Άξια Λόγου

[άξια λόγου][bleft]

Εκλεκτά

[εκλεκτά][twocolumns]

Κοσμοκρατορία της ύλης και βιβλικοί συμβολισμοί




Από καταβολής κόσμου και καθόσον η επιστήμη δύναται να παράσχει πληροφορίες, από τον homo sapiens (έμφρονα άνθρωπο) της παλαιολιθικής περιόδου μέχρι τον homo canfusius (άνθρωπο της συγχύσεως) της σύγχρονης εποχής και από τον μυθικό Προμηθέα μέχρι τον μεσσιανικόν Ιησούν, από τον Ολύμπιο Δία μέχρι τον Ιεχωβά των Εβραίων και από τον Όσιρι των Αιγυπτίων μέχρι τον Ζαρατούστρα των Ιρανών, από Ανατολάς μέχρι Δυσμών, διαιωνίζεται το ανθρώπινο δράμα της αδυσώπητης πάλης μεταξύ του «καλού» και του «κακού».
Βεβαίως η σημασιολογική έννοια των δύο παραπάνω λέξεων διαφοροποιείται από χρόνου σε χρόνο και από τόπου σε τόπον, αντικατοπτρίζοντας την εκάστοτε αντίληψη του μέσου κοινωνικού ανθρώπου περί του «ωφελίμου» ή «επιβλαβούς». Όμως η αντίληψη αυτή δεν μπορεί να ταυτισθεί με την τελειότητα, την οποία ο πεπερασμένος άνθρωπος  επιζητεί να προσεγγίσει διαμέσου της «γνώσεως» που απορρέει από την πνευματική του ανέλιξη, όπως αυτή διαπλάθεται με την ένθεη «διδαχή». Γι’ αυτό και ο κλασσικός φιλόσοφος Σωκράτης διεκήρυττε: «ν οδα, τι οδν οδα»,  ενώ ο σοφός νομοθέτης Σόλων ο Αθηναίος αποφθεγγόταν: «γηράσκω δ’ αε πολλά διδασκόμενος».
Ωστόσο η πανανθρώπινη διαφώτιση συνταύτισε την πάλη του «καλού» και του «κακού» με την αντιπαλότητα μεταξύ αντιθέτων δυνάμεων που τα υπηρετούν, όπως ανάμεσα στην αρετή και την κακία, στον πόλεμο και την ειρήνη, στην ελευθερία και την δουλεία, στην φιλαλληλία και την φιλαυτία, στην αλήθεια και το ψεύδος, στο φως και το σκότος· δηλαδή ανάμεσα στις δυνάμεις του πνεύματος και της αθανασίας που οδηγούν στην ανάσταση και τις δυνάμεις της ύλης και της φθοράς που οδηγούν στον θάνατο.
Αυτή η αέναη διαπάλη κατατρύχει την ανθρωπότητα μέχρι της σήμερον και αποτελεί τον πυρήνα των κοινωνικο-φιλοσοσφικών συστημάτων και θρησκειών που επαγγέλλονται την απολύτρωση. Καθοριστικά είναι τα διαχρονικά διανοήματα που αποπνέουν οι αλληγορικοί συμβολισμοί της Βίβλου, μερικοί από τους οποίους σταχυολογούνται συνοπτικώς κατωτέρω.
Καταρχήν ο Δημιουργός έπλασε τον άνθρωπο και χάρισε σε αυτόν πνεύμα, με την εντολή να διαφεντεύει τον επίγειο παράδεισο με λογική, για να είναι ευτυχισμένος. [’Εποίησεν Θες τν νθρωπον κατ’ εκόνα Θεο… κα θετο ατν ν τ παραδείσ τς τρυφς, ργάζεσθαι ατν κα φυλάσσειν (Γένεσις Α΄ 27, Β΄ 15)]. Εκείνος όμως παραβίασε τις εντολές του Θεού και θεοποίησε την ύλη, κατασκευάζοντας και προσκυνώντας ένα χρυσό μοσχάρι. [’Εποίησεν μόσχον χωνευτν κα επεν· οτοι ο θεοί σου, Ισραήλ (Έξοδος ΛΒ΄4)].
Ακόμη οι άνθρωποι επέδειξαν έπαρση και ασέβεια προς τον Θεό, ώστε πίστεψαν ότι μπορούσαν να υποκαταστήσουν το μεγαλείο Του, κτίζοντας πόλη και πύργον, η κορυφή του οποίου να φθάνει στον ουρανό. [Δετε οκοδομσωμεν αυτος πλιν κα πργον, ο σται κεφαλ ως το ορανο (Γένεσις ΙΑ΄4)]. Εξαιτίας της αλαζονείας τους αυτής οι άνθρωποι περιήλθαν σε ασυνεννοησία, με αποτέλεσμα να μη ολοκληρώσουν την ανοικοδόμηση του πύργου, γι’ αυτό η πόλις ονομάσθηκε Βαβυλών (Σύγχυση) και ο πύργος «Πύργος της Βαβέλ». [Δετε συγχωμεν ατν τν γλσσαν, να μ κοσωσιν καστος τν φωνν το πλησον· κα πασαντο οκοδομοντες τν πλιν κα τν πργον, δι τοτο κλθη τ νομα ατς Σγχυσις (Γένεσις ΙΑ΄ 7-9)].
Με την πάροδο του χρόνου όμως ο Θεός ευσπλαχνίσθηκε τους ανθρώπους και απέστειλε τον θεάνθρωπον Υιόν Του Ιησούν, να τους απαλλάξει από την πλάνη της αμαρτίας. Εκείνος διηγήθηκε σε αυτούς την παραβολήν ενός πλουσίου που γέμισε τις αποθήκες του με υλικά αγαθά και είπε: «ψυχή μου, χεις πολλ γαθ κείμενα ες τη πολλά· ναπαύου, φάγε, πίε, εφραίνου». Ήρθε όμως η ώρα του θανάτου του και ρωτήθηκε από τον Θεόν: «’Άφρον, ταύτ τ νυκτ τν ψυχήν σου παιτοσιν π σο· δ τοίμασας τίνι σται;» (Λουκ. ιβ΄19-20).
Και όταν κάποιος πλούσιος άρχοντας ερώτησε τον Ιησούν, τί να πράξει για να είναι ευτυχισμένος, Εκείνος τού συνέστησε να μοιράσει τα πλούτη του στους φτωχούς· οπότε ο πλούσιος απεχώρησε περίλυπος και ο Ιησούς είπε, ότι είναι ευκολώτερο να περάσει καμήλα μέσα από την οπή βελόνης, παρά ένας πλούσιος να κερδίσει την αληθινή ευτυχία [Εκολώτερον γάρ στι κάμηλον δι τρυμαλις ραφίδος διελθεν πλούσιον ες τν βασιλείαν το Θεο εσελθεν (Λουκ. ιη΄ 25)].
Είναι δε τέτοια η φιλαργυρία των ανθρώπων που δεν διστάζουν να καπηλευθούν τα ιερά και τα όσια, δηλαδή κάθε ιδέα αγαθή. Γι’ αυτό ήταν η μοναδική φορά που ο Χριστός οργίσθηκε, όταν φραγγέλωσε και εξεδίωξε τους εμπόρους και τους αργυραμοιβούς (τραπεζίτες) από τον ναό. [Ποιήσας φραγγέλιον κ σχοινίων ξέβαλε πάντας τος πωλοντας κα γοράζοντας ν τ ερ, κα τς τραπέζας τν κολλυβιστν κατέστρεψε κα λέγει ατος· οκός μου οκος προσευχς κληθήσεται, μες δ ατν ποιήσατε σπήλαιον λστν (Ιωάν. β΄ 15, Ματθ. κα΄ 12-13)].
Τελικώς ο Χριστός με την αυτοθυσία και την ανύψωσή Του επί του Σταυρού του μαρτυρίου, κατενίκησε τις δυνάμεις του κακού και αναστήθηκε, ελευθερώνοντας τους πιστούς από τον φόβο της φθοράς. [’Εγ εμι νστασις κα ζω. ‘Ο πιστεων ες μ, κν ποθν, ζσεται· κα πς ζν ο μ ποθν ες τν αἰῶνα (Ιωάν. ΙΑ΄25-26)].
Οριστικώς όμως οι διαβολικές δυνάμεις της Ύλης και του Εωσφόρου θα κατατροπωθούν στα θρυλικά πεδία του Αρμαγεδώνα από τον λευκό καβαλλάρη, τον Λόγον του Θεού. [Τ θηρίον συνήγαγεν τους βασιλες κα τ στρατεύματα ατν ες τν τόπον τν καλούμενον βραϊστ ρμαγεδών… Κα δο ππος λευκός, κα καθήμενος π' ατν ν δικαιοσύν κρίνει κα πολεμε· κα κέκληται τ νομα ατο, Λόγος το Θεο. Κα εδον κα τος βασιλες τς γς κα τ στρατεύματα ατν συνηγμένα ποισαι τν πόλεμον μετ το καθημένου π το ππου κα μετ το στρατεύματος ατο. Κα πιάσθη τ θηρίον κα μετ' ατο ψευδοπροφήτης, ζντες βλήθησαν ο δύο ες τν λίμνην το πυρς· κα ο λοιπο πεκτάνθησαν ν τ ομφαί το καθημένου π το ππου (Αποκάλ. ιστ΄13-16, ιθ΄11, 19-21)].
____________________

* Δημοσιεύθηκε στο 39269/24-5-2012 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ»
via
Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :


Φιλοσοφία

[φιλοσοφία][threecolumns]

Μεταφυσικά

[μεταφυσικά][list]

Ψυχολογία

[ψυχολογία][grids]

Απόψεις

[απόψεις][bsummary]