Ποιος μου κλέβει την ευτυχία;


Δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να υιοθετήσετε νέους τρόπους που θα σας κάνουν πιο ευτυχισμένους.


Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με πάρα πολλούς ανθρώπους και το γεγονός ότι τείνουμε να τους βάζουμε σε «κατηγορίες», δείχνει πόσο πολύ πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με συγκεκριμένους τρόπους από τη φύση τους.

Πώς να είστε ευτυχισμένοι με τον εαυτό σας καθώς βελτιώνετε τη ζωή σας

Η αλήθεια είναι, ότι πολλές πτυχές της προσωπικότητας μας, αναπτύσσονται με την πάροδο του χρόνου μέσα από τις ψυχολογικές συνήθειες που έχουμε υιοθετήσει, τους τρόπους με τους οποίους ερμηνεύουμε τα γεγονότα, τις σκέψεις που τρέχουν μέσα στο μυαλό μας και τις εξηγήσεις που δίνουμε στους εαυτούς μας για το πώς λειτουργεί ο κόσμος.
Σχεδόν κανείς άνθρωπος δεν θέλει να βλέπει τα πράγματα αρνητικά και όμως δεν είναι τόσο ασυνήθιστο, ειδικά για τους ανθρώπους που έχουν βιώσει δύσκολες στιγμές, περισσότερο από όσο θα ήθελαν.
Θέλετε να έχετε μια πιο ελπιδοφόρα και αισιόδοξη προοπτική για τη ζωή; Δείτε αν μπορείτε να ελαχιστοποιήσετε αυτές τις ψυχολογικές συνήθειες που κάνουν τους ανθρώπους δυστυχισμένους.


1. Όταν δε συγχωρείτε τους άλλους

Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι η συγχώρεση είναι το ίδιο με το να ξεχνούν εντελώς κάτι ή να θεωρούν «ότι δεν έγινε και τίποτα». Αυτό όμως δεν είναι συγχώρεση. Ομοίως, πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι έχουν συγχωρέσει κάποιον για κάτι, ενώ στην πραγματικότητα, δεν το έχουν κάνει.
Η πραγματική συγχώρεση σημαίνει ότι επιτρέπετε στον εαυτό σας να είναι ελεύθερος από την δυσαρέσκεια της αίσθησης της αδικίας, ότι δέχεστε ότι κάτι έχει συμβεί αλλά πιστεύετε ότι αξίζετε να το ξεπεράσετε. Είναι η κήρυξη της ανεξαρτησίας σας από την επιμονή να εκδικηθείτε κάποιον άλλον, να σταματήσετε να σκέφτεστε το πώς θα τους «κάνετε να το πληρώσουν» και να συνεχίζετε να επιτρέπετε σε αυτό να διαβρώνει την συναισθηματική ευεξία σας.
Συγχώρεση είναι να απελευθερώνεστε με την πιο υγιεινή, πιο αληθινή έννοια του όρου. Η συγχώρεση δεν ελαχιστοποιεί την αδικία που σας έχει κάνει κάποιος. Απλά σας επιτρέπει να μην πληγώνεστε πλέον από αυτούς. Η συγχώρεση συνδέεται με τη μειώση της κατάθλιψης, του άγχους, της εχθρότητας, τη βελτίωση της αυτοεκτίμησης, ακόμη και τη σωματική υγεία. Αν κοιτάξει κανείς τα οφέλη της, θα δεί ότι αφορά την ευγένεια με τον εαυτό σας και όχι ότι κάνετε χάρη σε κάποιον άλλο.

2. Όταν δε συγχωρείτε τον ίδιο σας τον εαυτό

Ακόμη πιο καλό είναι να επιτρέψετε στον εαυτό σας να ξεπεράσει τα λάθη του. Η λύπη, η ντροπή και η ενοχή από ένα μόνο λάθος που μπορεί να έχετε κάνει, ίσως να σας στοιχειώνουν για χρόνια. Και οι συνακόλουθες αρνητικές σκέψεις, το άγχος και η απαισιόδοξη προοπτική μπορεί να δημιουργήσουν μια δυναμική, μέσα από την οποία να βλέπετε τον κόσμο με πίκρα και όλα αυτά επειδή νιώθετε ότι είστε ανάξιοι να αισθανθείτε καλά.
Στην πραγματικότητα, η συγχώρεση του εαυτού σας, σχετίζεται με τη βοήθεια της μείωσης των συναισθημάτων της κατάθλιψης. Αν βρείτε τον εαυτό σας να κυριεύεται από σκέψεις των λαθών του παρελθόντος, αρχίστε να τις παρατηρείτε και να τις εξερευνείτε: Πότε είναι χειρότερη η κατάσταση; Τι συναισθήματα προκαλούν; Τι τις κάνει να εξαφανίζονται;
Εάν είστε εγκλωβισμένοι σε μια ατέρμονη μάχη με τις σκέψεις, προσπαθώντας να «εκλογικεύσετε» την έξοδό σας από αυτές, εξετάστε αν, αντί αυτού, μπορείτε να μάθετε να αποδέχεστε την παρουσία τους χωρίς να επικυρώνετε το νόημά τους: «Σκέφτομαι πάλι τη στιγμή που πραγματικά ήμουν σκληρός απέναντι στους γονείς μου. Καταλαβαίνω τι σκέφτομαι. Δεν μπορεί όμως να το αφήσει να μου κάνει κακό τώρα, γιατί εγώ αποφασίζω τι πρέπει να κάνω από εδώ και πέρα».

3. Το σκεπτικό του Όλα ή Τίποτα

Είναι εκπληκτικό το πόσο συχνά το σκεπτικό όλα-ή-τίποτα φαίνεται να αποτελεί τη βάση μιας τέτοιας ποικιλίας ανθυγιεινών ψυχολογικών καταστάσεων. Από τον πανικό μέχρι την χαμηλή αυτοεκτίμηση, από την τελειομανία μέχρι την απελπισία, δεν είναι ασυνήθιστο να αποκαλύπτω κρυμμένα, αλλά και όχι και τόσο κρυμμένα, μοτίβα αυτής της δυσλειτουργικής σκέψης σε θεραπευόμενούς μου όταν παλεύουν με την αρνητική κοσμοθεωρία τους.
Αυτό που λέει το σκεπτικό «όλα-ή-τίποτα» από τον ορισμό του, είναι ότι η προοπτική σας για τη ζωή είναι άκαμπτη. Μεγεθύνει την αρνητικότητα κάνοντάς την να φαίνεται μεγαλύτερη από ό,τι είναι πραγματικά. Κρατά το μυαλό σας εστιασμένο σε αυτό που πήγε στραβά και όχι σε τι πήγε σωστά και αυτό σας κάνει να βλέπετε το άσχημο στους ανθρώπους, στα πράγματα και στη ζωή, πιο συχνά από ό, τι το καλό.
Προσπαθείστε αν μπορείτε να παρατηρήσετε τον εαυτό σας όταν κάνει αυτό το λάθος στην καθημερινή ζωή: Νιώθετε από τη φύση σας άβολα και προτιμάτε τα πράγματα να είναι μαύρα και άσπρα; Αυτό μπορεί να είναι καλό για την οργάνωση μιας ντουλάπας, αλλά μπορεί να μην είναι ωφέλιμο όταν πρόκειται να επεξεργαστείτε τα άσχημα πραγμάτα που συμβαίνουν.



4. Όταν έχετε περισσότερες προσδοκίες από τους άλλους παρά από εσάς

Όταν είστε συνεχώς απογοητευμένοι και ενοχλημένοι από τους ανθρώπους γύρω σας, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πιθανόν ήσασταν άτυχοι και δεν σας φέρονται με τον τρόπο που σας αξίζει. Θα μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι έχετε επιλέξει ακατάλληλα άτομα στο κοντινό σας περιβάλλον ή στη ζωή. Ή πιθανότατα, θα μπορούσε να σημαίνει ότι έχετε μία τάση για υπερβολικά υψηλές προσδοκίες για τη συμπεριφορά των άλλων ανθρώπων, που δεν τις εφαρμόζετε στον εαυτό σας.
Στην πραγματικότητα, μερικές φορές αντιμετωπίζουμε σκληρότερα τους άλλους όταν βλέπουμε σε εκείνους τα δικά μας χαρακτηριστικά, όπως πράγματα που δεν μας αρέσει να παραδεχτούμε ή να εξετάσουμε. Νιώθουμε άβολα όταν βλέποντας αυτά τα χαρακτηριστικά σε άλλους. Όπως ο κλασικός υποκριτής που διαμαρτύρεται ενάντια σε αμαρτίες πολύ μικρότερες από αυτές που αυτός διαπράττει, είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει μια αποσύνδεση μέσα μας που προκαλεί στρες, εχθρότητα και αρνητικότητα.
Εξετάστε τι πραγματικά συμβαίνει όταν είστε χρονίως απογοητευμένοι με κάποιον, είτε πρόκειται για τον άγνωστο στην αριστερή λωρίδα του δρόμου ή το βρώμικο συγκάτοικό σας. Βλέπετε τη συνολική εικόνα; Τι θα συμβεί αν, αντί να δέχεστε μέσα σας την αρνητική ενέργεια, επιλέγατε να προβληματιστείτε σχετικά με την τελευταία φορά που κάνατε ένα λάθος και τον τρόπο που μπορεί να φάνηκε στους άλλους; Η ενσυναίσθηση στους άλλους ανθρώπους, ακόμα και όταν δεν το θέλετε, μπορεί να είναι ένα εκπληκτικά ισχυρό εργαλείο για να εξαφανίσει το θυμό σας.

5. Όταν πιστεύετε ότι τα πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ καλύτερα

Η σοβαρή απελπισία μπορεί να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για κατάθλιψη ακόμα και αυτοκτονία. Αλλά ακόμη και ηπιότερες πεποιθήσεις για πράγματα που δεν θα βελτιωθούν, μπορεί να προκαλέσουν σημαντική καθημερινή βλάβη: «Η αδελφή μου δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθει», «Ποτέ δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω τα δάνειά μου» και «Ο κόσμος είναι ένα άσχημο μέρος και γίνεται συνεχώς χειρότερος» όλες είναι πεποιθήσεις που φανερώνουν απελπισία και μπορεί να τυφλώσουν έναν άνθρωπο μπροστά σε σημαντικές ενδείξεις για το αντίθετο αποτέλεσμα.
Η ζωή είναι, για τους περισσότερους από εμάς, μια μακρά διαδρομή δεκαετιών, με τα πάνω και τα κάτω της και πολλές υποχωρήσεις. Η πεποίθηση ότι υπάρχει μια σταθερή πτωτική τροχιά, εμποδίζει την ομορφιά των καθημερινών πραγμάτων και σας κρατά απελπιστικά και λανθασμένα να πιστεύετε τις αρνητικές ιδέες, δίνοντάς τους μια δύναμη που δεν αξίζουν.
Φανταστείτε πόση ηρεμία μπορείτε να αισθανθείτε απλά επιτρέποντας στον εαυτό σας να πιστέψει ότι έξω στον κόσμο βρίσκονται αρμονικά και όμορφα πράγματα που δεν έχετε βιώσει. Χρειάζεται δουλειά με τον εαυτό σας για να τα δείτε, αλλά είναι εκεί και πάντα θα είναι.

6. Όταν πιστεύετε ότι έχετε λιγότερο έλεγχο στη ζωή σας, από ό,τι πραγματικά έχετε

Η μαθημένη ανικανότητα, σημειώθηκε για πρώτη φορά από τον Martin Seligman και αναφέρεται στην πεποίθηση ότι δεν έχουμε τον έλεγχο πάνω στις καταστάσεις μας, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου έχουμε, οπότε έτσι και εμείς οι ίδιοι πειθόμαστε ότι δεν πρέπει καν να μπούμε στον κόπο να δοκιμάσουμε. Αυτή η νοοτροπία έχει αποδειχθεί ότι συσχετίζεται με την κατάθλιψη και για μερικούς ανθρώπους, ακολουθεί μια χρονική περίοδο κατά την οποία πραγματικά δεν είχαν τον έλεγχο στη ζωή τους, ενώ ίσως υπέφεραν από κακοποίηση ή παραμέληση.
Αλλά όταν η πεποίθηση ότι δεν έχουμε καμία εξουσία παραμένει ακόμη και όταν, στην πραγματικότητα, έχουμε αποκτήσει δύναμη, αρνούμαστε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Αυξάνουμε επίσης την πιθανότητα να βλέπουμε τον κόσμο ως εγγενώς αποθαρρυντικό, πείθοντας τους εαυτούς μας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.
Όσο περισσότερο μπορούμε να αισθανθούμε ότι κυβερνάμε το δικό μας πλοίο, τόσο περισσότερο μπορούμε να οικοδομήσουμε μια ζωή που μας ταιριάζει. Υποτιμάτε την ικανότητά σας να φύγετε από αυτή την αδιέξοδη δουλειά, να βρείτε έναν σύντροφο ο οποίος θα σας φέρεται καλά ή να λύσετε ειρηνικά τον πολύχρονο καυγά με τον αδελφό σας; Αν ναι, κάνετε στον εαυτό σας ένα μεγάλο κακό και αυξάνετε τις πιθανότητές σας να αφήσετε την άσχημη νοοτροπία να σας νικήσει.



7. Όταν πιστεύουμε στο μύθο της άφιξης

Ο μύθος της άφιξης αναφέρεται στην ιδέα ότι από τη στιγμή που έχετε «φτάσει» σε ένα συγκεκριμένο σημείο στη ζωή σας, όλα θα τακτοποιηθούν και η ζωή που περίμενατε θα ξεκινήσει τώρα. Αλλά μερικές φορές αυτή η πεποίθηση, ότι τα πράγματα θα γίνουν αυτόματα καλύτερα μόλις ένα συγκεκριμένο πράγμα συμβεί, μπορεί να είναι σχεδόν τόσο καταστροφικό όσο να πιστεύετε ότι τα πράγματα ποτέ δεν θα βελτιωθούν, επειδή το πρώτο σας δίνει την ενέργεια για μια καταστροφική απογοήτευση όταν τα πράγματα στην πραγματικότητα δεν γίνονταικαλύτερα.
«Μόλις συναντήσω επιτέλους τον ένα και μοναδικό / πάρω την προαγωγή μου / χάσω 20 κιλά / ζήσω σε ένα μεγαλύτερο σπίτι / τα παιδιά μου μπορέσουν να ζήσουν ανεξάρτητες και επιτυχημένες ζωές ... τότε θα είμαι ευτυχής», είναι κοινοί τρόποι σκέψης. Όμως βάζοντας την ευτυχία μας σε αναμονή και στα χέρια ενός τυχαίου γεγονότος ζωής που μπορεί ή δεν μπορεί να έχει καμία επίδραση ευτυχίας πάνω μας, δίνει ουσιαστικά πάρα πολύ δύναμη σε μια εξωτερική κατάσταση και δεν αρκεί για τους εαυτούς μας.
Μας στερεί τη δυνατότητα να βρούμε τη χαρά με τους δικούς μας όρους. Μας κάνει να χάσουμε το παροιμιώδες ταξίδι, επειδή είμαστε τόσο υπερ-επικεντρωμένοι στον προορισμό. Το χειρότερο από όλα, είναι ότι μας προετοιμάζει για μια ματαιωτική συντριβή, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ήταν αυτά τα 20 κιλά που μας έκαναν να νιώσουμε κατάθλιψη, ήταν το γεγονός ότι είχαμε κατάθλιψη, για διαφορετικούς λόγους που μας έκανε να πάρουμε από την αρχή 20 κιλά.

8. Όταν υπεργενικεύουμε

Η πεποίθηση ότι αν αποτύχετε σε ένα πράγμα, θα αποτύχετε σε όλα, ήταν ένα από τα «γνωστικά λάθη» που ο Aaron Beck εντόπισε για πρώτη φορά ότι έθεταν τους ανθρώπους σε μεγαλύτερο κίνδυνο εκδήλωσης κατάθλιψης. Η τάση για υπεργενίκευση, η μετατροπή ενός μικρού εμποδίου σε βουνό, διαπνέει επίσης τα πρότυπα σκέψης πολλών ανθρώπων που έχουν διάχυτες αρνητικές απόψεις για τον κόσμο γύρω τους.
Μερικές φορές, αυτό το είδος της σκέψης μπορεί ακόμη και να μοιάζει με παράνοια: «Δώσε του αέρα και θα σου πάρει το κεφάλι» ή «όλοι θα σε εκμεταλευθούν αν τους αφήσεις». Είναι αλήθεια ότι κάθε άνθρωπος δεν είναι ένα υπόδειγμα αρετής, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι υπάρχει πολύ καλοσύνη εκεί έξω, αν απλά αφήστε τον εαυτό σας να την ανακαλύψει.
Και ακριβώς επειδή υπάρχουν απατεώνες δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να βοηθάμε εκείνους που δεν είναι. Εν τέλει, όταν βοηθάμε τους άλλους, νιώθουμε μια τόνωση στη διάθεση μας. Έτσι, εξετάστε τις πεποιθήσεις σας για να δείτε αν, από όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που έχετε, υπεργενικεύετε τον κόσμο σε ένα επικίνδυνο ή εχθρικό περιβάλλον, το οποίο μπορεί να δείχνει μία εχθρότητα που προέρχεται όμως από το εσωτερικό σας.

9. Όταν δεν δείχνετε έμπρακτα ευγνωμοσύνη

Η ευγνωμοσύνη για μικρά και μεγάλα πράγματα, φέρνει μεγάλες αλλαγές στην ψυχική υγεία σας. Γιατί να γκρινιάξετε για την αργή εξυπηρέτηση σε ένα εστιατόριο («Δεν πρόκειται να έρθω ποτέ ξανά αυτό το εστιατόριο») και να το αφήσετε να σας καταστρέψει ολόκληρη τη νύχτα σας, αντί να επιτρέψετε στον εαυτό σας να αναγνωρίσει πόσο υπέροχα ήταν τα ανθισμένα δέντρα έξω από το παράθυρο του εστιατορίου ενώ περιμένατε ή το γεγονός ότι είστε σε θέση να διαθέτετε τους οικονομικούς πόρους να δειπνήσετε έξω ή το γεγονός ότι είστε με κάποιον που θα μπορούσε να σας κάνει να γελάσετε ανεξαρτήτως του πόσο δυνατά γουργούριζαν τα στομάχια σας.
Μερικοί άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν ότι η ευγνωμοσύνη ή η διατήρηση μιας λίστας με πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες είναι ψευτοσυναισθηματικό. Αλλά θα προτιμούσατε να είναι λίγο ψευτοσυναισθηματικό ή να είστε τελικά το πρόσωπο που ζει ολόκληρη τη ζωή του χωρίς τα ψυχικά και σωματικά οφέλη για την υγεία του, μεταξύ άλλων χωρίς καταθλιπτικά συμπτώματα, με βελτιωμένη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και υγιή καρδιά, που σχετίζονται με την ευγνωμοσύνη;

Πηγή: psychcentral.com

via

Ο Πλάτωνας για τα τοπ μόντελς και τη πορνογραφία



Στο βιβλίο του Γάλλου καθηγητή Φιλοσοφίας, Σαρλ Πεπάν, "Οι φιλόσοφοι στο ντιβάνι", ο Φρόυντ.. ψυχαναλύει τον Πλάτωνα, τον Καντ και τον Σαρτρ, ψηλαφίζοντας τις ρωγμές στη φιλοσοφία τους, τις εμμονές τους, όσα τους επηρέασαν, και όσα η Ψυχανάλυση αποκαλύπτει για αυτούς, μέσα από τα λόγια τους. Ένα τρομερά ενδιαφέρον βιβλίο, απόσπασμα του οποίου παραθέτω παρακάτω.


(Διάλογος μεταξύ Πλάτωνα και Φρόυντ)

Στο απόσπασμα αυτό, ο Πλάτωνας βασανίζεται από ενοχές διότι θεωρεί πως συνέβαλε στη σημερινή πνευματική κατάντια.

Κι εξηγεί στον Φρόυντ ότι ο Ιδεαλισμός του τελικά επικράτησε, μολονότι κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι η σημερινή εποχή ακολουθεί τον ρεαλισμό και όχι τον Ιδεαλισμό του Πλάτωνα

(Μια πολύ πρόχειρη και κακογραμμένη σύνοψη του Ιδεαλισμού: Τίποτα από όλα αυτά που ζούμε δεν είναι πραγματικό. Ζούμε σε μια σπηλιά κι αυτό που αντικρύζουμε δεν είναι παρά σκιές κι αντανακλάσεις του φωτός του πραγματικού κόσμου απέξω, του κόσμου οπού υπάρχουν οι Ιδέες, κακέκτυπα κι απομιμήσεις των οποίων βιώνουμε και κοιτάζουμε εμείς στα τοιχώματα της σπηλιάς)


".... Πλάτωνας: Κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί κάποιος να προβάλει μια ένσταση λέγοντας μου πως η εποχή χαρακτηρίζεται από τη λατρεία του σώματος, ότι τα σώματα των μοντέλων είναι οι θεότητες του σήμερα και πως όλα αυτά κάθε άλλο παρά πλατωνικά είναι, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο ακόμα, ότι παντού θριαμβεύει η πορνογραφία, πεδίο στο οποίο δύσκολα μπορεί να αναδειχθεί η φιλοσοφία μου.

Όμως, για άλλη μια φορά, πόση αμβλύνοια!

Όλα αυτά τα μοντέλα στις πασαρέλες είναι απαλλαγμένα από τις φόρμες που αποτελούν την ίδια τη ζωή, με όλο τον πλούτο και την ποικιλομορφία της. Στις πασαρέλες αυτές, περισσότερο από οπουδήποτε άλλου, η Ιδέα του ανθρωπίνου σώματος είναι αυτή που επιβάλλει μια τυραννία στα σώματα.


- (Φρόυντ) Δεν έχετε άδικο


- (Πλάτωνας) Κοιτάξτε τα ματιά όλων αυτών των κοριτσιών με τις τέλειες αναλογίες: δεν υπάρχει καμία επιθυμία στα ματιά αυτών των κοριτσιών με τα μηχανικά πόδια. Τοπ μόντελ όπως λένε.




Ακριβώς περί αυτού πρόκειται: αντί να αφεθούν να ζήσουν και να χαρούν το σώμα τους, το πλάθουν για να υπακούει στη τυραννία της Ιδέας, το πλάθουν για να βρίσκονται στην κορυφή, κατεχόμενες από μένος θανατηφόρο...


- (Φρόυντ) Προκείμενου να αντιστοιχεί στην ιδέα που έχουν σχηματίσει στο μυαλό τους..


- (Πλάτωνας) Να αντιστοιχεί στην ιδέα που βρίσκεται στον κόσμο των Ιδεών. Ακριβώς!


(................)

- (Πλάτωνας) Άλλωστε, τα πιο περιζήτητα κορίτσια είναι αυτά που κατάφεραν να μην έχουν απολύτως τίποτα στο βλέμμα, να είναι εντελώς εξαϋλωμένες, για να παραπέμπουν όσο πιο άμεσα στην απόλυτη Ιδέα του Κάλλους. Όλες αυτές οι επιδείξεις μόδας μου θυμίζουν κάθε φορά αυτό που είχα βάλει να χαράξουν στο αέτωμα του κτιρίου της Ακαδημίας μου, απευθυνόμενος σε εκείνους τους μαθητές ή επισκέπτες, που είχαν τη πρόθεση να εισέλθουν:" ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΕΩΜΕΤΡΗΤΟΣ ΕΙΣΙΤΩ ".

Κανείς δε μπαίνει εδώ μέσα λοιπόν, αν δεν είναι εραστής των ιδανικών αναλογίων, της γεωμετρικής αληθείας των αναλογίων και όχι των ίδιων των σχημάτων, όχι των ίδιων των σωμάτων με τις ιδιαιτερότητες τους, τον ιδιαίτερο όγκο τους. Ωραία φιλοσοφία ζωής!

Αλλά η ζωή....


(......)


-Η ζωή δεν είναι γεωμετρία... Και η πορνογραφία.... είναι μάλλον φόβος για το σεξ παρά σεξ: είναι το σεξ εξ αποστάσεως, αυτό το σεξ πίσω από την οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασης μας.


- (Φρόυντ) Γιατί μου μιλήσατε για τη πορνογραφία;


- (Πλάτωνας) Επειδή αρκεί να δει κανείς όλες τις μορφές που μας επιβάλλει η πορνογραφία, για να καταλάβει πως κι εδώ, για ακόμη μια φορά, υπακούμε ξανά σε μια προσδιορισμένη Ιδέα

για το Σεξ.





- (Φρόυντ) Μια Ιδέα για το σεξ;


(Πλάτωνας) Μια Ιδέα τυραννική, απολυταρχική, που πέφτει από τον ουρανό της καταναλωτικής κοινωνίας. Τι κάνουν οι άνδρες στις μέρες μας όταν γνωρίζουν γυναίκες; Προσπαθούν να αναπαράγουν τις μορφές που επιβάλλει η πορνογραφία, έτσι είναι απόλυτα σίγουροι πως δε θα συναντήσουν το άγνωστο, δε θα προσκρούσουν σε μια πραγματικότητα που θα μπορούσε να τους αιφνιδιάσει, να τους αναγκάσει να αλλάξουν τη γνώμη που έχουν σχηματίσει για τον εαυτό τους, παίρνουν τα σώματα των γυναικών για να τους επιβάλλουν τις πρότυπες μορφές της νέας πορνογραφικής νόρμας και στην περίπτωση αυτή πρόκειται και πάλι για σώματα πλασμένα από την Τυραννία των Ιδεών.


- (Φρόυντ) Θέλετε να πείτε πως είναι ιδεαλιστές με τον τρόπο τους, ότι είναι όμηροι μιας συγκεκριμένης ιδέας περί σεξουαλικότητας..


- (Πλάτωνας) Απόλυτα! Όχι μόνο όμηροι, αλλά δεμένοι και μάλιστα με λουρί!


- (Φρόυντ) Δε ξέρω αν ο Ιδεαλισμός...


- (Πλάτωνας) Μα αυτός είναι ο ακριβής ορισμός του ιδεαλισμού: να μην επαφίεται κανείς στη συνάντηση του με το πραγματικό για να ανακαλύψει πως να πράξει, αλλά να ανατρέχει πάντα

και για τα πάντα σ' αυτό που η πράξη του θα έπρεπε να' ναι, δηλαδή σε μια ιδεώδη προϋπάρχουσα νόρμα. Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι βιώνουν τον έρωτα δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό το οποίο παρότρυνα σε όλους τους ανθρώπους να κάνουν στο Συμπόσιο.


- (Φρόυντ) Στο Συμπόσιο;


(Πλάτωνας) Ναι, στο έργο μου, το Συμπόσιο. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει το να αγαπάς μια Ιδέα δια μέσω του πόθου, του πόθου που νιώθεις για ένα σώμα; Ότι η αλήθεια βρίσκεται άλλου και όχι μέσα σ' αυτό το μοναδικό σώμα, σ' αυτή τη μοναδική στιγμή. πώς δε βρίσκεται σ' αυτό το σώμα, που κινείται όπως κανένα άλλο, αλλά στην Ιδέα αυτού του σώματος του σεξ ή του κάλλους.

Ιδέα που έπεσε από τον ουρανό και μου επεβλήθη. Και τι άλλο ζουν αυτά τα παιδιά της πορνογραφικής εποχής, που δε ξέρουν άλλον τρόπο να αγαπηθούν πέρα από το να μιμούνται

μια επιβαλλόμενη νόρμα; Όσο πιο πολύ κοιτάζω ετούτη την εποχή, τόσο μεγαλύτερη ενοχή νιώθω.


- (Φρόυντ) Ναι, ενοχή. Αλλά, γιατί ενοχή;


- (......)(Πλάτωνας) Ενοχή για τούτη την τυραννία η οποία επεβλήθη στο σώμα των ανθρώπων εξαιτίας μιας Ιδέας για το σώμα.

Οι άνδρες παίρνουν Viagra για να έχουν όλοι την ίδια στύση, οι γυναίκες παίρνουν την ορμόνη DHEA για να έχουν όλες την ίδια επιδερμίδα, κάνουν προσθετική μαστού για να έχουν όλες το ίδιο στήθος, να φαίνονται το ίδιο νέες...

Παντού συναντά κανείς την ίδια λατρεία για μια ορισμένη ιδέα του σώματος, παντού το ίδιο μίσος για το πραγματικό σώμα. Ένα σώμα είναι πάντοτε διαφορετικό από κάποιο άλλο, μπορεί να είναι ατελές και πλαδαρό, όμως ακόμα και τότε, πίσω από τη πλαδαρότητα υπάρχει η ζωή, ενώ στην άλλη περίπτωση υπάρχει ο θάνατος, ναι, όντως ο θάνατος είναι αυτός που ανορθώνει τα στήθη με το νυστέρι, ο θάνατος είναι πάλι αυτός που φουσκώνει τα χείλη με ενέσεις, είναι ο θάνατος, επειδή πρόκειται για άρνηση της ζωής έτσι όπως έχει, με τους κύκλους της και τις επαναλήψεις της,

είναι η άρνηση της ζωής κατά τον ίδιο τρόπο που για πρώτη φορά εγώ την όρισα στη φιλοσοφία μου,

" ΦΙΛΟΣΟΦΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΩ ", εγώ το είπα αυτό, έτσι δεν είναι;


- (Φρόυντ) Έτσι είναι. Εσείς το είπατε


(.......)


- (Πλάτωνας) Πρέπει να μισεί κανείς το σώμα του για να αρνείται κατ' αυτό τον τρόπο να το δει να γερνάει, να αρνείται να δει την ιδιαίτερη ομορφιά του, να το κακοποιεί έτσι θέλοντας να του επιβάλλει μια ιδέα. Κι αυτό το μίσος για το σώμα, εγώ το επινόησα: πρώτος στην Ιστορία, σκέφτηκα το σώμα με τόσο ευρύ τρόπο, ευρύ σαν την άβυσσο που καταπίνει τα πάντα και καταπίνει ακόμα και τον εαυτό της, σαν ένα τόπο όπου η ψυχή ξεβράζεται, σαν μια φυλακή στην οποία η ψυχή καταλήγει, όπου η αιωνιότητα της βρίσκεται εγκλωβισμένη.

Αντίθετα, το να αγάπα κανείς το σώμα του, να το αγαπάει πραγματικά, σημαίνει πως αγαπά όλα τα σώματα, με τις διαφορές και τις ατέλειες τους. Αυτό που αποκαλούμε λατρεία του σώματος είναι ένα μίσος για όλα τα σώματα και τις ιδιαιτερότητες τους, είναι μια λατρεία όχι για το σώμα

αλλά για ένα είδωλο, για την Ιδέα του σώματος.


- (Φρόυντ) Ώστε, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο πλατωνικό από τη λατρεία του σώματος..


- (Πλάτωνας) Όντως. Η λατρεία του σώματος είναι ένα ιδεαλιστικό πάθος.





Τι να πρωτοσχολιάσεις σε ένα τόσο γόνιμο και πλούσιο απόσπασμα;

Από τη Κατανάλωση, τον Μιμητισμό, την επιβεβλημένη από τη Θεά-Αγορά, Ομοιομορφία, τον φόβο για τον θάνατο (που καταλήγει πάντα σε φόβο για τη ζωή) και τον κόσμο του μόντελινγκ.


Πριν λίγα χρόνια, έπεσαν στα χεριά μου κάτι τεύχη του Ιταλικού και Γαλλικού Vogue, και παρατήρησα τις φωτογραφήσεις, το concept και τα γνωστά μοντέλα στις σελίδες τους.

Έκανα ακριβώς την ίδια σκέψη: Αυτό που αντίκρυζα ήταν ο θάνατος.

Σώματα λιπόσαρκα και πρόσωπα αποστεωμένα, ανεστραμμένοι Άγιοι του Τίποτα, η μάλλον ούτε καν ανεστραμμένοι, γιατί το αντίθετο του Αγίου θα ήταν κάτι το δαιμονικό, μα τίποτα έστω το δαιμονικό δεν υπήρχε εκεί: Εκεί υπήρχε μόνο ο θάνατος.

Ένας πινάκας ζωγραφικής που απεικονίζε τη Νεκρή Φύση, αλλά τη θέση των αντικείμενων και των τοπίων, είχαν πάρει τα πεθαμένα μοντέλα. Είχε αφαιρεθεί με χειρουργική ακρίβεια η σεξουαλικότητα, το παλλόμενο σώμα, ή ίδια η ζωή. Βλέμματα που δεν αντίκρυζαν μόνο το Τίποτα,

βλέμματα που ήταν Τίποτα τα ίδια.

Ένα Τελετουργικό για να απωθηθεί η ιδέα του Θανάτου... όταν φοβόμαστε κάτι, έχουμε τη τάση να το αναπαριστούμε συνεχώς μέσα από τις πράξεις μας, και να βασανίζουμε τη σκέψη μας μέσα του.

Φοβόμαστε τον θάνατο τόσο πολύ, ώστε καταλήγουμε να ζούμε κάθε μέρα στην ασφυκτική αγκαλιά του, σαν τον Υποχόνδριο που φοβάται τόσο πολύ μήπως πεθάνει και καταλήγει στο να βλέπει κάθε τρεις και λίγο τον γιατρό, να τον ρωτά αν είναι καλά, μόνο και μόνο για να ακούσει τη καθησυχαστική απάντηση του γιατρού " ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ "


Αυτός είναι ο συσχετισμός και στο μόντελινγκ. Η μόδα πριν λίγα χρόνια ήταν τα μοντέλα να φωτογραφίζονται μέσα σε.. ψυγείο κρεάτων, ποζάροντας πλάι σε σφαγμένα γουρούνια ή αρνιά!

(Η με.. μπριζόλες να καλύπτουν το σώμα τους, αλά lady-gaga)


Νεκρή σάρκα, νεκρή καρδιά... απωθώντας τον θάνατο... όμως, όπως έγραψε και ο Λακάν, " ΤΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΣΤΡΈΦΕΙ "... αυτό που απωθούμε, έρχεται πάντα ξανά μέσα στο νου για να μας βασανίσει, άλλοτε μεταμφιεζόμενο, άλλοτε με ανεστραμμένη μορφή.Και η κατάληξη είναι πάντα κοινή: Αυτός που φοβάται τον θάνατο, ουσιαστικά φοβάται τη ζωή. Αυτός που τρέμει μήπως πεθάνει, ουσιαστικά τρέμει μπροστά στη σκέψη ότι πρέπει να ζήσει, να χαρεί, να απολαύσει. 


Ο Μπρους Φινκ γράφει ότι η υστερική (συνήθως είναι γυναίκα) αναρωτιέται για το φύλο της, ενώ ο ιδεοψυχαναγκαστικός (συνήθως είναι άντρας) 


αναρωτιέται για το αν είναι ζωντανός ή νεκρός. (Υστερία - Ιδεοψυχαναγκασμός - Φοβία, οι κατηγορίες των νευρώσεων). 


Παρατηρώντας τα τελευταία γεγονότα, ακούγοντας τα τελευταία νέα, επιβεβαιώνεται ο ρόλος του θεατή που έχουμε επιλέξει: Στριμωγμένοι στη γωνιά μας, αναρωτιόμαστε για το αύριο που θα ξημερώσει, αναρωτιόμαστε για το αν θα βρούμε δουλειά, 


αναρωτιόμαστε για το αν θα κρατήσουμε τη δουλειά που έχουμε,


αναρωτιόμαστε πόσο ακόμα θα αναρωτιόμαστε, αναρωτιόμαστε γιατί δεν αντιδράμε, αναρωτιόμαστε γιατί δε θέλουμε κατά βάθος να αντιδράσουμε, αναρωτιόμαστε ποια θα ήταν η καλύτερη αντίδραση, αναρωτιόμαστε αν αυτοί που κρατάνε στα χέρια τους τις τύχες του πλανήτη θα φιλοτιμηθούν να " κάνουν κάτι και για τον λαό ", αναρωτιόμαστε για τόσα πράγματα, αλλά στο βάθος, όλες αυτές οι αναρωτήσεις δεν είναι παρά η προέκταση του ενός και πρωταρχικού ερωτήματος, του ερωτήματος του ψυχαναγκαστικού άραγε είμαστε ζωντανοί ή νεκροί; Άραγε, έχει μείνει καθόλου αίμα στις φλέβες μας ή μας έστιψαν, το ήπιαν και τώρα αντικρύζουμε στον καθρέπτη ένα φάντασμα; Κι αυτή η συνέπεια της σκέψης μας, είναι παρά πολύ βολική και δικαιολογεί την αδράνεια όχι μόνο στη πράξη αλλά και στη σκέψη, άλλωστε ένα φάντασμα, ένας νεκρός, δε μπορεί να σκεφτεί, δε μπορεί να δράσει. Επομένως δε φταίμε εμείς για την ακινησία.. φταίει το ότι έχουμε πεθάνει.


Το κακό εδώ είναι ότι δεν έχουμε πεθάνει.

Το ακόμα χειρότερο, είναι ότι στον καθρέπτη δεν αντικρύζεις αυτό που πραγματικά στέκεται απέναντι, αλλά αυτό που εσύ νομίζεις ότι στέκεται.



Οπισθοδρομική πρόοδος


Ταξιδεύουμε σε δρόμους πιο ανοιχτούς…
με μυαλά όλο και πιο στενά.

Έχουμε περισσότερες ανέσεις…
αλλά ζούμε πιο στενάχωρα.

Έχουμε περισσότερες γνώσεις…
και λιγότερη επίγνωση.

Περισσότερους ειδικούς… 

και λιγότερες λύσεις.

Περισσότερα φάρμακα… 

και λιγότερη υγεία.

Είναι η εποχή το γρήγορου φαγητού…
και της αργής χώνευσης.

Των φανταστικών σπιτιών… 

με διαλυμένες οικογένειες.

Που θυμώνουμε πολύ γρήγορα…
αλλά αργούμε να συγχωρήσουμε.

Που φεύγουμε πολύ νωρίς…
και γυρίζουμε πάντα αργά.

Υψώνουμε τις σημαίες της ισότητας,
αλλά κρατάμε τις προκαταλήψεις.

Έχουμε την ατζέντα μας γεμάτη
με τα τηλέφωνα φίλων…
που δεν τους τηλεφωνούμε ποτέ…

Και τα ράφια της βιβλιοθήκης μας, γεμάτα 
βιβλία που δεν θα διαβάσουμε ποτέ.






Χόρχε Μπουκάι 
Ο δρόμος της πνευματικότητας

Εκείνοι οι ευαίσθητοι που έπαψαν να νιώθουν.




Έτσι είναι οι άνθρωποι που δεν νιώθουν τίποτα.

Σαν κερί σβηστό μέσα στο σκοτάδι της ζωής τους.

Σαν μολύβι στα χέρια ενός ανθρώπου που δεν έμαθε ποτέ να γράφει αλλά ήξερε πολύ καλά να μουτζουρώνει.

Σαν καλοκαίρι πάνω στις παγωμένες κορυφές βουνών τον Αύγουστο.


Έτσι γίνονται οι άνθρωποι που δεν νιώθουν τίποτα.

Ήταν πάντα η ζωή η ίδια και τώρα είναι ο καθρέφτης της.

Ήταν πάντα δίπλα σε όλους και ξαφνικά έγιναν οι σκιά του εαυτού τους.

Ήταν πάντα εδώ και βρέθηκαν πεταμένοι στην άκρη ενός δρόμου που δεν έβγαζε πουθενά.




Έτσι αγαπάνε οι άνθρωποι που δεν νιώθουν τίποτα.

Με το μυαλό τους γιατί την καρδιά τους την έχασαν κάπου ανάμεσα στην ανεμελιά και τα γέλια μιας προηγούμενης ζωής .

Με τον φόβο αγαπάνε τώρα πια, γιατί κάποτε αγάπησαν και δόθηκαν σε έναν έρωτα που ο νικητής τα είχε ήδη πάρει όλα από την αρχή.


Έτσι πονάνε οι άνθρωποι που δεν νιώθουν τίποτα.

Μόνοι τους.

Περήφανοι.

Γενναίοι.

Σαν αξημέρωτα βράδια..

Σαν θάλασσες ναυαγισμένες..


Έτσι πεθαίνουν κάποτε οι άνθρωποι που δεν νιώθουν τίποτα.

Αθάνατοι.


Γιατί αυτοί οι άνθρωποι κάποτε έδωσαν τα πάντα και έμειναν με τρύπια χέρια .

Έμειναν με μπαλωμένη καρδιά.

Με σακατεμένη περηφάνια.


Γιατί κανένας δεν ήρθε να τους χαϊδέψει τα μαλλιά και να τους πει ένα δεν πειράζει..

Σ’ αγαπώ.

Όλοι ερχόντουσαν στην δική τους αγκαλιά και ρωτούσανε πάντα ..

Μ’ αγαπάς;

via

Μαθήματα για «προχωρημένους»



Στην «επί τόπου πεδινού» διδασκαλία του Χριστού, που μας παραδίδει ο ευαγγελιστής Λουκάς, ανεξάρτητα από το αν ταυτίζεται με την «επί του όρους» ομιλία που διασώζει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, ακούμε μαθήματα για «προχωρημένους». 

Ο Χριστός απευθύνεται βέβαια πρώτα προς τους μαθητές του, μέσω αυτών όμως διδάσκει όλους μας. Μην ξεχνάμε ότι κάποτε τους είπε: «ο ακούων υμών, εμού ακούει».






Από την ιδιοτέλεια στην ανιδιοτέλεια

Στους προηγούμενους στίχους μας έχει ζητήσει να αγαπάμε τους εχθρούς μας, να ευχόμαστε γι’ αυτούς που μας καταρώνται, να γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο σ’ αυτούς που μας χαστουκίζουν, να δίνουμε και το πουκάμισό μας σ’ εκείνους που θέλουν να μας πάρουν το πανωφόρι μας και άλλα παρόμοια κάπως δύσκολα. Και επειδή, όπως επισημαίνει και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, «είναι φυσικό ακόμη και οι άγιοι Απόστολοι να τα θεωρούν όλα αυτά δυσκατόρθωτα», προσπαθεί κατ’ αρχήν να μας βοηθήσει... χαιδεύοντας λίγο τον υγιή εγωισμό μας. Ναί, μας προτείνει το πιο εγωιστικό για εμάς βραβείο: την ικανοποίηση φιλαυτίας μας. «Βραβευτήν δέχεται τον εν ημίν φιλαυτίας νόμον». Με άλλα λόγια μας λέει: «Κάνετε ένα δώρο στον εαυτό σας: Αγαπήστε τους άλλους, όσο αγαπάτε τον εαυτό σας! θέλετε οι άλλοι να είναι αμνησίκακοι, μακρόθυμοι, πράοι, συμπάσχοντες με εσάς; Το ίδιο να είστε κι εσείς προς εκείνους».

Μετά όμως μας κεντρίζει το φιλότιμο λέγοντας: «Προφανώς δεν θα θέλατε να μείνετε μόνο σε ψευτοκατορθώματα, που και για τους αμαρτωλούς είναι αυτονόητα: Κι αυτοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν, βοηθούν αυτούς που τους βοηθούν και δανείζουν σε εκείνους που ελπίζουν ότι θα τα πάρουν πίσω. Εγώ σας καλώ σε ψηλότερες κορυφές: Αγαπάτε κι αυτούς που όχι μόνο δεν σας αγαπούν, άλλα και σας μισούν. Αγαπάτε τους εχθρούς σας. Και κάνετε καλό και σ’ εκείνους, από τους οποίους δεν περιμένετε ούτε ένα ευχαριστώ».

Το αγώνισμα που θεοποιεί

Το βραβείο και η αμοιβή εδώ δεν θα είναι απλώς μία φίλαυτη χαρά και ικανοποίηση αλλά κάτι ασύγκριτα ανώτερο: θα γίνετε υιοί του Υψίστου Πατέρα μου, «του εν ουρανοίς», που κι Εκείνος, όχι μόνο δεν μισεί αλλά και ευεργετεί εκείνους που τον υβρίζουν. θα του μοιάσετε τόσο πολύ, που θα σας αναγνωρίσει δικά του παιδιά, παρόλο που τα μεγέθη είναι ασύγκριτα: Εσείς περιφρονείσθε και αδικείσθε από ομόδουλους συνανθρώπους σας· Εκείνος όμως από τα κτίσματά του, τους ανθρώπους. Και φυσικά, δεν συγκρίνονται οι ευεργεσίες που Εκείνος κάνει σ’ εμάς, με αυτές που εσείς κάνετε στους συνανθρώπου σας.

Εδώ, σίγουρα, δεν έχουμε να κάνουμε με μία ηθική βελτίωση του ανθρώπου, που απλώς λύνει κάποια κοινωνικά προβλήματα συνύπαρξης με τους άλλους. Εδώ ο Θεός μας χαρίζει μία οντολογική μεταμόρφωση, την κατά χάριν ομοίωση με Εκείνον, τη θέωση. Και υπέροχα επισημαίνει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Δεν είπε ο Χριστός, αν νηστεύετε, παρθενεύετε η προσεύχεσθε θα γίνετε όμοιοι με τον επουράνιο Πατέρα· αλλά αν γίνετε οικτίρμονες και ελεήμονες ακόμη και προς τους εχθρούς σας». Αυτά τα λέει ένα κορυφαίο πρότυπο νηστείας, παρθενίας και προσευχής, ο ιερός Χρυσόστομος, όχι για να υποτιμήσει τις θεοποιούς αυτές αρετές, αλλά για να τονίσει ότι οι ηθικές αρετές δεν είναι αυτοσκοπός αλλά απαραίτητα σκαλοπάτια, για να φτάσουμε στην κορυφή της αγάπης: Της αγάπης και για τους εχθρούς.

Η στρατηγική της τέλειας αγάπης

Ο Μάρτιν Νιμέλερ, ένας από τους εθνικούς ήρωες της Γερμανίας, διακριθείς ως διοικητής υποβρυχίου στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1924 άφησε τη στρατιωτική του καριέρα και έγινε ιεροκήρυκας. Ήταν από τους πρώτους που κατήγγειλε τις αντιχριστιανικές αρχές του εθνικοσοσιαλισμού και αυτό το «πλήρωσε» με εγκλεισμό στο φρικτό Νταχάου μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μιλώντας για την εμπειρία της φυλακής του, είπε: «Δεν φοβόμουν τόσο ότι κάποια μέρα θα με κρεμούσαν στην αγχόνη που είχαν στήσει στο προαύλιο της φυλακής μας. Περισσότερο φοβόμουν μήπως αντιδρούσα λέγοντας: «Υπάρχει Θεός και Αυτός θα σας δείξει!». Όμως, αν ο Χριστός πέθαινε έτσι, χωρίς να συγχωρήσει τους σταυρωτές του, δεν θα υπήρχε για εμάς σωτηρία, ούτε τρόπος να καταλάβουμε ότι ο Θεός μας αγαπάει. Δεν θα είχαμε ελπίδα Ανάστασης! Γι’ αυτό και η δική μας σωτηρία προϋποθέτει το ότι και εμείς πρέπει να συγχωρούμε τους εχθρούς μας».

O άγιος Παίσιος Βελιτσκόφσκι μας στηρίζει σ’ αυτό το σωτήριο αγώνισμα με τις πρακτικές συμβουλές του: «Άρχισε να προσεύχεσαι για εκείνον που σε στενοχώρησε με όλη την καρδιά σου· πήγαινε μόνος σου να τον βρείς, όταν δείς ότι ξεθύμανε ο θυμός του· δώσε του και κάποιο δωράκι· φέρσου του φιλόφρονα. Τότε μίλησέ του για συγχώρηση. Δείξε του όσο πιο πολλή αγάπη μπορείς. Τίποτε δεν φέρνει τον άνθρωπο σε συναίσθηση τόσο, όσο το να μιλάς γι’ αυτόν με καλοσύνη και ταπείνωση. Και τίποτε δεν τον εξοργίζει τόσο, όσο το να τον κατηγορείς ότι σε πίκρανε, να τον αποφεύγει και να τον κακολογείς σε άλλους. Μην το ξεχνάς, ότι εκείνος που σε ακούει, θα του τα μεταφέρει. Αυτό είναι μεγάλο κακό. Και ισχύει ακόμα και για τους λεγόμενους "πνευματικούς ανθρώπους". Όμως αληθινά "πνευματικός άνθρωπος" είναι εκείνος που αγωνίζεται να σώσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και τον εχθρό του· αυτός είναι ο αληθινά σοφός· ο τέλειος αγωνιστής».


Αναγωγισμός, άγνοια ελέγχου και αναζήτηση της αλήθειας





Σήμερα η ιδέα είναι ότι κάτι είναι αλήθεια δεν έχει και τόση σημασία. Πολλοί υποστηρίζουν τις προσωπικές τους πεποιθήσεις, με θρησκευτικό τρόπο, δηλώνοντας απλά: «είναι αλήθεια για μένα και αυτό είναι που έχει σημασία». Άλλοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν έναν συστηματικά ψεύτη πολιτικό, βρίσκοντας τρόπο να αντλούν έναν πυρήνα/ψήγμα αλήθειας μέσα από τα ψέματά του. Τα ΜΜΕ μας (μετα)πωλούν συνεχώς τη δική τους «εκδοχή» της αλήθειας, βάσει της ιδεολογικής τοποθέτησης του μέσου/εντύπου ή του τηλεοπτικού καναλιού. Πρόκειται για τον λεγόμενο κόσμο της «μετα-αλήθειας» (post-truth world). Πέρα από την κατάχρηση του προθέματος «μετα» που γίνεται στις μέρες μας, στην περίπτωση της λεγόμενης «μετα-αλήθειας» έχουμε και ένα σοβαρό εννοιολογικό σφάλμα. Αυτό γιατί στο παρελθόν δεν υπήρξε κάποια συγκεκριμένη εποχή αναφοράς (απόλυτης αλήθειας) την οποία σήμερα υποτίθεται ότι η ανθρωπότητα ξεπέρασε, οδηγούμενη σε μια άλλη εποχή, δηλαδή στην εποχή μετά την αλήθεια. Εάν εστιάσουμε με προσοχή στο ζήτημα θα αντιληφθούμε ότι, αυτή καθαυτή, η έννοια της αλήθειας (όπως την προσέγγισαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι) δεν έχει αλλάξει, αυτό που έχει αλλάξει είναι η προθυμία μας και η δεκτικότητά μας να θυσιάσουμε τη διανοητική μας ακεραιότητα και εντιμότητα, προκειμένου να δεχτούμε πληροφορίες που στηρίζουν τις πεποιθήσεις, τις προσωπικές αξίες και τις ιδεολογίες μας. Στην πραγματικότητα η φιλαλήθεια ήταν ένας από τους υψηλότερους στόχους της κλασικής σκέψης, όπως βλέπουμε μέσα από το έργο του Αριστοτέλη και της Υπατίας, σε αντίθεση με το δόγμα της «μετα-αλήθειας» που αναπαράγει η οπτική του «όλα είναι σχετικά».
Στον 21ο αιώνα η σχέση μας με την αλήθεια είναι άκρως ανησυχητική και προβληματική καθώς οι περισσότεροι από εμάς διαβάζουν «ειδήσεις» από τα κοινωνικά μέσα και από πηγές ενημέρωσης (συστημικές και μη) που επιλέγουμε με βασικό κριτήριο αυτό που μας κάνει να νιώθουμε καλά και μας (αυτό)επιβεβαιώνει. Όμως αυτή μας η επιλογή, στην πραγματικότητα, δημιουργεί έναν θάλαμο αντήχησης (echo chamber). Δηλαδή έναν χώρο όπου αυτές οι πεποιθήσεις (σαν ηχώ) υποστηρίζονται από τη συντριπτική πλειοψηφία όσων γράφουν, σχολιάζουν και τελικά μοιράζονται τις ίδιες απόψεις. Έτσι ο καθένας που συμμετέχει σε αυτό το χώρο γίνεται όλο και πιο σίγουρος ότι αυτό που αναπαράγεται εσωτερικά είναι και η «αλήθεια». Θεωρούμε ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον γενικευμένης σχετικοποίησης, με στόχο να ενισχύσουμε την κριτική μας σκέψη και να αναζητήσουμε («επαναφέρουμε») περισσότερη αλήθεια στη ζωή μας, είναι χρήσιμη η εξοικείωσή μας με τις λεγόμενες λογικές πλάνες (ή σφάλματα λογικής).


Θεωρία και γενικοί ορισμοί
Προκειμένου να αποφύγουμε εννοιολογικές συγχύσεις μπορούμε εξαρχής να κάνουμε μια γενική (μη εξαντλητική/περιοριστική) διάκριση ανάμεσα στη Λογική και τη Ρητορική καθώς και μια σύντομη αναφορά σε ορισμένους γενικούς όρους. Σε γενικές γραμμές η Λογική είναι το αντικείμενο των έγκυρων επιχειρημάτων. Μια έγκυρη επιχειρηματολογία παράγει πραγματικές συνέπειες εφόσον οι προϋποθέσεις είναι αληθινές (για παράδειγμα ένας φυσιολογικός βάτραχος έχει τέσσερα πόδια, με την προϋπόθεση ότι δεν έχει χάσει κάποιο/α). Η Ρητορική είναι το αντικείμενο των πειστικών επιχειρημάτων, το πεδίο του λόγου που αφορά: α) τι είναι σωστό, β) τι είναι χρήσιμο, γ) τι είναι ωραίο. Η ρητορική μπορεί να περιλαμβάνει έγκυρα επιχειρήματα, αλλά το κύριο μέλημά της είναι να πείσει, επομένως κάποιες φορές χρησιμοποιεί μη έγκυρα επιχειρήματα και λογικές πλάνες προκειμένου να πετύχει τους στόχους της. Για τον Πλάτωνα η Ρητορική δεν είναι επιστήμη, αλλά μια απάτη που βασίζεται σε ψέματα και στη γνώμη του καθενός. Ο Αριστοτέλης τη θεωρούσε ικανότητα να εξεταστεί ένα ενδεχόμενο ως πιθανό και στην «Ρητορική» γράφει: «ορίζουμε ως αρετή της γλώσσας τη σαφήνεια». Με τους σπουδαίους σοφιστές (Πρωταγόρας, Πρόδικος, Γοργίας) στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. η Ρητορική αναπτύσσεται στη δημοκρατική Αθήνα, ενώ από τους Στωικούς θεωρείται ότι έχει παιδευτική και ηθική αξία, διότι σκοπός της δεν είναι απλά να πείσει, αλλά να κάνει τους Αθηναίους ενάρετους πολίτες.
Πειστικό λόγο (persuasive discourse) έχουμε όταν καθένα από τα δύο μέρη είναι διατεθειμένο να πειστεί από το άλλο. Στόχος του πειστικού λόγου είναι να αναζητηθεί και να βρεθεί ένας κοινά αποδεκτός ισχυρισμός. Αντιθέτως προπαγανδιστικό λόγο έχουμε όταν τουλάχιστον ένα από τα δύο μέρη δεν επιθυμεί (σε καμία περίπτωση) να πειστεί από το άλλο, αλλά ο στόχος του είναι να επιβάλει τη δική του άποψη/επιχείρημα στο άλλο μέρος -ακόμη και στη περίπτωση που τα επιχειρήματά του άλλου μέρους είναι καταφανώς έγκυρα.
Ο ρητορικός λόγος που χρησιμοποιεί την πειθώ είναι ο μόνος δημοκρατικός τρόπος σύγκρουσης γιατί προάγει τη λεγόμενη ευρετική λειτουργία του λόγου, δηλαδή επιδιώκει να φτάσει σε ένα συμπέρασμα που είναι (ή θεωρείται) αληθινό ή γίνεται δεκτό και από τα δύο μέρη. Αντιθέτως ο προπαγανδιστικός λόγος είναι μη διαλεκτικός και αντιδημοκρατικός.
Ο συλλογισμός (deduction) είναι ένα λογικό επιχείρημα που θεμελιώνει την αιτιώδη σχέση μεταξύ δύο ή περισσοτέρων προτάσεων και μιας συνέπειας. Κατά την αρχαιότητα αναπτύχθηκαν δυο βασικά είδη συλλογιστικής, του Αριστοτέλη και των Στωικών. Σε αντίθεση με τον πρώτο η συλλογιστική των Στωικών στηρίζεται στην αλληλεξάρτηση των προτάσεων και όχι των όρων προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αριστοτέλης όταν κάνει τη διάκριση των επιστημών δεν ξεχωρίζει τη Λογική (που ονόμαζε Αναλυτική) ως ανεξάρτητο αντικείμενο. Στην Αριστοτελική θεωρία οι λέξεις δεν είναι παρά συμβατικά σύμβολα για την έκφραση ιδεών: κάθε λέξη χωριστά δεν είναι ούτε αληθινή ούτε ψεύτικη. Μόνο όταν οι λέξεις (όροι) συναρτώνται σε κρίσεις τίθεται το ζήτημα της αλήθειας ή μη αλήθειας. Δεν είναι επομένως οι συνδυασμοί των λέξεων, Αληθές ή Ψευδές, αλλά οι έννοιες στις οποίες αναφέρονται οι λέξεις. Στο έργο του «Όργανον» ο Αριστοτέλης περιλαμβάνει τους Σοφιστικούς ελέγχους όπου αναλύει τους τρόπους με τους οποίους κατασκευάζονται λογικές πλάνες, επιχειρήματα που στόχο έχουν να αναιρέσουν ένα άλλο επιχείρημα (έλεγχος). Αυτή είναι μια πρακτική που συναντάμε καθημερινά, σε επιχειρήματα πολιτικών, δημοσίων προσώπων, σε σχολιασμούς κάτω από άρθρα και σε συζητήσεις με φίλους. Είναι σημαντικό να μπορούμε να διακρίνουμε πότε ένα επιχείρημα είναι λανθασμένο και για ποιους λόγους. Από την εποχή του Αριστοτέλη και έπειτα μεγάλοι στοχαστές [1] έχουν συμβάλει σε αυτό το πεδίο μελέτης της σκέψης.
Εκ πρώτης όψεως, οι λογικές πλάνες είναι ένα «εύκολο» θέμα. Τα περισσότερα από τα εισαγωγικά εγχειρίδια Λογικής στα οποία ανατρέξαμε [2],[3],[4] αφιερώνουν ένα συγκεκριμένο χώρο σε αυτές. Σήμερα υπάρχουν πολλές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο που τις παρουσιάζουν με τρόπο διασκεδαστικό και απλό. Οι λογικές πλάνες έχουν κωδικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και σχεδόν πάντα συχνά συνοδεύονται από την αντίστοιχη λατινική ονομασία. Το εγχείρημα να δοθεί ένας σαφής ορισμός από λογική-επιστημολογική άποψη, ώστε να προκύψει μια ενιαία ταξινόμηση (ως προϊόν ευρείας συναίνεσης) και ενδεχομένως να δημιουργηθεί ένας κατάλογος απλών οδηγιών αποφυγής και/ή αντίκρουσής τους, ενώ αρχικά δεν φαίνεται να παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα, στην πραγματικότητα είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση. Μάλιστα οι δυσκολίες που σχετίζονται με την προσπάθεια ορισμού, ταξινόμησης και εξήγησης των λογικών σφαλμάτων -με μοναδικό μέσο την κλασσική λογική- αυξήθηκαν ιδιαίτερα μετά την δημοσίευση, το 1975, του άρθρου του Gerald Massey, με τίτλο «Is There Any Good Arguments that Bad Arguments are Bad?». Σε αυτό ο Massey αναπτύσσει τη λεγόμενη «Διατριβή περί Ασυμμετρίας», όπου με λίγα λόγια υποστηρίζει το εξής: αντίθετα με ό,τι πιστεύεται συχνά, το να αποδείξουμε ότι ένα επιχείρημα είναι μη έγκυρο δεν περιλαμβάνει τις ίδιες διαδικασίες που απαιτούνται για να αποδειχτεί ότι ένα επιχείρημα είναι έγκυρο. Πράγματι, μπορούμε να πούμε ότι ένα επιχείρημα είναι έγκυρο όταν μπορούμε να δείξουμε ότι αποτελεί παράδειγμα ενός έγκυρου συστήματος επεξήγησης/συμπερασμάτων. Αν αντίθετα δείξουμε ότι αποτελεί παράδειγμα ενός μη έγκυρου συστήματος επεξήγησης/συμπερασμάτων δεν έχουμε δείξει ακόμα ότι δεν είναι έγκυρο, δεδομένου ότι δεν έχουμε καμία εγγύηση ότι δεν υπάρχει, κάπου αλλού, ένα άλλο έγκυρο σύστημα συμπερασμάτων που να μπορέσει να επεξηγήσει το επιχείρημα. Ασφαλώς η σχετικιστική αυτή προσέγγιση, όπως ήταν αναμενόμενο, δημιούργησε προβλήματα επιστημολογικής φύσης τα όποια όμως δεν θα μας απασχολήσουν για δυο λόγους. Πρώτον γιατί η έκταση της ανάλυσής μας είναι περιορισμένη και δεύτερον γιατί, κατά τη γνώμη μας, αφορούν περισσότερο μια επουσιώδη διαμάχη μεταξύ ακαδημαϊκών. Στο κείμενο αυτό, που προτείνουμε να διαβαστεί συμπληρωματικά μαζί με παλαιότερη ανάρτησή μας με τίτλο: «Τα άκυρα επιχειρήματα και η οικονομία της σκέψης», θα αναλύσουμε τον αναγωγισμό και την άγνοια ελέγχου.
Αναγωγισμός (reductionism)
Αναγωγισμός είναι η προσέγγιση ενός θέματος μέσω της κατανόησης των μερών που το απαρτίζουν. Βοήθησε ιδιαίτερα την ανάπτυξη των επιστημών, αλλά όπως και άλλες μέθοδοι έχει συγκεκριμένα όρια απόδοσης, τα οποία όταν τα ξεπερνάμε, διαπράττουμε αναγωγικό σφάλμα. Όταν λ.χ. προσπαθούμε να εξαγάγουμε κάποιο συμπέρασμα ερμηνεύοντάς το βάσει ενός παράγοντα (που τον θεωρούμε ως πιο σημαντικό), χωρίς να υπολογίζουμε ότι η πολυπλοκότητα του φαινομένου απαιτεί άλλη προσέγγιση, τότε πέφτουμε σε αναγωγισμό. Πρόκειται για την περίπτωση όπου ένα άτομο προσπαθεί να ανάγει κάθε πρόβλημα και φαινόμενο σε μια ιδεολογία, θρησκεία, κοσμοθεωρία. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, ένα συμπέρασμα που είναι παράγωγο αναγωγισμού δεν θα πρέπει να το εκλαμβάνουμε ως a priori λανθασμένο. Ωστόσο οφείλουμε να αποφεύγουμε τον αναγωγισμό διότι οι πιθανότητες να παραφράσουμε μια πραγματικότητα είναι αυξημένες, ενώ τις περισσότερες φορές συλλογισμοί που ανάγουν οτιδήποτε σε μια έτοιμη δοσμένη κοσμοθεωρία δεν προάγουν την κρίση (judgment, όπως θα έλεγε η Χάνα Άρεντ), δηλαδή την όσο πιο διαυγή κατανόηση του γίγνεσθαι (αναμφισβήτητα μια διαδικασία επίπονη), αλλά καταστέλλουν αυτήν την ικανότητά μας. Αυτό γιατί η κοσμοθεωρία μετατρέπεται σε οδηγός που εύκολα και ανώδυνα μας δίνει λύσεις και απαντήσεις σε ερωτήματα.
Όταν ο αναγωγισμός γίνεται μόνιμη μεθοδολογία, οδηγεί σε πολλά λογικά σφάλματα. Είναι μια πλάνη που χαρακτηρίζει το group thinking φαινόμενο, βάσει του οποίου μια ομάδα ανθρώπων, με στόχο να συνδεθεί, προσπαθεί να βρει μια κοινή ιδεολογική ή θρησκευτική γραμμή, με την οποία επιδιώκει να ερμηνεύσει όλο τον κόσμο. Τα πολιτικά κόμματα βασίζουν την ύπαρξή τους σε αυτή τη στρεβλή λογική. Οι θεωρίες συνωμοσίας που πολλές φορές αναπαράγονται στο διαδίκτυο δεν είναι παρά προϊόν αναγωγισμού και ανώδυνου συλλογισμού, που προσπαθούν να εξυπηρετήσουν είτε συγκεκριμένη πολιτική προπαγάνδα είτε υποδηλώνουν διανοητική οκνηρία. Έτσι γεγονότα και καταστάσεις φτάνουν να μπουν στο κρεβάτι του Προκρούστη με στόχο να ταιριάξουν στην ιδεολογία, η οποία πρέπει να επιβεβαιωθεί, ώστε η ομάδα να συνεχίσει να υπάρχει.
Παράδειγμα
Ας υποθέσουμε ότι ο Α επιχειρηματολογεί εναντίον του Β σε μια δικαστική διαμάχη αναφορικά με την κακοποίηση ενός ζώου. Ο Α, όντας αντίδικος, προσπαθεί να ισχυριστεί ότι ο Β θανάτωσε το κατοικίδιό του. Ο Α στηρίζει αυτό το συμπέρασμα στο γεγονός ότι ο Β κατάγεται από μια περιοχή που, με βάση τα πιστεύω του, οι κάτοικοί της έχουν κακούς δεσμούς με τα ζώα. Έτσι ο A θεωρεί ένοχο τον B δίχως περαιτέρω αποδείξεις. Μπορεί, ωστόσο, αυτός ο αναγωγισμός να εμφανίζει ψήγματα αλήθειας, ενδέχεται λοιπόν:
  1. να υφίσταται η πιθανότητα ο Β να έχει δεχθεί αυτή την ανατροφή που τον οδήγησε στη δολοφονία του σκύλου. Μια τέτοια ανατροφή μπορεί να αντανακλά μια συγκεκριμένη κουλτούρα που οι άνθρωποι της περιοχής εντός της οποίας μεγάλωσε ο Β αναπαράγουν. Είναι πιθανό αυτός ο ισχυρισμός να ευσταθεί, όχι γιατί τα πιστεύω του Α οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα κατ’ ανάγκη. Μπορεί, με άλλα λόγια, το αξίωμα του Α είναι ορθό, παρότι ενδέχεται το ίδιο το άτομο να έχει κακές διαθέσεις ή να οδηγήθηκε σε ένα σωστό συμπέρασμα από λάθος θέσεις. Μπορεί ωστόσο να ισχύουν και τα εξής:
  2. ο σκύλος του Β δεν έπεσε θύμα δολοφονίας, αλλά πέθανε είτε από γήρας, είτε σκοτώθηκε σε ατύχημα.
  3. ο σκύλος έπεσε θύμα δολοφονίας, αλλά όχι από τον ίδιο τον Β,
  4. ο Β δεν έχει σκύλο, μήτε είχε ποτέ και κατ’ αυτόν τον τρόπο οι κατηγορίες είναι τελείως αβάσιμες.
Αξίζει να σημειώσουμε εδώ την πιθανή στάση του Α σε όλα τα ενδεχόμενα: σε ότι αφορά την περίπτωση 2, ο Α ενδεχομένως να κατηγορήσει τον Β ότι δεν λέει την αλήθεια για την ηλικία του σκύλου. Μπορεί, δηλαδή, να κατηγορήσει τον Β ότι ο σκύλος του δεν πέθανε γέρος αλλά νέος και, πολύ περισσότερο, ότι το ατύχημα ήταν σχεδιασμένο ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε κατηγορία. Παρομοίως, στην περίπτωση 3 ο Α μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Β έδωσε εντολή σε κάποιο άλλο πρόσωπο να δολοφονήσει το σκύλο του ώστε να αποφύγει τις κατηγορίες. Τέλος, για την 4η περίπτωση ο Α ενδέχεται να προσπαθήσει να αναιρέσει το γεγονός ότι ο Β δεν ήταν κάτοχος σκύλου, φέρνοντας στο δικαστήριο έναν σκοτωμένο σκύλο που όμως δεν έπεσε θύμα δολοφονίας του Α, ή κάποιου συνεργού του τελευταίου. Όλα αυτά μπορεί ο Α να τα λέει επειδή θεωρεί de factoπως ο Β είναι υπαίτιος για το έγκλημα αυτό, λόγω της καταγωγής του και, πάνω απ’ όλα, επειδή τα πιστεύω και η κοσμοθεωρία του Α οδηγούν σε ένα τέτοιο αβάσιμο συμπέρασμα, πως οι άνθρωποι από όπου κατάγεται ο Β δολοφονούν ζώα. Στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να έχει δίκιο ο Α, μπορεί κάποια από τα σοφίσματα που έχει εφεύρει να είναι αποδείξιμα. Όμως ενδέχεται να είναι και προϊόντα λανθασμένου συλλογισμού, πράγμα που θα μπορούσε να οδηγήσει τους δικαστές στο να επιβάλουν μια απολύτως άδικη ποινή.
Άγνοια Ελέγχου – Ignoratio Elenchi (Red Herring [5])
Άγνοια ελέγχου (ή «μη σχετικό συμπέρασμα») αποκαλείται η λογική πλάνη κατά την οποία παρουσιάζεται ένα επιχείρημα που, αυτό καθαυτό, ίσως να είναι αληθές, αλλά αποδεικνύει ή υποστηρίζει διαφορετική πρόταση από αυτήν που υποτίθεται (ή διατείνεται) ότι υποστηρίζει. Εδώ ο αρχαιοελληνικός όρος «έλεγχος» χρησιμοποιείται με την έννοια της αντίκρουσης (ως ανασκευή επιχειρήματος). Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι η άγνοια ελέγχου αποτελεί σφάλμα από εκείνον που θέτει την ερώτηση στην προσπάθειά του να ανταπαντήσει στο επιχείρημα του ερωτώμενου. Έτσι μπορεί να έχουμε ένα επιχείρημα το οποίο ενδεχομένως να είναι έγκυρο ή ισχυρό, αλλά ούτως ή άλλως δεν έχει σχέση (ή είναι ιδιαίτερα αμελητέο και επουσιώδες) με το προτεινόμενο πλαίσιο της συζήτησης. Η άγνοια ελέγχου χρησιμοποιείται για παράδειγμα όταν, προκειμένου να επηρεαστεί το σώμα ενόρκων, εις βάρος ενός κατηγορούμενου, ένα δημόσιος κατήγορος εμμένει και χρονοτριβεί υποστηρίζοντας ότι έγκλημα είναι ένα φρικτό πράγμα, και ότι το είδος του εγκλήματος, για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος, είναι ακόμη πιο φρικτό. Μπορεί επίσης αυτό που υποστηρίζεται να είναι περισσότερο πειστικό ή πιο εύκολο να στηριχθεί σε σχέση αυτό που θα έπρεπε να υποστηριχθεί. Συχνά το σφάλμα που στα αγγλικά ονομάζεται red herring αναγνωρίζεται μέσα από την άγνοια ελέγχου καθώς και εδώ έχουμε μια εκτροπή του θέματος προς ένα άλλο συμπέρασμα. Όμως η άγνοια ελέγχου (ignoratio elenchi) έχει να κάνει περισσότερο με μια εσφαλμένη ή αφελή ένσταση/αντίκρουση και συνήθως αποδεικνύει κάτι, ακόμα κι αν είναι λάθος το συμπέρασμα, ενώ η περίπτωση red herring (ως υποσύνολο της άγνοιας ελέγχου) είναι, κατά κύριο λόγο, μια εκ προθέσεως εξαπάτηση η οποία χρησιμοποιείται ευρέως για να οδηγήσει στην εκτροπή της συζήτησης σε μια άλλη, διαφορετική.
Παράδειγμα Α
Ένας τζογαδόρος ερωτάται εάν ο τζόγος είναι μια αξιέπαινη απασχόληση:
Πιστέψτε με, όταν σας λέω ότι οι παίκτες όχι μόνο δουλεύουν σκληρά, όπως οποιοσδήποτε άλλος, αλλά και ακόμα περισσότερο. Χρειάζονται ώρες καθημερινής μελέτης, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος που δαπανάται στο ίδιο το παιχνίδι.
Αντίκρουση και σχόλιο: το ότι μια απασχόληση μπορεί να προϋποθέτει σκληρή δουλειά δεν σημαίνει ότι είναι και αξιέπαινη. Το ερώτημα ήταν εάν ο τζόγος είναι μια αξιέπαινη απασχόληση και όχι εάν είναι μια κοπιαστική απασχόληση. Ασφαλώς o τζόγος δεν είναι καθόλου άξιος επαίνου διότι πάρα πολύ συχνά χάνεται το μέτρο και έτσι ο ισχυρός εθισμός μπορεί να καταστρέψει οικονομικά, ψυχικά και διανοητικά τον άνθρωπο συμπαρασύροντας συχνά -με την προσωπική παρακμή- και τρίτους (γονείς, φίλους, σύζυγο, παιδιά). Σήμερα μάλιστα θα λέγαμε ότι εκτός από τον αιώνα της φούσκας διανύουμε -σε παγκόσμιο επίπεδο- και την άνθηση του τζόγου σε όλα τα επίπεδα, από τον απλό άνθρωπο της γειτονίας που ρισκάρει τα λιγοστά του χρήματα, μέχρι τον αδηφάγο μεγαλοεπενδυτή που παίζει τεράστια ποσά. Ο πολλαπλασιασμός των διαφημίσεων τζόγου σε όλα σχεδόν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και των πρακτορείων στοιχημάτων σε κάθε γειτονιά, είναι ενδεικτικά της αύξησης αυτού του αξιοκατάκριτου φαινομένου στα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας.
Παράδειγμα Β
Σε ομιλία φεμινιστικής ομάδας:
Πρέπει να υποστηριχθούν δράσεις κατά των διακρίσεων των γυναικών. Οι άνδρες κατέχουν εξέχουσα θέση στην ηγεσία της χώρας, ειδικά όσον αφορά την πολιτική και την οικονομία. Αυτή είναι μια απαράδεκτη διάκριση.
Αντίκρουση και σχόλιο: η παραπάνω δήλωση ήθελε να δείξει ότι χρειάζονται πολιτικές που θα βελτίωναν την κατάσταση των γυναικών, όμως στην πραγματικότητα απλά δηλώθηκε ότι για τις γυναίκες ο στόχος των ίσων ευκαιριών (δίχως διακρίσεις) δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Μπροστά σε αυτό του είδους την πλάνη, πρέπει να δειχθεί ότι το συμπέρασμα του συλλογισμού (η απαράδεκτη διάκριση) δεν έχει σχέση με το θέμα των διακρίσεων που αφορά όλες τις γυναίκες. Πέρα όμως από αυτό καθαυτό το λογικό σφάλμα η παραπάνω δήλωση μας λέει πως οι άνδρες κατέχουν εξέχουσα θέση, όμως αυτό δεν σημαίνει, κατ’ ανάγκη, ότι οι γυναίκες «καταπιέζονται» επειδή δεν έχουν κατακτήσει όλα τα ανδρικά κάστρα. Γιατί, για παράδειγμα, μια γυναίκα που δεν επιλέγει να γίνει ηγέτης, διευθύντρια ή πολιτικός, αλλά προτιμά το σπίτι και την ανατροφή των παιδιών, πρέπει αυτομάτως να μπαίνει στο σύνολο με τις διακρίσεις; Αντιθέτως διάκριση προκύπτει όταν αυτή η γυναίκα συχνά χαρακτηρίζεται, από άλλες γυναίκες, ως καταπιεσμένη ή ακόμη και λιγότερο σημαντική/κατώτερη σε σύγκριση με μια γυναίκα μάνατζερ ή πολιτικό. Η δήλωση επομένως, εκτός από πλάνη, υποδηλώνει και ιδεολογικό αναγωγισμό, διότι ταυτίζει την ισότητα με ένα καθεστώς στο οποίο κάθε άνθρωπος δύναται να έχει θέση στα ανώτερα και ηγετικά κλιμάκια ενός συστήματος που συχνά είναι δυσλειτουργικό, άδικο και ανήθικο. Ορισμένοι φεμινιστικοί κύκλοι ενδέχεται να μην υπολογίζουν καν αυτό το ενδεχόμενο, δηλαδή μια μέση γυναίκα να έχει συνειδητά επιλέξει μια οδό η οποία δεν συμβαδίζει με την οικονομική ανέλιξη, και ως εκ τούτου, το ενδιαφέρον τους και η δραστηριοποίησή τους επικεντρώνεται σε εκείνες τις μειοψηφίες των γυναικών που έχουν βλέψεις για κάποια υψηλή θέση, σε μια εταιρεία ή στο κοινοβούλιο!
Παράδειγμα Γ
Σε ομιλία στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών:
Αγαπητοί συνάδελφοι, θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η ειρήνη είναι μια αδιαπραγμάτευτη αξία για την πολιτισμένη συνύπαρξη των λαών. Πρέπει να μεριμνήσουμε ώστε παντού στον κόσμο να σταματήσει κάθε πράξη βίας. Πρέπει οι αντιθέσεις και οι διαφωνίες να επιλύονται με ειρηνικά μέσα και όχι με εχθρικότητα. Για αυτούς τους λόγους, σας ζητώ να ψηφίσετε κατά των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Συρία.
Αντίκρουση και σχόλιο: σε αυτή την περίπτωση ένα έγκυρο συμπέρασμα -που ενδεχομένως θα οδηγούσε σε σειρά επιχειρημάτων και διάλογο- θα έπρεπε να έχει διατυπωθεί ως εξής: «πρέπει να μεριμνήσουμε ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα επιτρέψουν την ειρήνη στην Συρία». Η απόφαση να καταψηφιστεί μια ενδεχόμενη στρατιωτική επιχείρηση στην Συρία μπορεί να ακούγεται καλή, θετική και φιλειρηνική, όμως μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα επικίνδυνη. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψει κανείς με ακρίβεια την έκβαση τέτοιων σοβαρών, σύνθετων και μεγάλων ζητημάτων, που έχουν τίμημα ανθρώπινες ζωές, εξαθλίωση και πόνο. Μάλιστα παραφράζοντας τον Γκάλμπρείθ θα μπορούσαμε να πούμε: «η μόνη λειτουργία της γεωστρατηγικής πρόβλεψης είναι ότι κάνει την αστρολογία να φαίνεται αξιόπιστη». Όμως η επιλογή της μη στρατιωτικής επέμβασης δεν σημαίνει ότι θα λυθεί και το πρόβλημα, ότι θα σταματήσει ο πόλεμος. Αντιθέτως μπορεί να οδηγήσει σε μια γενίκευση και κλιμάκωση του πολέμου με ακόμη περισσότερα θύματα. Ασφαλώς η «ανάγκη» στρατιωτικής εμπλοκής χρησιμοποιείται ως πρόσχημα προκειμένου να δικαιολογηθούν ηγεμονικοί, επεκτατικοί και άλλοι σκοποί, γεγονός που αποδείχτηκε στην περίπτωση του Ιράκ και διαφαίνεται στον πόλεμο στη Συρία. Ωστόσο θεωρούμε ότι εάν το ζητούμενο είναι όντως η ειρήνη, τότε η λογική, η διπλωματία και η φρόνηση θα μπορούσαν, έχοντας επίγνωση της τυχαιότητας (fortuna), να κάνουν τις προβλέψεις λιγότερο «αστρολογικές» και να οδηγήσουν στη σωστή απόφαση για την επίτευξη της ειρήνης. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η ιστορία έχει δείξει την υποκρισία που μπορεί να κρύβουν τόσο το: «η ειρήνη είναι μια αδιαπραγμάτευτη αξία», όσο και το: «κατά τις επιχειρήσεις μας θα χρησιμοποιήσουμε κάθε δυνατό μέσο για να προστατέψουμε τους αμάχους», ειδικά όταν ακούγονται από μέλος του Συμβούλιου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών το οποίο είναι μια ακόμη υπερδομή που λειτουργεί με μυστικότητα. Μια δομή χωρίς δημόσιο φως, όπου ο πολίτης δεν έχει ούτε πρόσβαση, ούτε μπορεί να γνωρίζει τί ακριβώς γίνεται στο εσωτερικό της.
Παράδειγμα Δ
Ένας πολιτικός προσπαθεί να υπερασπιστεί την αρνητική του ψήφο στο παρελθόν σχετικά με πολιτικές προστασίας του περιβάλλοντος:
Μπορεί να έχετε κάποιες ανησυχίες για τις αρνητικές ψήφους μου για το περιβάλλον, όμως μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είμαι ένας ανοιχτόμυαλος άνθρωπος. Αυτό που θα πρέπει να συζητήσουμε είναι το ιστορικό των ψήφων μου υπέρ των ίσων ευκαιριών εκπαίδευσης για τα παιδιά μας.
Αντίκρουση και σχόλιο: σε αυτή την τυπική περίπτωση εξαπάτησης (red herring) ο πολιτικός προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή από το ερώτημα που είναι δύσκολο/άβολο να απαντηθεί οδηγώντας την κουβέντα σε κάτι άλλο, εντελώς άσχετο με το θέμα. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται πολύ συχνά από τους επαγγελματίες πολιτικούς και η αντίκρουσή της, ενώ είναι σχετικά απλή, χρειάζεται επαγρύπνηση ώστε, στη ροή του λόγου, να μην αποσπαστεί η προσοχή μας από το αρχικό θέμα. Εάν παρακολουθήσουμε με προσοχή τηλεοπτικές συνεντεύξεις πολιτικών μπορούμε, σχετικά εύκολα, να εντοπίσουμε αυτή την πλάνη καθώς και την σχετική στάση του/της δημοσιογράφου. Συχνά η απόσπαση της προσοχής συνοδεύεται και από την χρήση μιας δεύτερης λογικής πλάνης που μπορεί να είναι μια επίκληση στο συναίσθημαΈτσι στο προηγούμενο παράδειγμα αφού ο πολιτικός αποφύγει την «περιβαλλοντική» δυσχέρεια (δηλαδή το κεντρικό θέμα) μπορεί να κερδίσει και κάτι. Για παράδειγμα να δικαιολογήσει την επερχόμενη αύξηση της φορολογίας και παράλληλα να επικαλεστεί (ξανά) την αφοσίωσή του στα παιδιά, προσθέτοντας στην απάντησή του: «…άλλωστε χρειαζόμαστε περισσότερα έσοδα για να υποστηρίξουμε τα ήδη υπάρχοντα προγράμματα. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μας είναι το μέλλον μας, ας στηρίξουμε λοιπόν τα παιδιά».
Προφανώς το να αναζητηθεί και να ειπωθεί η αλήθεια είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, ενώ ο ισχυρισμός ότι κάποιος μπορεί να τη γνωρίζει απόλυτα συνιστά ύβρι. Όμως η αγάπη για την αλήθεια (φιλαλήθεια), για την οποία με θάρρος και ένταση μιλούσε η Υπατία, είναι μια από τις μεγαλύτερες αρετές και η καλλιέργειά της σημαντική, ειδικά σήμερα που διανύουμε μια εποχή άκρατου σχετικισμού και συστηματοποίησης του ψέματος.

[1] Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Francis Bacon (aphorisms), Antoine Arnauld and Pierre Nicole (Logic, or the Art of Thinking), John Locke (An Essay Concerning Human Understanding), Isaac Watts (The Right Use of Reason), Jeremy Bentham (Handbook), Richard Whately (Elements of Logic), John Stuart Mill (System of Logic, Ratiocinative and Inductive), Irving Copi (Introduction to Logic).
[2] Evandro Agazzi (επιμ.), Modern Logic: A Survey, Reidel, Dordrecht – Boston – London, 1980.
[3] Copi Irving M. Introduction to Logic, The Macmillan Company, New York, 1953.
[4] Harry J Gensler, Introduction to Logic, Routledge, 2016.
[5] Η φράση «Red Herring (κόκκινη ρέγγα)» αναφέρεται σε ένα είδος παστής ρέγγας που παρασκευάζεται με κόκκινη καυτερή πιπεριά. Σύμφωνα με την παράδοση, η μυρωδιά της ήταν τόσο δυνατή και απολαυστική για τα σκυλιά που χρησίμευε για την εκπαίδευσή τους, ώστε να ελεγχθεί πόσο καλά ένα κυνηγόσκυλο μπορεί να παρακολουθήσει μια μυρωδιά χωρίς να αποσπαστεί η προσοχή του. Τα σκυλιά δεν χρησιμοποιούνται συνήθως για κυνήγι ψαριών, έτσι μια κόκκινη ρέγγα οδηγεί στην απόσπαση της προσοχής τους από αυτό που υποτίθεται ότι θα κυνηγούσαν.

[full_width]




Scroll To Top