Να φοβάσαι τα όχι που δεν λέγονται και τα όρια που δεν μπαίνουν

  Να τα φοβάσαι τα όχι που δεν λες…

  Να φοβάσαι και τα όρια που δεν βάζεις…

  Να φοβάσαι και τις υποχωρήσεις που μόνιμα κάνεις… ξέρεις εκείνες τις ασήμαντες, αλλά συνεχόμενες υποχωρήσεις, που έχεις μάθει πλέον να κάνεις για να διευκολύνεις τους άλλους, υποτιμώντας όμως εσένα και μειώνοντας τις δικές σου προτεραιότητες και τα δικά σου θέλω..

   Να φοβάσαι αυτές τις υποχωρήσεις και τα όχι που δεν λες γιατί συχνά οι άλλοι βολεύονται...

  Να τις φοβάσαι γιατί εσύ έχεις μάθει να υιοθετείς αυτό το ρόλο και γίνεται πλέον ένα κομμάτι της προσωπικότητάς σου...

  Να τα φοβάσαι τα όχι, τα όρια και τις υποχωρήσεις, γιατί οι άλλοι θα σου ζητάνε συνεχώς και άλλα βήματα να κάνεις.. και εσύ από τη μία θα θυμώνεις και από την άλλη θα νιώθεις ενοχές και τύψεις αν δεν το κάνεις..

  Τι μεγάλη αντίφαση.. Είναι όμως η νέα σου πραγματικότητα..

  Να τα λες λοιπόν τα όχι και να βάζεις και τα όρια, γιατί ο άλλος πρέπει να σε σέβεται και να κάνει και εκείνος υποχωρήσεις, σαν αυτές που έχεις μάθει να κάνεις εσύ..

  Να τα λες τα όχι και να μάθεις να φεύγεις από σχέσεις που έχουν βολευτεί όταν εσύ ανέχεσαι ή όταν εσύ αντέχεις...

  Και αν με ρωτάς, πάντα θα φοβάσαι μήπως τους χάσεις...

  Και αν με ρωτάς πάντα θα φοβάσαι, μήπως σε αφήσουν... και αν με ρωτάς πάντα θα φοβάσαι μήπως σε προλάβουν κάποιοι άλλοι... γιατί θα μιλάει ο φόβος σου, η ανασφάλεια, η χαμηλή σου αυτό-εικόνα...

  Και θα αγχώνεσαι τόσο πολύ που θα γίνεται σχεδόν μία νέα καθημερινότητα όλο αυτό, μία νέα πραγματικότητα... τόσο νέα, που συχνά δεν θα αναγνωρίζεις τον εαυτό σου...

  Να τα λες τα όχι, να τα βάζεις τα όρια και όταν θα δυσκολεύεσαι να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου μία νέα σχέση ζωής:  Όχι &  Όρια = O2

Ελένη Σολταρίδου – Ψυχολόγος

via

Για να θυμάσαι ότι διαβάζεις

 Το ζήτημα της απομνημόνευσης είναι κάτι που προβληματίζει και ενίοτε ταλαιπωρεί πολλούς ανθρώπους, από φοιτητές που θέλουν να αποστηθίσουν κάποιο μάθημα μέχρι απλούς αναγνώστες που διαβάζουν κάτι και δυσκολεύονται αργότερα να το ανακαλέσουν στη μνήμη τους.

Ποιός είναι όμως ο καλύτερος τρόπος για να αποστηθίζεις ή να θυμάσαι αυτά που μελετάς – διαβάζεις;

Για να βελτιώσετε την κατανόησή σας για οποιοδήποτε θέμα, ανεξάρτητα από το τι είναι αυτό, σημαίνει πρώτα να το κατανοήσετε από όλες τις πλευρές. Για να το πετύχετε αυτό, ξεκινήστε πάντα με ένα πιο απλό βιβλίο για το θέμα. Πολλοί άνθρωποι παίρνουν τα πιο περίπλοκα βιβλία για το θέμα και πιστεύουν ότι θα τα διάβαζαν και θα τα καταλάβαιναν καλύτερα από άλλους. Αλλά επειδή αυτά τα βιβλία είναι πολύπλοκα, συχνά δεν καταλαβαίνουν το θέμα.

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να κάνει κανείς είναι να μπορεί να εξηγήσει αυτό το θέμα σε κάποιον άλλο. Μόλις αρχίσετε να το εξηγείτε σε κάποιον άλλο, θα καταλάβετε γρήγορα τι δεν γνωρίζετε και ποια είναι τα κενά. Στη συνέχεια, επιστρέψτε στα βιβλία και επαναλάβετε και βελτιώστε τη γνώση ώστε να καλυφθούν τα κενά. Από τη στιγμή που μπορείτε να εξηγήσετε κάτι σε κάποιον ακόμα κι αν χρειαστεί να δείτε το βιβλίο, θεωρήστε ότι το έχετε καταλάβει μόνοι σας.

Εδώ είναι όμως μερικές γνώμες από ειδικούς για το πώς να ανακαλούμε όσο γίνεται περισσότερα πράγματα από όσα διαβάζουμε, είτε πρόκειται για επιστημονικά βιβλία, είτε για μυθιστορήματα, είτε απλώς για άρθρα ειδήσεων.

Αυτές είναι οι τεχνικές διαβάσματος που προτείνουν:

1. Ρίξτε μια ματιά πρώτα σε ολόκληρο το κείμενο

   Σύμφωνα με τον καθηγητή νευρολογίας Bill Klemm, πρόκειται για στρατηγική τεχνική στην ανάκληση πληροφοριών. Η πρόταση εδώ δεν είναι να αποφύγετε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο, αλλά να ρίξετε πρώτα μία γρήγορη ματιά εντοπίζοντας τα σημαντικά θέματα και τις λέξεις-κλειδιά ώστε να ξέρετε τι να περιμένετε όταν στη συνέχεια το διαβάσετε εξονυχιστικά. Με το να εξοικειωθείτε με τα γενικά θέματα, θα καταστεί ευκολότερο να θυμηθείτε αργότερα τα επιμέρους.

2. Κρατείστε σημειώσεις στη σελίδα

   «Ποτέ μην διαβάζετε χωρίς μολύβι» συμβουλεύει κάποιος ειδικός. «Υπογραμμίστε προτάσεις που βρίσκετε δυσνόητες, ενδιαφέρουσες ή σημαντικές. Τραβήξτε γραμμές δίπλα από παραγράφους που έχουν σημασία. Φτιάξτε διαγράμματα για να δείτε τη δομή των βασικών ιδεών».

3. Κάντε στον εαυτό σας ερωτήσεις σχετικές με το περιεχόμενο

   Η Ingrid Spielman από το Πανεπιστήμιο του Delaware προτείνει «αλληλεπίδραση» με το κείμενο, ήτοι να κάνουμε ερωτήσεις στον εαυτό μας καθώς το διαβάζουμε. Αν διαβάζετε κάποιο βιβλίο, μπορείτε για παράδειγμα να κάνετε την ερώτηση: «Ποιά είναι η βασική ιδέα αυτού του κεφαλαίου;».

4. Αποτύπωση- Συσχετισμός- Επανάληψη

   Η μνήμη έχει τρία στάδια και το πρώτο είναι η αποτύπωση. Μπορούμε να βελτιώσουμε την εντύπωση που μας κάνει ένα κείμενο με το να κάνουμε μία εικόνα στο μυαλό μας την κατάσταση που διαβάζουμε ή να φανταστούμε τον εαυτό μας να παίρνει μέρος σε αυτά που περιγράφει. Το δεύτερο στάδιο είναι ο συσχετισμός, το να συνδέσουμε δηλαδή αυτό που διαβάζουμε με κάτι που γνωρίζουμε ήδη.
   Για παράδειγμα, ίσως κάποιος από τους χαρακτήρες ενός βιβλίου να έχει το ίδιο όνομα με κάποιον φίλο μας.

   Το τρίτο στάδιο είναι η επανάληψη– όσο περισσότερο διαβάζουμε κάτι, τόσο ποιο δυνατή γίνεται η μνήμη. Αν λοιπόν δεν θέλετε να ξαναδιαβάσετε από την αρχή ένα ολόκληρο βιβλίο, δοκιμάστε να υπογραμμίσετε κάποια σημεία του κειμένου στα οποία θα μπορείτε αργότερα να ανατρέχετε.

   Η δύναμη της επανάληψης δεν μπορεί να ξεχαστεί. Ήταν ένας γιατρός που θεράπευε έναν ασθενή, ο οποίος είχε χάσει εντελώς τη μνήμη του, τόσο πολύ που ο ασθενής είχε ξεχάσει πολλά πράγματα για τον εαυτό του και πράγματα στο σπίτι του. Ο γιατρός του έδωσε μια οδοντόβουρτσα και έβαλε πάστα πάνω της. Ο ασθενής τότε έδειξε στον γιατρό πώς να βουρτσίζει τα δόντια. Γιατί δεν είχε ξεχάσει πώς να βουρτσίζει; Ακριβώς επειδή το είχε επαναλάβει τόσες φορές στη ζωή του, που δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί.

5. Μοιραστείτε τις πληροφορίες με άλλους

   Σε μια ομιλία του στο TED, ο ψυχολόγος Peter Doolitle είπε πως αν θέλουμε να θυμόμαστε αυτά που βιώνουμε, είναι σημαντικό να κάνετε κάτι με όλες αυτές τις πληροφορίες, καθώς η συζήτηση γύρω από αυτά που διαβάζουμε είναι ένας χρήσιμος τρόπος επεξεργασίας του νέου υλικού. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε στους άλλους τι νομίζουμε πως μάθαμε από όσα διαβάσαμε. Κι αν δεν το καταφέρουμε, ανατρέχουμε στο κείμενο και το ξαναδιαβάζουμε.

6. Διαβάστε δυνατά

   Ο καθηγητής ψυχολογίας Art Markman λέει πως το να διαβάζουμε δυνατά προς τον εαυτό μας μας βοηθά να καταλάβουμε και να θυμόμαστε όσα διαβάσαμε. Ωστόσο, επισημαίνει πως αυτή η τεχνική ενδεχομένως λειτουργεί μόνο σε περίπτωση που αυτά που πρέπει να αποστηθίσουμε είναι λίγα. Κι αυτό γιατί οι προτάσεις που κάνουμε ανάγνωση φωναχτά ή ακόμη και ψιθυρίζοντας, μοιραία ξεχωρίζουν. Θυμόμαστε να τις αναπαράγουμε και να τις ακούμε οπότε η μνήμη για αυτές λειτουργεί εντελώς διαφορετικά από τις λέξεις που διαβάζουμε σιωπηλά.

7. Διαβάστε  σε χαρτί

   Το e-reading είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που, όταν θέλουμε να αποφύγουμε έναν τόνο βιβλία μέσα στο σπίτι μας, αφού πλέον μπορούμε να κάνουμε download σχεδόν τα πάντα μέσω διαδικτύου. Ωστόσο οι έρευνες υποστηρίζουν πως αυτό αποδυναμώνει την μνήμη μας. Σύμφωνα με μελέτη, όταν οι άνθρωποι διαβάζουν την ίδια ιστορία σε χαρτί και στο ίντερνετ, στην πρώτη περίπτωση θυμούνται πολλά περισσότερα.

   Αυτό συμβαίνει ίσως επειδή ο σωρός χαρτιών στα χέρια μας δημιουργεί μια «χειροπιαστή αίσθηση προόδου» την οποία σε άλλη περίπτωση δεν νιώθουμε. Στο μεταξύ, άλλη έρευνα απέδειξε πως οι μαθητές έχουν καλύτερες επιδόσεις όταν διαβάζουν κάτι τυπωμένο και μετά καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήσεις παρά όταν το διαβάζουν σε μια οθόνη υπολογιστή.

via

Η μοίρα του πεπρωμένου

 Αν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει μέλλουσα κρίση. Αν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει πίστη. Αν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει Θεός. Αν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει αρετή, δεν υπάρχει κακία. Αν υπάρχει μοίρα, όλα είναι μάταια, όλα τα κάνουμε και μας γίνονται στην τύχη. Δεν υπάρχει έπαινος, δεν υπάρχει κατηγόρια, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει ντροπή, δεν υπάρχουν νόμοι, δεν υπάρχουν δικαστήρια.

 Οδυνηρές οι συνέπειες στη ζωή του ανθρώπου όταν πιστέψει στη μοίρα και το πεπρωμένο.

 Καμιά διδασκαλία, αγαπητέ μου, δεν είναι τόσο πονηρή πραγματικά, και τόσο γεμάτη από αγιάτρευτη σήψη, όσο η διδασκαλία του πεπρωμένου και της μοίρας. Γιατί, αφού ενσταλάξει στις ψυχές εκείνων, που με τρόπο ανόητο την αποδέχτηκαν, ιδέα βλάσφημη και ολέθρια, και τους πείσει να λένε για το Θεό τέτοια πράγματα, που δεν τα λέει κανείς ούτε για τους δαίμονες, φέρνει σύγχυση στη ζωή τους κι όλα τα γεμίζει με θόρυβο και μεγάλη ταραχή.

 Και όλα όσα μας έχει δώσει ο Θεός και η φύση, με τους προφήτες και τους αγίους άνδρες, για να μας διδάξουν και να μας διορθώσουν, όλα τα ανατρέπει και τα καταργεί και τα δείχνει περιττά. Και κάνει το ίδιο, όπως όταν ένας με άρρωστο σώμα που χρειάζεται φάρμακα, και ενώ βρίσκονται κοντά του γιατροί που παρασκευάζουν τα φάρμακα, εκείνος αποφασίζει να μη χρησιμοποιήσει κανένα φάρμακο, ούτε να κάνει κάτι για να απαλλαγεί από την αρρώστια, αλλά να αφήσει τον εαυτό του αδιάφορο και άπρακτο να περιμένει τον αξιοθρήνητο θάνατο. Ή μήπως έτσι δε λέει η μοίρα; Κανένας να μην παρακινεί κάτι χρήσιμο, κανένας να μην ακούει άλλον που παρακινεί. Μάταια υπάρχουν οι νόμοι και οι δικαστές, μάταιες οι παρατηρήσεις και οι συμβουλές, μάταιος ο φόβος της τιμωρίας, μάταιες οι τιμές και τα βραβεία στους ενάρετους. Ούτε αν ενδιαφερθείς έχεις κάποιο όφελος, ούτε αν αδιαφορήσεις θα ζημιωθείς σε τίποτε. Ούτε όταν είσαι παιδί να πηγαίνεις στο σχολείο, ούτε όταν γίνεις άνδρας να υπακούς στους νόμους, να μη δίνεις προσοχή σε χρήσιμες συμβουλές και νουθεσίες. Τι μπορεί να σου προσφέρει ο κόπος; Όπως το ανερμάτιστο πλοίο που είναι χωρίς ναύτες και κυβερνήτη, έτσι ας φέρεσαι κι εσύ εγκαταλείποντας το πηδάλιο του νου σου στην τρικυμία. Πες μου, θέλεις να τα παραδεχτούμε αυτά που λέγονται για τη μοίρα και να μην κάνουμε τίποτε για να σώσουμε τη ζωή μας;

 Ας αφήσουμε όμως για λίγο το ζήτημα της ψυχής κι ας συζητήσουμε γι’ αυτήν εδώ τη ζωή. Να παραδεχτούμε τη μοίρα που τα λέει αυτά, κι ούτε τους υπηρέτες που σφάλλουν να τιμωρήσουμε, ούτε τους παρασυρμένους στην ακολασία να προσπαθήσουμε να επαναφέρουμε, ούτε τους παρανόμους να οδηγήσουμε στο δικαστήριο, ούτε στους νόμους να υπακούσουμε; Θα ήθελα να συμβούν έστω για λίγο αυτά, ώστε να μπορέσετε να διαπιστώσετε στην πράξη αυτή την ολέθρια και βλαβερή διδασκαλία. Γιατί αν είναι να γίνουν υποχρεωτικά τα όσα «γράφει» η μοίρα, είτε εμείς φροντίζουμε είτε αδιαφορούμε, τότε κανένας γεωργός να μη ζεύξει το βόδια του, να μη σύρει το άροτρο, να μην ανοίξει αυλάκι, να μη ρίξει σπόρο, να μην περιμένει την κατάλληλη εποχή του χρόνου, να μην αντιμετωπίσει το ψύχος και τη διαρκή βροχή και τις ταλαιπωρίες και τους κόπους κατά το διάστημα του χρόνου, να μην ακονίσει το δρεπάνι του και να μη θερίσει τον αγρό του, να μην τρίψει τα στάχυα, να μη φυτεύει και καλλιεργεί δέντρα, γενικά να αφήσει την καλλιέργεια και να καθίσει στο σπίτι του και να κοιμάται όλη την ώρα, γιατί οπωσδήποτε αν είναι γραμμένο από τη μοίρα και προαποφασισμένο θα έρθουν μόνα τους τ’ αγαθά στο σπίτι. Αν όμως η Κλωθώ[1] γυρίσει αντίθετα το αδράχτι της, ο γεωργός κι αν κοπιάσει χίλιες φορές, κανένα αποτέλεσμα δεν θα ’χει στους κόπους και τους ιδρώτες του.

 Γιατί λοιπόν δεν συμβουλεύετε τους ανθρώπους να ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο, αν φυσικά πιστεύετε όντως στην μοίρα; Για ποιο λόγο δεν τα συμβουλεύετε αυτά, για να μάθετε στην πράξη τα καλά της μοίρας; Θέλεις να μου δείξεις τι πράγματι έχει γραφεί από τη μοίρα; Κατάργησε τη γεωργία, μην ασχολείσαι με τη ναυτιλία, διώξε όλες τις βιοτικές τέχνες, και κανείς ας μην εργάζεται την τέχνη του, ούτε ο οικοδόμος, ούτε ο χαλκουργός, ούτε ο υφαντής, ούτε άλλος κανείς από αυτούς που εξυπηρετούν την καθημερινή μας ζωή να ασκήσει την τέχνη του, και τότε θα δεις καλά ποιες είναι οι συνέπειες της μοίρας, τότε θα την αντιληφθείς καλά, τότε θα διαπιστώσεις πόσο ολέθριο είναι το να πιστεύει κανείς σ’ αυτή.

 Και γιατί μιλάω μονάχα για τις τέχνες που εξυπηρετούν τη ζωή μας; Ας υπάρχουν οι τέχνες και καμιά να μην καταργήσεις, αλλά ο καθένας να μη φροντίζει για τις υποθέσεις του, να μη φροντίζει για τις οικογενειακές του ασχολίες, αλλά να αναθέσει στη μοίρα να διευθετήσει όλες τις υποθέσεις του, και τότε θα μάθει την ωφέλειά της όταν θα βασανίζεται και θα μαστιγώνεται για να αποδώσει τους φόρους και καθώς δεν θα έχει, θα καταφεύγει στη δικαιολογία της μοίρας, αλλά κανείς δεν θα τον προσέχει.

 Μέχρι πότε θα είμαστε παιδιά στο μυαλό; Μέχρι πότε θα συνεχίζουμε να λέμε ανοησίες; Μέχρι πότε θα αγνοούμε τον Κύριό μας; Αν η μοίρα κάνει τους κακούς και τους καλούς, τότε γιατί συμβουλεύεις το παιδί, γιατί το νουθετείς; Όλα τότε είναι χωρίς λόγο και μάταια. Αν η μοίρα κάνει τους πλούσιους και τους φτωχούς, τότε μη στείλεις το παιδί σε σχολεία για να μορφωθεί, μην του εξασφαλίσεις χρήματα, μην κάνεις τίποτα για να του αυξήσεις την περιουσία, αλλά ανάθεσε στη μοίρα τα σχετικά μ’ αυτό. Κι όμως, δεν το τολμάς αυτό. Βλέπεις ότι δεν παραδέχεσαι τη δύναμή της στα μεγαλύτερα, και την εμπιστεύεσαι στα μικρότερα; Γιατί αν πραγματικά υπάρχει μοίρα άφησε το παιδί σου να συναναστρέφεται και με κακούς ανθρώπους και με διεφθαρμένους να διαφθείρεται, αφού όπως και να είναι θα σου γίνει ότι η μοίρα έχει γραμμένο και αποφασισμένο. Και βέβαια έτσι είναι, λέει, έτσι είναι. Για ποιο λόγο λοιπόν στενοχωρείς και τον εαυτό σου και τους άλλους; Και γιατί λέω για τα παιδιά σου, αφού δεν ανέχεσαι να το κάνεις αυτό ούτε για τους υπηρέτες σου, αλλά και τους απειλείς και τους φοβερίζεις, και κάνεις καθετί για να σου γίνει καλός ο υπηρέτης και δεν εμπιστεύεσαι τη μοίρα; Και για ποιο λόγο τον τιμωρείς όταν γίνει κακός; Αφού η κακία του δεν προέρχεται από τον ίδιο, αλλά από τη μοίρα, που τον έσπρωξε σ’ αυτή. Για ποιο λόγο πάλι τον επαινείς όταν γίνει καλός; Γιατί το κατόρθωμα δεν είναι δικό του, αλλά της μοίρας. Μάλλον ούτε καλός ούτε κακός είναι κανείς· διότι όποιος δεν κάνει από μόνος του το ένα απ’ τα δύο, αλλά αναγκάζεται από άλλον, τότε ούτε το ένα είναι ούτε το άλλο. Για ποιο λόγο λοιπόν επαινούμε τους ανθρώπους; Για ποιο λόγο τους κατακρίνουμε; Για ποιο λόγο σ’ άλλους δίνουμε κατάρες και σε άλλους ευχές; Βλέπεις σε ποιο παραλογισμό μας οδήγησε η διδασκαλία για τη μοίρα;

 Η πίστη στη μοίρα οδηγεί στον παραλογισμό

  Έτσι, λοιπόν, κανείς δεν είναι σώφρονας, κανείς δεν είναι ακόλαστος, κανείς δεν είναι πλεονέκτης κανείς δεν είναι δίκαιος. Καταργείται και η αρετή και η κακία, και άδικα βρισκόμαστε σ’ αυτήν εδώ τη ζωή, και μάλλον όχι άδικα αλλά και για κακό. Και πώς δεν είναι άπρεπο, από την ανάγκη της μοίρας να εξωθούμαστε στην κακία, και πάλι από τη δύναμη της ίδιας μοίρας να τιμωρούμαστε με την χειρότερη τιμωρία, ενώ θα έπρεπε να ελεηθούμε· και μισούμαστε και τιμωρούμαστε, ενώ έπρεπε να τιμώμαστε; Γιατί αυτός που αδικείται και υπέστη τη βία, (στην προκειμένη περίπτωση από τη μοίρα), δεν πρέπει να τιμωρείται, αλλά να τιμάται. Ενώ εμείς και αδικούμαστε, με το να πράττουμε το κακό εξαιτίας της μοίρας, και υπομένουμε την τιμωρία. Γιατί ποιο πράγμα μπορεί να είναι περισσότερο παράλογο από το να υποφέρουμε επειδή οδηγηθήκαμε από τη μοίρα προς το κακό και επί πλέον να τιμωρούμαστε γιαυτό; Η μοίρα έκανε κάποιον φονιά και τον καταδικάζει σε θάνατο επειδή υπάκουσε σ’ αυτήν. Ποια διδασκαλία μπορεί να αποβεί πιο βλαβερή απ’ αυτή; Είναι σαν να έσπρωξε κάποιος στον γκρεμό έναν, και ύστερα αφού τον πιάσει να ζητά πάλι να τον τιμωρήσει γιαυτό. Ή πάλι, σαν να παραδίνει κάποιος σε βάναυση κυρία ένα δούλο να τον βασανίζει και να του φέρεται τόσο άσχημα, και έπειτα να απαιτεί την τιμωρία του για τη δουλεία και την αιχμαλωσία του.

 Πες μου, μπορεί να υπάρξει άλλο πράγμα περισσότερο παράλογο και αθλιότερο απ’ αυτό; Αν αυτά έτσι έχουν, κι αν οι εχθροί και οι πολέμιοι ξέρουν να συγχωρούν τους αντιπάλους τους, όταν τους κάνουν κάποιο μεγάλο κακό χωρίς να θέλουν να πράξουν κάτι εναντίον τους, κι η μοίρα δεν ξέρει να συγχωρεί τους υπάκουους και πάντοτε πιστούς της ή, μάλλον, αυτούς που έχει καταναγκάσει, και ζητά να τους τιμωρήσει γιαυτά ακριβώς που τους ανάγκασε να κάνουν, τότε πες μου, ποιος βόρβορος, ποιος λαβύρινθος, ποια ζάλη μπορεί να μοιάσει με τη σύγχυση αυτή; Δεν μου είναι αρκετή μια αδικία, ότι χωρίς να έχω φταίξει σε τίποτα, έχω ριχτεί στην κακία, και ότι άλλος χωρίς να κάνει κανένα καλό, γίνεται καλός και απολαμβάνει τιμές στη ζωή του. Δεν μου είναι αρκετή λοιπόν η αδικία αυτή, ότι δηλαδή η μοίρα χωρίς λόγο εμένα με έκανε κακό κι εκείνον τον έκανε καλό, αλλά προσθέτει και άλλη, το ότι δεν κρίνει δίκαια, ούτε σαν άνθρωπος. Οι άνθρωποι είναι τόσο φιλάνθρωποι και καλοί, ώστε ξεχωρίζουν όσα γίνονται με τη θέλησή μας απ’ όσα γίνονται χωρίς αυτήν. Και αυτή, η μοίρα, σαν Ερινύα διοικεί τα ανθρώπινα και σαν πονηρός δαίμονας συγχέει τα πάντα.

 Αν λοιπόν δεν υπάρχει Θεός που να εποπτεύει τα πάντα, αυτή η άποψη αποδεικνύεται λάθος από κάθε μεριά. Γιατί δεν είναι δυνατόν μέσα σε τόση τάξη και αρμονία να μην υπάρχει η πρόνοια του Θεού. Αν δεν υπάρχει Θεός πώς έγιναν όλα αυτά; Αν υπάρχει, πώς αδιαφορεί γιαυτά; Γιατί αν τα δημιούργησε Εκείνος, πρόσεξε την ασέβεια και τη μεγάλη βλασφημία. Αν όμως δεν τα δημιούργησε, αλλά αφού δημιουργήθηκαν αδιαφορεί γιαυτά, πάλι η κατηγορία εναντίον Του δεν είναι πιο μικρή απ’ την προηγούμενη. Βλέπεις πόσο πολύ στενά πιέζεται ο διάβολος όταν είναι να οδηγήσει τους ανθρώπους στη μανία εναντίον του Κυρίου;

 Η πίστη στη μοίρα αποτελεί δικαιολογία για να αποφύγουμε τον αγώνα για την αρετή

 Θέλεις να με πείσεις ότι υπακούς στη μοίρα και νομίζεις πως είναι μια αλήθεια αυτή η διδασκαλία; Μην κατηγορείς τότε τη γυναίκα που μοιχεύεται, ούτε να εξοργιστείς, ούτε να οδηγήσεις το μοιχό στο δικαστήριο. Κι αν δεις να τρυπούν τον τοίχο, μην πιάσεις τον κλέφτη και μην απαιτήσεις την τιμωρία του. Γιατί δεν το έκανε με τη θέλησή του, όπως εσύ λες. Αδιαφόρησε για όλες τις υποθέσεις σου, γιατί θα συμβούν οπωσδήποτε αυτά που είναι γραμμένα από τη μοίρα. Σκόρπισε το χρυσάφι που έχεις, αδιαφόρησε για το σπίτι σου, για τις αγορές, για τους υπηρέτες σου. Από την αδιαφορία σου σε τίποτε δεν θα ζημιωθεί η αδιαφορία της μοίρας. Εν τέλει όμως δεν θα ανεχτείς τίποτε από αυτά, γιατί πείστηκες απ’ τα πράγματα, ότι δεν πρέπει να αποδεχτείς τη διδασκαλία για τη μοίρα. Γιατί λοιπόν την επικαλείσαι σαν δικαιολογία όταν αμαρτάνεις, αφού δεν την παραδέχεσαι καθόλου; Βλέπεις ότι η διδασκαλία αυτή από πουθενά αλλού δεν μας έρχεται, παρά από την αδιαφορία και την αμέλεια μας, και για να ξεφύγουμε από το να κοπιάσουμε για την αρετή;

 Αν, ακόμη, υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει μέλλουσα κρίση. Αν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει πίστη. Αν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει Θεός. Αν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχει αρετή, δεν υπάρχει κακία. Αν υπάρχει μοίρα, όλα είναι μάταια, όλα τα κάνουμε και μας γίνονται στην τύχη. Δεν υπάρχει έπαινος, δεν υπάρχει κατηγόρια, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει ντροπή, δεν υπάρχουν νόμοι, δεν υπάρχουν δικαστήρια.

 Γιατί ο Θεός ανέχεται τη διάκριση πλουσίων και φτωχών στον κόσμο μας

  Από ποια αιτία τότε, θα ρωτήσεις, ο ένας είναι πλούσιος κι ο άλλος φτωχός; Βέβαια, κι αν ακόμα δεν γνωρίζουμε την αιτία αυτή, θα ήταν προτιμότερο να μένουμε στην άγνοια παρά να παραδεχτούμε άλλη παράλογη διδασκαλία. Γιατί είναι καλύτερο να αγνοούμε καλώς, παρά να γνωρίζουμε κακώς· επειδή το πρώτο δεν επισύρει καμιά κατηγορία, το δεύτερο πάλι δεν έχει καμιά συγχώρεση. Όμως τώρα με τη χάρη του Θεού μας έγινε φανερό για ποια αιτία ο ένας ζει μες στα πλούτη κι ο άλλος μες στη φτώχεια. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει κανείς πλούσιος, άλλοι δίκαιοι και άλλοι άδικοι. Δηλαδή, πλουτίζει κάποιος ή γιατί κληρονόμησε πατρική περιουσία ή γιατί ασχολήθηκε με εμπόριο κι απάτες, ή γιατί άρπαξε τα ξένα κτήματα ασκώντας βία, ή γιατί έκανε πλούσιο γάμο, ή γιατί κέρδισε από τη γεωργία, ή από την τέχνη, ή από κάτι τέτοιο. Ομοίως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει κάποιος ή να είναι φτωχός. Ή γιατί αδικήθηκε ή συκοφαντήθηκε, ή γιατί εξαπατήθηκε, ή γιατί κατασπατάλησε την περιουσία του, ή γιατί ζει ως τεμπέλης ή αδιάφορος, ή για κάποια άλλη αιτία.

 Και για ποιο λόγο, θα ρωτήσεις ο ένας τρέφει πόρνες και παράσιτους και κόλακες και κακομεταχειρίζεται τους συνανθρώπους του, κι ενώ ζει αυτήν την άσωτη και ανήθικη ζωή, τρέχουν σ’ αυτόν τα χρήματα σαν από κάποια πηγή; Ενώ κάποιος άλλος που ζει με καλοσύνη και με σωφροσύνη και με δικαιοσύνη και με τις άλλες αρετές, δεν έχει ούτε την αναγκαία τροφή; Επειδή ο ένας είναι καλός και προτίμησε τον επίπονο βίο της αρετής, ενώ ο άλλος είναι κακός και προτίμησε τον άσωτο και ανήθικο δρόμο της κακίας; Για ποιο λόγο ο κακός ζει μες στα πλούτη, ενώ ο αγαθός ζει μες στη φτώχεια; Για να λάβει ο μεν ένας μεγαλύτερο το στεφάνι και την ανταμοιβή, αν υπομείνει μέχρι το τέλος με καρτερία, κι ο άλλος για να λάβει μεγαλύτερη τιμωρία και καταδίκη, αν δεν αλλάξει και γίνει καλύτερος και δεν γνωρίσει τον Κύριό του. Γιατί οι ανέσεις που δίνονται από το Θεό σ’ αυτούς που παραμένουν κακοί, τους προξενούν μεγαλύτερο βάρος, και η αφθονία επίσης των αγαθών που δίνει σ’ αυτούς που δεν τα μεταχειρίζονται καλά, τους γίνεται αφορμή για μεγαλύτερη κατηγορία. Έτσι λοιπόν και οι θλίψεις και η στέρηση των αγαθών γίνονται αφορμή για μεγαλύτερα στεφάνια, κι αν κάπου παραπέσουν. Γιατί υπάρχει κάποια σχετική συγνώμη. Γιατί τα αμαρτήματα δεν κρίνονται όλα μ’ έναν τρόπο, αλλά διαφορετικά κρίνεται ο πλούσιος απ’ τον φτωχό. Ο ένας με επιείκεια, ο άλλος χωρίς επιείκεια. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως υπάρχει ένας κλέφτης κι ένας τίμιος, ο ένας πλούσιος και ο άλλος φτωχός. Ο φτωχός έχει κάποια, έστω και ανώφελη, δικαιολογία, την ανάγκη που προέρχεται από τη φτώχεια, ενώ ο άλλος, ο πλούσιος, δεν έχει καμία πιστευτή ή λογική δικαιολογία.

 Ώστε όσο υστερεί ο φτωχός στην παρούσα ζωή, τόσο περισσότερο πλεονεκτεί σε έργα αγαθά στη μέλλουσα ζωή, και ο πλούσιος στις αμαρτίες. Μη νομίσεις λοιπόν πως ο φτωχός αδικείται, ούτε πως ο πλούσιος κερδίζει. Όπως συμβαίνει με τους κακούς, όσοι δηλαδή τιμωρηθούν εδώ, αυτοί ή καθαρίστηκαν απ’ όλες τις αμαρτίες, ή εκεί τιμωρούνται λιγότερο, επειδή τιμωρήθηκαν εδώ με μεγάλες κακοπάθειες, έτσι συμβαίνει και με τα αγαθά, όσοι απολαύσουν τιμές εδώ και παραμείνουν πονηροί, αυτοί έχουν την τιμή που απόλαυσαν αφορμή για μεγαλύτερη τιμωρία όταν πάνε στην άλλη ζωή. Πρόσεξε πώς ο Θεός παντού κατηγορεί τους κακούς για τις τιμές που απολαμβάνουν σ’ αυτήν εδώ τη ζωή· «Σου έδωσα όλη την περιουσία του Κυρίου σου»[2], Και πάλι ελέγχει τους ιερείς για τις τιμές που απολάμβανα την εποχή του Ηλί. Και αλλού πάλι: «Από τους νέους σας διάλεξα τους προφήτες και από τα παιδιά σας τους αφιερωμένους μου».[3] Και παντού τους υπενθυμίζει όσα έγιναν στην έρημο. Ώστε, όταν δεις τον πλούσιο να αδικεί, να είναι πλεονέχτης, να αρπάζει, θρήνησέ τον γιαυτό κυρίως, γιατί κάνει αυτά ενώ είναι πλούσιος, κι έχει τιμωρία μεγαλύτερη. Όταν δεις φτωχό να φροντίζει πολύ για την αρετή, θαύμασέ τον γιαυτό κυρίως, γιατί το κάνει αυτό ενώ είναι φτωχός.

 Αν αυτά τα ξεκαθαρίσεις με ακρίβεια μέσα σου, ποτέ δεν θα ταραχτείς με όσα συμβαίνουν σ’ αυτήν εδώ τη ζωή, αν αποβλέπεις στα μελλοντικά, αν πιστέψεις ότι τα παρόντα δεν έχουν καμία αξία, αν ελπίζεις πάντοτε σε εκείνα, αν αποχωρίσεις τον εαυτό σου από αυτά. Και μακάρι να αξιωθούμε όλοι μας τα αγαθά εκείνα με τη χάρη του Χριστού. Αμήν.

 

____________________________

[1] Μία από τις τρεις Μοίρες που κατά την μυθολογία έκλωθε το νήμα της ζωής.

[2] Β΄ Βασιλ. 12,8.

[3] Αμώς 2.11.

 

Λόγοι

 περί μοίρας και προνοίας, 

περί θανάτου, και περί 

της μελλούσης κρίσεως

via

Η ζωή είναι μία και ταυτίζεται με την ζωή του Θεού

  Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  Το ότι η ΖΩΗ (δηλαδή το να «Υπάρχεις», το να «Βιώνεις κάποιες αντικειμενικές εμπειρίες», το να «Ζεις») είναι κάτι πολύ ΕΥΡΥΤΕΡΟ από «αυτό» που συλλαμβάνει ο συνηθισμένος άνθρωπος είναι (αυτή η αντίληψη) και λογικό και αποδεκτό. Πάλι, το ότι υπάρχουν κι «άλλα είδη Ζωής» στο μεταφυσικό χώρο (στα μεταφυσικά πεδία, στις υπερκόσμιες διαστάσεις, στους αόρατους κόσμους…) κι αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Όχι μόνο αποτελεί πανάρχαια αντίληψη στους κόλπους της «παγκόσμιας θρησκευτικής παράδοσης», αλλά κι όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι όπως ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Ορφέας, κι οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτωνας, ο Πλωτίνος, κι άλλοι, έχουν μιλήσει γι’ αυτό. Αν δεν υπάρχουν πολλές αναφορές στην «ζωή στους άλλους κόσμους», ο κυριότερος λόγος είναι ότι έχουμε ένα πολύ σημαντικό έργο (που πρέπει να πραγματοποιήσουμε) εδώ, στην γη. Πρέπει να αρχίσουμε από εδώ, που είμαστε. Και μετά το «θέμα» δεν προσφέρεται για την ικανοποίηση της απλής περιέργειας…

  Η ΖΩΗ (η ΥΠΑΡΞΗ, με όλες τις ποικιλίες των Φαινομένων της Ζωής) έχει ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΗΓΗ στην Οποία Συγχωνεύονται όλες οι «Έννοιες», του ΕΙΝΑΙ, της Ύπαρξης, της Ενότητας, της Ταυτότητας των Πάντων στην Ουσία τους… Δεν Υπάρχει παρά Αυτό το ΕΝΑ, το ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΚΑΤΙ που Αποκαλούμε ΘΕΟ, στην Βάση των Πάντων, (Κάθε Αντίληψης, Κάθε Ύπαρξης, Κάθε Ζωής). Από Αυτό το Ένα Δημιουργείται (όχι στο Επίπεδο της Ουσίας αλλά μόνο στο Επίπεδο των Εκδηλώσεων) στα κατώτερα πεδία ύπαρξης ο κόσμος της πολλαπλότητας… Το «Πνεύμα» Αποτελεί το Μεταβατικό Στάδιο όπου το «ΕΝΑ Γίνεται Πολλά» (κι αντίστροφα). Ο «Νους» είναι ο κόσμος της οντολογικής πολλαπλότητας. Η «Ψυχή» είναι ο κόσμος της ατομικής εκδήλωσης των όντων. Κι ο κόσμος της Ύλης είναι ο κόσμος των φαινομένων όπως τον γνωρίζουμε με τις εξωτερικές αισθήσεις μας…

  Στην πραγματικότητα Η ΖΩΗ (στην Βαθύτερη Ενότητά της) ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, στην Ποικιλία των Εκδηλώσεών της. Σε όλα τα Πεδία Ύπαρξης τα όντα που βιώνουν την εξωτερική πολλαπλότητα αλλά «συναισθάνονται» (Βαθιά Μέσα τους) την Αληθινή (Απόλυτη) Ουσία τους, έχουν «αντίληψη Αυτής της Ενότητας της Ζωής». Όλα αυτά τα όντα που Βιώνουν στο Βάθος της Ύπαρξής τους την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΥΣΙΑ, αποτελούν την ΜΕΓΑΛΗ ΦΥΣΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Αυτή η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ υπάρχει ακριβώς εξαιτίας της «Φυσικής Κατάστασης των όντων» (της Αφυπνισμένης Συνείδησης που Αντιλαμβάνεται την Ενότητα της Ουσίας) και δεν είναι δημιούργημα κάποιας προσπάθειας (Υπερβατικής ή κοσμικής), κάποιας οργάνωσης…

  Στον Χώρο της Ύπαρξης υπάρχουν πολλά Πεδία Ύπαρξης. Όσο Ανυψωνόμαστε στους Ανώτερους Κόσμους Βιώνουμε όλο και πιο βαθιά την «Κατάσταση της Ενότητας της Ουσίας»… Όσο απομακρυνόμαστε προς τους εξωτερικούς κόσμους έχουμε εμπειρία της Διάσπασης, της πολλαπλότητας, της ατομικής ύπαρξης.

  Όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι, όπως ο Βούδας, ο Ορφέας, μίλησαν (με τον τρόπο τους ο καθένας και στα πλαίσια της «φιλοσοφικής παιδείας» της κοινότητάς τους, με όρους κατανοητούς από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός τους) ακριβώς για την «Μοναδική Πραγματικότητα που Βρίσκεται στην Βάση των Πάντων», για την Εξέλιξη της Ύπαρξης, την Αφύπνιση της ατομικής ύπαρξης στην Πραγματικότητα του Είναι, και για την Μεγάλη Ιερή Κοινότητα που δημιουργείται τελείως φυσικά σε όλους τους κόσμους της δημιουργίας, (κι όχι τεχνητά ή με οργανωτικές παρεμβάσεις, είτε από υπερκόσμια όντα, είτε από ανθρώπους αυτού του πλανήτη…)… Οι πιο «κοντινοί» οπαδοί των Διδασκάλων (κι αυτοί που «κατανοούν, μέσα στους αιώνες, την Διδασκαλία τους, κι Αντιλαμβάνονται την Μοναδική Ουσία των πάντων), εξαιτίας ακριβώς του γεγονότος ότι Βιώνουν στα Βάθη της Ύπαρξής τους την Ενότητα του Όντος ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΦΥΣΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ… Όταν όμως, αργότερα (από την εποχή των Διδασκάλων), στον «Κύκλο των πιστών» εισχώρησαν άνθρωποι που δεν είχαν αυτή την Εμπειρία, τότε, αυτοί οι άνθρωποι, «υποκατέστησαν» την ΦΥΣΙΚΗ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, με τεχνητούς θρησκευτικούς οργανισμούς στο Όνομα των Διδασκάλων («καπηλευόμενοι» το Έργο τους προς ίδιον όφελος), με βάση την Διδασκαλία τους όπως την «καταλάβαιναν» («παρερμηνεύοντάς» την συνήθως), και την πρακτική θρησκευτική και λατρευτική ζωή, όπως «νόμιζαν» αυτοί (και που συχνά δεν έχει «σχέση» με την «διδασκαλία» των Ιδρυτών των θρησκειών)… Οι θρησκευτικοί οργανισμοί που «προέκυψαν», η Βουδιστική Σάνγκα (η βουδιστική μοναχική κοινότητα), οι «ορφικοί θίασοι», οι χριστιανικές εκκλησίες, δεν ήταν (ΙΣΤΟΡΙΚΑ) παρά απομιμήσεις της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΕΡΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, χωρίς κανένα μεταφυσικό βάθος. Ήταν ανθρώπινες οργανώσεις (κατά το Πρότυπο και κατ’ απομίμηση) της ΙΔΕΩΔΟΥΣ (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ) ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ… Σήμερα, αυτοί οι θρησκευτικοί οργανισμοί έχουν διαφθαρεί τελείως, αφού υπηρέτησαν για χιλιετηρίδες τους (ανήθικους) κοσμικούς σκοπούς των οπαδών τους και των «πολιτικών προϊσταμένων» τους… από τους Ρωμαίους και βυζαντινούς κοσμοκράτορες μέχρι τις σύγχρονες πολιτικές μαριονέτες που «αποφασίζουν» για τις τύχες του κόσμου…

  Αναφορές στην ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ (στην ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ, της Ουσίας, πέρα από την φαινομενική πολλαπλότητα) δεν έκαναν μόνο οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι που ίδρυσαν κάποια «θρησκεία» (και που δεν φέρνουν ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ για την «μετεξέλιξη» της θρησκείας τους σε «παρωδία»…). Για την Ίδια Μεταφυσική Πραγματικότητα μίλησαν κι όλοι οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι, όχι μόνο στην Ελλάδα (Πλάτωνας, Στωικοί, Επίκουρος, Νεοπλατωνικοί…) αλλά και στην Ινδία (Δάσκαλοι των Ουπανισάδ, Σανκάρα…), και στην Κίνα, κι αλλού… κι ο «κύκλος των μαθητών» που δημιούργησαν ήταν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στα πρότυπα της «Ιερής Θρησκευτικής Κοινότητας»… Ακόμα και στην διάρκεια των τελευταίων δύο χιλιάδων χρόνων, «μη επίσημοι» θρησκευτικοί οργανισμοί, μυστικές εταιρείες, διδασκαλίες, έχουν σαν αντικείμενο την Ίδια Πραγματικότητα…

  ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

  Από την άλλη μεριά, οι κοινωνίες των ανθρώπων, κατά κανόνα αποτελούμενες από ανθρώπους μη ανεπτυγμένους πνευματικά, ανθρώπους που δεν έχουν καμία εμπειρία (της Εσωτερικής Φύσης μας) και καμία επαφή με τον «Εσωτερικό Κόσμο του Αληθινού Όντος», ανθρώπους απορροφημένους στις ψυχοσωματικές λειτουργίες που επηρεάζονται και διαμορφώνονται και κινούνται από την βιολογική βάση, την υλική ύπαρξη, τον υλικό κόσμο (τις υλικές συνθήκες και καταστάσεις…)… αντανακλούν ακριβώς την «ποιότητα» των ανθρώπων που τις αποτελούν…

  Αυτές οι κοινωνίες στηριγμένες στην εξωτερική φύση των ανθρώπων, την ζωώδη, την υλική, στηρίζονται σε συνήθειες, δράσεις, νοοτροπίες και θεσμούς, όπως ο ψυχολογικός εγωισμός (που έχει βιολογική βάση), η ατομική επιβίωση, το δίκαιο του ισχυρότερου, η «ιδιοκτησία», η άνιση ανταλλαγή (προς όφελος των ισχυρότερων, που νομοθετούν και κατοχυρώνουν νομικά την κλεψιά), η βίαιη επιβολή μίας κοινωνικής αδικίας που ονομάζουν «κράτος δικαίου» (και που επιβάλλουν οι πλουτοκράτες και εκτελούν τα πολιτικά τους φερέφωνα με τους ανήθικους μισθοφόρους των σωμάτων ασφάλειας του «κράτους»), η εκμετάλλευση της εργασίας των πολλών (οι αφελείς νομίζουν ότι καταργήθηκε η «δουλεία» στα πολιτισμένα κράτη μας, ενώ απλά έλαβε άλλες μορφές και ονομασίες), η «κοινοβουλευτική απάτη» των σύγχρονων «δημοκρατιών» (που υφαρπάζει την εξουσία, είτε πετώντας ένα κομμάτι ψωμί στα κομματόσκυλα, είτε παραπλανώντας τους αφελείς, είτε εκμεταλλευόμενοι την ανοχή όσων είναι αηδιασμένοι από την σύγχρονη πολιτική απάτη κι απέχουν από τα «κοινά»…), η ιδεολογική σύγχυση και αμάθεια που ανυψώνει την σημαία της «συντεταγμένης πολιτείας» της «παιδείας», του «πολιτισμού» της «πατροπαράδοτης θρησκείας», στέλνοντας στην πυρά όσους θα ήθελαν ένα πιο ώριμο άνθρωπο, μία πιο δίκαιη κοινωνία, μία πιο ανθρώπινη ζωή…

  Με αυτούς τους «πρωτογενείς θεσμούς» (και θεσμοθετημένες λειτουργίες της κοινωνίας), διαμορφώθηκε ο κόσμος εδώ και χιλιάδες χρόνια… Η δήθεν ιστορική, πολιτισμική, πολιτική, εξέλιξη, άφησε ανέπαφους αυτούς τους θεσμούς (αφού υπηρετούν τα συμφέροντα των κάθε είδους «κρατούντων»), ενώ διαμορφώθηκε, πάντα πάνω σε αυτή την θεσμική βάση, μία δευτερογενής οργάνωση της κοινωνίας, που είναι όμως επιφανειακή… ένα λούστρο πολιτισμού (;)… Το «βαθύ κράτος» (δηλαδή οι βασικές οργανωτικές δομές κάθε κοινωνίας) είναι το ίδιο μέσα σε όλη την ιστορική εξέλιξη… Επιφανειακά μπορούμε να έχουμε πολιτική εξέλιξη, να περνάμε από την (αρχαϊκή) δημοκρατία στην βασιλεία, στην «κοσμοκρατορία», σε άλλες μορφές εξουσίας, μέχρι την σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία ή την υφαρπαγμένη εξουσία των ολοκληρωτικών καθεστώτων… αλλά όλα αυτά είναι επιφανειακά. Σε όλες τις κοινωνίες («ελεύθερες», δικτατορικές, χριστιανικές, ισλαμικές, «αθεϊστικές», της Ευρώπης της Αμερικής, της Ασίας, της Αφρικής, της Αυστραλίας…) στην «Βάση» λειτουργούν οι αρχικοί πρωτογενείς θεσμοί, το «δίκαιο του ισχυρότερου», η «ιδιοκτησία» (κι η «συσσώρευση» πλούτου από λίγους), η «θεσμοθετημένη κλεψιά», του «κράτους», της «τράπεζας», της «εργασίας», η «άδικη συναλλαγή» κι η εκμετάλλευση του αδύνατου, η βίαιη (αλλά «νόμιμη») καταστολή κάθε «διαμαρτυρίας» για την όποια αδικία, ο «πολιτισμός» του «εισιτηρίου» και της «κονσέρβας»… ένα «μπάχαλο» που ονομάζεται «πολιτισμένη κοινωνία»… Επιφανειακά βέβαια οι πολιτικοί και οι «διανοούμενοί» της εμφανίζουν τη κοινωνία σαν «δημοκρατική», «πολιτισμένη», κλπ. Αλλά οι άνθρωποι ζουν την καθημερινή κόλαση και συνειδητοποιούν ότι πραγματικότητα είναι αυτό που ζουν κι όχι τα ονόματα (οι χαρακτηρισμοί) που δίνει στην ζωή και την κοινωνία ο κάθε «ηλίθιος» που έχει το θράσος να θέλει να «κυβερνά» ή να «καθοδηγεί» εκμεταλλευόμενος την ανοχή μας (για οποιοδήποτε λόγο)… Ο «διαχωρισμός» της Αλήθειας (της πραγματικότητας, του γεγονότος) από τον «λόγο» από την «περιγραφή» δεν είναι απλά «πολιτική απάτη» και «υποκρισία», είναι «βαθιά ανηθικότητα» και «αρρώστια»…

  ΟΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΣΟΦΟΙ ΚΙ ΟΙ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

  Στην πραγματικότητα, ο πνευματικός κόσμος που αντιλαμβάνονται, βιώνουν και διδάσκουν όλοι οι Μεγάλοι Πνευματικοί Ηγέτες της ανθρωπότητας, ο Βούδας, ο Πλάτωνας, ο Σανκάρα, ο Κρισναμούρτι (για να αναφέρουμε μόνο μερικούς…), δεν έχει καμία σχέση με τον «πραγματικό κόσμο της καθημερινότητας» εκεί έξω, στις ανθρώπινες κοινωνίες… Είναι αλήθεια πως όλοι οι «πνευματικοί άνθρωποι», πέρα από την προσπάθεια να μιλήσουν για μία «ΑΛΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ», έκαναν (αναγκαστικά) «φιλοσοφία της ιστορίας» και «κριτική πολιτισμού» (όχι βέβαια με «ακαδημαϊκό τρόπο», αλλά με «ουσιαστικό»). Μεγάλοι Φιλόσοφοι, όπως οι Σοφιστές, ο Πλάτωνας, οι Κυνικοί, ο Επίκουρος… προχώρησαν πέρα από μία κριτική πολιτισμού, και σε θετικές προτάσεις ενός άλλου τρόπου ζωής. Δεν ήταν μόνο ο Πλάτωνας που μιλούσε για μία «Ιδανική Πολιτεία» (που με Πρότυπο το ΑΓΑΘΟΝ θα πραγμάτωνε την Αρετή, την Δικαιοσύνη, στον κατώτερο υλικό κόσμο…)… Στην πραγματικότητα όλοι οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι δίδαξαν, όχι (πολιτικές) θεωρίες κι ανοησίες, αλλά μία άλλη προσέγγιση της ζωής. Ήταν πάνω από όλα (και γι’ αυτό ήταν Μεγάλοι) «Δάσκαλοι Ζωής»…

  Κι αν σήμερα όλους αυτούς τους Σοφούς τους θεωρούμε άχρηστους (ότι δεν έχουν τίποτα χρήσιμο να μας προσφέρουν) είναι γιατί σήμερα γίναμε «σοφοί», «παντογνώστες», «πληροφορημένοι»… Αλλά τόσο η ατομική δυστυχία του ανθρώπου όσο και η θλιβερή κοινωνική κατάσταση παντού, στον πλανήτη, δείχνουν το μέγεθος της ανοησίας μας…

  ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ;

  Συχνά οι «πνευματικοί άνθρωποι» ζουν στην «δική τους πραγματικότητα» σαν «πουλιά» που χάνονται ψηλά στον (μεταφυσικό) ουρανό… κι ίσως να μην είναι άδικη η κατηγορία εναντίον τους, ότι δεν έχουν «επαφή με την πραγματικότητα» του απλού καθημερινού ανθρώπου…

  Τελικά όμως ποια είναι η Πραγματικότητα; Αυτό που Αντιλαμβάνεται ο «ονειροπόλος σοφός» ή η «σκληρή καθημερινότητα» που βιώνει ο απλός κι ανήμπορος πολίτης του κόσμου;

  Κι ο Δρόμος της Σοφίας είναι ο Δρόμος της Εξόδου από τον κόσμο; ο Δρόμος της Διαφυγής; της Απόδρασης;… Μπορεί η Σοφία να χρησιμεύσει σε τίποτα στον άνθρωπο του κόσμου; Μπορεί η Σοφία να Φωτίσει καθόλου τα αδιέξοδα της σύγχρονης ανθρώπινης, οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, ιδεολογικής, αθλιότητας;

  Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΟΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΥΠΑΡΞΗ

  Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα ον κοινωνικό και ον κοινωνικοποιημένο. Με άλλα λόγια είναι ένα «υποκείμενο» που θέλει, και έρχεται, σε επικοινωνία με τους όμοιους του… και ταυτόχρονα είναι «μέλος μίας κοινωνίας» που προϋπάρχει του ανθρώπου, τον διαπλάσσει και τον ελέγχει (συχνά) παρά την θέλησή του…

  Έτσι, μπορούμε να δούμε τον άνθρωπο (και την κοινωνία) από δύο προοπτικές που αλληλοσυμπληρώνονται κι αλληλοκαλύπτονται ως προς το αντικείμενο και (μερικές φορές και) ως προς τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για την μελέτη των ανθρωπίνων φαινομένων.

  Από την άποψη (του ανθρώπου), της ατομικής ψυχολογίας, μπορούμε να δούμε την κοινωνία σαν ένα σύνολο ανθρώπων και να μελετήσουμε τα ομαδικά φαινόμενα που παράγονται από την ψυχολογία των ατόμων μελών, από τις επαφές τους, και τις σχέσεις τους... Ο κύριος εκπρόσωπος αυτής της («διαψυχολογικής») τάσης ήταν ο Gabriel Tarde…

  Από την άλλη άποψη (της κοινωνίας), της κοινωνιολογίας, η κοινωνία προϋπάρχει του ατόμου το οποίο διαποτίζεται, δημιουργείται, και κυριαρχείται από την κοινωνία. Συνεπώς η ανθρώπινη νοοτροπία εξαρτάται άμεσα από την κοινωνική διάρθρωση και λειτουργία, τους κοινωνικούς κανόνες, και τα κοινωνικά πρότυπα. Οι ιδιωτικές σχέσεις των ανθρώπων επηρεάζονται βαθιά από όλους αυτούς τους παράγοντες… Την τάση αυτή υποστήριζε ένας από τους μεγαλύτερους κοινωνιολόγους ο Emil Durkheim…

  Τελικά, το πιο σωστό είναι να δούμε τον άνθρωπο (από την άποψη της «Κοινωνικής Ψυχολογίας», που βρίσκεται ανάμεσα στην ακραία ψυχολογική τάση και την ακραία κοινωνιολογική τάση…), «πως συνθέτει», (ο καθένας, ατομικά, προσωπικά), τις «αυθόρμητες εκδηλώσεις της φύσης» του (είτε δίνουμε σε αυτή την «Φύση» μεταφυσική διάσταση, είτε όχι), και τις «εξωτερικές επιδράσεις της κοινωνίας»…

  Η (ατομική, προσωπική) απάντηση που θα δώσει ο «καθένας» μας σε αυτό το πρόβλημα είναι όχι απλά μία απάντηση στο υπαρξιακό (ανθρώπινο, κοινωνικό) πρόβλημα, αλλά κι ένας προσωπικός τρόπος ζωής, μία προσωπική αυτοπραγμάτωση… Έτσι, αν η «Κοινωνική Ψυχολογία» μπορεί να φωτίσει την «ζωή μας μέσα στην κοινωνία», η θεμελίωση μίας «Υπαρξιστικής Ψυχολογίας» (που ερευνά την ύπαρξη τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο) είναι απαραίτητη για να φτάσουμε στην «Αυτογνωσία» και στην «Αυτοπραγμάτωση»…

  ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

  Ο άνθρωπος (σαν οντότητα, αντικειμενικά) είναι ένα ατομικό και μοναχικό πλάσμα… Εξ’ αιτίας του «οντολογικού διαχωρισμού» του από την ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΕΡΟΥ (την ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΦΥΣΗ) βιώνει την ζωή σαν άτομο. Το ότι ζει (ο σύγχρονος άνθρωπος) σε μία κοινωνία 8+ δισεκατομμυρίων, στον πλανήτη γη, (που βέβαια διαχωρίζεται σε πολλές μικρότερες κοινωνίες και κοινωνικές ομάδες και υποομάδες…) δεν τον κάνει λιγότερο ατομικό και μοναχικό… Η «κοινωνικοποίηση» που γίνεται από την στιγμή της γέννησής μας (χωρίς να μας ρωτήσουν) αντικειμενικά έχει και καλά και κακά…

  Ο άνθρωπος ασφαλώς δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σαν άτομο, χωρίς την οικογένεια (ή κάποιον να τον φροντίζει) και την κοινωνική οργάνωση, αλλά κι αργότερα, όταν μεγαλώνει, θα ήταν δύσκολο να ζήσει μόνος του, στα βουνά… Ακόμα κι οι δήθεν ερημίτες (σε όλες τις θρησκείες) πάντα εξαρτιόταν από μία (έστω υποτυπώδη) κοινότητα… Το γεγονός ότι ο άνθρωπος (μαθαίνει να) μιλάει μία γλώσσα κι έχει στην διάθεσή του όλη την παγκόσμια γνώση (στο μέτρο που μπορεί να την αποκωδικοποιήσει και να την αφομοιώσει…), είναι πραγματικά ένα θείο δώρο… Ακόμα κι η κοινωνική οργάνωση με τα τόσα προβλήματά της (αφού δεν βασίζεται στην Αλήθεια, στην Δικαιοσύνη, στην Ισότητα… που είναι μόνο «διακηρύξεις» αλλά δεν εφαρμόζονται ποτέ σε κανένα κράτος, είτε «δημοκρατικό», είτε άλλης μορφής…) του προσφέρει ευκαιρίες να επιβιώσει και να καλυτερέψει (όσο είναι δυνατόν) την ζωή του…

  Από την άλλη μεριά όμως, επειδή ακριβώς οι κοινωνίες οργανώνονται από ανθρώπους (όχι με Γνώση, Φιλοσοφική, όπως θα ήθελε ο Πλάτωνας, αλλά) μικρόψυχους, εγωιστές, συμφεροντολόγους, ανήθικους, και κακούς (κι αυτό το διαπιστώνει κάποιος αν μελετήσει την ιστορία της ανθρωπότητας των τελευταίων 5000 χρόνων…), η ένταξη μέσα σε αυτή την κοινωνία προσφέρει ελάχιστα για την πνευματική, ηθική, και πραγματική, ανάπτυξη του ανθρώπου… Γι’ αυτό τον λόγο όλοι οι Μεγάλοι (Ιδρυτές Θρησκειών) Μεταρρυθμιστές της ανθρωπότητας αλλά και οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι, άσκησαν πέρα από την «φιλοσοφία της ιστορίας» και βαθιά και πλατιά «κριτική του πολιτισμού»…

  Τελικά δεν πρέπει να «ταυτίζουμε» την «ιστορία της ανθρωπότητας σαν είδος» με την «ιστορία των κοινωνιών» (σαν γενικό πολιτισμικό φαινόμενο), ή με την πιο περιορισμένη «πολιτική ιστορία» (δηλαδή την ιστορία «αυτών» που κυβέρνησαν)… Υπάρχει μια ανθρωπότητα που βαδίζει τον δικό της ξεχωριστό δρόμο, και δεν ταυτίζεται με την ανθρωπότητα που έχουν στο «μαντρί» οι κρατούντες (πλουτοκράτες), οι εντολοδόχοι πολιτικοί και τα φερέφωνά τους… Ούτε η αληθινή ιστορία της ανθρωπότητας ταυτίζεται με την «ηλίθια ιστορία» των σχολικών βιβλίων, που είναι γραμμένη επίτηδες από κάποιους που έχουν υστερόβουλες σκέψεις και προορίζεται να παραπλανήσει τις «άβουλες κι αμαθείς μάζες»… Υπάρχουν κι άνθρωποι έξω από το «μαντρί» της σύγχρονης πολιτισμένης κοινωνίας… κι αυτοί εκφράζουν το αληθινό ανθρώπινο είδος…

  Αν είναι αδύνατο (μαζί με τον Πλάτωνα) να φτιάξουμε (και να πραγματοποιήσουμε ιστορικά) μία Ιδανική Πολιτεία… Αν είναι δύσκολο να προσεγγίσουμε το Ιδανικό του Αληθινού Σοφού Σοφιστή (σαν τον Πρωταγόρα)… Κι αν ακόμα είναι οδυνηρό να αντιπαρατεθούμε (σαν τον Μεταφυσικό Αναρχικό Διογένη) σε μία «αισχρή (σε όλα τα επίπεδά της) κοινωνία»… Όμως ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, (ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ), ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ… Ο Ισχυρότερος Λόγος (Αφιέρωμα) του Απόλλωνα, στους Δελφούς είναι το «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ»… Κι όλοι οι Σοφοί Έλληνες, αλλά και Σοφοί σε άλλους λαούς δεν δίδαξαν τίποτα άλλο από την ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ… Ο Υπερβατικός Βούδας, ο Ιερός Ορφέας, αλλά και το πλήθος των Σοφών, ο Πλάτωνας, ο Στωικός Ζήνων, ο Επίκουρος, ο Πλωτίνος κι όλοι όσοι Βαδίζουν τον Ίδιο Δρόμο δεν μιλούν για τίποτα άλλο παρά μόνο για ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ…

  Τι είναι όμως ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ; Καθένας μπορεί να δώσει ό,τι περιεχόμενο θέλει στην Φύση (στην Ανθρώπινη Φύση) και να ορίσει κατά το «μέτρο» του την Αυτογνωσία… Πολύ απλά (γενικά κι αφηρημένα πριν ανιχνεύσουμε το συγκεκριμένο και φτάσουμε στο προσδιορισμένο) ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΑΣ, ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΛΑΤΟΣ ΤΗΣ… Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να γνωρίσουμε την ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΥΣΗ μας που Είναι Δεδομένη, μας Έχει Δοθεί, Υπάρχει, και Λειτουργεί, Εδώ, Τώρα… όχι μόνο στις άμεσες και φανερές εκδηλώσεις της αλλά και Βαθύτερα στην ΟΥΣΙΑ της, στην ΠΗΓΗ ΟΛΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ… όσο Βαθιά κι αν ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΠΗΓΗ…

  Για να Γνωρίσουμε όμως και να Κατανοήσουμε την Ύπαρξή μας (την συγκεκριμένη ύπαρξή μας, Εδώ, Τώρα) πέρα από το αδιαμφισβήτητο γεγονός της ΦΥΣΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ (που Επεκτείνεται σε όλο το ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ, ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ), πρέπει να Κατανοήσουμε ΠΩΣ αυτή η ύπαρξη λειτουργεί μέσα στο περιβάλλον, μέσα στην κοινωνία, μέσα στην καθημερινή ζωή… Κι αυτό σημαίνει ακριβώς να Γνωρίσουμε την ΦΥΣΗ μας σε όλο το Πλάτος της. Με άλλα λόγια να αναγνωρίσουμε και να κατανοήσουμε, πέρα από την ΦΥΣΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ μας, «πως» μας έχει «διαμορφώσει» η κοινωνία και «που» μας οδηγεί (ίσως παρά την θέλησή μας)..

  Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ είναι η «Υπέρτατη Πράξη Αναγνώρισης και Κατανόησης». Αναγνωρίζοντας και Κατανοώντας την ΦΥΣΗ μας (σε όλο το Βάθος της κι όχι μόνο επιφανειακά), την «διαμόρφωσή» της (από τον δήθεν «πολιτισμό»), μπορούμε:

  Να Αναγεννηθούμε…

  Να απαλλάξουμε την ΦΥΣΗ μας από όλη αυτή την ψεύτικη διαμόρφωση, να απαλλαγούμε από όλη αυτή την ψεύτικη γνώση που μας έχουν φορτώσει, να «ξυπνήσουμε»…

  Να περάσουμε μέσα από ανήθικες αντιλήψεις και μη-ανθρώπινους θεσμούς που μας έχουν επιβάλλει…

  Να «αντισταθούμε» στην «πίεση» της κοινωνίας να είμαστε «νομιμόφρονες» κατά το «μέτρο» της (το «μέτρο» των κρατούντων)… Είναι ευθύνη και καθήκον μας να «επαναστατούμε» διαρκώς ενάντια στο ψεύδος, την εκμετάλλευση, την αδικία, όπως κι αν εκδηλώνονται…

  Να «θεμελιώσουμε» αληθινές, ειλικρινείς, δίκαιες, σχέσεις με τους άλλους…

  Να πορευτούμε προς την Απόλυτη Ολοκλήρωσή μας μέσα στους Κόλπους της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ…

  Ασφαλώς η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, σαν Πράξη και σαν Πραγμάτωση, δεν είναι κάτι εύκολο. Από την άλλη μεριά, αν δεν έχουμε (αν δεν επιδιώξουμε) την ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ , δεν θα Γνωρίσουμε «ποιοι είμαστε», ούτε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε σε ποιο μέτρο ορίζουμε την ζωή μας ή μας διαμορφώνει μία κοινωνία που την βρήκαμε (γιατί υπήρχε πριν από εμάς) και δεν μπορούμε να ελέγξουμε… Επειδή ακριβώς «οντολογικά» βιώνουμε την ατομική ύπαρξη, είμαστε υποχρεωμένοι μέσα από την Ατομική (Προσωπική) Αυτογνωσία να Βρούμε Διέξοδο στην ζωή μας… Ταυτόχρονα όμως, η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ όχι μόνο μας Οδηγεί έξω από το «άτομο» προς την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, αλλά η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ αποτελεί το Θεμέλιο για να έχουμε αληθινές και σωστές σχέσεις με τους συνανθρώπους μας και να φτιάξουμε (όσο είναι δυνατόν σε αυτό τον πλανήτη) μία «καλύτερη» κοινωνία…

  Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι χωρίς Αυτογνωσία μπορεί να είναι άνθρωπος, να έχει σχέσεις με ανθρώπους και να ζει σε κοινωνία… είναι απλά αρπακτικό, σε μία ζούγκλα, όπου ο ένας κατασπαράζει τον άλλο (ψυχολογικά, συναισθηματικά, βιολογικά, υλικά…)… Ούτε οι θεωρίες, ούτε η «πολιτική», ούτε οι «ξεφτισμένες θρησκείες» (που έχουν χάσει το αρχικό μήνυμα του Ιδρυτή τους) μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα… Καθένας έχει την Ευθύνη να Σώσει τον Εαυτό του και τον κόσμο… Άραγε, δεν έχει δίκαιο εκείνος ο Σοφός της Κρήτης; Διδάσκει κάτι άλλο από την ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ στην «Ασκητική» του; «Διδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν’ ανοίξει δρόμο. Δρόμος ν’ ανοιχτεί δεν υπάρχει. Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από την δική του κεφαλή ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του» (Καζαντζάκης, «Ασκητική», σελ. 33)…

  ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ

  Η Αρχαιοελληνική Αντίληψη του ΟΛΟΥ, της «Ενιαίας Θεώρησης της Πραγματικότητας» (που έχει βαθιές θρησκευτικές ρίζες στον Ορφισμό, και επαρκή φιλοσοφική θεμελίωση σε όλους τους Μεγάλους Έλληνες Φιλοσόφους…) δεν είναι ένας «άκαμπτος οντολογικός ενισμός» αλλά γίνεται κατανοητή (από τους Έλληνες και όσους Κατανοούν την Σκέψη τους) σαν «Οντολογική Κλιμάκωση», που από την ΜΙΑ ΟΥΣΙΑ (την ΦΥΣΗ, τον ΘΕΟ, κλπ.) Παράγει όλους τους κόσμους, τον κόσμο της ύλης, και τα όντα… Για τους Αρχαίους Έλληνες λοιπόν, «Μέσα στην Ίδια την Ουσία», (την ΦΥΣΗ) Βρίσκονται όλες οι Αιτίες της Εξέλιξης, Προδιαγεγραμμένη όλη η Πορεία της Εξέλιξης, κι ο Σκοπός της Εξέλιξης… που είναι η ΑΥΤΟΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, σε όλα τα Πεδία, σε όλους τους Κόσμους, μέσα από όλες τις μορφές…

  Έτσι, το ον, σε όποιο Πεδίο κι αν το θεωρήσουμε, φέρνει μέσα στην «Ίδια την Ουσία» του (στην ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ του) τον Σκοπό, τον Προορισμό του… Αυτό είναι το αληθινό νόημα της ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑΣ («εν-τέλος-έχειν») που ανέλυσε διεξοδικά ο Αριστοτέλης… Το ον (σε όλες τις Οντολογικές Βαθμίδες, Κάτω από τον Θεό, Κάτω από το Πρώτο Ακίνητο Κινούν) φέρνει μέσα του τον ΣΚΟΠΟ του, την Εν Δυνάμει Ολοκλήρωσή του, που πραγματοποιείται μέσα στον Χώρο της Ύπαρξης, μέσα από την ζωή και τα βιώματα…

  Στον Υλικό Κόσμο που ζούμε, ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ μας είναι ακριβώς μέσω της ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ, η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ μας, σε όλο το Βάθος και όλο το Πλάτος της… Η Κατανόηση της ΕΣΩΤΕΡΗΣ ΦΥΣΗΣ Οδηγεί από την ατομικότητα (από την εξωτερική πολλαπλότητα) στην Πνευματική Ενότητα, στην Συμμετοχή μας στο Αόρατο Βασίλειο της Πραγματικότητας, στην Αόρατη ζωή στους μεταφυσικούς κόσμους, στην Συμμετοχή μας στην Αληθινή Ζωή, και στην Αληθινή Κοινωνία του Θεού, που Πραγματοποιείται στους Κόσμους πέρα από την γη (και στην γη)… Αναγκαστικά όσο εξελισσόμαστε μεταφερόμαστε στον μεταφυσικό χώρο (και όσο ζούμε μέσα στο σώμα και τελεσίδικα, μόλις εγκαταλείψουμε αυτή ην ζωή στον κόσμο)… Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, Οδηγεί αναγκαστικά έξω από τον κόσμο, (όχι έξω από την αληθινή ανθρωπότητα αλλά) έξω από την ανθρώπινη κοινωνία, (όχι μακριά από τους ανθρώπους αλλά) μακριά από την «εμπλοκή» στην κοινωνία… Είναι απλό, όσο ο άνθρωπος εξελίσσεται και γίνεται αληθινός άνθρωπος (μέλος της αληθινής ανθρωπότητας, κι όχι του «κοπαδιού») και (Βιώνοντας την ΕΣΩΤΕΡΗ ΦΥΣΗ του) αποκτά Ηθική Υπόσταση, Αρετή (με την αρχαιοελληνική έννοια), Αλήθεια, Δικαιοσύνη… δεν μπορεί να ζει μέσα στον σκοτεινό κόσμο των σύγχρονων κοινωνιών, μέσα στους λαβύρινθους της σύγχρονης πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και ιδεολογικής αθλιότητας…

  Η ανθρώπινη κοινωνία (όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες) είναι φτιαγμένη από ανθρώπους που (μην έχοντας επαφή με την Εσώτερη Φύση τους) βασίζονται μόνο στην εξωτερική φύση τους. Οι αξίες, οι θεσμοί, οι νόμοι, η οργάνωση, η κοινωνική ζωή, όλα βασίζονται στην υλική ζωή… Έτσι, ο άνθρωπος που βαδίζει τον Εσωτερικό Δρόμο που Κατανοεί την Εσώτερη Φύση του, που αναγνωρίζει όλες τις «βλαβερές επιδράσεις» του υλικού πολιτισμού, τις «διαμορφώσεις» που έχει υποστεί, τους εξαναγκασμούς, και την υποχρεωτική συμμόρφωση με πραγματικότητες και καταστάσεις και δραστηριότητες με τα οποία δεν συμφωνεί… είναι αναγκασμένος να διαχωρίσει την θέση του από την σύγχρονη Βαβέλ, γύρω του…

  Είναι θλιβερό, αλλά αυτός ο κόσμος, έτσι όπως τον έχουν διαμορφώσει, δεν έχει κανένα μέλλον… θα στριφογυρίζει πάντα μέσα στα αδιέξοδά του. Ούτε η πολιτική (που είναι αποκομμένη από την Αληθινή Φιλοσοφία, την Μεταφυσική, το Όραμα του Αγαθού), ούτε η θρησκεία (η «σύγχρονη ειδωλολατρία») μπορούν να καλυτερέψουν τον κόσμο. Ακόμα και ανθρώπινα κινήματα, με περισσότερο ή λιγότερο αγνά κίνητρα, ανθρωπιστές, οικολόγοι, υπεύθυνοι (κατά τα άλλα) άνθρωποι, μπορούν να σώσουν τον πολιτισμένο πλανήτη μας…

  Μόνο ο άνθρωπος (οι άνθρωποι) μπορεί να διασωθεί, είτε ατομικά μέσα από την Οδό της Αυτογνωσίας, είτε σε μικρότερες κοινότητες μακριά από την χαώδη κοινωνία…

  ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ

  Το Βασίλειο του Θείου (σαν Βίωση της Εσώτερης Ουσίας, της Πραγματικής Φύσης μας) Είναι (Μία Κατάσταση Συνείδησης) έξω από τον χώρο και τον χρόνο, (Μία Κατάσταση Συνείδησης) , που Βιώνεται Άμεσα, χωρίς διαδικασίες… Αυτό που μας εμποδίζει να Το Βιώσουμε είναι μόνο η σύγχυση του νου (η μεταφυσική άγνοια, που μας βυθίζει στους εξωτερικούς κόσμους). Δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσεις την σύγχυση. Δεν υπάρχει ΠΩΣ. Απλά πρέπει να σταματήσει. Να σταματήσει, τίποτα άλλο… Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κατανοήσουμε κάποια γνώση, να κάνουμε κάτι… απλά να σταματήσουμε όλη την φλυαρία του νου…

  Η Μία Πραγματικότητα, η Μία Φύση, η Μία Ουσία, που (σύμφωνα με τους Έλληνες Σοφούς) είναι όχι μία οντολογική ενότητα αλλά μία κλιμακούμενη κατάσταση ύπαρξης, που Ξεκινά από το ΕΝΑ και Γίνεται πολλά (στους κατώτερους κόσμους), Είναι η Βαθύτερη Πραγματικότητα σε όλους τους κόσμους… Στους κατώτερους κόσμους (όπως στον δικό μας υλικό κόσμο) Αυτή η Πραγματικότητα Γίνεται το «Κοινό Θείο Πνεύμα» που μας Εμπνέει, μας Ζωοποιεί, και μας Μεταμορφώνει σε Κοινωνούς του Θεού, μας Εισάγει στην Κοινωνία του Θεού… Στους ανώτερους κόσμους, όσο εγκαταλείπουμε το ατομικό, τόσο Προσεγγίζουμε τον Θεό και Προσεγγίζουμε και μεταξύ μας Οδηγούμενοι προς την ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ… Στον Ανώτερο Πνευματικό Κόσμο Όλα Γίνονται ΕΝΑ, καθώς Ενώνονται με την «Εικόνα του Θεού του Αοράτου». Όλα Λιώνουν Μέσα στην Θεία Αγάπη (που Πηγάζει από την ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΟΥΣΙΑΣ), το εγώ και το εσύ σβήνουν μέσα στην Ιερή Φωτιά της Θείας Ένωσης, και δεν Υπάρχει ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ… Κι ακόμα πιο Ψηλά, στην ΑΒΥΣΟ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, ακόμα και το ΕΝΑ δεν Υπάρχει… Αυτό είναι το ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ του «Σοφού της Κρήτης»…

  Το Βασίλειο του Θεού, η Κοινωνία με τον Θεό, κι η Κοινωνία του Θεού, η «Κοινωνία Όσων Βιώνουν την Εσώτερη Φύση τους, την ΘΕΙΑ ΦΥΣΗ τους, και Γίνονται ΕΝΑ με Εκείνον, Μέσα στην ΑΓΑΠΗ, δεν είναι μία Φαντασία, ένα Όραμα, μία Ιδανική Πολιτεία, μία Ουτοπία… αντίθετα ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, όσων θέλουν να είναι Αληθινοί Άνθρωποι, όσων Βαδίζουν την Οδό της Αυτογνωσίας, την Οδό του Φωτός, μακριά από τον Κόσμο της Σκιάς, τον κόσμο της «αμαθούς γνώσης», του «απάνθρωπου πολιτισμού», της «αντικοινωνικής δραστηριότητας», που ενώ φαντάζει τόσο «ζωντανός» στην πραγματικότητα είναι αληθινό «νεκροταφείο» με «ζωντανούς νεκρούς»…

  Ω άνθρωπε!

  Εσύ είσαι η Αρχή και το Τέλος. Εσύ είσαι ΑΥΤΟ που Αναζητάς, χρόνια τώρα, αιώνες, χιλιετηρίδες (από ζωή σε ζωή). ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ που Ψάχνεις μακριά. Είσαι στο «Σπίτι» σου από την Αρχή. Ποια «πατρίδα» αναζητάς; Ποια «Ιθάκη»; Είσαι ΕΔΩ, Μαζί με Όλους τους «αναγεννημένους, τους αναστημένους, τους αληθινούς αδελφούς σου… Ποια «κοινωνία» αναζητάς;

  Τι έχεις να κάνεις εσύ με τους νεκρούς που προχωρούν στον αιώνιο κύκλο τους; Πως μπορείς να Ενώσεις το ΦΩΣ με το σκοτάδι; Πως μπορείς να φέρεις ΑΛΗΘΕΙΑ μέσα στον εγωισμό; Πως μπορείς να φέρεις ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στους τυφλούς; Πως μπορείς να φέρεις ΑΓΑΠΗ στους αναίσθητους;… Απλά πρέπει να Διαλέξεις, όπως ο ΗΡΑΚΛΗΣ του μύθου (του μύθου απεικονίζει την Πραγματικότητα πιο καθαρά από ό,τι στην περιγράφουν όλοι οι δάσκαλοι, σε όλα τα σχολεία του κόσμου…), αν ΘΕΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ στην «Κοινωνία του Θεού» (στο ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ), ή να περιπλανιέσαι στο «νεκροταφείο της γης»…

  Είναι θλιβερό αλλά είναι μία «πραγματικότητα»… και το είπε Κάποιος λίγες ώρες πριν οδηγηθεί στον «Σταυρό»… «Μέσα σας είναι το Βασίλειο του Θεού… Δεν είναι εδώ ή εκεί… ούτε έρχεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο… Απλά Μέσα σας… ξαφνικά σαν αστραπή… Γεννιέται το Βασίλειο του Θεού, όταν εγκαταλείπονται όλες οι ανοησίες του κόσμου… Το Βασίλειο το δικό μου δεν είναι εδώ στη γη…»…

  Έτσι απλά, έτσι ήσυχα, έτσι αθόρυβα… ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΘΕΟΣ… όπως φυσάει το αεράκι (που πνέει όπου θέλει)… όπως ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΜΟ…

via