Διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή: Πώς και τι την προκαλεί





 Ίσως αισθάνεστε ότι ο θυμός σας ελέγχει παρά τις προσπάθειές σας να τον διαχειριστείτε. Ίσως τα αγαπημένα σας πρόσωπα έχουν εκφράσει ανησυχία για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζετε τα συναισθήματά σας. Όποια και αν είναι η περίπτωση, ο θυμός είναι ένα φυσικό ανθρώπινο συναίσθημα. Αν όμως νιώθετε ότι χρειάζεστε υποστήριξη στη διαχείριση των εκρήξεων θυμού, υπάρχουν αρκετές θεραπευτικές επιλογές για την IED (intermittent explosive disorder) 
ελληνικά:
Διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή
(ΔΕΔ).

 Τι είναι η διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή

 Η διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή είναι μια επίσημη διάγνωση ψυχικής υγείας. Χαρακτηρίζεται από εκρήξεις έντονου θυμού ή επιθετικότητας που θα μπορούσαν να θεωρηθούν δυσανάλογες με την εκάστοτε κατάσταση.





  Κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου IED, μπορεί να:

 – να ξεσπάμε λεκτικά

 – να γινόμαστε σωματικά βίαιοι

 – να καταστρέφουμε περιουσία

 Οι έρευνες εκτιμούν ότι το 3,6% του γενικού πληθυσμού ζει με αυτή την κατάσταση.

 Είναι η IED μια διαταραχή ελέγχου των παρορμήσεων;

 Ναι. Η IED αποτελεί επίσημη διάγνωση στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, 5η έκδοση (DSM-5), στην κατηγορία των διαταραχών ελέγχου των παρορμήσεων και συμπεριφοράς. Αυτή η διάγνωση μπορεί να δοθεί σε άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολία να ελέγξουν την έκφραση των συναισθημάτων τους, ακόμη και όταν αυτό προκαλεί βλάβη στον εαυτό τους ή σε άλλους.

 Οι διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων περιλαμβάνουν:


 – Παθολογικός τζόγος

 – Κλεπτομανία

 – Τριχοτιλλομανία

 – Διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή

 – Πυρομανία.

 Αν ο εγκέφαλός σας ήταν ένα αυτοκίνητο, σκεφτείτε τον έλεγχο των παρορμήσεων ως το σύστημα φρένων. Ο έλεγχος των παρορμήσεων είναι η γνωστική λειτουργία που δημιουργεί χώρο μεταξύ του πώς αισθάνεστε και της δράσης που θέλετε να ακολουθήσετε. Για όσους ζουν με διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων, όπως η IED, η παρόρμηση για δράση παρακάμπτει αυτό το σύστημα φρένων και πατά αντ’ αυτού το πεντάλ του γκαζιού.

 Συμπτώματα της διαλείπουσας εκρηκτικής διαταραχής

 Προκειμένου να καταλήξει σε διάγνωση της IED, ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας θα διερευνήσει αν είχατε τουλάχιστον τρία περιστατικά λεκτικής επιθετικότητας τους τελευταίους 3 μήνες ή τρία περιστατικά καταστροφικής σωματικής επιθετικότητας τους τελευταίους 12 μήνες. Εάν τα επεισόδια λεκτικής ή σωματικής επιθετικότητας θεωρούνται μη καταστροφικά ή μη επιζήμια, ο επαγγελματίας ψυχικής υγείας θα προσπαθήσει να διαπιστώσει εάν συνέβαιναν κατά μέσο όρο δύο φορές την εβδομάδα επί 3 μήνες.

 Ορισμένα σημάδια που μπορεί να αναζητήσει ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας κατά τη διάγνωση της IED περιλαμβάνουν:

 – καυγάδες χωρίς αιτία

 – βία προς ανθρώπους ή ζώα

 – κλωτσιές σε πόρτες

 – γρονθοκόπημα τοίχων

 – περιστατικά οργής στο δρόμο

 – ξεσπάσματα θυμού

 – ρίψη ή σπάσιμο αντικειμένων

 – λεκτικοί λεονταρισμοί

 – φωνές και ουρλιαχτά.

 Για ορισμένους ανθρώπους που ζουν με IED, αυτά τα συμπτώματα μπορεί να φαίνονται να εμφανίζονται με μικρή ή καθόλου προειδοποίηση και τείνουν να εξαφανίζονται μετά από 30 λεπτά περίπου.

 Τι προκαλεί τη IED

 Όπως πολλές ψυχικές παθήσεις, η διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή μπορεί να οφείλεται σε έναν συνδυασμό γενετικής και εμπειριών ζωής.

 Οι έρευνες δείχνουν ότι συνδέεται με:

 – την έκθεση σε πολλαπλά τραυματικά γεγονότα

 – σωματική κακοποίηση στην παιδική ηλικία

 – διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD)

 Το τραύμα μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές στον εγκέφαλο. Οι ερευνητές έχουν παρατηρήσει ότι το PTSD μπορεί να προκαλέσει μειώσεις στη φαιά ουσία, συγκεκριμένα. Η φαιά ουσία είναι αυτή που σας βοηθά να ελέγχετε τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις σας, μεταξύ άλλων λειτουργιών. Μέχρι στιγμής, οι έρευνες δείχνουν ότι όσοι ζουν με IED έχουν μικρότερο όγκο φαιάς ουσίας και αυξημένη δραστηριότητα στην αμυγδαλή (τον συναγερμό πυρκαγιάς του εγκεφάλου) από τους ανθρώπους που δεν ζουν με IED.

 Προβλήματα διαχείρισης θυμού

 Ο όρος αυτός όχι μόνο υπεραπλουστεύει την IED, αλλά είναι και φορτωμένος με στίγμα. Όπως κάθε άλλη πάθηση ψυχικής υγείας, η IED είναι πολύπλοκη. Δεν είναι τόσο απλό όσο ο έλεγχος του θυμού σας. Αντ’ αυτού, μπορεί να είναι χρήσιμο να σκεφτείτε τη IED ως μια βιολογική προσαρμογή σε προηγούμενο στρες ή τραύμα, όπως μια υπεραντιδραστική αντίδραση μάχης. Μπορεί να είναι ο τρόπος του εγκεφάλου μας να αντιδρά αυτόματα σε πληροφορίες που θεωρεί απειλητικές. Απλώς προσπαθεί να μας προστατεύσει και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει μάθει να το κάνει μέχρι τώρα.

 Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η IED

 Δεν υπάρχουν μέθοδοι εγκεκριμένες για ειδική θεραπεία της IED. Οι ερευνητές εξακολουθούν να προσπαθούν να προσδιορίσουν τις λεπτομέρειες αυτής της κατάστασης. Ωστόσο, ορισμένες παραδοσιακές θεραπείες μπορεί να βοηθήσουν.

Ψυχοθεραπεία

 Η έρευνα για τη γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία και το IED φαίνεται ελπιδοφόρα μέχρι στιγμής, αν και χρειάζονται περισσότερες μελέτες. Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (CBT) μπορεί να σας βοηθήσει να εντοπίσετε τα ανησυχητικά μοτίβα σκέψης και να μάθετε πώς αυτά μπορεί να επηρεάζουν τις συμπεριφορές σας. Μπορείτε επίσης να μάθετε δεξιότητες αντιμετώπισης, τεχνικές χαλάρωσης και δεξιότητες επικοινωνίας.

 Η διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία (DBT) μπορεί επίσης να είναι μια χρήσιμη επιλογή. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι αυτή η μέθοδος ήταν αποτελεσματική στη θεραπεία του εκρηκτικού θυμού σε άτομα με οριακή διαταραχή προσωπικότητας, μια κατάσταση ψυχικής υγείας που σχετίζεται επίσης με το τραύμα.

Εκπαίδευση διαχείρισης θυμού

 Ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι η εκπαίδευση στη ρύθμιση των συναισθημάτων και τα μαθήματα διαχείρισης θυμού μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα. Αυτά τα μαθήματα μπορεί να σας βοηθήσουν να μάθετε πώς να αντιδράτε σε μια κατάσταση με λιγότερο οδυνηρό τρόπο, ενώ παράλληλα επικοινωνείτε άμεσα τα συναισθήματά σας. Ένας θεραπευτής μπορεί να είναι σε θέση να σας παραπέμψει σε εκπαίδευση διαχείρισης θυμού ή σε ομάδες υποστήριξης στην περιοχή σας. Αρκετές διαδικτυακές επιλογές περιλαμβάνουν πιστοποιήσεις και άλλα μαθήματα σχετικά με τη διαχείριση του θυμού.

 Φαρμακευτική αγωγή

 Υπάρχουν μερικές επιλογές όσον αφορά τη φαρμακευτική αγωγή για τη IED. Ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας μπορεί να θελήσει να αντιμετωπίσει αλληλεπικαλυπτόμενα συμπτώματα που μπορεί να συμβάλλουν στις προκλήσεις της συναισθηματικής σας ρύθμισης. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες και η φαρμακευτική αγωγή δεν συνιστάται για όλους.

 Ορισμένες κοινές επιλογές που μπορεί να συζητήσει μαζί σας ο επαγγελματίας υγείας σας περιλαμβάνουν:

  –αντικαταθλιπτικά

 – αγχολυτικά

 – αντιψυχωσικά φάρμακα

 – σταθεροποιητές της διάθεσης.

 – Προσαρμογές του τρόπου ζωής

 Οι ερευνητές δεν έχουν ακόμη εμβαθύνει πραγματικά στον τρόπο με τον οποίο οι αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορούν να επηρεάσουν την IED, αλλά υπάρχουν αρκετές στρατηγικές που βασίζονται σε στοιχεία και θα μπορούσαν να σας βοηθήσουν να διαχειριστείτε τα συναισθήματά σας.

 Αυτές περιλαμβάνουν:

 – μια ισορροπημένη, πλούσια σε θρεπτικά συστατικά διατροφή

 – τη θεραπεία της διαταραχής χρήσης ουσιών

 – 8 ώρες ύπνου κάθε βράδυ

 – τακτική σωματική δραστηριότητα

 – διαχείριση του στρες.
via

Πώς να πείσεις τους ακαλλιέργητους -Αριστοτέλης







 Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πείθονται με λογικά επιχειρήματα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει στην επιστήμη και στη φιλοσοφία, αλλά αν ο ρήτορας θέλει να πείσει ένα κοινό, η επιχειρηματολογία δεν αρκεί, προκειμένου να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. 

 Ρήτορες υπήρχαν στην Αθήνα και ήταν κι εκείνοι δάσκαλοι. Όμως ο Αριστοτέλης είναι βέβαιος για την αποτελεσματικότητα της δικής του μεθόδου. Οι μαθητές του, οι μελλοντικοί ρήτορες, δεν θα αποστηθίζουν λόγους όπως συμβαίνει στις άλλες σχολές, αλλά θα μιλούν ανάλογα με το ακροατήριο.


 «Ακόμη κι αν κατείχαμε την ακριβέστερη γνώση (ἐπιστήμην), μερικούς ανθρώπους δεν θα μπορούσαμε εύκολα να τους πείσουμε μιλώντας· επειδή ο λόγος που αφορά την επιστήμη ανήκει στη διδασκαλία, αυτό όμως είναι αδύνατο εδώ, αλλά είναι αναγκαίο οι αποδείξεις ( πίστεις/πεποιθήσεις) και τα επιχειρήματα (λόγοι/αιτίες) να βασίζονται σε κοινά αποδεκτές αρχές, για τη συναναστροφή με το πλήθος.»

Αριστοτέλης

 Από τις πίστεις/αποδείξεις, άλλες είναι «άτεχνες» δηλαδή δεν εξαρτώνται από την τέχνη του ρήτορα, όπως οι μάρτυρες, τα βασανιστήρια για την απόσπαση μιας ομολογίας και οι γραπτές συμφωνίες. Οι έντεχνες όμως πίστεις είναι εκείνες που οφείλονται στη ρητορική τέχνη του ομιλητή.

 Ο Αριστοτέλης έχει έτοιμο τον κατάλογο: Οι πρώτες αφορούν το ήθος του ρήτορα, οι δεύτερες τη διαμόρφωση της διάθεσης του ακροατή και οι τρίτες τα επιχειρήματα που είναι ή φαίνονται αληθινά.

 Είναι γεγονός ότι ο Αριστοτέλης θεωρεί πως δεν απευθυνόμαστε σε όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποταθούμε στον καθένα ξεχωριστά, αλλά στους διαφορετικούς τύπους των ανθρώπων. Ειδικότερα, το απαίδευτο κοινό μπορεί να χειραγωγηθεί πολύ εύκολα.

 Η αλήθεια δεν γίνεται από τους περισσότερους κατανοητή. 

 Χρειάζεται πρώτα να αντιληφθείς τον χαρακτήρα του άλλου, να λάβεις υπόψη τις εμπειρίες και τα πιστεύω που έχουν ριζωθεί βαθιά μέσα του και να μιλήσεις στο συναίσθημα. Να πεις αυτά που είναι έτοιμος να ακούσει για να τον πάρεις με το μέρος σου.

 Ο Αριστοτέλης αφιερώνει μεγάλο μέρος του έργου του στην ανάλυση της ψυχολογίας του ακροατή. Στο Β΄ βιβλίο της Ρητορικής, ωστόσο, παρουσιάζει ένα από τα εργαλεία που αποβαίνει καίριο στη χειραγώγηση των ατόμων. Πρόκειται για τη χρήση της «γνώμης» δηλαδή του αποφθέγματος/γνωμικού που είναι τόσο γενικό ώστε να είναι κοινά παραδεκτό.

 Οι άνθρωποι, ειδικά οι απαίδευτοι, δεν θα μπουν στον κόπο να αναλύσουν την ορθότητα ενός συλλογισμού, αλλά θα δεχτούν ως αληθές αυτό που ήδη πιστεύουν.

Οι γνώμες παρουσιάζονται ως καθολικές αρχές χωρίς να είναι στην πραγματικότητα. Στόχο έχουν να παρακινήσουν τη διάθεση. Ο Αριστοτέλης θα ανασύρει πλήθος γνωμικών τα οποία ο ρήτορας θα πρέπει να γνωρίζει προσφέροντας παραδείγματα χρήσης τους. Για να δείξει πώς τα γνωμικά μπορούν να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους, ανάμεσα σε άλλα, θα χρησιμοποιήσει τρεις φορές το παράδειγμα της παρακίνησης σε πόλεμο. Δηλαδή, αν οι στρατιώτες δεν έχουν θυσιάσει πριν τη μάχη και αισθάνονται αβεβαιότητα για την έκβαση, χρησιμοποιείται η πασίγνωστη φράση «εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» (ένας είναι ο άριστος οιωνός να αμύνεσθε για την πατρίδα). Αν πάλι ο εχθρός υπερτερεί αριθμητικά, το γνωμικό «Ο θεός του πολέμου είναι ίδιος για όλους» θα φέρει αποτέλεσμα. Τέλος, αν θέλουν να τους πείσουν να δολοφονήσουν και τα παιδιά των εχθρών, παρόλο που δεν έχουν κάνει κανένα κακό, τότε οι στρατιώτες θα ακούσουν το γνωμικό «είναι ανόητος όποιος σκοτώνει τον πατέρα και αφήνει πίσω τα παιδιά».

 Όλα αυτά θα συμβούν χωρίς αιτιολογία. Αυτή είναι η ορθή χρήση των γνωμών απέναντι σε ανθρώπους που καταλαβαίνουν μόνο ό,τι οι ίδιοι γνωρίζουν και θεωρούν σωστό.

  Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Αριστοτέλης, μελετητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, θα παροτρύνει τους μαθητές του να μιλήσουν ανάλογα με το ακροατήριο. Σε απαίδευτους ανθρώπους ταιριάζει ιδιαίτερα η χρήση γνωμικών:

«Η χρήση των γνωμικών προσφέρει μεγάλη βοήθεια στους λόγους λόγω της απαιδευσιάς των ακροατών· επειδή χαίρονται αν κάποιος μιλώντας γενικά, πετύχει τις απόψεις που έχουν εκείνοι για ένα συγκεκριμένο θέμα. Αυτό που λέω θα γίνει φανερό από το εξής, καθώς και το πώς πρέπει κάποιος να τα αναζητεί.

 Το γνωμικό είναι μία απόφανση (ἀπόφανσις/συμπέρασμα) που αφορά το γενικό. Χαίρονται λοιπόν όταν λέγεται κάτι γενικό, το οποίο συμβαίνει να έχουν υποστηρίξει ειδικότερα. Δηλαδή, στην περίπτωση που κάποιος έχει εχθρικούς γείτονες ή κακά παιδιά θα αποδεχόταν με ευχαρίστηση αν του έλεγε κάποιος ότι δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να έχεις γείτονες ή πιο ηλίθιο από το να κάνεις παιδιά (οὐδὲν ἠλιθιώτερον τεκνοποιίας). Ώστε ο ομιλητής πρέπει να προσπαθεί να μαντέψει τις προσχηματισμένες απόψεις τους ούτως ώστε να μιλήσει γι’ αυτές με γενικό τρόπο.»

Αριστοτέλης


 Μέρος του χαρακτήρα του ανθρώπου είναι η καλλιέργειά του, ώστε να αντιλαμβάνεται ορθά τους συλλογισμούς και αυτούς θα αναλύσει ο συγγραφέας στη συνέχεια.

 Ο Αριστοτέλης αποφαίνεται:

 «οι ακαλλιέργητοι άνθρωποι προτιμούν να μιλούν με γνωμικά και βγάζουν εύκολα συμπεράσματα», γι’ αυτό και θα μιλήσουμε στη γλώσσα τους. Η λογική, που βασίζεται στο ἐνθύμημα, δηλαδή στον συλλογισμό, θα πρέπει να αναμένει το κατάλληλο κοινό, για το οποίο η χρήση γνωμικών χωρίς αιτιολογία δεν είναι αρκετή.

 Η ρητορική για τον Αριστοτέλη έχει στόχο την πειθώ του ακροατηρίου και την ανεύρεση πιστευτών επιχειρημάτων . Ταυτόχρονα είναι και χρήσιμη, επειδή είναι η συνήγορος της αλήθειας και της δικαιοσύνης:

«Η ρητορική είναι χρήσιμη διότι τα αληθή και τα δίκαια είναι από τη φύση τους ανώτερα από τα αντίθετά τους, ώστε αν οι αποφάσεις των δικαστών δεν γίνονται όπως αρμόζει, τότε κατ’ ανάγκη [οι ρήτορες] ηττώνται εξαιτίας των λόγων τους και αυτό είναι αξιοκατάκριτο.»


Αριστοτέλης, Ρητορική
Το πάθος, το ήθος και ο λόγος της πειθούς - Αριστοτέλης
***

 Φιλοσοφία για όλους:
-Έλσα Νικολαΐδου


via

Θερμοβαρικά όπλα












 Θερμοβαρικά όπλα: Πληροφορίες έφεραν στην επικαιρότητα τα θερμοβαρικά βλήματα. Τι είναι, πώς λειτουργούν και γιατί τα τρέμει όλος ο πλανήτης

https://www.youtube.com/embed/q91yFP9E9Yg
  
 Η χρήση τους προκαλεί φόβο σε όλους τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, καθώς τα εν λόγω όπλα δεν αφήνουν τίποτα στο πέρασμά τους.


 Τα όπλα που εξαϋλώνουν τα πάντα

 Πρόκειται για εμπρηστικά όπλα που χρησιμοποιούνται ευρέως από πολλούς στρατούς του κόσμου και τα ρωσικά βαρέα φλογοβόλα οπλικά συστήματα TOS-1 Buratino και TOS-1A Solntsepyok.




Ο TOS-1A Solntsepek (Ο ήλιος που Καίει) είναι εκτοξευτής πολλαπλών θερμοβαρικών πυραύλων, τοποθετημένος σε σασί αρμάτων T-72. Αυτά τα όπλα αναμιγνύουν καύσιμα και αέρα σε ένα σύννεφο που, όταν πυροδοτείται, δημιουργεί τεράστια αποτελέσματα θερμότητας και πίεσης. Μάλιστα σε αυτή την περίπτωση το ωστικό κύμα έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Και αυτό διότι το βλήμα φτάνοντας στον στόχο εκρήγνυται από ένα μικρό γέμισμα και ψεκάζει εύφλεκτα υλικά σε έκταση μερικών χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων. Αργότερα, μετά από μερικά δευτερόλεπτα, αυτό το σύννεφο θα αναφλεγεί με τη χρήση ενός δεύτερου πυροκροτητή.

 Είναι ικανότατα για την αποστολή εξουδετέρωσης οχυρωμένων περιοχών με ισχυρή άμυνα. To κλασικό πυροβολικό με πυροβόλα ή πυραύλους θα απαιτήσει πολύ περισσότερο χρόνο και πυρομαχικά για να εκτελέσει μια παρόμοια αποστολή, χωρίς το αποτέλεσμα να διασφαλίζεται στο τέλος. Αλλά τα βαριά πυροβόλα που χρησιμοποιούν εκρηκτικά πυρομαχικά καυσίμου-αέρα θα καταστρέψουν αυτήν την άμυνα με μια ομοβροντία. Αργότερα, όταν τα άρματα μάχης και τα μηχανοκίνητα θα μπουν στη μάχη, ουσιαστικά δεν θα υπάρχει πλέον κανείς να τους αντισταθεί.


 Τι είναι τα θερμοβαρικά όπλα

 Ένα θερμοβαρικό όπλο, ή βόμβα αερολύματος, ή βόμβα κενού είναι ένας τύπος εκρηκτικού που χρησιμοποιεί οξυγόνο από τον περιβάλλοντα αέρα για να προκαλέσει έκρηξη σε υψηλή θερμοκρασία. Στην πράξη, το κύμα που παράγεται συνήθως από ένα τέτοιο όπλο έχει σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια από αυτό που παράγεται από ένα συμβατικό συμπυκνωμένο εκρηκτικό.

 Τα περισσότερα συμβατικά εκρηκτικά αποτελούνται από πρόσμιξη καυσίμου-οξειδωτή (η μαύρη πυρίτιδα π.χ. περιέχει 25% καύσιμο και 75% οξειδωτικό), ενώ τα θερμοβαρικά όπλα είναι σχεδόν 100% καύσιμα. Επομένως τα όπλα αποδίδουν σημαντικά περισσότερη ενέργεια από τα συμβατικά συμπυκνωμένα εκρηκτικά ίσου βάρους.


 Η εξάρτησή τους από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο τα καθιστά ακατάλληλα για χρήση κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε μεγάλο υψόμετρο και σε αντίξοες καιρικές συνθήκες. Ωστόσο, είναι πολύ πιο καταστροφικά όταν χρησιμοποιούνται σε οχυρώσεις πεδίου, όπως χαρακώματα, σήραγγες, αποθήκες και σπηλιές, εν μέρει λόγω του παρατεταμένου κύματος που παράγεται από την έκρηξη και εν μέρει επειδή καταναλώνουν το περικλειόμενο οξυγόνο.

https://www.youtube.com/embed/P-wIbmLnMwQ

 Τα συγκεκριμένα συστήματα που φαίνονται στα πλάνα από τις μετακινήσεις στρατευμάτων στα ρωσικά σύνορα, δεν είναι τα μόνα. Οι Ρώσοι έχουν αναπτύξει μικρότερα θερμοβαρικά όπλα τα οποία μπορούν να βληθούν από μεμονωμένους στρατιώτες, ακριβώς όπως τα αντιαρματικά μιας χρήσεως, αλλά και θερμοβαρικές χειροβομβίδες.

https://www.youtube.com/embed/JIas2reNdO0

Οι «παράπλευρες» συνέπειες του Πολέμου






 «Ο πόλεμος καθορίζει ποιος νίκησε,

 αλλά όχι ποιος έχει δίκαιο»

(Ράσελ)

Ένας πόλεμος σε όλες τις εκδοχές του και με όλους τους επιθετικούς του προσδιορισμούς (ακήρυχτος, ψυχρός, αμυντικός, επιθετικός, δίκαιος, άδικος, ιερός…) δεν συνοδεύεται μόνον από θανάτους και υλικές ζημιές, αλλά κι από άλλες παράπλευρες απώλειες που ανιχνεύονται σε πολλά επίπεδα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά και μετά το τέλος του πολλά αλλάζουν και καθορίζουν την πορεία του πολιτισμού μας. Όλες αυτές οι αλλαγές δεν αισθητοποιούνται μόνον σε υλικό επίπεδο αλλά και στα επίπεδα της σκέψης, της ηθικής, της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας, της ιδεολογίας, της πολιτικής, της γλωσσολογίας και των διεθνών σχέσεων.


«Πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι»


Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη θέση – φράση που να αποτυπώνει με τόση καθαρότητα τη φύση αλλά και τις συνέπειες ενός πολέμου. Ο εφέσιος και σκοτεινός φιλόσοφος Ηράκλειτος με τρόπο αποφθεγματικό εστίασε στον βασικό πυρήνα του φαινομένου που συνοδεύει εδώ και χιλιάδες χρόνια την πορεία του ανθρώπου που ακόμη δεν βρήκε τρόπο αποσόβησής του. Τουναντίον εξελίσσει και τελειοποιεί τα μέσα διεξαγωγής του. Ο άνθρωπος τελικά είναι ατελής στην Λογική ή στην Ηθική του;


Οι παράπλευρες «συνέπειες»


Ένας πόλεμος, λοιπόν, γεννά προβληματισμούς και βασανιστικά ερωτήματα για την ανθρώπινη λογική και ηθική, για τα αίτια και στο τέλος για την ίδια τη φύση του ανθρώπου και το γονιδιακό υπόστρωμά του. Είναι ο πόλεμος τελικά εγγενές στοιχείο της φύσης μας ως έκφραση μιας γονιδιακής επιθετικότητας που άλλοτε στρέφεται προς τα έξω ως απελευθερωτική δύναμη κι άλλοτε προς τα μέσα; (Φρόϋντ). Τελικά μήπως ο Θουκυδίδης δικαιώνεται και σε αυτήν την διαπίστωσή του;

«Γιγνόμενα μὲν καὶ αἰεὶ ἐσόμενα, ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ »

Συμφορές γίνονται και θα γίνονται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου






Μπορεί να είναι μελαγχολική η διαπίστωσή του για το ότι «αυτά γίνονται και θα γίνονται πάντα, μέχρι που η φύση του ανθρώπου θα παραμένει η ίδια», ωστόσο η πραγματικότητα φαίνεται να τον δικαιώνει απόλυτα, όπως και η «παγίδα» του για τον φόβο που συνιστά το γενεσιουργό αίτιο των πολέμων.

Από την άλλη πλευρά ο πόλεμος επωάζει πλήθος διλημμάτων αλλά και κύματα δυσπιστίας για την ποιότητα και την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ένα διάχυτο κλίμα σκεπτικισμού, σχετικισμού ή και μηδενισμού διαποτίζει κάθε σκέψη ή ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο άνθρωπος καθίσταται καχύποπτος στις μεγάλες διακηρύξεις περί «ηθικής προόδου» του ανθρώπου και περί εξέλιξης του πολιτισμού. Το πέρασμα από τον πρωτογονισμό στον «πολιτισμό» φαίνεται πως δεν πείθει πάντοτε.

Στον κύκλο των «παράπλευρων» συνεπειών του πολέμου μπορεί και να συμπεριληφθεί και η Επιστήμη με την ομογάλακτή της Τεχνολογία. Η αγριότητα του πολέμου αναδεικνύει την ευθύνη της επιστήμης – επιστημόνων και της τεχνολογίας και επανατροφοδοτεί με νέα επιχειρήματα τόσο τους υπέρμαχους όσο και τους κατήγορους της «ουδετερότητάς» τους. Σε ποιο, δηλαδή, βαθμό η επιστήμη και η τεχνολογία λειτουργούν ως συμπλήρωμα ή διακονούν την ανθρώπινη «παράνοια» στην κήρυξη και διεξαγωγή ενός πολέμου; Εκ των πραγμάτων ένα παλιό θέμα επανέρχεται δριμύτερο και ζητά νέες πιο πειστικές απαντήσεις. Για την ρίψη της ατομικής βόμβας (1945) φταίει η εξίσωση του Αϊνστάιν (ευθύνη επιστήμης – επιστημόνων) ή οι πολιτικοί – στρατιωτικοί που αποφάσισαν την ρίψη της; Να λιθοβολήσουμε την εξίσωση – γνώση E=mc2 ή την απόφαση για την ρίψη της; Ωστόσο, από τη σχάση ενός πυρήνα ουρανίου μέχρι την ρίψη και την έκρηξη μιας ατομικής βόμβας υπάρχει μεγάλη απόσταση.


Πόλεμος και «δύναμη»


Από τις «παράπλευρες» συνέπειες του πολέμου δεν θα μπορούσε να απουσιάσει και ο προβληματισμός για τον τρόπο χρήσης ή διαχείρισης της ανθρώπινης δύναμης. Λειτουργεί αυτή αυτόνομα ή υπακούει στην ανθρώπινη βούληση; Έχει τους δικούς της μηχανισμούς ανάπτυξης και έκφρασης ή διακονεί τους ανθρώπινους στόχους; Υπάρχει ηθική στην χρήση της δύναμης; Υπηρετεί τον πολιτισμό ή την ανθρώπινη παράνοια και τον αρρωστημένο ναρκισσισμό του; Ερωτήματα και διλήμματα που η ιστορία δεν μπόρεσε να φωτίσει περισσότερο από την εποχή που ένα αδελφικό χέρι (Κάιν) σκότωσε τον αδελφό του (Άβελ).

Δύναμη, λοιπόν, και εξουσία ή εξουσία και δύναμη βαδίζουν παράλληλα, αλληλοτροφοδοτούνται και άλλοτε αποκαλύπτουν το ατροφικό ηθικό υπόβαθρο του ανθρώπινου είδους κι άλλοτε τους ατελείς μηχανισμούς της ανθρώπινης λογικής στην εύρεση και θέσπιση κανόνων για την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων, λαών και εθνών. Ο Θουκυδίδης και σε αυτό το θέμα παραμένει ο μέγιστος διδάσκαλός μας για τη σχέση του ανθρώπου με τις δίδυμες δυνάμεις, την Εξουσία και την Δύναμη.

«Από ό,τι μπορεί κανείς να εικάσει για τους θεούς κι από ό,τι είναι βέβαιο για τους ανθρώπους, πιστεύουμε ότι και οι θεοί και οι άνθρωποι ακολουθούν πάντα έναν απόλυτο νόμο της φύσης, να επιβάλλουν πάντα την εξουσία τους, αν έχουν τη δύναμη να το επιτύχουν… Τον νόμο αυτό τον βρήκαμε να ισχύει και τον ακολουθούμε, όπως θα τον ακολουθούν αιώνια όσοι μάς διαδεχθούν και ξέρουμε καλά ότι κι εσείς και οποιοιδήποτε άλλοι θα κάνατε τα ίδια αν είχατε τη δύναμή μας»

(Διάλογος Αθηναίων και Μηλίων).


Ποιος θα μπορούσε σήμερα να αφαιρέσει έστω και μία λέξη από την παραπάνω διαπίστωση που αποτυπώνει με ενάργεια την ωμότητα της δύναμης του νικητή; Εξάλλου σε όλες τις ηγεμονίες η ίδια επεκτατική λογική κυριαρχεί. Η αέναος επέκταση μέχρι ο αντίπαλος να καταστεί ακίνδυνος. Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται; Τα επιχειρήματα που διατυπώνει ο Αλκιβιάδης για την συνεχή επέκταση των Αθηναίων ταυτίζονται απόλυτα με τα ανάλογα κάποιων σημερινών ηγετών. Κι έτσι όλοι πέφτουν στην «παγίδα του Θουκυδίδη» (φόβος) και οι πόλεμοι ανθοφορούν.

«Δεν μπορούμε να χαράξουμε, εκ των προτέρων, όρια στην ηγεμονία μας. Γιατί είμεθα υποχρεωμένοι, αφού φθάσαμε σ’ αυτό το σημείο, άλλους να απειλούμε, άλλους να παραφυλάγωμε, με έξοδα άλλων, κι άλλους να μη συγχωρούμε γιατί κινδυνεύουμε να κυριαρχηθούμε, αν δεν κυριαρχήσουμε εμείς οι ίδιοι πάνω σε άλλους»


Ο κυνισμός της δύναμης στο μεγαλείο της. Μία προσομοίωση της παραπάνω θέσης με τα σημερινά γεγονότα θα φανέρωνε μόνο την διαφορά των πρωταγωνιστών.
 

Πόλεμος και Ηθικά προβλήματα


Μία άλλη παράμετρος των συνεπειών του πολέμου είναι και τα «ηθικά απόβλητα» που αφήνει στην κοινωνία. Μέσα από την οσμή αυτών αναδύονται φιλοσοφικά ερωτήματα για το κριτήριο αξιολόγησης μιας πράξης – σε ατομικό ή εθνικό επίπεδο ως ηθικής. Σύμφωνα με την θεωρία του Ωφελισμού μία πράξη – συμπεριφορά αποτιμάται ως θετική – ηθική στο βαθμό που οι συνέπειές της είναι ευεργετικές στον μέγιστο δυνατό βαθμό ατόμων. Η ηθική, δηλαδή, αξιολόγηση μιας επιλογής είναι συνάρτηση της ωφέλειας που προκαλεί.

«Η καλύτερη πράξη είναι αυτή που προκαλεί την περισσότερη ευτυχία»

(Mill)



Μία πολεμική επιχείρηση ή ένας πόλεμος πώς θα μπορούσε να έχει τόσο ηθικά κίνητρα όσο και αποτελέσματα; Ακόμη και η σχάση του ατόμου που είχε επιστημονικά και κοινωνικά κίνητρα όταν συνδέθηκε με την ατομική βόμβα τότε στάθηκε μοιραία ως εφαρμογή. Ένας πόλεμος από μόνος του με όσον «ηθικό πατριωτισμό» κι αν ενδυθεί δεν παύει να συνιστά πηγή δεινών για τον άνθρωπο και από-ηθικοποιείται.


Στις πληγές, λοιπόν, του πολέμου μπορούν να συμπεριληφθούν και τα ηθικά διλήμματα που προκαλούνται στο χώρο της φιλοσοφίας και ιδιαίτερα της Ηθικής φιλοσοφίας. Αυτή μάς βοηθά να βρούμε την δική μας θέση στον πολιτισμό και σε έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενων αντιλήψεων. Σε έναν κόσμο όπου οι έννοιες καλό – κακό, δίκαιο – άδικο, ηθικό – ανήθικο ολοένα και περισσότερο αλλάζουν νοηματικό φορτίο για να καλύψουν πράξεις μη αποδεκτές. Εμείς καλούμαστε να επιστρατεύσουμε τόσο τη λογική όσο και το συναίσθημα και τη διαίσθηση για να ερμηνεύσουμε τις εξελίξεις και τις επιπτώσεις ενός πολέμου που συνιστά το πιο αυθεντικό προϊόν της ανθρώπινης παράνοιας.

Ίσως αυτός ο παραλογισμός του πολέμου να εξέθεσε και τον ίδιο τον Ηρόδοτο που εμφαντικά είχε διακηρύξει πως:

Ουδείς γαρ ούτω ανόητος εστί όστις πόλεμον προ ειρήνης αιρέεται· εν μεν γαρ τη οι παίδες τους πατέρας θάπτουσι, εν δε τω οι πατέρες τους παίδας.

Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη. Στην ειρήνη, οι γιοι θάβουν τους πατεράδες τους. Στον πόλεμο, οι πατεράδες θάβουν τους γιους.


Φαίνεται πως η «ανοησία» του ανθρώπινου είδους είναι απροσμέτρητη στο βαθμό που οι πόλεμοι εξακολουθούν να ευδοκιμούν και στις μέρες μας. Το ερώτημα που πλανάται διαχρονικά είναι το «πώς» θα αποφύγουμε τον πόλεμο προσμετρώντας από πριν τις συνέπειές του, όσο κι αν αυτό υποκρύπτει πολύ υποκειμενισμό και κινδυνεύουμε να «ολισθήσουμε» σε πολλά λάθη.

Τα λόγια – προτροπή του Αϊνστάιν είναι πάντοτε επίκαιρα και διδακτικά σε όλους.



«Σε παλιότερες εποχές, τα έθνη ζούσαν με αμοιβαία άγνοια και στην πραγματικότητα το ένα μισούσε ή φοβόταν το άλλο. Το πνεύμα της αδελφικής συνεννόησης μεταξύ τους ας κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Με αυτήν την πίστη, εγώ, ένας γέρος άνθρωπος, χαιρετώ εσάς, Ιάπωνες μαθητές, από μακριά κι ελπίζω πως  η γενιά σας κάποια μέρα θα ντροπιάσει τη δική μου.» 

(Προς τους μαθητές των σχολείων της Ιαπωνίας)

via

Περί αθηναϊκής προφοράς

 


 Στην επιβολή της αθηναϊκής προφοράς (μιας προφοράς, ενίοτε, μαγκίζουσας) έπαιξε τεράστιο ρόλο η μαζική στράτευση της εποχής του Ανταρτοπολέμου, τα θεατρικά μπουλούκια  και το ραδιόφωνο.

 

  Η τηλεόραση διαδόθηκε μετά το 60. Η τηλεόραση ήταν, και είναι, ο οδοστρωτήρας πού ισοπέδωσε την προφορά των Ελλήνων, καταστρέφοντας συγχρόνως όλες τις παμπάλαιες ντοπιολαλιές.

 

  Η μοναδική μειονότητα που αντιστάθηκε ήσανε οι Πόντιοι — και  ίσως κάποιοι βουνίσιοι της Κρήτης και της Πίνδου. Μα, στο τέλος, όλοι θα καταθέσουν τα όπλα. 

 


 Την τελευταία εικοσαετία η τηλεόραση έγινε η αιτία της εμφάνισης ενός, ας πούμε, αρνητικού γλωσσικού φαινομένου. Υπαινίσσομαι την (τουλάχιστον) περίεργη προφορά κάποιων εκφωνητριών, πού μιλάνε τα ελληνικά σαν νάχουν έναν πούτσο στο στόμα τους.

 

  Συμπέρασμα: η εθνοπροφορά των ελληνικών και ξένων μειονοτήτων ηττήθηκε οριστικώς από την αθηναϊκή προφορά, που προστατεύτηκε επαρκώς και τελεσφόρως από το Κράτος.

Ηλίας Πετρόπουλος

via

Η ρωσική απειλή για εισβολή στην Ουκρανία πρέπει να ανησυχεί τους πάντες στη Γη




 

  Ο ιστορικός, φιλόσοφος και συγγραφέας αναφέρεται στην απειλή του πολέμου, που τις τελευταίες δεκαετίες δεν επικρέμεται πια πάνω από την ανθρωπότητα, ωστόσο «για να απολαύσουμε την ειρήνη, θα πρέπει όλοι να κάνουμε σωστές επιλογές».

Μπορούν οι άνθρωποι να αλλάξουν τον τρόπο συμπεριφοράς τους ή η ιστορία επαναλαμβάνεται ατέρμονα, με τους ανθρώπους να είναι για πάντοτε καταδικασμένοι να αναπαράγουν τραγωδίες του παρελθόντος χωρίς να αλλάζουν τίποτα εκτός από το ντεκόρ;

Μια σχολή σκέψης αρνείται σταθερά τη δυνατότητα αλλαγής. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος είναι μια ζούγκλα, ότι οι ισχυροί λυμαίνονται τους αδύναμους και ότι το μόνο πράγμα που εμποδίζει μια χώρα να κατακρεουργήσει μια άλλη είναι η στρατιωτική δύναμη. Έτσι ήταν πάντα, και έτσι θα είναι. Όσοι δεν πιστεύουν στο νόμο της ζούγκλας δεν αυταπατώνται απλώς, αλλά θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τους την ύπαρξη. Δεν θα επιβιώσουν για πολύ.

Μια άλλη σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι ο λεγόμενος νόμος της ζούγκλας δεν είναι επ’ ουδενί φυσικός νόμος. Τον δημιούργησαν οι άνθρωποι κι αυτοί μπορούν να τον αλλάξουν. Σε αντίθεση με την επικρατούσα εσφαλμένη αντίληψη, οι πρώτες σαφείς ενδείξεις περί οργανωμένου πολέμου εμφανίζονται στα αρχαιολογικά αρχεία μόλις πριν από 13.000 χρόνια. Ακόμα και μετά από αυτή την ημερομηνία υπήρξαν πολλές περίοδοι χωρίς αρχαιολογικά στοιχεία για πολέμους. Σε αντίθεση με τη βαρύτητα, ο πόλεμος δεν είναι μια θεμελιώδης δύναμη της φύσης. Η ένταση και η ύπαρξή του εξαρτώνται από τους υποκείμενους τεχνολογικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς παράγοντες. Καθώς αυτοί οι παράγοντες αλλάζουν, το ίδιο αλλάζει και ο πόλεμος.

Οι αποδείξεις αυτής της αλλαγής βρίσκονται παντού γύρω μας. Τις τελευταίες γενιές, τα πυρηνικά όπλα έχουν μετατρέψει τον πόλεμο μεταξύ των υπερδυνάμεων σε μια τρελή πράξη συλλογικής αυτοκτονίας, αναγκάζοντας τα ισχυρότερα έθνη της Γης να βρουν λιγότερο βίαιους τρόπους επίλυσης των συγκρούσεων. Ενώ οι πόλεμοι μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, σφράγισαν μεγάλο μέρος της ιστορίας, τα τελευταία εβδομήντα χρόνια δεν υπήρξε κανένας άμεσος πόλεμος μεταξύ υπερδυνάμεων.

Κατά την ίδια περίοδο, η παγκόσμια οικονομία μετατράπηκε από οικονομία των αγαθών σε οικονομία της γνώση. Εκεί που κάποτε οι κύριες πηγές πλούτου ήταν τα υλικά αγαθά, όπως τα χρυσωρυχεία, οι σιτοβολώνες και οι πετρελαιοπηγές, σήμερα η κύρια πηγή πλούτου είναι η γνώση. Και ενώ μπορείτε να καταλάβετε τις πετρελαιοπηγές δια της βίας, η γνώση δεν μπορεί να αποκτηθεί με αυτό τον τρόπο. Ως αποτέλεσμα, το κέρδος της κατάκτησης έχει μειωθεί.


Τέλος, στον παγκόσμιο πολιτισμό έχει συντελεστεί μια τεκτονική μετατόπιση. Πολλές ελίτ στην ιστορία -Ούννοι οπλαρχηγοί, Βίκινγκ και Ρωμαίοι πατρίκιοι, για παράδειγμα- έβλεπαν τον πόλεμο θετικά. Οι ηγεμόνες, από τον Σαργκόν τον Μέγα μέχρι τον Μπενίτο Μουσολίνι, επιδίωκαν να περάσουν στην αιωνιότητα μέσω των κατακτήσεων (και άνθρωποι των τεχνών όπως ο Όμηρος και ο Σαίξπηρ ευχαρίστως ικανοποιούσαν τέτοιες φαντασιώσεις). Άλλες ελίτ, όπως η χριστιανική εκκλησία, θεωρούσαν τον πόλεμο ως αναγκαίο κακό.

Τις τελευταίες γενιές, ωστόσο, για πρώτη φορά στην ιστορία ο κόσμος κυριαρχείται από ελίτ που θεωρούν τον πόλεμο κακό και αποφεύξιμο. Ακόμη και οι Τζορτζ Μπους και Ντόναλντ Τραμπ- για να μην αναφέρουμε τις Μέρκελ και Άρντερν του κόσμου-, είναι πολύ διαφορετικοί τύποι πολιτικών από τον Αττίλα τον Ούννο ή τον Αλάριχο τον Γότθο. Συνήθως έρχονται στην εξουσία με όνειρα για εγχώριες μεταρρυθμίσεις και όχι για κατακτήσεις άλλων χωρών. Αλλά και στο βασίλειο της τέχνης και της σκέψης, οι περισσότερες πεφωτισμένες προσωπικότητες -από τον Πάμπλο Πικάσο έως τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ- είναι περισσότερο γνωστές για την απεικόνιση της παράλογης φρίκης της μάχης παρά για την εξύμνηση των αρχιτεκτόνων της.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των αλλαγών, οι περισσότερες κυβερνήσεις έπαψαν να θεωρούν τους επιθετικούς πολέμους ως αποδεκτό εργαλείο για την προώθηση των συμφερόντων τους και τα περισσότερα έθνη σταμάτησαν να φαντασιώνονται την κατάκτηση και την προσάρτηση των γειτόνων τους. Απλώς δεν είναι αλήθεια ότι μόνο στρατιωτική δύναμη εμποδίζει τη Βραζιλία να κατακτήσει την Ουρουγουάη ή την Ισπανία να εισβάλει στο Μαρόκο.

Η παρακμή του πολέμου είναι εμφανής σε πολλές στατιστικές. Από το 1945, είναι σχετικά σπάνιο να επανασχεδιάζονται τα διεθνή σύνορα λόγω ξένης εισβολής και ούτε μία διεθνώς αναγνωρισμένη χώρα δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς από τον χάρτη λόγω εξωτερικής κατάκτησης. Βεβαίως, δεν έλειψαν άλλα είδη συγκρούσεων, όπως οι εμφύλιοι πόλεμοι και οι εξεγέρσεις, αλλά ακόμη και αν όλα τα είδη συγκρούσεων κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα ληφθούν υπόψη, η ανθρώπινη βία έχει σκοτώσει λιγότερους ανθρώπους απ’ ό,τι οι αυτοκτονίες, τα τροχαία ή οι ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Η πυρίτιδα έχει καταστεί λιγότερο θανατηφόρα από τη ζάχαρη.

Οι μελετητές διαφωνούν για τα ακριβή στατιστικά στοιχεία, αλλά είναι σημαντικό να βλέπουμε πέρα από τα μαθηματικά. Η παρακμή του πολέμου υπήρξε τόσο ψυχολογικό όσο και στατιστικό φαινόμενο. Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του ήταν μια ουσιαστική αλλαγή στην ίδια την έννοια του όρου «ειρήνη». Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας η ειρήνη σήμαινε μόνο «”την προσωρινή απουσία πολέμου». Όταν οι άνθρωποι το 1913 έλεγαν ότι υπήρχε ειρήνη μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, εννοούσαν ότι ο γαλλικός και ο γερμανικός στρατός δεν συγκρούονταν άμεσα, αλλά, ωστόσο, όλοι γνώριζαν ότι ο πόλεμος μεταξύ τους θα μπορούσε να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή.

Τις τελευταίες δεκαετίες «ειρήνη» σημαίνει «μη πιθανότητα πολέμου». Για πολλές χώρες, η εισβολή και η κατάκτηση από τους γείτονες φαντάζει σχεδόν αδιανόητη. Ζω στη Μέση Ανατολή, οπότε γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις σε αυτές τις τάσεις, αλλά η αναγνώριση των τάσεων είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντική με το να μπορεί κανείς να επισημάνει τις εξαιρέσεις.

Η «νέα ειρήνη» δεν ήταν μια στατιστική σύμπτωση ή μια χίπικη φαντασίωση. Αντανακλάται με μεγαλύτερη σαφήνεια στους ψυχρά μελετημένους προϋπολογισμούς. Τις τελευταίες δεκαετίες οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αισθάνονται αρκετά ασφαλείς ώστε να ξοδεύουν κατά μέσο όρο μόνο το 6,5% του προϋπολογισμού τους στις ένοπλες δυνάμεις τους, ενώ ξοδεύουν πολύ περισσότερα για την εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη και την κοινωνική πρόνοια.

Τείνουμε να το θεωρούμε δεδομένο, αλλά αποτελεί μια εκπληκτική καινοτομία στην ανθρώπινη ιστορία. Για χιλιάδες χρόνια, οι στρατιωτικές δαπάνες αποτελούσαν μακράν το μεγαλύτερο κονδύλι στον προϋπολογισμό κάθε πρίγκιπα, ηγεμόνα, σουλτάνου και αυτοκράτορα. Δεν ξόδευαν σχεδόν ούτε δεκάρα στην εκπαίδευση ή την ιατρική βοήθεια για τις μάζες.

Η παρακμή του πολέμου δεν προέκυψε από κάποιο θεϊκό θαύμα ή από μια αλλαγή στους νόμους της φύσης. Προέκυψε από το γεγονός ότι οι άνθρωποι έκαναν καλύτερες επιλογές. Αποτελεί αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο πολιτικό και ηθικό επίτευγμα του σύγχρονου πολιτισμού.

 Δυστυχώς, το γεγονός ότι απορρέει από ανθρώπινη επιλογή σημαίνει επίσης ότι είναι αναστρέψιμη.




Η τεχνολογία, η οικονομία και ο πολιτισμός συνεχίζουν να αλλάζουν. Η άνοδος των κυβερνοόπλων, των οικονομιών που καθοδηγούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη και των νέων μιλιταριστικών πολιτισμών θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια νέα εποχή πολέμων, χειρότερη από οτιδήποτε έχουμε δει στο παρελθόν. Για να απολαύσουμε την ειρήνη, πρέπει σχεδόν όλοι να κάνουμε σωστές επιλογές. Αντίθετα, μια κακή επιλογή από μία μόνο πλευρά μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ρωσική απειλή για εισβολή στην Ουκρανία πρέπει να ανησυχεί τους πάντες στη Γη. Αν γίνει και πάλι κανόνας για τις ισχυρές χώρες να κατατροπώνουν τους ασθενέστερους γείτονές τους, κάτι τέτοιο θα επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αισθάνονται και συμπεριφέρονται. Το πρώτο και πιο προφανές αποτέλεσμα μιας επιστροφής στο νόμο της ζούγκλας θα ήταν η απότομη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών εις βάρος όλων των άλλων. Τα χρήματα που θα έπρεπε να πηγαίνουν σε δασκάλους, νοσηλευτές και κοινωνικούς λειτουργούς θα πήγαιναν σε τανκς, πυραύλους και κυβερνοόπλα.




Η επιστροφή στη ζούγκλα θα υπονόμευε επίσης την παγκόσμια συνεργασία σε προβλήματα όπως η πρόληψη της καταστροφικής κλιματικής αλλαγής ή η ρύθμιση ανατρεπτικών τεχνολογιών όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η γενετική μηχανική. Δεν είναι εύκολο να συνεργάζεσαι με χώρες που ετοιμάζονται να σε εξοντώσουν. Και καθώς τόσο η κλιματική αλλαγή όσο και η κούρσα των εξοπλισμών στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης επιταχύνονται, η απειλή των ένοπλων συγκρούσεων θα αυξηθεί περαιτέρω, κλείνοντας έναν φαύλο κύκλο που μπορεί κάλλιστα να στοιχειώσει το είδος μας.

Αν πιστεύετε ότι η ιστορική αλλαγή είναι αδύνατη και ότι η ανθρωπότητα δεν έφυγε ποτέ από τη ζούγκλα και δεν θα φύγει ποτέ, η μόνη επιλογή που απομένει είναι αν θα παίξουμε το ρόλο του θηρευτή ή του θηράματος. Με μια τέτοια επιλογή, οι περισσότεροι ηγέτες θα προτιμούσαν να μείνουν στην ιστορία ως αρπακτικά και να προσθέσουν τα ονόματά τους στον ζοφερό κατάλογο των κατακτητών που οι άτυχοι μαθητές είναι καταδικασμένοι να απομνημονεύουν για τις εξετάσεις ιστορίας.

Αλλά μήπως η αλλαγή είναι δυνατή; Μήπως ο νόμος της ζούγκλας είναι επιλογή και όχι αναπόφευκτο γεγονός; Αν είναι έτσι, κάθε ηγέτης που επιλέγει να κατακτήσει έναν γείτονα θα πάρει μια ξεχωριστή θέση στη μνήμη της ανθρωπότητας, πολύ χειρότερη από τον γνωστό ως «η μάστιγα του Θεού» Ταμερλάνο. Θα μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που κατέστρεψε το μεγαλύτερο επίτευγμά μας. Εκεί που νομίζαμε ότι βγήκαμε από τη ζούγκλα, μας τράβηξε πάλι μέσα.

Δεν ξέρω τι θα συμβεί στην Ουκρανία. Αλλά ως ιστορικός πιστεύω στη δυνατότητα αλλαγής. Δεν νομίζω ότι πρόκειται για αφέλεια, αλλά για ρεαλισμό. Η μόνη σταθερά της ανθρώπινης ιστορίας είναι η αλλαγή. Και αυτό είναι κάτι που ίσως μπορούμε να μάθουμε από τους Ουκρανούς. Για πολλές γενιές, οι Ουκρανοί γνώρισαν μόνο τυραννία και βία. Υπέμειναν δύο αιώνες τσαρικής απολυταρχίας (η οποία τελικά κατέρρευσε εν μέσω του κατακλυσμού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου). Μια σύντομη απόπειρα ανεξαρτησίας συνετρίβη γρήγορα από τον Κόκκινο Στρατό που επανέφερε τη ρωσική κυριαρχία. Στη συνέχεια οι Ουκρανοί έζησαν τον τρομερό ανθρωπογενή Γολοντόμορ [ο Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας (1932-1933)], τη σταλινική τρομοκρατία, τη ναζιστική κατοχή και δεκαετίες ψυχοφθόρου κομμουνιστικής δικτατορίας. Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, η ιστορία φαινόταν να εγγυάται ότι οι Ουκρανοί θα ακολουθούσαν και πάλι τον δρόμο της βάναυσης τυραννίας – άλλωστε, τι άλλο ήξεραν;

Αυτοί όμως επέλεξαν διαφορετικά. Παρά την ιστορία, παρά την εξοντωτική φτώχεια και παρά τα φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια, οι Ουκρανοί εγκαθίδρυσαν δημοκρατικό πολίτευμα. Στην Ουκρανία, σε αντίθεση με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης αντικατέστησαν επανειλημμένα τους κατεστημένους. Όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απειλή της απολυταρχίας το 2004 και το 2013, οι Ουκρανοί εξεγέρθηκαν δύο φορές για να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Η δημοκρατία τους είναι νέα. Το ίδιο και η “νέα ειρήνη”. Και οι δύο είναι εύθραυστες και μπορεί να μη διαρκέσουν για πολύ. Αλλά και οι δύο είναι πιθανές, και μπορούν να αποκτήσουν βαθιές ρίζες. Κάθε τι παλιό ήταν κάποτε νέο. Όλα τελικά είναι θέμα επιλογής.

***

 Yuval Noah Harari είναι ιστορικός, φιλόσοφος και συγγραφέας των βιβλίων «Sapiens» (2014), «Homo Deus» (2016) και της σειράς «Sapiens: A Graphic History» (2020-21). Είναι λέκτορας στο τμήμα ιστορίας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ και συνιδρυτής της Sapienship, μιας εταιρείας με κοινωνικό αντίκτυπο.

Πηγή: Economist 

μετάφραση via


[full_width]




Scroll To Top