος, καθώς έχει μεσάνυχτα, λέει άλλα για μένα, ότι είμαι παράξενος όσο δεν παίρνει και κάνω τους ανθρώπους ν’ απορούν. Αλήθεια, το έχεις ακούσει κι αυτό;

Θεαίτητος: -  Και βέβαια.

Σωκράτης: -  Να σου πω λοιπόν την αιτία;

Θεαίτητος: -  Οπωσδήποτε.

Σωκράτης: -  Προσπάθησε λοιπόν να καταλάβεις τι συμβαίνει μ’ όλη αυτή την ιστορία της μαμής και θα μάθεις ευκολότερα αυτό που θέλω να σου πω. Γιατί ξέρεις βέβαια ότι καμιά μαμή δεν ξεγεννά άλλες γυναίκες όσο η ίδια είναι σε κατάσταση εγκυμοσύνης και μπορεί να γεννήσει, αλλά μόνο τότε, όταν πια της είναι αδύνατο να γεννήσει.

Θεαίτητος: -  Βεβαιότατα.

Σωκράτης: -  Λένε λοιπόν ότι αιτία γι’ αυτό είναι η Άρτεμη, επειδή, ενώ δε μένει λεχώνα, της έπεσε ο κλήρος να είναι θεά-προστάτης των λεχώνων. Λοιπόν, δεν έδωσε βέβαια το χάρισμα ν’ ασκούν τη μαιευτική οι στείρες, γιατί η ανθρώπινη φύση δεν είναι ικανή να γίνει ειδική για όσα πράγματα αγνοεί· σ’ όσες όμως δεν μπορούν να κάνουν παιδιά επειδή τις πήραν τα χρόνια, τους έδωσε το προνόμιο, τιμώντας τες, επειδή της μοιάζουν.

Θεαίτητος: - Λογικά όλα αυτά.

Σωκράτης: -  Λοιπόν, η δική μου μαιευτική έχει όλα τ’ άλλα που έχουν οι μαίες, όμως έχει και διαφορές: πρώτα πρώτα ασκώ τη μαιευτική σε άντρες κι όχι σε γυναίκες· κι ύστερα, την ώρα της γέννας εξετάζω τις ψυχές κι όχι τα σώματά τους.

Κι αυτό που στην τέχνη μας είναι το σπουδαιότερο, είναι το ότι έχει τη δυνατότητα να ελέγχει με κάθε τρόπο ποιο απ’ τα δύο φέρνει στον κόσμο η διάνοια του νέου, πλαστή πραγματικότητα και ψέμα ή κάτι δημιουργικό και αληθινό. 

Γιατί αυτό που συμβαίνει με τις μαίες συμβαίνει και με μένα· δε γεννώ σοφία και (για τούτο μάλιστα πολλοί κιόλας με λοιδόρησαν), ενώ θέτω ερωτήματα σ’ άλλους, ο ίδιος δε δίνω καμιά απάντηση, για τίποτε, επειδή δεν κατέχω καμιά σοφία –και οι λοιδορίες τους ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

 Και να πια είναι η αιτία γι’ αυτό: ο θεός μ’ αναγκάζει να ξεγεννώ αλλά μ’ εμποδίζει να γεννώ. Λοιπόν, ο υποφαινόμενος δεν είμαι βέβαια σοφός σ’ οτιδήποτε, κι ούτε έχω να δείξω κάποια καινούργια ιδέα, γέννημα της ψυχής μου· αντίθετα, μερικοί απ’ αυτούς που με συναναστρέφονται φαίνονται, στην αρχή βέβαια, ξύλα απελέκητα, όλοι όμως, καθώς παρατείνεται η συναναστροφή μας, σ’ όσους ο θεός κάνει τη χάρη, πραγματοποιούν θαυμάσιες επιδόσεις, κι αυτή την εντύπωση δίνουν και στον εαυτό τους και στους άλλους· και είναι ξεκάθαρο τούτο, ότι, χωρίς να μάθουν ποτέ ως τώρα τίποτε από μένα, μόνοι τους κι από μέσα τους βρήκαν και γέννησαν πολλά κι ωραία.

 Όμως, για τη μαιευτική αγωγή αίτιο είμαστε εγώ κι ο θεός, πράγμα που γίνεται φανερό απ’ το εξής: πολλοί κιόλας δεν το αντιλήφθησαν αυτό και κατηγορώντας τον εαυτό τους και δείχνοντας περιφρόνηση σ’ εμένα έφυγαν από κοντά μου, ή από μόνοι τους ή αφού πείστηκαν από άλλους, νωρίτερα απ’ ότι έπρεπε· έφυγαν λοιπόν και με τα κακά τους σμιξίματα και έχασαν από έκτρωση τις υπόλοιπες γνώσεις τους που ήταν αποτέλεσμα της μαιευτικής μου, βυζαίνοντας τες με κακό τρόπο, καθώς έδιναν μεγαλύτερη αξία στο ψέμα και την πλαστή πραγματικότητα κι όχι στην αλήθεια, έτσι που στο τέλος έδωσαν την εντύπωση και στον εαυτό τους και στους άλλους ότι είναι ξύλα απελέκητα.

 Αυτούς, όταν ξανάρχονται, παρακαλώντας με με θεαματικά καμώματα να με συναναστραφούν, το δαιμόνιο που εμφανίζεται μέσα μου μ’ εμποδίζει να πάρω στη συναναστροφή μου ορισμένους τυχάρπαστους, για ορισμένους επίλεκτους όμως, μου δίνει το ελεύθερο κι αυτοί ξανακάνουν πρόοδο.

Λοιπόν, αυτοί που με συναναστρέφονται παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα με τις γυναίκες που είναι να γεννήσουν· νιώθουν δηλαδή τους πόνους της γέννας οδυνηρότερα απ’ ότι εκείνες, καθώς στοιβάζονται μες στο μυαλό τους απορίες νύχτα μέρα· κι αυτές τις ωδίνες η τέχνη μου, έχει τον τρόπο να τις προκαλεί και να τις καταπαύει. Μ’ αυτούς λοιπόν αυτά συμβαίνουν.

Μερικοί όμως, Θεαίτητε, που κατά κάποιο τρόπο μου δίνουν την εντύπωση ότι είναι στείροι, το παίρνω απόφαση ότι δεν έχουν καθόλου την ανάγκη μου· αυτούς με πολλή συμπάθεια τους προξενεύω σ’ άλλους· και, το λέω κι ο θεός βοηθός, με πολλή επιτυχία ψυχανεμίζομαι σε ποιους μαθητεύοντας θα μπορούσαν να δουν καλό.

 Αυτά λοιπόν, θαυμάσιε άνθρωπε, σου τα εξέθεσα διεξοδικά για τούτο: υποπτεύομαι, όπως κι εσύ νομίζεις, ότι, έχοντας έμβρυο στα σπλάχνα σου, νιώθεις ωδίνες. 

  Αφέσου λοιπόν στις φροντίδες μου, μια και είμαι γιος μαμής κι ο ίδιος μου ειδικός μαιευτήρας και πρόθυμα να μου δίνεις απαντήσεις σ’ ότι σε ρωτώ· και βέβαια, αν κατά την εξέταση που θα σου κάνω κρίνω ότι κάτι απ’ αυτά που λες είναι πλαστή πραγματικότητα και ψέμα, και στη συνέχεια το παραπετάξω και το αποβάλλω, να μη γίνεις θηρίο, όπως κάνουν οι πρωτάρες για τα βρέφη τους. Γιατί, θαυμάσιε άνθρωπε, πολλοί έδειξαν τέτοιες διαθέσεις απέναντί μου, σα να ήταν έτοιμοι, κυριολεκτικά, να με δαγκώσουν, όταν τους αφαιρώ κάποια φλυαρία, και δεν πιστεύουν ότι αυτό το κάνω γιατί θέλω το καλό τους, επειδή βρίσκονται μακριά από το να γνωρίζουν ότι κανένας θεός δεν είναι κακόβουλος στους ανθρώπους· κι ούτε εγώ πράττω κάτι παρόμοιο από κακεντρέχεια, αλλά ο θεός μού απαγορεύει απόλυτα να συγκατανεύω στο ψέμα και ν’ αφανίσω την αλήθεια.

Πλάτων, Θεαίτητος (148e – 151d)

Η αποταύτιση του νου από το ψεύτικο εγώ - Έκχαρτ Τόλλε

Αν δεν αναγνωρίζεις το ψεύτικο ως ψεύτικο -ως κάτι που δεν είσαι εσύ- δεν μπορεί να υπάρξει μόνιμη μεταμόρφωση. Θα καταλήγεις πάντα να σε τραβάει και πάλι η ψευδαίσθηση, καθώς και κάποια μορφή πόνου. Σ' αυτό το επίπεδο, μας δείχνει ο Τόλλε πώς να μη μετατρέπουμε σε εαυτό και σε προσωπικό πρόβλημα αυτό που είναι ψεύτικο, γιατί έτσι είναι που το ψεύτικο διαιωνίζεται.

Η έννοια της Ύπαρξης

«Δεν μπορώ να σου πω καμία πνευματική αλήθεια που δε να μην τη γνωρίζεις ήδη βαθιά μέσα σου. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου θυμίσω αυτά που έχεις ξεχάσει.» μας υπενθυμίζει.

Η λέξη φώτιση φέρνει στο νου την ιδέα κάποιου υπεράνθρωπου επιτεύγματος, και στο εγώ αρέσει να διατηρεί αυτή την ιδέα. Όμως η φώτιση είναι απλώς η φυσική σου κατάσταση της αισθητής ενότητας με την Ύπαρξη. Είναι μια κατάσταση σύνδεσης με κάτι απρόσμετρο και άφθαρτο, κάτι που, σχεδόν με παράδοξο τρόπο, είσαι ουσιαστικά εσύ, κι ωστόσο είναι πολύ μεγαλύτερο από σένα. Είναι το να βρεις την αληθινή σου φύση πέρα από όνομα και μορφή.

Η Ύπαρξη είναι ανοιχτή σαν έννοια. Δε μειώνει το άπειρο αόρατο σε μια πεπερασμένη οντότητα. Είναι αδύνατον να σχηματίσεις μια νοητική εικόνα της Ύπαρξης. Είναι η ίδια σου η ουσία και σου είναι άμεσα διαθέσιμη, όπως η αίσθηση της παρουσίας σου, η συνειδητοποίηση του Είμαι που προηγείται του «είμαι τούτο» ή «είμαι εκείνο».

Ψεύτικος εαυτός

Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για το βίωμα αυτής της πραγματικότητας;

Η ταύτιση με το νου σου, που κάνει τη σκέψη να γίνεται ψυχαναγκαστική. Αυτός ο αδιάκοπος νοητικός θόρυβος σε εμποδίζει να βρεις τη σφαίρα εκείνη της εσωτερικής ησυχίας που είναι αδιαχώριστη από την Ύπαρξη. Δημιουργεί επίσης έναν ψεύτικο εαυτό, κατασκευασμένο από το νου, που ρίχνει μια σκιά φόβου και πόνου.

Ο καταναγκαστικά σκεπτόμενος, δηλαδή σχεδόν όλοι, ζει σε μια κατάσταση φαινομενικού διαχωρισμού από τους πάντες και, τα πάντα, σ' έναν παράλογα πολύπλοκο κόσμο συνεχών προβλημάτων και σύγκρουσης, έναν κόσμο που αντανακλά τον ολοένα αυξανόμενο κατακερματισμό του νου.

Ξεχνάς το σημαντικό γεγονός ότι, κάτω από το επίπεδο της υλικής εμφάνισης και των χωριστών μορφών, είσαι ένα με ό,τι υπάρχει.

Η αρχή της ελευθερίας είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν είσαι η οντότητα που σε κατέχει -δεν είσαι αυτός που σκέφτεται όταν το γνωρίζεις αυτό, τότε σου δίνεται η δυνατότητα να παρατηρήσεις αυτή την οντότητα.

Τη στιγμή που αρχίζεις να παρατηρείς αυτόν που σκέφτεται, ενεργοποιείς ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας.

Τι εννοείς λέγοντας «παρατηρείς αυτόν που σκέφτεται»;

Δώσε ιδιαίτερη προσοχή στα επαναλαμβανόμενα πρότυπα σκέψης, σ' αυτούς τους παλιούς δίσκους γραμμοφώνου που παίζουν στο κεφάλι σου ίσως για πολλά χρόνια. Αυτό εννοώ λέγοντας «παρατηρείς αυτόν που σκέφτεται», που με άλλα λόγια σημαίνει: άκου τη φωνή μέσα στο κεφάλι σου. Να είσαι εκεί παρών, ως μάρτυρας.

Όταν ακούς τη φωνή, κάνε το αμερόληπτα. Δηλαδή, μην κρίνεις και μην καταδικάζεις αυτό που ακούς, γιατί αλλιώς, η ίδια φωνή θα ξαναμπεί από την πίσω πόρτα.

 Απλώς συνέχισε να παρατηρείς.

Σύντομα θα συνειδητοποιήσεις ότι η φωνή είναι εκεί κι εδώ είσαι εσύ, που την ακούς, που την παρατηρείς. Αυτή η συνειδητοποίηση του είμαι, αυτή η αίσθηση της δικής σου παραουσίας, δεν είναι σκέψη. Προέρχεται από κάτι που είναι πέρα από το νου.

Γιατί να είμαι εθισμένος στη σκέψη;

Επειδή είσαι ταυτισμένος μ'αυτήν, πράγμα που σημαίνει ότι αντλείς την αίσθηση του εαυτού σου από το περιεχόμενο και τη δραστηριότητα του νου σου. Επειδή πιστεύεις ότι θα έπαυες να υπάρχεις αν σταματούσες να σκέφτεσαι.

Με το να παρατηρείς τους μηχανισμούς του νου, βγαίνεις από τα πρότυπα αντίστασής του και τότε μπορείς να επιτρέψεις στην παρούσα στιγμή να υπάρξει.

Αίσθηση εαυτού που δεν αντλείται από τον νου

Από τη στιγμή που θα αποταυτιστείς από το νου σου, το να έχεις δίκιο ή άδικο δεν έχει καμία διαφορά στην αίσθηση του εαυτού σου, κι έτσι η καταναγκαστική και βαθιά ασυνείδητη ανάγκη να έχεις δίκιο, που είναι μορφή βίας, δεν υπάρχει πια. Μπορείς να δηλώνεις ξεκάθαρα και σταθερά το πώς αισθάνεσαι ή το τι σκέφτεσαι, αλλά δεν υπάρχει ούτε επιθετικότητα ούτε αμυντικότητα σε σχέση μ' αυτό.

Η αίσθηση του εαυτού σου αντλείται τότε από ένα πιο βαθύ, πιο αληθινό μέρος μέσα σου, κι όχι από το νου.

Έχε τα μάτια σου ανοιχτά για να «πιάσεις» οποιοδήποτε είδος αμυντικότητας μέσα σου. Τι υπερασπίζεσαι; Μια ταυτότητα-ψευδαίσθηση, μια εικόνα που υπάρχει μόνο μέσα στο νου σου, μια πλασματική οντότητα. Όταν κάνεις αυτό το πρότυπο συνειδητό, όταν γίνεσαι παρατηρητής του, τότε αποταυτίζεσαι απ' αυτό. Στο φως της συνειδητότητάς σου, το ασυνείδητο πρότυπο διαλύεται γρήγορα.

Η φύση του Εγώ

Οι άνθρωποι μπαίνουν σε μια συχνή ψυχαναγκαστική επιδίωξη να ικανοποιήσουν το εγώ και σε μια αναζήτηση πραγμάτων με τα οποία θα ταυτιστούν για να γεμίσουν αυτή την τρύπα που αισθάνονται μέσα τους.

Το εγώ ταυτίζεται με εξωτερικά πράγματα.

Χρειάζεται να δέχεται υπεράσπιση και να τρέφεται συνεχώς. Οι πιο κοινές ταυτίσεις του Εγώ έχουν να κάνουν με τα υπάρχοντά σου, με τη δουλειά που κάνεις, με την κοινωνική θέση και αναγνώριση, τη γνώση και την παιδεία, την εξωτερική εμφάνιση, τις ιδιαίτερες ικανότητες, τις σχέσεις, την προσωπική και οικογενειακή ιστορία, τα συστήματα πεποιθήσεων, και συχνά επίσης με πολιτικές, εθνικιστικές, φυλετικές, θρησκευτικές και άλλες συλλογικές ταυτίσεις.

Τίποτε απ' όλα αυτά δεν είσαι εσύ!

Σου φαίνεται τρομακτικό αυτό; Ή μήπως σε ανακουφίζει που το μαθαίνεις; Αργά ή γρήγορα, θα χρειαστεί να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά. Ίσως ακόμα να σου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψεις, και σίγουρα δε σου ζητώ να πιστέψεις ότι η ταυτότητά σου δεν μπορεί να βρεθεί σε οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα.

Θα μάθεις μόνος σου την αλήθεια αυτού που σου λέω.

Θα τη μάθεις την τελευταία στιγμή, όταν θα νιώθεις το θάνατο να πλησιάζει.

Το μυστικό της ζωής είναι «να πεθάνεις πριν πεθάνεις» - και να ανακαλύψεις ότι δεν υπάρχει θάνατος!

Η δύναμη της αυτοπαρατήρησης

Τα προβλήματα του νου δεν μπορούν να λυθούν στο επίπεδο του νου.

Συνήθως φαντάζεσαι το μέλλον σαν καλύτερο ή χειρότερο από το παρόν. Αν το μέλλον που φαντάζεσαι είναι καλύτερο, σου δίνει ελπίδα ή ευχάριστη προσμονή. Αν είναι χειρότερο σου δημιουργεί άγχος. Και τα δύο είναι ψευδαισθήσεις. Μέσα από την αυτο-παρατήρηση, περισσότερη παρουσία μπαίνει αυτόματα στη ζωή σου.

Τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι παρών, είσαι παρών. Όποτε μπορείς να παρατητήσεις το νου σου, δεν είσαι πια παγιδευμένος σ' αυτόν. Έχει μπει ένας άλλος παράγοντας, κάτι που δεν είναι του νου: η παρουσία που λειτουργεί ως παρατηρητής.

Μην κρίνεις και μην αναλύεις αυτό που παρατηρείς. Παρακολούθησε τη σκέψη, νιώσε το συναίσθημα, παρατήρησε την αντίδραση. Τότε θα νιώσεις κάτι που είναι πιο δυνατό από οποιοδήποτε από εκείνα που παρατηρείς: την ίδια την ήρεμη παρουσία που παρακολουθεί πίσω από το περιεχόμενο του νου σου, το σιωπηλό παρατηρητή.

The Power of Now: A Guide to Spiritual Enlightenment 

by Eckhart Tolle

via

Τα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα του εγώ - Έκχαρτ Τόλε

Σύμφωνα με τον Έκχαρτ Τόλε το εγώ είναι μία δυσλειτουργική σχέση με το τώρα γιατί το εγώ συμβαδίζει πάντα με το παρελθόν και το μέλλον. Το εγώ αντιμετωπίζει το παρόν ως εχθρό και ως εμπόδιο.

Η λέξη Εγώ ενσωματώνει το μεγαλύτερο ελάττωμα και τη μεγαλύτερη, βαθύτερη αλήθεια. Εξαρτάται από το πως χρησιμοποιείται.

Ο πλασματικός εαυτό μας το εγώ, αποτελείται από ρόλους που φανερώνουν λανθασμένες αντιλήψεις για το ποιοι είμαστε και δείχνουν μία πλασματική αίσθηση της ταυτότητάς μας.

Το εγώ ταυτίζεται συνέχεια με τους ρόλους που παίζει και με τα αποκτήματά του. Η λέξη ταυτίζω προέρχεται από το «ταυτό», που σημαίνει ίδιο και την κατάληξη «ίζω», που δηλώνει δράση. Δηλαδή όταν ταυτίζομαι με κάτι, το κάνω ίδιο με μένα, δηλαδή γίνεται μέρος της ταυτότητάς μου.

Τα διάφορα προσωπεία με τα οποία τρέφεται και ισχυροποιείται το πλασματικό εγώ είναι τα εξής:

Εγώ και οι Επιθυμίες: Το ψεύτικο εγώ έχει συνεχείς επιθυμίες γιατί είναι κούφιο, είναι άδειο, δεν έχει οντότητα. Το εγώ ταυτίζεται με το έχω και χρειάζεται πάντα να έχει κάτι για να τρέφεται. Συνέχεια θέλει, επιθυμεί και απαιτεί ΤΩΡΑ, αυτή τη στιγμή. Και όσο εκπληρώνονται οι επιθυμίες του, τόσο μένει ανικανοποίητο και συνεχίζει να επιθυμεί..

Εγώ και οι Προσκολλήσεις: Το πλασματικό εγώ προσκολλάται παντού. Σε ιδέες, σε πιστεύω, σε ανθρώπινες μορφές, σε θέσεις, σε αντικείμενα, σε επιτεύγματα. Το εγώ φοβάται και μην έχοντας δική του ταυτότητα, προσκολλάται σε όλα, όσα είναι υποκατάστατα του αληθινού εαυτού. Ο ρόλος του εγώ είναι να παίρνει όσα περισσότερα γίνεται.

Εγώ και η Αντίδραση: Το πλασματικό εγώ πάντα αντιδράει και ποτέ δεν ανταποκρίνεται. Η αντίδραση του εγώ φανερώνει την αδυναμία του, καθώς από τη φύση του είναι ανυπόμονο και επιθετικό. Το εγώ αντιδράει στο εγώ των άλλων, όταν συνήθως θίγεται ένας από τους ρόλους του και φοβισμένο όπως είναι, νιώθει πώς χάνει την πλασματική του ταυτότητα.

Εγώ και τα Παράπονα: Μία από τις αγαπημένες στρατηγικές του εγώ, είναι η γκρίνια και τα παράπονα. Το πλασματικό εγώ παριστάνει το θύμα, χρησιμοποιώντας τα παράπονα. Το εγώ θυματοποιείται και μέσα από το ρόλο του θύματος, τρέφεται και ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο, καθώς τραβάει την προσοχή των άλλων μέσα από αυτόν το ρόλο.

Εγώ και η «Δικαιοσύνη»: Η ταύτιση του εγώ με το δίκιο, σημαίνει ταύτιση με μία νοητική θέση. Το να έχουμε δίκιο, μας τοποθετεί νοερά σε μία θέση ηθικής πλασματικής ανωτερότητας, σε σχέση με τον άνθρωπο ή την κατάσταση που κρίνονται ως «υποδεέστερα».

Το πλασματικό εγώ λατρεύει να επιχειρηματολογεί και να ταυτίζεται με το δίκιο του, να υπερασπίζεται τη θέση του. Μέσα από την ταύτιση με το δίκιο του, επιβεβαιώνει πάλι την «ανωτερότητά» του από τους άλλους και φυσικά πάντα το εγώ προτιμάει το διαχωρισμό από την ενότητα, όταν διακηρύσσει ότι «εγώ έχω δίκιο» κι «εκείνοι έχουν άδικο».

Εγώ και η Σύγκριση: Το ψεύτικο εγώ συχνά ζει μέσω της σύγκρισης και του ανταγωνισμού. Οι δράσεις «είμαι ανώτερος» ή «είμαι κατώτερος», έχουν και οι δύο τον ίδιο παρανομαστή: τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το εγώ είναι πάντα φοβισμένο και ανασφαλές και συγκρίνεται συνέχεια με τους ρόλους, με τις θέσεις και τα επιτεύγματα των άλλων. Και πάντα νιώθει λίγο, ανεπαρκές επειδή γνωρίζει την πλασματική του ταυτότητα.

Εγώ και η Σύγκρουση: Το εγώ βρίσκεται σε συνεχές πόλεμο και συγκρούσεις. Αυτό ο Έκχαρτ Τόλε το ονομάζει πονοσώμα. Η σύγκρουση και ο πόλεμος είναι η φύση του εγώ, καθώς το εγώ μισεί τη γαλήνη. Όταν το εγώ βρίσκεται σε σύγκρουση, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία ψευδαίσθηση, που μάχεται να επιβιώσει.

Η Παρατήρηση είναι το Κλειδί: Σύμφωνα με τον Έκχαρτ Τόλε όταν αρχίζουμε να παρατηρούμε το εγώ, τότε ξεκινάει η θεραπεία μας. Το εγώ έχει την ανάγκη να ξεχωρίζει, να έχει τον έλεγχο. Έχει την ανάγκη για προσοχή για εξουσία, για περισσότερα. Το εγώ δημιουργεί εχθρούς και διαχωρίζεται από τους άλλους. Η Παρατήρηση είναι το κλειδί για την αποταύτιση από το εγώ.

Όταν αρχίζουμε να έχουμε επίγνωση ότι είμαστε ταυτισμένοι με κάτι, τότε η επίγνωση δεν είναι ολοκληρωτική. Η αναγνώριση του πλασματικού εγώ ως ψευδαίσθηση, σημαίνει και το τέλος του. Η επιβίωσή του, εξαρτάται από το λάθος που κάνουμε να το εκλαμβάνουμε ως αληθινό.

Επίγνωση και Εγώ είναι ασύμβατα.

A New Earth: Awakening to Your Life's Purpose, Eckhart Tolle

via

Κείνο που δεν θα σου συγχωρέσουν ποτέ οι άνθρωποι!

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί. Τί αν λέγει ο Χρι­στός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ’ ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; 

Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα. Μα, ω ανόητε άνθρωπε, στον Χριστιανισμό, τίποτα δεν μπορεί να παραγίνει. Για όλα τα ανθρώπινα πράγματα μπορείς να πεις πως κάτι τι είναι παρακανωμένο, μονάχα για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρακάνωμα. 

Τί παρακάνωμα μπορεί να σηκώσει ακόμα το να αγαπάς αυτόν που σκότωσε τον πατέρα σου, τί παρακάνω­μα μπορείς να κάνεις στο να σε χτυπήσουνε και στο άλλο μάγουλο, τί παρακάνωμα να γίνει ακόμα στο να πεινάς και να διψάς την καταφρόνεση, στο να κάνεις όσα ζητά ο Θεός από εσένα, δηλ. στο ν’ αγαπάς τους εχθρούς σου, να γλυκομιλάς αυτόν που σε βρίζει, να μην κρίνεις αυτόν που σε δικάζει, να ταπεινώνεσαι μπροστά στον πιο τιποτένιον άνθρωπο, κι’ όταν τα κάνεις όλα αυτά, να λες πως είσαι «αχρείος δούλος»;

Τί παρακάνωμα μπορεί να γίνει ακόμα στο να πιστέψεις πως θα αναστηθούνε τα σώματά μας αθάνατα ως να ανοιγοκλείσει το μάτι, και πως ο κόσμος όλος θ’ αλλάξει μονομιάς, και πως θα γίνει άλλος καινούριος κόσμος άφθαρτος; Λοιπόν υπάρχει τίποτα στον Χριστιανισμό που να μπορεί να παρακαμωθεί; Ο Χριστιανισμός είναι η υπερβολή όλων των υπερβολών, το πιο απίστευτο από όλα τα απίστευτα. 

Για τούτο η πόρτα που μπαίνει κανένας στην εξωτική χώρα του Χριστού είναι μια μοναχά, η πίστη. Και για την πίστη δεν υπάρχει κανένα παρακάνωμα. Ενώ για την απιστία υπάρχει η πονηρή φρονιμάδα, το μέτριο και ο συμβιβασμός. Γι’ αυτό οι τέτοιοι ψευτοχριστιανοί δεν αντέχουνε στη φωτιά της πίστεως και γυρίσανε τον Χριστιανισμό σε κάποιο σύστημα ηθικό, ωφέλιμο για την εγκόσμια ζωή, που γι’ αυτό δεν τους χρειάζεται ολότελα ο Χριστός. Γιατί ο άπιστος φοβάται, ενώ όποιος πιστεύει «ως λέων πέποιθε», κατά τον προφήτη.

* Όποιος αγαπά τον Θεό, φλέγεται χωρίς να το δείχνει, χαίρεται χωρίς να γελά, συντρίβεται μέσα στον βυθό του εαυτού του.

*   Η αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός είναι άλλο πράγμα από τη λεγόμενη φιλανθρωπία. Για τούτο οι φιλάνθρωποι δεν γεύουνται αυτή την αγάπη του Χριστού, που είναι «νερό που πηδά σε ζωή αιώνια». Οι φιλανθρωπίες που κάνουνε οι σημερινοί άνθρωποι είναι ένα χρέος κοινωνικό. Αυτοί οι φιλάνθρωποι, κι’ όποιος είναι πρακτικός άνθρωπος, δεν είναι χριστιανοί.

*   Όποιος αγαπά τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του, αγαπά το πράγμα που αξίζει να αγαπηθεί πιο πολύ απ’ όλα. Μέσα στον Χριστό βρίσκεται ό,τι αξίζει την αγάπη, η ταπείνωση, ο πόνος, η πραότητα, η πνευματική θλίψη κ’ η πνευματική χαρά που είναι κ’ οι δυο γλυκές όταν γίνονται στ’ όνομα του Χριστού.

*  «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Να μας αναπαύσεις! Δεν θέλουμε ούτε να το ακούσουμε. Μα εμείς δεν θέλουμε ν’ αναπαυθούμε. Εμείς θέλουμε νάμαστε φορτωμένοι, με τα πάθη μας, με τις έχθρες μας, με τους πολέμους, με τις φροντίδες της φιλοδοξίας, της σάρκας, με αίματα λερωμένοι, με πιστόλια, με κανόνια, με μπόμπες.

 Τί θα γίνουμε χωρίς αυτά, Κύριε ειρηνοποιέ; Πώς θα ζήσουμε έτσι αναπαυμένοι, με τί θα γεμίσουμε τον άδειο τον εαυτό μας, αφού για μας είναι ζωή μονάχα αυτά τα πράγματα. Ειρήνη μας δίνεις, μα η ειρήνη είναι ο θάνατός μας, αφού είναι ο θάνατος των αγαπημένων μας παθών! 

Αν έλεγες «κ’ εγώ θα σας φορτώσω και άλλα τέτοια βάρη, που δεν τα γνωρίζετε, εγώ θα πλουτήσω την ψυχή σας και με άλλα τέτοια πλούτη, που να μη ειρηνέψετε ποτέ», τότε θα ερχόμαστε κοντά σου, θα σε παραδεχόμαστε για Θεό μας. Εμείς θέλουμε θεούς που να μας φορτώνουνε, εκδικητικούς, σαν τον Άρη, σαν τον Δία, σαν τον Κρόνο, ψεύτες σαν τον Ερμή, σαν τους άλλους. 

Εμείς θέλουμε να ζούμε την κακία, γιατί αυτή είναι ζωντανή και δυνατή. «Ναι, έρχου, Κύριε!» Κράζει με χαρά ο Ιωάννης στον Ερχόμενο επί Νεφελών στη Δευτέρα Παρουσία. Πρέπει νάσαι άγιος, δίκαιος και μάλιστα νάσαι Ιωάννης, για να χαίρεσαι πως θάρθει ο Χριστός και να τον περιμένεις. 

Εμείς κράζουμε «μην έλθεις Κύριε». Γιατί είμαστε αμαρτωλοί και έρχεται η οργή του Κυρίου καταπάνω μας. Με την «ατομική μπόμπα» τα συλλογίζουμαι αυτά. Μόλις μαθεύτηκε, φόβος επέπεσε επί πάσαν καρδίαν. Μακάριοι όσοι είναι έτοιμοι σε κάθε στιγμή! 

Αλλά αλλοίμονο! Ποιος είναι έτοιμος σαν τον Ιωάννην τον αγιώτατο από τους αγίους; Όλοι μας φοβούμαστε μήπως έλθεις ως κλέπτης εν νυκτί (Λουκάς ΚΑ’).

*   Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι’ αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

*   Όποιος απογεύθηκε κατάκαρδα την ειρήνη του Χριστού, δεν βιάζει τον εαυτό του νάναι φτωχός, μα θεληματικά ποθεί τη φτώχεια, και χάνει τη χαρά του σαν αποκτήσει κάτι τι παραπάνω, ας είναι και το πιο τιποτένιο πράγμα. 

Κι’ ό,τι είναι ταπεινό και φτωχικό και καταφρονεμένο, τ’ αγαπά κρυφά μέσα στην καρδιά του χωρίς να λέγει τίποτα σε κανέναν, γιατί ο ταπεινός αγαπά τη σιωπή και τη λησμονιά: «Εγγύς ο Θεός της λυπηράς καρδίας».

*   Μόλις σκορπίσουνε οι πειρασμοί κι’ ανοίξει η πόρτα της ψεύτικης χαράς και της αναπαύσεως, κλείνει η πόρτα της αληθινής ευφροσύνης. Αυτό το νοιώθει καθαρά ο Χριστιανός.

*   Προσευχή. Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ’ έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ’ έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα.

 Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο.

 Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι’ όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία.

 

(Αξιοπρόσεκτες ευσεβείς σκέψεις 

του ακαταβλήτου αγωνιστού 

αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου) 

via