Τα καμπανάκια που σου δείχνουν ότι έχεις ψυχοσωματικά

 ,    


 Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι δισυπόστατος. Αποτελείται από το σώμα κι από την ψυχή. Αυτές οι δύο -ας τα πούμε οντότητες- είναι αλληλένδετες κι αλληλεξάρτητες. Μπορεί να διαφέρουν στη μορφή, δηλαδή το ένα φαίνεται να είναι «υλικό» και μπορούμε να το πιάσουμε, ενώ το άλλο είναι άυλο και κάτι στο οποίο ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να δώσει μορφή, ωστόσο αλληλοσυμπληρώνονται κι αλληλεπιδρούν σ’ ένα μεγάλο ποσοστό. Δεν είναι δυο παράλληλες γραμμές κι υπάρχει μεταξύ τους σημείο τομής- όχι μόνο ένα.

 Όταν η ψυχική μας υγεία βάλλεται κι αντιμετωπίζουμε κάποιο ψυχικό τραύμα, πολλές φορές είναι δυνατόν να εκδηλωθεί μέσω σωματικών δυσφοριών, συμπτωμάτων κι αντίστροφα. Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο θέμα υγείας ή όταν το σώμα μας είναι πιο αδύναμο, έχουμε ως αποτέλεσμα και μια κακή διάθεση. Όπως λοιπόν δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν είμαστε άρρωστοι, δεν μπορούμε να είμαστε ακμαίοι σωματικά όταν είμαστε στεναχωρημένοι.

 Το σώμα μας έχει χίλιους δυο τρόπους να μιλήσει και δεν αναφερόμαστε μόνο στην έμφυτη δυνατότητα της ομιλίας. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι φορές που πολλές σοβαρές ασθένειες, λόγου χάρη καρκίνος, είναι στενά συνδεδεμένες με κάποια ψυχική πίεση, με το άγχος. Το σώμα μας, όταν δε φεύγουμε από μια στρεσογόνο κατάσταση προσπαθεί με κάθε τρόπο να χτυπήσει καμπανάκια. Ας δούμε κάποια συμπτώματα που μπορούν να προκληθούν και ν’ αποδοθούν σε ψυχοσωματικά:



 Πονοκέφαλος

 Σίγουρα ένας πονοκέφαλος μπορεί να είναι σύμπτωμα ασθενειών, ωστόσο, αποτελεί συνάμα και χαρακτηριστικό πολύ σύνηθες που οφείλεται στο άγχος, στην πίεση και στην εν γένει μη καλοπέραση. Είναι σαν κάποιος να σου βαράει μ’ ένα σφυρί το κρανίο, είτε ολόκληρο, είτε ένα μέρος αυτού -η λεγόμενη «ημικρανία»- σε τέτοιο τέμπο που καταντά ορισμένες φορές ανυπόφορο. Πάντα αυτός ο πόνος έχει διαβαθμίσεις, ξεκινώντας από κάτι απλώς ενοχλητικό και καταλήγοντας στο σημείο να μην μπορείς καν να σηκωθείς από το κρεβάτι σου και να είσαι παραγωγικός.



 Ζαλάδες

 Αυτή την κατηγορία θα την κατατάσσαμε στο αμέσως επόμενο βήμα του πιο πάνω αναφερθέντος πονοκεφάλου. Πρόκειται λοιπόν για το αμέσως επόμενο στάδιο της εκδήλωσης κάποιου ψυχοσωματικού συμπτώματος. Φυσικά, όταν ζαλίζεται κάποιος μπορεί να σημαίνει πάρα πολλά πράγματα εκτός της ασταθούς κι άσχημης ψυχολογικής κατάστασης. Ωστόσο, πολλές φορές κάποιες ζαλάδες οφείλονται σε στρεσογόνους και καταπιεστικές καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά. Μπορεί να ξεκινάνε από κάτι απλό κι ήπιο και να καταλήγουν στη δημιουργία αστάθειας ή και λιποθυμίας ή αφαιρετικών επεισοδίων, όταν αμελούμε τη ρύθμιση μιας συγκυρίας που μας προκαλεί έντονο στρες.



 Προβλήματα με το στομάχι

 Όπως ακριβώς ο έρωτας περνάει πρώτα από το στομάχι, έτσι, με τον ίδιο τρόπο, περνάει η πίεση, το άγχος κι οτιδήποτε αρνητικό συναίσθημα, από αυτό το δικό μας όργανο. Η αγχώδης διαταραχή -εξαιρετικά συνηθισμένη στην εποχή μας- συχνά συνοδεύεται από προβλήματα με το στομάχι, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, καούρες, γαστρίτιδες και κολικούς.



 Δερματικά

 Από ατοπική δερματίτιδα μέχρι εκζέματα και ψωρίαση, τα δερματικά αποτελούν το τέλειο παράδειγμα των ψυχοσωματικών. Μπορούν να οδηγήσουν από το να χάσουμε τα μαλλιά μας μέχρι το να έχουμε απλώς μια ενοχλητική φαγούρα, κι αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πόσο μέσα στη ζωή μας έχουμε το στρες και το άγχος.

 Δεν είναι λίγες οι φορές που οργανισμός μας προσπαθεί, με κάθε τρόπο, χρησιμοποιώντας κάθε όργανο, να μας πει ότι πρέπει να φύγουμε από διάφορες καταστάσεις, ότι πρέπει να διώξουμε διάφορους ανθρώπους μέσα απ’ τη ζωή μας ή ότι πρέπει ν’ αλλάξουμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, εργαζόμαστε κι υπάρχουμε. Όταν η ψυχή μας δεν μπορεί να είναι ήρεμη, δεν μπορούμε κατ’ επέκταση να είμαστε και πλήρως υγιείς. Δεν μπορεί δηλαδή ο εγκέφαλος να δώσει σήμα ότι όλα βαίνουν καλώς. Γι’ αυτό λέμε ότι πνεύμα και σώμα είναι εξαιρετικά αλληλένδετα και ό,τι συμβαίνει στο ένα, παράγει αποτελέσματα και για το άλλο κι αντίστροφα.

 Είναι εξαιρετικά σημαντικό ν’ ακούμε το σώμα μας, να το δεχόμαστε και να προσπαθούμε να φέρουμε ισορροπίες στη ζωή μας, ακούγοντας τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να είμαστε απόλυτα υγιείς κι ισορροπημένοι.

Ο χωρισμός από μια σχέση που δε λειτουργεί είναι πράξη αυτοσεβασμού

 ,    




 Η απόφαση να αφήσει κάποιος μια σχέση ή μια κατάσταση στην οποία έχει επενδύσει ακόμα και την ψυχή του, πέρα από τον χρόνο, τη διάθεση, τα όνειρα κι όλα τα συναφή, σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση κι ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι δε γεννιέται από τη μια στιγμή στην άλλη. Το βάθος που έχει φτάσει η σχέση, είναι κι ένας από τους πολύ βασικούς λόγους που πολλοί δυσκολεύονται να χωρίσουν, καθώς έχοντας επενδύσει πολύ χρόνο σε αυτή, θεωρούν κρίμα να τη διαλύσουν, να πάει χαμένος τόσος χρόνος, τόσος κόπος.




 Έτσι μένουν κολλημένοι με την ιδέα πως αξίζει ακόμα μια φορά να προσπαθήσουν και να παλέψουν για να την κρατήσουν. Η ιδέα πως θα μείνουν μόνοι και θα ξεφύγουν από κάτι που μέχρι τότε ήταν η καθημερινότητα, η ρουτίνα, η σταθερότητά τους, είναι από μόνη της άλλος ένας αποτρεπτικός παράγοντας.

 Όλοι οι άνθρωποι κατά βάθος φοβόμαστε την ιδέα ότι θα μείνουμε μόνοι κάποια στιγμή, πόσο μάλλον, όταν πολλοί έχουν συνηθίσει για μεγάλο διάστημα σε μια γνώριμη κατάσταση. Τότε είναι που αρνούνται πιο έντονα, να δουν την αλήθεια κατάματα.




 Επιμένουν να μένουν νοητά στις καλές στιγμές, ν’ αναπολούν μόνο αυτές και πείθουν τους εαυτούς τους πως οι κακές ήταν πολύ λιγότερες και δεν είχαν τόση σημασία. Τείνουν οι περισσότεροι να βλέπουν πιο ρομαντικά ολόκληρη την πορεία της σχέσης, ξεχνώντας πολλές φορές τις δυσκολίες που πέρασαν ώστε να φτάσουν στο σημείο να την τερματίσουν.

 Άραγε, τι είναι καλύτερο; Να κρατάς κάτι στη ζωή με νύχια και με δόντια ή να το αφήσεις να φύγει και ν’ απελευθερωθείς επιτέλους από αυτό που σε κρατάει πίσω τόσο καιρό; Δύσκολη η απάντηση αυτή. Ίσως 50- 50 θα έλεγε κανείς. Γιατί όταν μπλέκονται στη μέση συναισθήματα, αναμνήσεις ή οικειότητα, κανείς δεν ξέρει ποιον δρόμο να διαλέξει. Ποια θα είναι η απόφαση που θα τον λυτρώσει. Κι ο καθένας γνωρίζει πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι όταν καλείται να πάρει μια τέτοια απόφαση.




 Σαφώς δεν είναι καθόλου ευχάριστο και διαχειρίσιμο να σπαταλάται τόσος χρόνος και να επιμένει κάποιος να κρατηθεί από μια ιδέα που μόνος του έχει δημιουργήσει. 

 Γιατί όταν η σχέση πια έχει τελειώσει και δεν προσφέρει χαρά, το μόνο που απομένει είναι όλες αυτές οι προσδοκίες που είχαν φτιαχτεί κι όλα τα όνειρα που είχαν επενδυθεί σε αυτή τη γνώριμη συνθήκη, να αλλάξουν κατεύθυνση κι ίσως και να πάψουν να υφίστανται. Γιατί, ωραίες οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα κι όλη αυτή η θαλπωρή του παρελθόντος, αλλά στην πράξη δεν έχουν να προσφέρουν κάτι πέρα από επιπλέον στεναχώρια, προβληματισμό, υπερανάλυση κι εν τέλει προσωπική δυστυχία και προσκόλληση, ενώ δεν αφήνουν περιθώρια στο άτομο αυτό να το ξεπεράσει, να προχωρήσει παρακάτω και να εξελιχθεί.




 Χρειάζεται πολύ μεγάλη προσωπική προσπάθεια και γερά αποθέματα υπομονής, επιμονής και ψυχικού σθένους ώστε να μπορέσει κανείς να προχωρήσει και να αποχωρήσει από μια πραγματικότητα που έχει συνηθίσει. Όμως, το να απελευθερωθείς από τα δεσμά μιας σχέσης ή μιας συνθήκης που δεν έχει να σου δώσει κάτι παραπάνω, μπορεί να σώσει τα όποια αποθέματα ψυχικής δύναμης έχουν μείνει. Μπορεί να φαντάζει ακατόρθωτο αλλά στο τέλος είναι τρομερά λυτρωτικό. Το πιο βασικό απ’ όλα είναι να θυμόμαστε πως πάντα αξίζουμε το καλύτερο, την ευτυχία, τον σεβασμό.

 Όταν υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι είναι τρομερά δύσκολο κι ακατόρθωτο, πιθανόν να είναι και δε θα μας δώσει κανένας βραβείο επειδή εξαντλήσαμε τον εαυτό μας στην προσπάθεια να το κρατήσουμε. Όσο κι αν το θέλουμε.

 Ο τερματισμός μιας σχέσης που δε λειτουργεί είναι μια πράξη δύναμης κι αυτοσεβασμού. Όσο πιο γρήγορα αποδέχεται κάποιος την πραγματικότητα, τόσο πιο εύκολο θα είναι να προχωρήσει παρακάτω και να εστιάσει στη δική του ευτυχία και στη δική του προσωπική εξέλιξη κι επιτυχία. 




 Όλα φαντάζουν δύσκολα στη σκέψη να αφήνεις πίσω τον άνθρωπο που αγαπάς, αλλά καμιά φορά, απλώς πρέπει να γίνει.

Άρνηση: Ένας ψυχολογικός «μηχανισμός άμυνας»

 ,    



 Άρνηση: πότε συνιστά υγιή άμυνα και πότε βλαπτική αυταπάτη

 Η άρνηση είναι σε μεγάλο βαθμό μια υποσυνείδητη διαδικασία. Δηλαδή, δεν αποφασίζεις ότι «τώρα θα είμαι σε άρνηση». Όμως, υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι υπάρχει και μια συνειδητή πλευρά στην άρνηση, όπου, δηλαδή, μπορεί κάποιος να αποφασίσει να βρίσκεται σε αυτήn την ψυχική και διανοητική κατάσταση, παραβλέποντας τα γεγονότα.

 Η άρνηση συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους και μπορεί να είναι μια φυσιολογική και ωφέλιμη αντίδραση. Μεταξύ άλλων προστατεύει τον ψυχικό μας εαυτό από τις συνέπειες μιας δραστικής συναισθηματικής αλλαγής ή αλλιώς, θα λέγαμε, μιας «συναισθηματικής εισβολής», μιας κρίσης. Προσφέρει χρόνο σε κάποιον/α, που μόλις έχει βιώσει π.χ. μια πολύ δυσάρεστη, απειλητική ή ανεπιθύμητη κατάσταση, για να προσαρμοστεί προοδευτικά στις νέες συνθήκες.

 Από την άλλη, το να «κατοικεί» κανείς στη «χώρα της άρνησης» για πολύ φαίνεται ότι μπορεί να γίνει επιζήμιο καθώς κάτι τέτοιο απομακρύνει από την πραγματικότητα, περιορίζει κι εμποδίζει το να δει κανείς πιο «καθαρά» τη μεγάλη εικόνα. Αυτό μπορεί να στερήσει από ένα άτομο, μια ομάδα ατόμων, ακόμα και από ολόκληρες κοινωνίες ή και χώρες τη δυνατότητα να διαχειριστούν μια άβολη κατάσταση ή να δράσουν κατά το δυνατόν καλύτερα κι αποτελεσματικότερα.

 Τί είναι η άρνηση

 Η άρνηση, ως ψυχολογική διαδικασία, είναι η απόρριψη-παράβλεψη μιας πραγματικής κατάστασης ή ενός γεγονότος, που είναι πολύ στρεσογόνο ή επώδυνο, για να γίνει άμεσα αποδεχτό από εκείνον ή εκείνους που το βιώνουν ή/και που επηρεάζονται από αυτό.

 Πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την άρνηση στην καθημερινή τους ζωή, προσπαθώντας να αποφύγουν επίπονα ή άβολα συναισθήματα και σκέψεις, αναβάλλοντας έτσι και την απολεσματικότερη δράση. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να κάνει φανερά κατάχρηση αλκοόλ, αλλά ο ίδιος απλά αρνείται ότι έχει πρόβλημα αλκοολισμού. Αντ’ αυτού υποστηρίζει ότι δεν έχει κανένα σημαντικό πρόβλημα στη ζωή του κι ότι όλα είναι «μια χαρά». Παράλληλα, το πρόβλημα μπορεί να είναι φανερό στους γύρω, ακόμα και σε εκείνους που δεν τον/την γνωρίζουν και πολύ καλά.

 Η άρνηση στη γλώσσα της ψυχολογίας θεωρείται ένας από τους πιο αρχέγονους - δηλαδή από τους πιο παλιούς και πρώιμους - μηχανισμούς άμυνας, καθώς χαρακτηρίζει τα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας του ανθρώπου.

 Μερικές φορές η άρνηση μπορεί να βιωθεί ακόμα και σε θετικά στρεσογόνες καταστάσεις (π.χ. όταν κάποιος περάσει στις εξετάσεις που τόσο ήθελε αλλά δεν νιώθει την έντονη χαρά που προσδοκούσε ότι θα αισθανόταν).

 Επίσης, μπορεί να συμβαίνει να βρίσκεσαι σε άρνηση για κάτι που συμβαίνει είτε σε σένα είτε και σε κάποιον άλλον.


 Χαρακτηριστικά της άρνησης
 
 Μερικά βασικά γνωρίσματα της άρνησης σύμφωνα με μελέτες είναι για παράδειγμα:

 «Κάνε σα να μην υπάρχει»: Εδώ η άρνηση σε εμποδίζει να αναγνωρίσεις ένα στρεσογόνο πρόβλημα ή μια πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Για παράδειγμα, συμβαίνει ένα αρκετά σοβαρό ατύχημα και ο τραυματίας ισχυρίζεται ότι είναι «μια χαρά», «δεν επηρεάστηκε καθόλου από αυτή την εμπειρία» και «δεν έχει ανάγκη από βοήθεια». Συμπεριφέρεται σαν το ατύχημα να μη συνέβη ποτέ.

 «Δεν είναι τόσο σοβαρό...υπερβολές!»: Το να υποτιμάς ένα γεγονός ή μια κατάσταση και να αρνείσαι τη σοβαρότητα της και τις πιθανές συνέπειες. Για παράδειγμα, το να βυθίζεται κάποιος ολοένα και περισσότερο σε χρέη, ωστόσο να μην κάνει τίποτα γι’ αυτό, θεωρώντας ότι τα πράγματα «δεν είναι τόσο σοβαρά όσο φαίνονται». «Έγινε, αλλά εγώ δεν φταίω σε τίποτα»: Το να αναγνωρίζεις μια δύσκολη κατάσταση αλλά να αρνείσαι κάθε είδους ευθύνης ή στάσης υπευθυνότητας σε σχέση με αυτήν.


 Ποιοί μπορεί να είναι οι λόγοι;

 Συνήθως, οι άνθρωποι βρίσκονται σε άρνηση, όταν αισθάνονται ιδιαίτερα ευάλωτοι ή όταν απειλείται η αίσθηση του ελέγχου που έχουν σε μια κατάσταση στη ζωή τους, όπως είναι για παράδειγμα: 

 Οι χρόνιες ή ανίατες ασθένειες.
 Οι καταθλίψεις ή άλλα ζητήματα ψυχικής υγείας.
 Τα οικονομικά προβλήματα.
 Οι εξαρτήσεις.
 Τα εργασιακά προβλήματα.
 Οι συγκρουσιακές ή δυσλειτουργικές σχέσεις.
 Διάφορα τραυματικά περιστατικά, όπως π.χ. η απώλεια.
 Οι περίοδοι κρίσης (προσωπικής, κοινωνικής ή άλλης).


 Σε τί ωφελεί η αναγνώριση της άρνησης

 Η ψυχολογική διαδικασία της άρνησης άλλοτε μπορεί να είναι βοηθητική και άλλοτε ζημιογόνα. Η άρνηση μπορεί να είναι βοηθητική για ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, όταν έχεις βιώσει μια επώδυνη ή στρεσογόνα κατάσταση δίνοντάς σου την ευκαιρία να “χωνέψεις” πιο σταδιακά την εμπειρία. Ας πούμε ότι η άρνηση μοιάζει με μια μεμβράνη που κατά κάποιο τρόπο προστατεύει τον ψυχισμό μας από ψυχικές εισβολές. Θα έλεγε κανείς ότι σε αυτή της τη διάσταση είναι μία σοφή και φυσιολογική λειτουργία.

 Από την άλλη, όταν η άρνηση γίνει ακόμα και “στάση ζωής” τότε τα πράγματα μπορούν να δυσκολέψουν. Μια τέτοια “στάση” μπορεί να περιορίσει κατά πολύ τις επιλογές που θα μπορούσε να έχει ένας άνθρωπος έγκαιρα και αποτελεσματικότερα απέναντι σε μια πραγματική δύσκολη κατάσταση.

 Για παράδειγμα, αν αρνείται να εξετάσει ένα πρόβλημα υγείας τότε αυτό το πρόβλημα μπορεί να γίνεται ολοένα και χειρότερο με το χρόνο, δυσκολεύοντας έτσι την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή του.

 Αν αρνείται να αναγνωρίσει τα δυσμενή οικονομικά του θέματα, αν δεν αποδέχεται τη σοβαρότητα των συνεπειών μιας επιβλαβούς συμπεριφοράς ή αν ανέχεται χωρίς προβληματισμό μια δυσλειτουργική σχέση, τότε η άρνηση μάλλον βλάπτει παρά βοηθάει την ποιότητα της υγείας, των σχέσεων και ζωής του ατόμου και των γύρω γενικότερα.

 Το φαινόμενο της άρνησης δεν είναι ανάγκη να το συναντά κανείς ή/ και να το βιώνει μόνο σε ατομικό επίπεδο. Είναι μια ψυχική λειτουργία που κανείς μπορεί να τη συναντήσει και σε επίπεδο ομάδων, κοινωνιών ακόμα και χωρών. Έτσι, έχει γίνει γνωστή αυτή η συμπεριφορά άρνησης και ως “στρουθοκαμηλισμός”. Το να αρνείται, δηλαδή, κάποιος να λαμβάνει υπ’ όψιν του τα γεγονότα ή τον ρεαλιστικό κίνδυνο, αποφεύγοντας έτσι προσωρινά επώδυνα και άβολα συναισθήματα ή καταστάσεις.

 Τελικά η στρουθοκάμηλος «χώνει το κεφάλι της στην άμμο»;

 Οι ζωoλόγοι λένε πως όχι. Αυτό είναι ένας μύθος που πιθανολογείται ότι προέρχεται από μια φράση σ’ ένα κείμενο ενός Ρωμαίου στοχαστή που τον έλεγαν Πλίνιο. Λέγεται ότι εν συνεχεία διαδόθηκε ότι η στρουθοκάμηλος «χώνει το κεφάλι της στην άμμο», για να μη βλέπει τον κίνδυνο που έρχεται.

Δυσκολεύεσαι να πάρεις αποφάσεις;

 ,    



 Πολλοί από εμάς δυσκολευόμαστε να πάρουμε αποφάσεις. Κι όμως το ανοσοποιητικό σύστημα της ψυχής μάς προστατεύει από τον υπερβολικό ψυχικό πόνο όταν λαμβάνουμε μια «κακή» απόφαση.

 Εάν το ενδεχόμενο της αποτυχίας δεν μας έκανε να αισθανόμαστε άσχημα, ίσως να μην προσπαθούσαμε τόσο σκληρά.

 Η θετική πλευρά είναι ότι μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη συγκεκριμένη γνώση: Αν μια απόφαση δεν εξελιχθεί καλά, δεν θα μας προκαλέσει όσο πόνο φανταζόμαστε. Επομένως, πρέπει να ρισκάρουμε και να μη διστάζουμε. Υπάρχουν στρατηγικές που μπορούν να μας βοηθήσουν να γίνουμε πιο αποφασιστικοί.


 Ας τις δούμε αναλυτικότερα:

 1. Αναπτύξτε ανοχή στον κίνδυνο

 Κάθε φορά που λαμβάνετε μια απόφαση, ρισκάρετε. Ακόμα και αν η απόφαση δεν αφορά κάτι το τόσο σημαντικό, όπως ποια τηλεοπτική σειρά να παρακολουθήσετε, παίρνετε ένα ρίσκο: υπάρχει κίνδυνος να μην ικανοποιηθείτε με την επιλογή σας.

 Όταν λαμβάνετε σημαντικότερες αποφάσεις, όπως εάν θα μετακομίσετε σε άλλη πόλη, δυνητικά οι κίνδυνοι είναι ακόμα μεγαλύτεροι: Θα κάνετε καινούριους φίλους; Θα βρείτε δουλειά; Το κλειδί δεν είναι να αναβάλλετε τις αποφάσεις ή να μην αποφασίζετε ποτέ, αλλά να αναπτύξετε μεγαλύτερη ανοχή στους κινδύνους της λήψης αποφάσεων.

 Γιατί είναι σημαντικό κάτι τέτοιο; Διότι το πόσο αποφασιστικοί είστε επηρεάζει τον τρόπο που βλέπετε τον εαυτό σας.

 Κάποιος χρόνια αναποφάσιστος που αλλάζει συνεχώς γνώμη ίσως τελικά χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Ίσως αποφασίσει ότι αύριο θα κάνει ένα τηλεφώνημα. Όταν όμως έρχεται το αύριο, το αναβάλλει και αποφασίζει να εστιάσει σε μια πιεστική προθεσμία. Εάν αλλάζετε συχνά άποψη και δεν κάνετε αυτό που λέτε, θα χάσετε την εμπιστοσύνη στον εαυτό σας και την πίστη ότι θα κρατήσετε τον λόγο σας.

 Γι’ αυτό είναι καλό να λαμβάνετε αποφάσεις και να αναπτύξετε ανοχή στους κινδύνους που τις συνοδεύουν. 
 Πρέπει να αποδεχτείτε ότι στη ζωή υπάρχει γενικά αβεβαιότητα. Όσο γρηγορότερα το αποδεχτείτε αυτό, τόσο πιο εύκολα θα έρθουν τα πράγματα.

 2. Αλλάξτε εστίαση - χαρείτε την αποφασιστικότητα

 Αν θέλετε να γίνετε πιο αποφασιστικοί, πρέπει να εξασκηθείτε ώστε να λαμβάνετε γρηγορότερα αποφάσεις. Είναι σημαντικό, αφού σκεφτείτε τις επιλογές σας για αρκετή ώρα, τριάντα λεπτά για παράδειγμα, να αποφασίσετε. Και, αφού επιλέξετε, είναι προτιμότερο να χαίρεστε που ήσαστε αποφασιστικοί και όχι γιατί κάνατε τη «σωστή» επιλογή. Αυτό θα σας δώσει περισσότερα κίνητρα και θα σας ωθήσει να ενεργήσετε και πάλι με αποφασιστικότητα στο μέλλον.

 3. Τι σας φορτίζει θετικά;

 Αν δυσκολεύεστε να αποφασίσετε ποιο επάγγελμα ή καριέρα σάς ταιριάζει καλύτερα, σκεφτείτε το εξής: Τι σας φορτίζει θετικά; Αυτό ίσως σας δώσει μια ιδέα τι σας αρέσει, τι σας ικανοποιεί και τι σας γεμίζει.

 4. «Τι θα έκανα αν ήξερα ότι δεν μπορώ να αποτύχω;»

 Όποτε αισθάνεστε ανασφάλεια για μια απόφαση –όπως να ζητήσετε από το αφεντικό σας άδεια ή από τον σύντροφό σας να περνάει περισσότερο χρόνο μαζί σας–, κάντε στον εαυτό σας την παραπάνω ερώτηση. Η απάντηση ίσως αποτελέσει το κλειδί για σημαντικές ενοράσεις που θα σας αλλάξουν τη ζωή.

 5. Σβήστε τα όλα και ξεκινήστε από την αρχή

 Θα ήθελα να κλείσω αυτό το κεφάλαιο με μια σκέψη. Μερικές φορές, όταν οι αποφάσεις μας δεν είναι επιτυχημένες και επικρίνουμε τον εαυτό μας για διάφορους λόγους, κολλάμε. Σταματάμε να προσπαθούμε και να ρισκάρουμε. Κάτι βοηθητικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να τα σβήσουμε όλα και να ξεκινήσουμε από την αρχή.

 Όταν κάνουμε λάθος, αυτό αποτυπώνεται στον νου μας – το θυμόμαστε. Και, όσο αποτυπώνουμε τις «κακές επιλογές», τα λάθη και τα όσα μετανιώνουμε, τόσο αυξάνονται αυτές οι «καταχωρίσεις». Και πιστεύουμε ότι, όσο περισσότερες θυμόμαστε, τόσο καλύτερα θα τα πάμε την επόμενη φορά. 

 Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει. Αντίθετα, κρατώντας στο μυαλό μας όλες τις στιγμές αναποφασιστικότητας, όλα τα λάθη και τις «αποτυχίες», αισθανόμαστε ανίσχυροι και χάνουμε το κίνητρό μας.

 Πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε κάτι διαφορετικό: να τα σβήσουμε όλα και να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Πρέπει να πάρουμε το σφουγγάρι και να σβήσουμε τα πάντα από τον πίνακα του μυαλού μας, να τα διαγράψουμε.

 Πρέπει να απαλλαχθούμε από καθετί αρνητικό. Πρέπει από σήμερα να υιοθετήσουμε νέες συνήθειες και να ξαναχτίσουμε αργά τον εαυτό μας. Θα εμφανιστούν νέες ευκαιρίες και θα βρούμε νέους τρόπους να πετύχουμε.

 Αν αυτή η εβδομάδα, ο μήνας ή ο χρόνος δεν πήγε όπως υπολογίζατε και οι αποφάσεις δεν σας «βγήκαν», σβήστε κάθε αυτοκριτική και ξεκινήστε από την αρχή. Διαγράψτε τα πάντα και κάντε το πρώτο βήμα μπροστά.

 Ανακεφαλαίωση

 Υπάρχουν πολλοί που δυσκολεύονται με τη λήψη αποφάσεων. Συχνά ο λόγος είναι ο φόβος – φόβος ότι θα λάβουμε λάθος απόφαση, φόβος ότι δεν θα πετύχουμε ό,τι επιθυμούμε.

 Αλλά, παραδόξως, όσο περισσότερο αψηφάτε τον φόβο και δέχεστε ότι ορισμένες αποφάσεις σας δεν θα εξελιχθούν όπως ελπίζατε, τόσο πιο αποφασιστικοί γίνεστε.

 Όσο εξασκείστε να ανέχεστε τους κινδύνους που συνοδεύουν τη λήψη αποφάσεων, τόσο ευκολότερη γίνεται η απόφαση.

 Αν δοκιμάζατε τώρα μια στρατηγική από αυτό το κεφάλαιο, ποια θα ήταν;  Πώς θα άλλαζε τη ζωή σας;






 Τριάντα προτροπές σχετικά με τη λήψη καλών αποφάσεων

1. Η διάθεση ενός ανθρώπου αλλάζει συνεχώς, άλλοτε είναι χαρούμενος και άλλοτε στεναχωριέται. Επομένως, πάρτε μια απόφαση σύμφωνα με τον κανόνα και όχι τη διάθεση.

2. Μην παίρνετε σημαντικές αποφάσεις όταν σας κυριεύει το συναίσθημα ή είστε πεινασμένοι, διψασμένοι, κουρασμένοι και ανήσυχοι ή έχετε πυρετό ή φοβάστε κάτι.

3. Ο καθένας περνάει μια καλύτερη στιγμή στην οποία νιώθει πολύ ενεργητικός. Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται ενεργητικοί το πρωί και μερικοί άνθρωποι νιώθουν ενέργεια το βράδυ. Προσπαθήστε να πάρετε τις αποφάσεις σας την καλύτερη στιγμή. Θα σε ωφελήσει.

4. Θυμηθείτε τις παλιές σας αποφάσεις. θα σας βοηθήσει να αποφύγετε λάθη [κατά τη λήψη αποφάσεων].

5. Εξασκηθείτε στη λήψη κανονικών αποφάσεων. Με αυτόν τον τρόπο, θα είναι εύκολο για εσάς να πάρετε σημαντικές αποφάσεις.

6. Εάν πρέπει να λάβετε μια απόφαση για οποιοδήποτε θέμα και έχετε προσωπική εμπειρία από αυτό, μπορείτε εύκολα να πάρετε οποιαδήποτε απόφαση σχετικά με το θέμα υπό το πρίσμα της προσωπικής σας εμπειρίας.

7. Η επιτυχία είναι το αποτέλεσμα καλών αποφάσεων, οι καλές αποφάσεις είναι το αποτέλεσμα κάποιας εμπειρίας και η καλή εμπειρία είναι μερικές φορές το αποτέλεσμα κακών αποφάσεων.

8. Συχνά είναι χρήσιμο να διαβουλεύεστε με έμπειρα άτομα, γιατί με τη διαβούλευση με έμπειρα άτομα έχουμε συνήθως μία πτυχή την οποία δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ πριν. Αλλά δεν πρέπει να ακολουθούμε τις συμβουλές κανενός στα τυφλά γιατί γνωρίζουμε καλύτερα τις δικές μας περιστάσεις, ανάγκες και ικανότητές από κάθε άλλον.

9. Σε αυτή τη σύγχρονη εποχή, πληροφορίες για οποιοδήποτε τομέα μπορούν να ληφθούν μέσω Διαδικτύου κ.λπ. μέσα σε λίγα λεπτά. Μας βοηθά επίσης να πάρουμε μια απόφαση.

10. Μην παίρνετε απόφαση υπό πίεση. Εάν αντιμετωπίσετε αυτή την κατάσταση, πάρτε μια απόφαση με σύνεση.

11. Μη βιαστείς να πάρεις απόφαση. Σώφρων είναι αυτός που εργάζεται λογικά, ήρεμα και σοβαρά. Δεν είναι σαν αυτόν που μαζεύει ξύλα μέσα στη νύχτα, δηλαδή σαβουρώνει βιαστικά ό,τι του λάχει.

12. Ελέγξτε πόσο χρόνο έχετε για να πάρετε μια απόφαση. Για παράδειγμα, εάν έχετε τρεις ημέρες [για να πάρετε μια απόφαση], πάρτε μια απόφαση την πρώτη ή τη δεύτερη ημέρα και, στη συνέχεια, την άλλη ημέρα, αναθεωρήστε την από κάθε οπτική γωνία. Στο τελευταίο μέρος της τρίτης ημέρας, ανακοινώστε την απόφασή σας και στη συνέχεια μείνετε σε αυτήν επίσης. Εκείνοι που παίρνουν την απόφασή τους το πρωί και μετά την αλλάζουν το βράδυ χωρίς κανένα λόγο συνήθως αποτυγχάνουν.

13. Ποια μπορεί να είναι τα αποτελέσματα της απόφασής σας και αν είστε έτοιμοι να τα αντιμετωπίσετε; Αναλογιστείτε τα.  Εργαστείτε με μια καλή στρατηγική. Στη συνέχεια, αν δείτε [κάποιο] όφελος από την έκβασή του, προχωρήστε, και αν φοβάστε ότι μπορεί να παραπλανηθείτε, τότε αποφύγετε [από αυτό].  δηλαδή πρώτα, σκεφτείτε το αποτέλεσμα αυτού που πρόκειται να κάνετε και μετά ξεκινήστε τη δουλειά. Αν βρείτε κάτι κακό από ηθική ή κοσμική σκοπιά στην έκβαση οποιασδήποτε εργασίας, μην ξεκινήσετε καθόλου τη δουλειά, και αν έχετε ήδη ξεκινήσει, αποφύγετε και μην την ολοκληρώσετε. 

14. Έχετε υπόψη σας την ικανότητα, την ηλικία και την υγεία σας (όταν παίρνετε μια απόφαση) γιατί πρέπει να ενεργήσετε σύμφωνα με την απόφασή σας.

15. Θα πρέπει να υπάρχει ένας σκοπός της απόφασής σας. Θέστε τον στόχο σας ειδικά όταν παίρνετε μια απόφαση σχετικά με ταξίδια, επιχειρήσεις, δουλειά, εκπαίδευση κ.λπ., ώστε να γνωρίζετε τι θέλετε να επιτύχετε όσον αφορά ανταμοιβή, τιμή, πλούτο, ικανοποίηση κ.λπ.

16. Το να επιλέξει κανείς ένα επάγγελμα αντίθετο με τα ενδιαφέροντα και τις τάσεις του οδηγεί συχνά σε ψυχική δυσαρέσκεια. Επομένως, είναι μια αξιέπαινη απόφαση να ασχοληθεί κανείς με το χόμπι του. Αυτή η απόφαση δεν κάνει ποτέ έναν άνθρωπο να κουράζεται και να βαριέται κατά τη διάρκεια της δουλειάς του και δείχνει τις εξαιρετικές του ικανότητες που ανοίγουν πόρτες για επαγγελματική εξέλιξη.

17. Μην παίρνεις την απόφασή σου βλέποντας τις τάσεις που επικρατούν. Υπήρξε μια εποχή που όλοι ήθελαν να γίνουν γιατρός ή μηχανικός, αλλά ο σημερινός κόσμος έχει αλλάξει και σίγουρα ο κόσμος του αύριο θα είναι διαφορετικός από τον σημερινό, επομένως πάρτε την απόφαση που σας ικανοποιεί.

18. Είναι καλό να έχουμε ένα πλάνο προόδου, αλλά δεν πρέπει να ζούμε με υποθέσεις. Μάλλον είναι προτιμότερο να παίρνουμε τις αποφάσεις μας με βάση τις επίγειες πραγματικότητες. Για την πρόοδο πρέπει να έχουμε ένα καλό όραμα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τη σημερινή μας θέση.

19. Αντί να σπαταλάτε τον χρόνο σας για την αναζήτηση νέων επιλογών, επιλέξτε μία από τις διαθέσιμες επιλογές.

20. Αντί να σπαταλάτε την ενέργειά σας για να απομακρύνετε εμπόδια από έναν δύσκολο δρόμο, είναι καλύτερο να βάλετε όλες τις δυνατότητες και την ενέργειά σας στον εύκολο τρόπο για να κερδίσετε περισσότερα οφέλη και να σημειώσετε μεγαλύτερη πρόοδο.

21. Εάν θέλετε να αφήσετε τη δουλειά ή την επιχείρησή σας, σκεφτείτε πολύ και καλά [πριν την αφήσετε]. Μην εγκαταλείπετε [τη δουλειά ή την επιχείρησή σας] με τρόπο που αν επανέλθετε, να σας κοροϊδεύουν και να ντρέπεστε.

22. Το να αλλάζεις μια απόφαση επανειλημμένα και να μην μένεις σε αυτήν είναι επιβλαβές, προκαλώντας σας κατάθλιψη.

23. Είναι συνετό να έχετε κατά νου την οικονομική σας κατάσταση όταν παίρνετε μια απόφαση για τα επικείμενα έξοδα.

24. Μη σπαταλάτε το χρόνο σας κάνοντας νέα πειράματα για να βρείτε συντομεύσεις. Ένας συνηθισμένος τρόπος να κάνεις κάτι είναι συνήθως μια επίσπευση για την επίτευξη οποιουδήποτε στόχου.

25. Ορισμένες αποφάσεις πρέπει να ληφθούν γρήγορα. Δεν έχετε πολύ χρόνο για να αποφασίσετε. Για παράδειγμα, όταν απομένει ελάχιστος χρόνος για την αναχώρηση του τρένου [σκέφτομαι τη διαδρομή] ποια διαδρομή είναι πιο ωφέλιμη για να φτάσετε νωρίς στο σταθμό - λεωφορείο ή ταξί; Αυτή η απόφαση πρέπει να ληφθεί πολύ γρήγορα.

26. Ορισμένες αποφάσεις σχετίζονται με άλλες, όπως η επιλογή της καριέρας των παιδιών ή του συντρόφου της ζωής σου, επομένως από αυτή την άποψη, είναι πολύ σημαντικό να έχετε κατά νου τη θέληση, την ιδιοσυγκρασία και την ικανότητά τους.

27. Εάν πρέπει να πάρετε μια απόφαση μεταξύ του εδώ και τώρα και του επέκεινα, επιλέξτε αμέσως το επόμενο. Με την ευλογία Του, η κοσμική σας ζωή θα βελτιωθεί επίσης. 

28. Όταν βρεθείτε σε μια κατάσταση όπου πρέπει να πάρετε μια απόφαση για τη διάπραξη ή τη μη διάπραξη ενός ατοπήματος, πείτε αμέσως «όχι». Για παράδειγμα, μην πάρετε ποτέ μια θετική απόφαση «ναι» να αποκαλύψετε το λάθος κάποιου, να τον πληγώσετε, να τον χειραγωγήσετε, να τον δωροδοκήσετε κ.λπ. Μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά θα κάνει το μέλλον μας εύκολο. 

29. Μερικές φορές, πρέπει να αποφασίσετε γιά ένα πράγμα ανάμεσα σε δύο επιλογές και οι δύο να είναι σωστές. Εάν δεν μπορείτε να το αποφασίσετε, κάντε μία σύντομη προσευχή.

30. Το πιο σημαντικό είναι ότι όποια απόφαση και αν λάβουμε, θα πρέπει να είναι σύμφωνη με τη Συνείδησή μας, Ποτέ αντίθετη με αυτή.

 Αλλαγή διάθεσης στη στιγμή 
-Dr Olivia Remes

Συνέντευξη με τον Σατανά την παραμονή της συνταξιοδότησής του

 ,    



 Δεν έμοιαζε καθόλου όπως περίμενα. Διέσχισα το ήσυχο δωμάτιο και βρήκα έναν εύσωμο ηλικιωμένο κύριο, άψογα και μάλλον επίσημα ντυμένο – ένα λεπτότατο μάλλινο ναυτικό μπλε κοστούμι, ελαφρώς πιο ανοιχτή μπλε γραβάτα, κολλημένο γιακά και μανίκια. Φαινόταν αρκετά άνετος και μου έστρεψε ένα ευγενικό, φιλόξενο χαμόγελο καθώς προχωρούσα.

 «Φαίνεστε έκπληκτος», γουργούρισε. Η φωνή του ήταν ανάλαφρη και ευχάριστη στα αυτιά. «Δεν περιμένατε κέρατα και ουρά, έτσι δεν είναι;» γέλασε.




 Μου έπιασε ζεστά το χέρι και μου πρόσφερε μια θέση απέναντι. Ήταν σούρουπο και κοιτούσαμε, από τις καρέκλες μας στο μπαλκόνι, ένα ήσυχο λιμάνι. Ο απαλός θόρυβος των φωνών από την κοντινή τραπεζαρία, τα δυσδιάκριτα χτυπήματα από μπάλες του σνούκερ* από μια άλλη κατεύθυνση – αυτοί ήταν οι ήχοι που μαλάκωναν τη συζήτησή μας. Ομολογώ ότι με δυσκολία ήξερα από πού και πώς να ξεκινήσω, αλλά εκείνος με βοήθησε.

 (*Σημ.: σνούκερ είναι είδος μπιλιάρδου)

 «Λοιπόν, φίλε μου, υποθέτω ότι θέλετε να καταλάβετε γιατί αποσύρομαι από το πεδίο;» ρώτησε.

 Το χαμόγελό του διευρύνθηκε και τα μάτια του, που δεν ήταν καθόλου διαπεραστικά, συνάντησαν τα δικά μου, διάπλατα από έρευνα.

 «Ναι», απάντησα, μισοκαταπνίγοντας τη λέξη.

  Ο οικοδεσπότης μου έκανε νόημα για ποτά και η σκιά ενός σερβιτόρου φτερούγισε προς το μέρος μας και μετά επέστρεψε με ακριβό ουίσκι, σκέτο. Απορροφήθηκα από τη χρυσή λάμψη των ποτηριών μας, ένας τρόπος ίσως να καλύψω την αμηχανία μου. Βλέπετε, ο Σατανάς της φαντασίας μου ήταν ένα βάρβαρο αιχμηρό άγριο πλάσμα – όμως το ον εδώ μπροστά μου, για την δολιότητα του οποίου έχουν γραφτεί τόσα πολλά, ήταν θετικά καλοκάγαθο και … και ανακουφιστικό, σαν ένας βοηθητικός τραπεζίτης που ετοιμάζεται να εγκρίνει ένα δάνειο. Τα ήπια σαρκώδη μάγουλα, το κέφι του, η καθησυχαστική σοβαρότητά του – έμεινα άφωνος.

 «Η δουλειά μου έχει τελειώσει», συνέχισε ο Σατανάς. «Δε μου μένει τίποτα άλλο να κάνω».

 Το ποτό με βοήθησε να ανακτήσω την ψυχραιμία μου, οπότε ένιωσα περισσότερο ο εαυτός μου και μπόρεσα να απαντήσω.

 «Όλα αυτά τα χρόνια», είπα, «η προσπάθεια που έχετε καταβάλει …».

 Με διέκοψε με ένα γέλιο.

 «Προσπάθεια, λέτε; Όχι, δεν υπήρξε σχεδόν καθόλου προσπάθεια. Βλέπετε, η οκνηρία είναι ένα από τα βίτσια μου – μια από τις απολαύσεις μου, για την ακρίβεια. Δε χρειάστηκε να κάνω» -και εδώ τόνισε τη λέξη- «σχεδόν τίποτα. Ένας υπαινιγμός εδώ, μια λέξη στο αυτί κάποιου, αυτό ήταν αρκετό. Αυτοί» – και πάλι πρόσθεσε έμφαση – «έκαναν ό,τι θα μπορούσα να είχα επιθυμήσει, και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα.

 Αν εξαιρέσουμε ένα μικρό πρόβλημα που είχα με εκείνον τον τύπο από τη Ναζαρέτ, ο οποίος -πρέπει να Τον πιστέψουμε- πολύ έξυπνα απέκρουσε τις κολακείες μου, όλα ήταν τόσο πολύ εύκολα.

 Από πού θα θέλατε να ξεκινήσω; Με την Εύα; Καημένη γυναίκα, θα πρόσφερα στον Αδάμ την πρώτη μπουκιά από το μήλο, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να βασιστώ στο ότι θα έπειθε τη σύντροφό του. Οπότε την καλόμαθα και τα υπόλοιπα, όπως σας αρέσει να λέτε, είναι ιστορία.




 Οι δολοφονίες, οι κατακτήσεις, οι ειδωλολατρίες, οι αντιπαλότητες, οι υποκρισίες, οι προδοσίες και η ατελείωτη σειρά από φλογερούς προφήτες που στάλθηκαν για να διορθώσουν τα πράγματα… Δεν χρειαζόταν παρά να παρακολουθώ – και να θαυμάζω. Αν και δεν έχω λίγη εκτίμηση για τα δικά μου στρατηγικά τεχνάσματα, τολμώ να πω ότι μου έλειπε η φαντασία για την εξαπάτηση που το είδος σας έχει δείξει, οι άπειροι τρόποι του ψέματος. Πραγματικά, βγάζω το καπέλο σε εσάς και το είδος σας».

 «Αλλά… αλλά γιατί τώρα; Γιατί αποσύρεστε;  Έχετε πετύχει τους στόχους σας;  Έχουν επιτευχθεί οι στόχοι σας; Ποιοι είναι οι στόχοι σας; Είμαστε τόσο στερημένοι από ελπίδα;»

 Ήμουν ταραγμένος, αδέξιος και σχεδόν πετάχτηκα από την πολυθρόνα μου από την απορία μου.

 «Ηρεμήστε, κύριε, ηρεμήστε», απάντησε ο Σατανάς.   «Επιτρέψτε μου να σας πω μια παραβολή».

 Με κοίταξε καθώς έπεφτα πίσω, σαστισμένος.


 «Δύο άνδρες στέκονταν στην κορυφή ενός ψηλού χιονισμένου βουνού μια καθαρή και ηλιόλουστη μέρα. Ένα μικρό χωριό βρισκόταν κάτω στους πρόποδές του. Οι κάτοικοι του χωριού δεν είχαν κάνει τίποτα, στην πραγματικότητα, που να τους διακρίνει, εκτός από μια τάση για μετριοπάθεια και περιστασιακή καλοσύνη. Οι άνδρες, οι οποίοι είχαν και οι δύο ήπια προσωπικά παράπονα από τους κατοίκους της πόλης, διαφωνούσαν για το ποιος τρόπος θα ήταν ο καλύτερος για να καταστρέψουν τον οικισμό. Ο ένας πρότεινε να τεθεί σε κίνηση μια χιονοστιβάδα, μια χιονοστιβάδα που θα καταβρόχθιζε την πόλη εντελώς και ολοκληρωτικά. Ο άλλος άντρας άκουσε με προσοχή και συμφώνησαν να συναντηθούν στο σκοτάδι πριν από την αυγή για να παρακολουθήσουν το θέαμα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της νύχτας ο δεύτερος άνδρας επισκέφθηκε τον γέροντα του χωριού, του μίλησε για το τρομερό σχέδιο και τον δράστη του, προσθέτοντας επιπλέον, προς μεγάλη του απογοήτευση, ότι η σύζυγος του γέροντα ήταν ερωμένη του και ότι η οικογένειά της και οι σύμμαχοί τους σκόπευαν να εκκενώσουν το χωριό κρυφά κατά τη διάρκεια της νύχτας και να επιστρέψουν αφού είχαν νικήσει τους εχθρούς τους. 

 Ο γέροντας συγκέντρωσε ήσυχα τις δυνάμεις του, ανακάλυψε και εκτέλεσε τον άνθρωπο που είχε σχεδιάσει την πτώση του, αντιμετώπισε την άμεμπτη σύζυγό του και τη μαχαίρωσε, όταν εκείνη αρνήθηκε να ομολογήσει τη διπροσωπία της, οπότε ξέσπασε μια βεντέτα που στο τέλος κατέληξε στο θάνατο κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού».

 Έμεινα σιωπηλός καθώς ο Σατανάς, μετά από μια μικρή γουλιά από το ποτό του, συνέχισε.


 «Η χιονοστιβάδα θα ήταν πιο κατακλυσμιαία συναρπαστική, ίσως, αλλά δεν ήταν πολύ καλύτερο να βάλουμε τους χωρικούς να αυτοκαταστραφούν και, ειρωνικά, να το κάνουμε στη βάση μιας απάτης; Μια-δυο λέξεις μόνο», συνέχισε χαρούμενα, «αυτό ήταν όλο. Τα υπόλοιπα ήταν στα χέρια τους».

 Εμφανίστηκε ο σερβιτόρος και γέμισε το δοχείο μου.


 «Το πιο δύσκολο κομμάτι», συνέχισε ο Σατανάς, «ήταν ο χρόνος, απλά περιμένοντας τα μέσα εξουσίας να προλάβουν την ανθρώπινη τάση προς την καταστροφή. Και τώρα, όπως σίγουρα μπορείτε να δείτε, ο χρόνος αυτός έφτασε. Καταφέρατε να διεισδύσετε και να συσπειρώσετε τις δυνάμεις του ατομικού πυρήνα, μαντέψατε τα μυστικά του ανθρώπινου γονιδιώματος, δημιουργήσατε έναν ηλεκτρομαγνητικό ιστό τέτοιας ισχύος που τίποτα δεν μπορεί να είναι ξανά ιδιωτικό, και οι ηγέτες σας, στην προσπάθειά τους για υπεράνθρωπη αθανασία, θα θυσιάσουν όσες ζωές και όσο αίμα θεωρούν ότι χρειάζονται για να πετύχουν τους απατηλούς στόχους τους. Αυτός ο λεγόμενος ιός, ο παγκόσμιος συντονισμός που είναι απαραίτητος για να κλείσει ο μικρός σας κόσμος, η μανία σας για ενέσεις, για βία, για σκληρότητα και διαίρεση, και η τεράστια συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια των λίγων … έχει μόνο ένα τέλος. Στο παρελθόν, οι δολοφονίες και το χάος σας ήταν, ας πούμε, περιορισμένα, τοπικά. Αλλά όχι πια».

 Με αυτό τελείωσε το ποτό του, διόρθωσε τις μανσέτες του με τους αστραφτερούς κρίκους τους, σηκώθηκε και υποκλίθηκε.

 «Μου αρέσει ένα καλό παιχνίδι σνούκερ», είπε.

 Αλλά πριν ξεκινήσει προς τα τραπέζια, μου έπιασε το χέρι, θερμά.

  «Ο χρόνος ήταν το μόνο που χρειαζόμουν», ψιθύρισε, «λίγος χρόνος. Και όσον αφορά την πρόοδο, η οποία επίσης απαιτεί χρόνο, τι θα θυμάστε περισσότερο από τον αγαπημένο σας 20ό αιώνα; Ποια γενοκτονία; Και τι θα έχουν επισφραγίσει οι Πόλεμοι της Κορόνας σας; Το πιο ταιριαστό τέλος μετά από τόση δυστυχία που επιτεύχθηκε με το πρόσχημα της καλοσύνης. Λοιπόν, κέρδισα το στοίχημά μου, και, για να παραθέσω ένα απόσπασμα από το δικό Του βιβλίο -το οποίο, παρεμπιπτόντως, γνωρίζω απ’ έξω – ακόμη κι Εκείνος ξέρει ότι υπάρχει χρόνος για να χάσει κανείς».





Dr. Emanuel Garcia

Μετάφραση από το πρωτότυπο:


Πηγή: Global Research

Ύπνος: Μιά ιεροτελεστία για όσους τον αγαπούν

 ,    



 Πριν κάποια χρόνια, ίσως σε περίοδο ανάλογη, είχα γράψει ένα μικρό, ποιητικό κείμενο για τον ύπνο. Τώρα, πάλι, μου ήρθε ένα κείμενο για τον ύπνο, άλλο αυτή τη φορά, μια αφήγηση για την σχέση μου μαζί του. που πέφτεις και βυθίζεσαι και παίρνεις χαρά στη βύθιση.




  Πέφτεις στο κρεβάτι και θέλεις να γίνεις ένα με το στρώμα. Να εφαρμόσεις εντελώς στο στρώμα και το μαξιλάρι. Έτσι που, σε άλλα σημεία βουλιάζεις και σε άλλα σημεία εφαρμόζεις. Και νιώθεις την ικανοποίηση είτε του δροσερού είτε του ζεσταμένου σεντονιού. Ενώ κείτεσαι.

 Τρίβεις τα πόδια σου μεταξύ τους, αφήνεις τα χέρια σου να βαρύνουν. Είτε στο πλάι, είτε πάνω σου.

 Γυρνάς να βρεις την κατάλληλη στάση για να χαλαρώσεις το σώμα, να κατεβούν οι ώμοι και το στήθος στη χαλάρωση, να πέσει το κεφάλι ελεύθερο στην οριζόντια θέση του. Γυρνούν τα χέρια γύρω και κάτω από το μαξιλάρι ή τα μαξιλάρια. Παίρνεις τα παπλώματα γύρω σου, για να σκεπάσουν το σώμα σου, ώστε να νιώθεις προστατευμένος. Χουχούλιασμα, κούνια, φωλιά, μήτρα. Ησυχία, όση χρειάζεσαι. Σκοτάδι, όσο χρειάζεσαι.




 Αυτή η επαφή με τη μοναξιά και το σώμα, που θέλει να ξεκουραστεί, και το μυαλό να ξεχάσει. Αυτή η επιθυμία να φύγουν οι σκέψεις και να ελπίσεις σε έναν ύπνο βαθύ και λυτρωτή, χωρίς όνειρα.

 Η ανάγκη, αν ξυπνήσεις το βράδυ, να ξυπνήσεις γλυκά και, απλά, ύστερα, να κοιμηθείς ξανά. Για να συνεχίσεις το άδειασμα ή το γέμισμα, -όπως θέλεις πες το- την αλλαγή ενέργειας για να συνεχίσεις τη μέρα σου, την επόμενη μέρα.

 Κι έτσι, προσδοκείς την επόμενη νύχτα. Για να βρεις τη θέση σου, το σχήμα σου, τη βολή στο κρεβάτι σου, πάλι.

 Τι υπέροχη ανακούφιση ένας καλός ύπνος! Μοιάζει με μια ανακούφιση, που την αποκτάς με τα χρόνια. Όταν είσαι νέος, κοιμάσαι, όμως δεν καταλαβαίνεις πόσο υπέροχο είναι αυτό. Κι όταν μεγαλώνεις, παρότι ο χρόνος σου στη ζωή μικραίνει και θα θεωρούσες ίσως ότι κοιμούμενος χάνεις περισσότερο χρόνο από τη ζωή την ίδια, ωστόσο, ο ύπνος σου είναι πολύτιμος! Είναι πολύτιμος, για να καταφέρεις να ζήσεις. Γιατί, για κάποιο λόγο, αν δεν κοιμηθείς καλά, η ζωή δύσκολα αντέχεται.

 Νόμιζα πως μόνο εγώ το ένιωθα έτσι. Κι ύστερα έτυχε κάποιος εδώ, κάποιος εκεί, να μου πουν – καθένας για τους δικούς του λόγους- για αυτές τις πολύτιμες ώρες του ύπνου του και πόσο τις αξιολογούσε.

 Ναι, είμαστε πολλοί, εμείς που ξαπλώνουμε ευτυχισμένοι, γι’ αυτή την καθαυτή στιγμή που ξαπλώνουμε και αρχίζουμε να μπαίνουμε στην βύθιση του ύπνου. Είμαστε πολλοί, εμείς, που το πρωί, δύσκολα αφήνουμε την γαλήνη των σκεπασμάτων και, μέσα στη μέρα, προσμένουμε τη νύχτα, που πάλι θα βρεθούμε κάτω από αυτά.

 Σας αφήνω… Γράφω το κείμενο στο κρεβάτι μου και ανυπομονώ να κοιμηθώ.

Η γλώσσα του σώματος: Χαμένοι στη μετάφραση

 ,    


 Η «γλώσσα του σώματος» κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. «Με κοίταξε στραβά», «Το κατάλαβα από τη φωνή του», «Μου γύρισε την πλάτη»… Το πρόσωπο και το σώμα μας στέλνουν διαρκώς μηνύματα που γεννούν πολύ περισσότερα συναισθήματα και αντιδράσεις από ό,τι τα λόγια.



 Όσοι ασχολούνται με το μάρκετινγκ προσπαθούν να την κάνουν δεύτερη φύση. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να τη χρησιμοποιήσουν για να διευκολύνουν την επικοινωνία με τους μαθητές τους. Οι ηθοποιοί κρίνονται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτήν τους την ικανότητα όταν περνούν μια οντισιόν και οι χορευτές μιλούν συνεχώς με αυτήν. Όλοι μας τη χρησιμοποιούμε καθημερινά, συνήθως χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Πρόκειται για τη γλώσσα του σώματος (τις εκφράσεις του προσώπου, το βλέμμα, τον τόνο της φωνής, τις κινήσεις των χεριών, τη στάση του σώματος, το άγγιγμα), που όπως μας πληροφορούν οι ειδικοί έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία στην επικοινωνία από αυτήν που οι περισσότεροι της αποδίδουμε.


  Η εντύπωση

 Η δύναμη της χειραψίας, η ζεστασιά του βλέμματος, το χαμόγελο, η κλίση του κεφαλιού και του σώματος, η διάρκεια ενός αγγίγματος έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τα ίδια τα λόγια, ιδιαίτερα όσον αφορά τη δημιουργία των πρώτων εντυπώσεων σε μια σχέση (φιλική, επαγγελματική κ.τ.λ.), και συχνά καθορίζουν την εξέλιξή της. Η μη λεκτική επικοινωνία κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις, «σπάει» τον πάγο ή σηκώνει τείχη αδιαφορίας με τον συνομιλητή μας, προκαλεί οικειότητα και ζεστασιά, γοητεύει, ερωτοτροπεί, δημιουργεί προσμονή, αποδοχή ή προκαλεί θυμό και εκτοξεύει σιωπηλές απειλές. Μάλιστα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι όταν όσα ακούμε δεν συμφωνούν με τα σιωπηρά σήματα που μας στέλνει ο συνομιλητής μας, τότε έχουμε την τάση να βασιζόμαστε κατά κύριο λόγο στα δεύτερα για να ερμηνεύσουμε τις προθέσεις του, ακόμη και για να τον χαρακτηρίσουμε συμπαθητικό ή αντιπαθητικό.


 Τα παιδιά

 Το πρόσωπο και το σώμα των παιδιών καθρεφτίζουν τα συναισθήματά τους, δεδομένου ότι δεν έχουν μάθει ακόμη πώς να τα κρύβουν. Τα παιδιά αποτελούν «ανοιχτά βιβλία» που προσφέρουν απλόχερα τα «κλειδιά» και τα «αντικλείδια» της ανθρώπινης μη λεκτικής επικοινωνίας. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα παιδιά που λένε ψέματα και συνήθως καλύπτουν αυθόρμητα το στόμα -που ξεστόμισε το ψέμα- με το χέρι. Στους ενηλίκους, που έχουν μάθει να ελέγχουν καλύτερα τις αντιδράσεις τους, αυτή η κίνηση θεωρείται ότι έχει «εξελιχθεί» σε ένα στιγμιαίο άγγιγμα ή ξύσιμο του πιγουνιού ή της μύτης.


 Επικοινωνία χωρίς λόγια

 Όσο κι αν αυτό μας κάνει εντύπωση, οι ειδικοί εξηγούν ότι η ομιλία καταλαμβάνει το μικρότερο μέρος της ανθρώπινης επικοινωνίας. Τη μεγαλύτερη βαρύτητα έχει η επικοινωνία «χωρίς λόγια». Η εντύπωση που μας προκαλεί ένα μήνυμα εξαρτάται μόλις κατά 7% από τις λέξεις που περιέχει, σύμφωνα με τον διακεκριμένο καθηγητή Ψυχολογίας Albert Mehrabian. To υπόλοιπο μήνυμα «περνάει» κατά 38% φωνητικά, δηλαδή μέσα από τον τόνο και τις διακυμάνσεις της φωνής, και κατά 55% μη λεκτικά, δηλαδή μέσα από τη γλώσσα του σώματος.

 Η διαπίστωση του διακεκριμένου ψυχολόγου είναι γνωστή και ως ο κανόνας «7% – 38% – 55%».

 Η επικοινωνία με τη γλώσσα του σώματος συνήθως γίνεται ασυνείδητα. Οι περισσότεροι εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η κυριότερη μορφή επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων είναι η ομιλία. 

 Η αλήθεια όμως είναι ότι όσα δεν λέμε είναι και τα πιο σημαντικά. Μάλιστα, οι περισσότεροι τείνουμε να ερμηνεύουμε τα μη λεκτικά σήματα διαισθητικά και εμπειρικά, έχοντας μάλιστα υπερβολικά μεγάλη σιγουριά για την ικανότητα «αποκωδικοποίησής» μας, γι’ αυτό και συχνά κάνουμε λάθη, με αποτέλεσμα να γεννιούνται παρεξηγήσεις στην καθημερινότητά μας.


 Το αίνιγμα

 Θα ήταν τολμηρό να πιστέψει κανείς ότι είναι εύκολο να αποκωδικοποιήσει τον μη λεκτικό κώδικα επικοινωνίας. Πρόκειται ίσως για τον πιο ασαφή κώδικα, όπου κάθε «σήμα» έχει πολλαπλές ερμηνείες και αναγνώσεις. Υπάρχουν, βέβαια, ορισμένα σημάδια που, σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, έχουν κοινά αποδεκτή «μετάφραση», όπως π.χ. το σήκωμα των ώμων, που υποδηλώνει αδιαφορία, ή ένα άγριο και επίμονο βλέμμα, που σηματοδοτεί απειλή.


 Υπαινιγμοί

 Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ούτε υπάρχουν μαγικές συνταγές για την κωδικοποίηση ή την αποκωδικοποίηση των μη λεκτικών μηνυμάτων. Κατ’ αρχάς, τα σήματα που στέλνουμε με το βλέμμα, το πρόσωπο, τα χέρια, καθώς και με όλο μας το σώμα, μπορεί να είναι αντιφατικά, γι’ αυτό και δεν αρκεί να βασιστεί κανείς π.χ. στη δυνατή χειραψία ενός ανθρώπου, ο οποίος όμως δεν μας κοιτάει στα μάτια, ή στην ήρεμη έκφραση του προσώπου του συνομιλητή μας, ο οποίος όμως κουνάει νευρικά τα πόδια του. Επίσης, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώνεται μια συμπεριφορά, καθώς και ο χώρος (π.χ. σπίτι, γραφείο), μπορεί να οδηγήσουν σε διαφορετικές ερμηνείες του ίδιου μηνύματος. Ένα παρατεταμένο βλέμμα ή ένα άγγιγμα στον χώρο της δουλειάς μπορεί να γίνει αιτία παρεξήγησης, ενώ η ίδια κίνηση σε έναν άλλο χώρο μπορεί να εκληφθεί θετικά ως φλερτάρισμα.


 Προσοχή!

 Όσοι βιαστούν να ερμηνεύσουν επιφανειακά τη γλώσσα του σώματος είναι πιθανό να πέσουν σε παγίδες. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και οι «διαβασμένοι» (π.χ. ένας άπιστος σύζυγος, ένας πωλητής που υπερβάλλει), οι οποίοι μας κοιτούν κατάματα ενώ λένε ψέματα, τη στιγμή που οι περισσότεροι θεωρούμε ως δεδομένο ότι όταν κάποιος ψεύδεται, συνήθως αποστρέφει το βλέμμα του.


 Η δύναμη της κουλτούρας

 Επιπλέον, η κουλτούρα κάθε ατόμου επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη γλώσσα του σώματός του και τον τρόπο που αυτή ερμηνεύεται. Σε σχετικές έρευνες έχει διαπιστωθεί ότι οι Ιάπωνες «διαβάζουν» ευκολότερα τον θυμό σε πρόσωπα Ιταλών παρά σε πρόσωπα ομοεθνών τους. Αυτή η διαπίστωση έχει άμεση σχέση με το γεγονός ότι οι Ιάπωνες γαλουχούνται ώστε να μην εκφράζουν την οργή τους και να παραμένουν ανέκφραστοι.


 Μία «δυσνόητη γλώσσα»

 Ο τρόπος που επικοινωνούμε μη λεκτικά διαφοροποιείται καθώς μεγαλώνουμε (μαθαίνουμε να κρύβουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας), ενώ εξαρτάται από το φύλο, το επάγγελμα (π.χ. μια χορεύτρια και μια αστυνομικός είναι απίθανο να περπατούν ή να χειρονομούν με τον ίδιο τρόπο), την ηλικία, την κοινωνική τάξη, αλλά και το προσωπικό στυλ του καθενός. Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο Φρόιντ παρομοίασε ήδη από το 1905 τη μη λεκτική επικοινωνία με γρίφο ή με δυσνόητο κείμενο που απαιτεί ειδικές στρατηγικές ερμηνείας.

 Ένα μεγάλο μέρος της προσπάθειάς μας να αποκωδικοποιήσουμε τη σιωπηρή επικοινωνία βασίζεται στο ένστικτο και συνήθως είναι λανθασμένη – έχουμε, δηλαδή, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη διαίσθησή μας από ό,τι θα έπρεπε


 Αποκρυπτογράφηση

 Όσο καλύτερα γνωρίζουμε το στυλ και το ύφος του συνομιλητή μας, αλλά και όσο πιο παρατηρητικοί είμαστε, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να «διαβάσουμε» σωστά τα μη λεκτικά σήματα που μας στέλνει.


 Το πρόσωπο

 Θεωρείται η πιο σημαντική πηγή μη λεκτικής επικοινωνίας. Το βλέμμα ιδιαίτερα θεωρείται πολύ αποκαλυπτικό. Σε σχετικά πειράματα, οι παίκτες του πόκερ δυσκολεύτηκαν να κερδίσουν τον αντίπαλό τους όταν εκείνος φορούσε γυαλιά ηλίου, με άλλα λόγια όταν το βλέμμα τους, που μπορεί να πρόδιδε το φύλλο τους, ήταν κρυμμένο. Συνήθως η μικρή διάρκεια της οπτικής επαφής εκλαμβάνεται ως αγένεια και αδιαφορία, ενώ η παρατεταμένη διάρκεια ως ένδειξη ενδιαφέροντος, ιδιαίτερα στο φλερτ. Ο καθένας μας, όμως, μπορεί να έχει διαφορετική αντίληψη για την επιτρεπτή διάρκεια του παρατεταμένου βλέμματος και να προσβληθεί ή αντίθετα να κολακευτεί εάν αυτό διαρκέσει πολύ.


 Ο τόνος της φωνής

 «Σημασία δεν έχει τι λες, αλλά πώς το λες»… Είναι μια φράση που όλοι έχουμε πει κατά καιρούς και είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ο τόνος και το ύψος της φωνής, αλλά και οι παύσεις, αποκαλύπτουν στοιχεία για τον συνομιλητή μας και τη διάθεσή του. Συχνά οι μελαγχολικοί άνθρωποι μιλούν αργά και χαμηλόφωνα, αλλά το ίδιο μπορεί να κάνει και κάποιος που θέλει να συγκαλύψει την οργή του. 

 Από την άλλη, ο γρήγορος και δυναμικός τρόπος ομιλίας φανερώνει αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Δεν αποκλείεται, όμως, κάποιος να μιλά έτσι μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις εντυπώσεις που επιθυμεί.


 Τα χέρια

 Ο εγκέφαλός μας συνδέεται με τα χέρια με περισσότερες νευρικές συνδέσεις από ό,τι με οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος, γι’ αυτό και οι κινήσεις που κάνουμε με αυτά είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές της συναισθηματικής μας κατάστασης. Οι ώμοι μας κυρτώνουν όταν είμαστε θλιμμένοι, βάζουμε τα χέρια στις τσέπες ή τα σταυρώνουμε στο στήθος όταν δεν είμαστε και τόσο πρόθυμοι να συμμετέχουμε σε μια συζήτηση ή να αποκαλύψουμε πράγματα για τον εαυτό μας, κάνουμε κοφτές κινήσεις όταν θέλουμε να δηλώσουμε αποφασιστικότητα ή τραβάμε ασυναίσθητα τα χέρια προς τα πίσω όταν μας τείνει το χέρι του κάποιος άγνωστος που επιδεικνύει ασυνήθιστη φιλικότητα. Τις περισσότερες φορές κάνουμε αυτές τις κινήσεις ασυναίσθητα. Επίσης, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι εκτεθειμένες παλάμες σχετίζονται με την ειλικρίνεια, ενώ οι παλάμες που είναι στραμμένες προς τα κάτω -αγαπημένη κίνηση πολλών πολιτικών- συνδέονται με την επιθυμία εξουσίας.


 Τα πόδια

 Συνήθως δεν μας απασχολεί να ελέγξουμε τα πόδια μας, δεδομένου ότι μας ενδιαφέρει περισσότερο π.χ. να κρύψουμε τα συναισθήματά μας στο πρόσωπό μας. Γι’ αυτό και τα πόδια θεωρούνται αποκαλυπτικά της διάθεσής μας. Ένας ήρεμος και σίγουρος συνομιλητής, λόγου χάρη, ο οποίος όμως κουνάει νευρικά το πόδι του -το μέρος του σώματος που μας επιτρέπει να τραπούμε σε φυγή-, ενδεχομένως στέλνει ένα μήνυμα ότι δεν έχει τόση αυτοκυριαρχία όση θα ήθελε και νιώθει άβολα.


 Το άγγιγμα

 Η δύναμη της χειραψίας, η διάρκεια ενός αγγίγματος στο μπράτσο ή στην πλάτη, μια αγκαλιά, αποτελούν σιωπηρά μηνύματα, που συχνά βέβαια καθορίζονται, αλλά και ερμηνεύονται, από το τι επιτρέπεται και τι θεωρείται ταμπού στην εκάστοτε κουλτούρα, από την προσωπικότητα του συνομιλητή μας (αν είναι εξωστρεφής ή εσωστρεφής), καθώς και από τον τρόπο που έχει ανατραφεί.



ΛΟΥΙΖΑ ΒΟΓΙΑΤΖΗ
-συμβουλευτική ψυχολόγος

[full_width]




Scroll To Top