«Μετα-μόρφωση» - Κρισναμούρτι

  Όταν παρατηρείς, τα σκουπίδια στο δρόμο, το φέρσιμο των πολιτικών, τη δική σου συμπεριφορά προς τη γυναίκα σου, προς τα παιδιά σου και λοιπά, έχει ξεκινήσει η μεταμόρφωση. Καταλάβατε;

  Το να βάλεις κάποιο είδος τάξης στην καθημερινή σου ζωή, είναι μεταμόρφωση· όχι κάτι εκπληκτικό, όχι κάτι απόκοσμο.

 Όταν δεν σκέφτεσαι καθαρά, αντικειμενικά, λογικά, λάβε επίγνωση αυτού του πράγματος και άλλαξέ το, σταμάτησέ το. Μεταμόρφωσέ το. 

 Εάν νοιώθεις ζήλια παρατήρησέ το, μην του δίνεις χρόνο να ανθίσει, σταμάτα το αμέσως. Μεταμόρφωσέ το. 

  Όταν νοιώθεις απληστία, βιαιότητα, φιλοδοξία, προσπαθώντας να γίνεις κάποιο είδος ξεχωριστού ανθρώπου, δες πώς... αυτό δημιουργεί ένα κόσμο χωρίς καμιά χρησιμότητα.

  Έχετε άραγε επίγνωση αυτού του πράγματος;

  Ο ανταγωνισμός καταστρέφει τον κόσμο.

  Ο κόσμος γίνεται όλο και πιότερο ανταγωνιστικός, όλο και πιό επιθετικός και αν τον αλλάξετε... αυτόματα επίτευξες τη μεταμόρφωση.

  Αν πάτε πάρα πολύ βαθιά στο πρόβλημα, γίνεται ξεκάθαρο ότι η σκέψη αρνείται την αγάπη.

  Οπότε δεν μένει παρά να βρεις εάν υπάρχει κάποιο τέλος στη σκέψη ψυχολογικά, ένα τέλος στο χρόνο· μην το φιλοσοφείς και το συζητάς, απλά βρες το.

  Αυτό είναι πραγματικά μεταμόρφωση και εάν είσαι ικανός και προχωρήσεις πολύ βαθιά σε αυτό, η μεταμόρφωση δεν θα σημαίνει ποτέ να σκεφτείς να γίνεις κάτι, δεν σημαίνει σύγκριση· σημαίνει  να είσαι το απολύτως τίποτα.

  Αυτό είναι μεταμόρφωση.

Κρισναμούρτι , “Συναντώντας τη ζωή”.

via

Καθένας εκφράζει το περίσσευμα της καρδιάς του

  Εύλογα θα πεί κάποιος:

 -Άν ο συνάνθρωπός  μου έχει άδικο, είναι σωστό να με κάνει ό,τι θέλει;

  Βεβαίως. Σωστό και φυσιολογικό είναι, διότι ο άνθρωπος ενεργεί σύμφωνα με τον χαρακτήρα του.

  Όπως η λάμπα φωτίζει, όπως το δάπεδο στηρίζει, όπως ο τοίχος προστατεύει, έτσι ακριβώς και ο κάθε άνθρωπος ενεργεί ανάλογα με το ποιόν του.

  Ο νευρικός θα νευριάσει,

  ο πράος θα φερθεί με πραότητα,

  ο ευγενής θα μιλήσει με λεπτότητα, και

  ο αγενής είναι φυσικό να μιλάει άσχημα.

 Όπως στον ευγενή δεν μπορείς να βρείς αγένεια, έτσι και από τον αγενή δεν μπορείς να περιμένεις ευγένεια.

  Ο καθένας εκφράζει με την συμπεριφορά του το περίσσευμα της καρδιάς του.

 Δεν μπορεί να σου δώσει κάτι άλλο, δεν γίνεται να σου δώσει αυτό που θέλεις εσύ.

 Άν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος.

 Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στον ήλιο, σβήσε, ή στη Γη, σταμάτα να περιστρέφεσαι.

 Ο άνθρωπος εκφράζεται όπως έχει μάθει ή όπως οι ατυχείς συγκυρίες τον διαμόρφωσαν.

 Όλα αυτά είναι που πέφτουν επάνω μας.

 Αυτό που εγώ μπορώ  να κάνω, είναι να δέχομαι τον καθένα όπως είναι, και ιδιαίτερα όταν αντιδρά απέναντί μου, όταν έρχεται εναντίον μου, διότι αυτό μπορεί να με κάνει και άγιο.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

via

Ασθενεί η ψυχή; - Πλάτων: Τίμαιος

  «…Οι υπερβολικές ηδονές και οι υπερβολικές λύπες πρέπει να καταταγούν στις μεγαλύτερες ασθένειες της ψυχής.

 Γιατί ο περιχαρής, ή ο περίλυπος άνθρωπος στην άμετρη βιασύνη του να επιλέξει το ένα και να αποφύγει το άλλο, αδυνατεί να δει και να ακούσει το σωστό, καταλαμβάνεται από λύσσα και οι νοητικές του δυνάμεις μειώνονται στο ελάχιστο. …και όλα όσα προσάπτουμε σε όσους αδυνατούν να ελέγξουν τις ηδονές, κατηγορώντας τους, ότι έχουν επιλέξει να είναι κακοί, είναι μάλλον αδικαιολόγητα.

 Κανένας δεν είναι με την θέληση του κακός (Ουδείς εκών κακός).

 Ο Άνθρωπος γίνεται κακός από κάποια άσχημη κατάσταση του σώματος του και από λανθασμένη ανατροφή, από την οποία λείπει η ορθή εκπαίδευση.

 Διότι σ΄όλους τα πιο πάνω ελαττώματα είναι μισητά κι έρχονται δίχως αυτοί να το θέλουν.

 Από τις λύπες, επίσης, που προέρχονται από την κακή κατάσταση του σώματος, μπορεί να γίνει κακή η ψυχή…».

  Και η συνέχεια είναι τόσο, Επίκαιρη!… 

«…Πέρα όμως απ΄ αυτά οι Πολιτείες που δημιουργούνται από Ανθρώπους σε τέτοια άσχημη κατάσταση, καθώς και οι Δημόσιοι και ιδιωτικοί λόγοι που εκφωνούνται…είναι αναγκαστικά κακοί…

Έτσι αν δεν διδαχθούμε από πολύ μικροί τα μαθήματα που μπορούν να θεραπεύσουν τέτοιες Ασθένειες, τότε όλοι μας γινόμαστε ακούσια κακοί εξαιτίας αυτών των 2 λόγων(άσχημη κατάσταση του σώματος του και από λανθασμένη ανατροφή).

 Γι’ αυτές τις ασθένειες δεν πρέπει να θεωρούμε υπεύθυνα τα παιδιά, αλλά πάντοτε περισσότερο του γονείς και αυτούς που τα αναθρέφουν…

  Οφείλουμε λοιπόν όπως και όσο ο καθένας μπορεί, μέσω αγωγής, πρακτικής εξάσκησης, και απόκτηση κατάλληλων γνώσεων (επιτηδευμένων μαθημάτων) να απαλλαγούμε από την κακία και να επιδιώκουμε το αντίθετο της».

Πηγές:

Πλάτων Τίμαιος – Βασίλης Κάλφας – Εκδ. Πόλις

Πλάτων Τίμαιος – Θ. Βλυζιώτης, Χ. Παπαναστασίου – Εκδ. «Δαίδαλος»

Ι. ΖαχαρόπουλοςΠλάτων Τίμαιος – Εκδ. «Κάκτος» Οδυσσέας Χατζόπουλος

via

Η άγνοια του καλού και του κακού είναι η αιτία όλων των δεινών - Επίκουρος

   Όσοι ταυτίζουν το Ύψιστο Αγαθό αποκλειστικά με την αρετή έχουν παραπλανηθεί από τη λαμπρότητα μιας λέξης και δεν κατανοούν τις αληθινές απαιτήσεις της φύσης.

   Ο κύριος πρόξενος της ταραχής στη ζωή ενός ανθρώπου είναι η άγνοια του καλού και του κακού, οι λαθεμένες αντιλήψεις μας πάνω σ’ αυτά συχνά μας αποστερούν τις μεγαλύτερες ηδονές και μας βασανίζουν με τους πιο σκληρούς πόνους της ψυχής.

 Άρα χρειαζόμαστε τη Φρόνηση, για να μας απαλλάξει από τους φόβους και τις ορμές μας, να ξεριζώσει όλα τα λάθη και τις προκαταλήψεις και να μας υπηρετήσει σαν αλάνθαστος οδηγός για την επίτευξη της ηδονής.

  Και μόνο η Φρόνηση μπορεί να αποδιώξει τη θλίψη απ’ τις καρδιές των ανθρώπων και να μας προστατέψει από την ανησυχία και το φόβο.

 Αν την αφήσεις να σε δασκαλέψει, θα μπορέσεις να ζήσεις γαλήνια και να σβήσεις τις πυρακτωμένες φλόγες της επιθυμίας.

 Οι επιθυμίες είναι ανίκανες να βρουν ικανοποίηση και δεν καταστρέφουν μόνο μεμονωμένα άτομα μα οικογένειες ολόκληρες, και μάλιστα συχνά ταρακουνούν συθέμελα και κράτη ολάκερα.

 Οι επιθυμίες είναι η πηγή του μίσους, των καυγάδων, των ανταγωνισμών, των πολεμικών συγκρούσεων. Κι όχι μόνο δείχνουν το πρόσωπό τους προς τα έξω, όχι μόνο επιτίθενται τυφλά εναντίον άλλων, μα ακόμα κι όταν είναι φυλακισμένες μες στην καρδιά μαλώνουν και τρώγονται μεταξύ τους κι αυτό δε μπορεί παρά να φαρμακώνει τη ζωή στο σύνολό της.

Επομένως, μόνο ο Σοφός, που κλαδεύει την οργιώδη βλάστηση της ματαιοδοξίας και των λαθών, έχει τη δυνατότητα να ζήσει ανενόχλητος από τη θλίψη και το φόβο, ευχαριστημένος μέσα στα όρια που έχει θέσει η φύση των πραγμάτων. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο χρήσιμο για το ευ ζην, από τη διδασκαλία του Επίκουρου σχετικά με τις επιθυμίες.

Αν προσέξουμε ότι η άγνοια και το λάθος υποβιβάζουν το σύνολο της ζωής σε μια σύγχυση, ενώ η Φρόνηση από μόνη της είναι ικανή να μας προστατέψει από τις επιθέσεις της βουλιμίας και τις συμφορές του φόβου, μιας και μας διδάσκει πώς να αντιμετωπίζουμε ακόμα και τα χτυπήματα της τύχης με μετριοπάθεια, και μας δείχνει όλα τα μονοπάτια που οδηγούν στην ηρεμία και τη γαλήνη, τότε γιατί να μην ομολογήσουμε, δίχως δισταγμό, ότι η Φρόνηση είναι επιθυμητή για τις ηδονές που προσφέρει, κι ότι η Αφροσύνη πρέπει να αποφεύγεται λόγω των τραυματικών συνεπειών της;

  H Φρόνηση, ως τέχνη του ζην, είναι επιθυμητή για τα αποτελέσματά της, επειδή εξασφαλίζει και παράγει την ηδονή.

   Όσο για το νόημα που εμπεριέχει η ηδονή, ήδη θα πρέπει να σας είναι ξεκάθαρο και λανθασμένα είστε προκατειλημμένοι εναντίον μου εξαιτίας του ότι η λέξη συσχετίζεται με την προστυχιά.

Ο Επίκουρος στον 21ο αιώνα

- Eric Anderson

via

"Η τελεία μπαίνει πάντα μετά την παρένθεση"

  Επιμορφωνόμαστε, συχνά συμμορφωνόμαστε…

  Το θέμα είναι να θέλουμε να γινόμαστε καλύτεροι και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, δε μας χρωστάει κανείς τίποτα.

 Όσο αντέχει ο καθένας μας, όσο μπορεί, μέχρι εκεί που κρατάνε τα κότσια του και μέχρι εκεί που φτάνει το μπόι του.

 Πληγωνόμαστε, δάκρυα στα μάτια για να καθαρίσουν τα μάτια μας. 

  Πέφτουμε, σηκωνόμαστε ξανά, τινάζουμε τη σκόνη από τα ρούχα μας, τα ουρλιαχτά των λύκων μέσα μας γίνονται ξανά σιωπή και ακούγονται γέλια από τα "πάντα" όλα, τα "ποτέ" και τα "αποκλείεται" που είπαμε με ύφος και σιγουριά κάπου, κάποτε.

 Οι άνθρωποι συρρικνώνονται ή οι δικές μας προσδοκίες;

 Κάτι κερδίζουμε, κάτι χάνουμε και εκεί μέσα στριμώχνονται η αλήθεια τους και η δική μας αλήθεια.

  Προχωράμε.

  Μέχρι πού;

  Μέχρι εδώ.

 Μέχρι όπου αντέξουμε.

 Μέχρι εκεί που θα γράψουμε το πιο όμορφο ποίημα με τα μάτια και…

  Μυρίζει θάλασσα;

 "Δε μας θέλει η ζωή, μα τη θέλουμε εμείς…".

 (και η τελεία μπαίνει πάντα μετά την παρένθεση).*

 Για να μην μπορεί ποτέ να ανοίξει ξανά.

 Προχωράμε;

*Αν το κείμενο (μέσα στην παρένθεση) αρχίζει με κεφαλαίο, η τελεία μπαίνει πριν κλείσει η παρένθεση.

via

Ζυγίζεται η σύνθετη ολότητα του ανθρώπου;

  Όταν ζυγίζω, συγκρίνω ποσοτικά δύο πράγματα· το ένα είναι ένα πρότυπο μέγεθος, που έχει συμφωνηθεί από, ιδανικά, όλους, το άλλο το αξιολογούμενο μέγεθος. Πρότυπα μεγέθη είναι π.χ. το μέτρο, το χιλιόγραμμο, το δευτερόλεπτο. Τα πρότυπα μεγέθη, οι μονάδες, προκύπτουν από φυσικά μεγέθη που, είτε είναι αυτόματα παγκοίνως αποδεκτά, π.χ. πόδι, δάχτυλο, μερονύχτιο κλπ. ή είναι τέτοια η φύση τους που δεν γίνεται μικρότερη, χωρίς να αλλάξει η ουσία τους. Το μικρότερο άτομο είναι του υδρογόνου, του ελαφρότερου στοιχείου. Ονομάσαμε λοιπόν 1 τη μάζα του ατόμου του υδρογόνου. Όμως, η σύγκριση με άλλα στοιχεία δεν ήταν εύκολη, καθώς οι ενώσεις με άλλα στοιχεία δεν είναι πολλές. Πιο βολικό είναι το άτομο του οξυγόνου, που οξειδώνει σχεδόν τα πάντα και έχει μάζα 16 φορές μεγαλύτερη από του υδρογόνου. Έτσι, συμφωνήσαμε όλοι ότι μονάδα ατομικού βάρους είναι 1/16 του ατόμου του οξυγόνου. Με τη νέα συμφωνία όμως, το φυσικά πρότυπο άτομο του υδρογόνου έχει ατομική μάζα 1,008 και όχι 1!

Σύγκριση γίνεται μόνο μεταξύ ομοειδών πραγμάτων. Πώς ζυγίζομε όμως μια σύνθετη ολότητα, π.χ. έναν άνθρωπο; Με ποια πρότυπη μονάδα; ως προς ποια ιδιότητά του; Πρότυπο μέγεθος είναι βέβαια ο ίδιος ο άνθρωπος. Μπορούμε να πάρουμε λοιπόν το μέσο όρο των ανθρώπων. Οι άνθρωποι όμως έχουμε τρεις υποστάσεις, το αισθητό, το νοητό και το κοινωνικό Εγώ μας. Ποιαν από τις τρεις;

Πρώτα είναι η εμφάνιση, το αισθητό Εγώ. 

Κάποιος είναι ψηλότερος ή κοντύτερος, παχύτερος ή ισχνότερος, ωραιότερος ή ασχημότερος, ισχυρότερος ή ασθενέστερος από κάποιον άλλον κλπ. Για τέτοια αισθητά μεγέθη μπορούμε να χρησιμοποιούμε ως μονάδα το μέσο όρο τους για όλους τους ανθρώπους και μ΄ αυτό συγκρίνομε τον καθένα. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνον εμφάνιση.

Hitler, Trump, ή Kissinger που πήρε και βραβείο το Nobel ειρήνης, άρα τον δεχόμαστε ως έναν από τους πρωτεργάτες της ειρήνης σε όλο τον κόσμο. Το πλεονέκτημα του ζυγίσματος των ανθρώπων με βάση την κοινωνική τους αναγνώριση βρίσκεται στην αντικειμενικότητά του. Μπορεί να κρίνω εγώ κάποιον πολύ ψηλά, αλλά αν σύσσωμη η κοινωνία τον απορρίπτει, μάλλον εγώ σφάλλω παρά η κοινωνία. Τα μειονεκτήματα όμως είναι επίσης αρκετά. Υπάρχουν πάντοτε σφάλματα εκτίμησης, τα τυχαία, που είναι αναπόφευκτα σε οποιαδήποτε κρίση, αλλά και τα συστηματικά, που συνδέονται με τη μεθοδολογία της εκλογής, όπως είναι η άμεση ή έμμεση εξαγορά των κριτών.

Όλα τα παραπάνω όμως αγνοούν, φοβάμαι, την ουσία του ανθρώπου, που είναι το νοητό Εγώ του, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, η βούλησή του. 

Όλα αυτά είναι ερμητικά κλεισμένα στον εαυτό του και κανείς δεν μπορεί να τα εκτιμήσει, αν ο ίδιος δεν ανοίξει τα παράθυρα του νου του στους άλλους.

 Για όσους πιστεύουν, δεν υπάρχει πρόβλημα. 

Τον εσωτερικό μας κόσμο τον γνωρίζει ο “ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς Θεός” (Ψαλμός). 

Ἒστι δίκης ὀφθαλμὸς ὃς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ” 

(Μένανδρος). 

Είναι η λατινική Αλήθεια, η Veritas, που, κόρη του Κρόνου, καταπίνεται από τον αδηφάγο πατέρα της το Χρόνο, αλλά στο τέλος αυτός πάντοτε την ξερνά. Έστω και μεταφυσικά, αυτές οι κρίσεις γίνονται έξω από εμένα.

 Υπάρχει όμως και μια κρίση μέσα μου ευμενής ή δυσμενής (π.χ. τύψεις συνείδησης). 

Αυτή είναι η πιο γνήσια κρίση. Συγκρίνω τον εαυτό μου με τον εαυτό μου! Δεν είναι καινοτόμο αυτό που λέω. Ο Ιησούς ως μονάδα σύγκρισης θεώρησε τον ακέραιο άνθρωπο: 

"Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν"

Το καθαυτό είναι πάντοτε δύσκολο να κατανοηθεί. Η αγάπη είναι ο μοναδικός τρόπος να έλθουν σε επαφή δύο νοητά Εγώ που είναι βασικά άβατα.

 Στις πρότυπες αγάπες, στα ζευγάρια μητέρας-τέκνου και γυναίκας-άντρα, η ίδια κοινή πράξη συνεπάγεται τα ίδια ηδονικά συναισθήματα και στα δύο μέλη τους.

 Και η αγάπη επεκτείνεται πέρα από τη βιολογική επαφή, μεταξύ ποικίλων ατόμων. 

Τώρα όμως προκύπτει ένα άλλο πρόβλημα: 

η αγάπη μπορεί να γίνει κτητική.

 Που σημαίνει πως Έχω το αγαπώμενο πρόσωπο ή αντικείμενο και μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω, ακόμη και να το καταστρέψω. Αγαπώ το αρνάκι που έχω, το σφάζω και το τρώω. Πάλι γίνεται αφομοίωση δύο υπάρξεων σε μία (αγάπη), αλλά με θυσία της ταυτότητας του ενός από τα δύο μέλη.

Η συνέχειά του να ενεργεί σύμφωνα με αυτό που είναι.

 Αν είναι παλιάνθρωπος, συμπεριφέρεται με συνέπεια σαν παλιάνθρωπος. Αν, αντίθετα, τον συγκρίνω με τον εαυτό μου, είναι προφανής η υποκειμενικότητα, η μεροληψία επομένως, της κρίσης μου.

 Πάντα όμως παραμένει η δυνατότητα της σύγκρισης ενός ακέραιου ανθρώπου με τις πράξεις του.

 Ο Λεωνίδας, ο Κανάρης ήταν ήρωες. Χρησιμοποίησαν τον εαυτό τους ως εργαλείο της πράξης τους για το καλό της κοινωνίας τους.

Τελικά, χωρίς προδιαγεγραμμένο κριτήριο (π.χ. καταλληλότητα για συγκεκριμένο ρόλο), δεν είναι δυνατό να ζυγίσω αξιόπιστα έναν άνθρωπο. Οπωσδήποτε, η όποια κρίση μου θα γίνει αναγκαστικά με βάση τις πράξεις του, που απηχούν τον εσωτερικό του κόσμο, πόσο κατάλληλες είναι για τον συγκεκριμένο ρόλο και, εφόσον ο ρόλος έχει επιλεγεί ως σκοπός από αυτούς τους ίδιους, πόσο αυτός συνάδει με το συμφέρον του περιβάλλοντός του και τις δικές μου προσωπικές επιθυμίες;

via

Την ουσία μάτια μου τα μάτια δεν τη βλέπουν

  Φαινόμενο του φωτοστέφανου ή αλλιώς Halo effect.. Η τάση να κρίνουμε τους ανθρώπους ως σύνολο, βάσει επιφανειακών εντυπώσεων οι οποίες δημιουργούν συσχετίσεις για επιμέρους στοιχεία της προσωπικότητάς τους.

Είναι ένα είδος γνωστικής προκατάληψης που επηρεάζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις πρώτες εντυπώσεις που σχηματίζουμε για κάποιον.

Πολύ συχνά, άτομα που μας δημιουργούν μια θετική πρώτη εντύπωση, κυρίως λόγω της εμφάνισής τους, υποσυνείδητα θεωρούμε πως κατέχουν και πολλά άλλα θετικά στοιχεία, που δεν έχουν όμως καμία σχέση με την εμφάνιση. Είναι για παράδειγμα κοινωνικοί, έξυπνοι, δραστήριοι, αστείοι.

Υπεραπλουστεύεται στη φράση: «Ό,τι είναι ωραίο, είναι και καλό».

Γι᾽ αυτό είναι επίσης γνωστό και ως φυσικό στερεότυπο της ελκυστικότητας. Ένα θετικό χαρακτηριστικό, λοιπόν, όπως η εμφάνιση, είναι ικανό να απλωθεί σαν φωτοστέφανο και να καλύψει όλα τα στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου, δημιουργώντας αυτομάτως θετικές συσχετίσεις, χωρίς καν να έχουμε γνωρίσει το άτομο αυτό.

Λειτουργεί όμως και αντίστροφα. Ένα αρνητικό χαρακτηριστικό, όπως μη ελκυστική εξωτερική εμφάνιση, μπορεί να δημιουργήσει αυτόματα αρνητικές συσχετίσεις.

Ας αναλογιστούμε πόσο συχνά έχουμε ακούσει ή έχουμε πει κι εμείς οι ίδιοι: «Πώς είναι έτσι; Σίγουρα δεν του κόβει και πολύ».

Δυστυχώς είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που εμφανίζεται από πολύ μικρή ηλικία. Πόσες φορές το «άσχημο» παιδάκι περιθωριοποιείται και χλευάζεται από τους συνομηλίκους του;

Πόσες φορές ο «χοντρούλης» του σχολείου τρώει υπομονετικά τις καρπαζιές από τους συμμαθητές του που θεωρούν ότι δεν είναι ικανός να καταφέρει τίποτα; Τόσες που τελικά κι ο ίδιος αρχίζει να το πιστεύει.

Το ακούει καθημερινά, εντυπώνεται στο υποσυνείδητό του. Και στο τέλος φοβάται πως ό,τι κι αν κάνει είναι καταδικασμένος να αποτύχει, επειδή τα περιττά κιλά του έχουν ένα μαγικό τρόπο να εξαφανίζουν οποιοδήποτε ψήγμα εξυπνάδας, ταλέντου και κοινωνικότητας που ενδεχομένως έχει.

Μας είναι τόσο εύκολο να κρίνουμε καθημερινά ανθρώπους επιδερμικά, μόνο και μόνο από το πόσο «όμορφοι» είναι, πόσο ακριβά ρούχα φοράνε, πόσο γυμνασμένο σώμα έχουν, που ξεχνάμε πως κάθε άτομο είναι ένα μοναδικό κράμα χαρακτηριστικών.

Όλοι έχουν ιδιαιτερότητες που, αν δεν είμαστε τόσο τυφλοί ώστε να θαμπωθούμε από την εξωτερική ομορφιά και μπούμε στον κόπο να ψάξουμε λίγο βαθύτερα, ίσως συνειδητοποιήσουμε αυτό που δε φαίνεται με μια γρήγορη πρώτη ματιά: Πόσο χιούμορ έχουν, πόσο γενναιόδωροι είναι. Πόσο υπέροχα ζωγραφίζουν, τραγουδάνε ή χορεύουν και τελικά πόσο πραγματικά όμορφοι είναι.

Κρίνουμε και κατακρίνουμε χωρίς ποτέ να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Βάζουμε βιαστικά ταμπέλες σε ότι δεν προσιδιάζει στην αισθητική μας χωρίς ποτέ να δούμε με αντικειμενικούς φακούς το εσωτερικό μας.

Ίσως τελικά το άσχημο παιδί που κορόιδεψες για τα πεταχτά αυτιά του είναι πιο έξυπνο από εσένα. Ίσως τελικά η παχουλή κυρία που σίγουρα κάθεται όλη μέρα, δουλεύει πολύ περισσότερο από εσένα. Ίσως τελικά ο «καημενούλης πώς είναι έτσι» έχει τόσο χιούμορ που κάνει κι εσένα πιο χαρούμενο.

Ίσως τελικά να πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους, να μπαίνουμε στη διαδικασία να σκίζουμε το όμορφο ή άσχημο περιτύλιγμα που τους καλύπτει και να κοιτάμε την ουσία.

Μας είναι τόσο εύκολο να απορρίπτουμε «άσχημους» ανθρώπους που στο τέλος χάνουμε το προνόμιο να ανακαλύψουμε την πραγματική και ουσιαστική ομορφιά που είναι κάτι παραπάνω από τα καλοσχηματισμένα γαλάζια μάτια, τα στιλπνά μαλλιά και το αστραφτερό χαμόγελο της Crest.

Άλλωστε, όπως έγραψε και ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ στο Μικρό Πρίγκιπα: «Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν».

via

Μία η ντοματιά, μιλιούνια οι ντομάτες

  Μπορεί να μοιάζει με κάτι που δημιουργήθηκε στο εργαστήριο, αλλά αυτή η ντοματιά-χταπόδι είναι απλώς ένα υβρίδιο που αναπτύσσεται από μία μόνο ρίζα, απλώνεται όμως σε μια μεγάλη πέργκολα και δίνει δεκάδες χιλιάδες ντομάτες κάθε εποχή. Με την πρώτη ματιά μπορεί να μοιάζει με φάρσα, ωστόσο πρόκειται για ένα ασυνήθιστο φυτό, ή καλύτερα για έναν ασυνήθιστο τρόπο καλλιέργειας της ντομάτας.

Πιο συγκεκριμένα, η ντοματιά φυτεύεται σε μια γλάστρα και στη συνέχεια καλλιεργείται πάνω σε μια πέργκολα, φροντίζοντας να αναπτυχθεί αρκετά έτσι ώστε να υπάρχει παραγωγή πολλών κιλών. Η καλλιέργειά της κατά τα άλλα είναι ίδια με τις συνηθισμένες ντοματιές και το αποτέλεσμα της παραγωγής ικανοποιεί και τους πλέον απαιτητικούς, αφού μπορεί να δώσει μέχρι και 10.000 ντομάτες!

via

Η θρησκεία είναι αρρώστια και μάλιστα φοβερή - Πορφύριος

  

  Γιά πολλούς η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μία αγωνία κι ένα άγχος. 

 Γι’ αυτό πολλούς απ’ τους «θρήσκους» τους θεωρούμε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουμε σε τι χάλια βρίσκονται.

  Κι έτσι είναι πράγματι. Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή. Τόσο φοβερή που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό του κακού πνεύματος.

  Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι όλη αυτή η ταπείνωση είναι μία σατανική ενέργεια. Ορισμένοι τέτοιοι άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία εν είδει* κολάσεως. 

Μέσα στην εκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε: «είμαστε αμαρτωλοί, ανάξιοι» και μόλις βγούνε έξω αρχίζουν να βλασφημάνε τα θεία, όταν κάποιος λίγο τους ενοχλήσει.

  [...] Στην πραγματικότητα, η χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει.

    Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου. Είναι μέσα μας ολ’ αυτά. Είναι απαίτηση της ψυχής μας η απόκτησή τους.

Η κυριότερη, όμως προϋπόθεση για να αντιληφθεί και να διακρίνει ο άνθρωπος την αλήθεια είναι η ταπείνωση.

   Ο εγωισμός σκοτίζει το νού του ανθρώπου, τον μπερδεύει, τον οδηγεί στην πλάνη, στην αίρεση. Είναι σπουδαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος της αλήθεια…

  …Το ουσιαστικότερο είναι να φεύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία. Ο,τι γίνεται, να γίνεται από αγάπη. Η αγάπη εννοεί πάντα να κάνεις θυσίες…

  …Ο Χριστός δεν θα μας αγαπήσει άμα εμείς δεν είμαστε άξιοι να μας αγαπήσει. Γιά να μας αγαπήσει, πρέπει να βρεί μέσα μας κάτι το ιδιαίτερο. Θέλεις, ζητάεις, προσπαθείς, παρακαλείς, δεν παίρνεις όμως τίποτα. Ετοιμάζεσαι ν’ αποκτήσεις εκεί που θέλει ο Χριστός, για να έλθει μέσα σου η θεία χάρις, αλλά δεν μπορεί να μπεί, όταν δεν υπάρχει εκείνο που πρέπει να έχει ο άνθρωπος.

  Ποιό είναι αυτό;

  Είναι η ταπείνωση. Αν δεν υπάρχει ταπείνωση, δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε τον Χριστό. Ταπείνωση και ανιδιοτέλεια στη λατρεία του Θεού. «Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου». Κανείς να μη σας βλέπει, κανείς να μην καταλαβαίνει τις κινήσεις της λατρείας σας προς το θείον. Ολ’ αυτά κρυφά, μυστικά, σαν τους ασκητές. Θυμάστε που σας έχω πεί για τ’ αηδονάκι; Μες στο δάσος κελαηδεί. Στη σιγή. Να πείς πως κάποιος τ’ ακούει, πως κάποιος το επαινεί; Κανείς. Πόσο ωραίο κελάηδημα μες στην ερημιά! Έχετε δεί πως φουσκώνει ο λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει η γλώσσα. Πιάνει μία σπηλιά, ένα λαγκάδι και ζεί τον Θεό μυστικά, «στανεγμοίς αλαλήτοις»…

   …Όλο το μυστικό είναι η αγάπη, ο έρωτας στον Χριστό. Το δόσιμο στον κόσμο τον πνευματικό. Ούτε μοναξιά νιώθει κανείς, ούτε τίποτα. Ζεί μέσα σ’ άλλον κόσμο. Εκεί που η ψυχή χαίρεται, εκεί που ευφραίνεται, που ποτέ δεν χορταίνει…

*εν είδει ή εν είδη; -> εν είδει


είδος το:  κάθε έννοια που περιλαμβάνεται εξ ολοκλήρου στο πλάτος μιας άλλης ευρύτερης έννοιας την οποία χαρακτηρίζουμε ως γένος

via

Το γιατί, είναι εύκολο, ηλίθιο και λίγο

  Καμιά φορά η σιωπή είναι η πιο δυνατή ερώτηση.  Στο τέλος δε θα θυμόμαστε τα λόγια όσων μας πλήγωσαν – δίδαξαν, αλλά τη σιωπή όσων μας στήριξαν πραγματικά με υπομονή και επιμονή κι επέλεξαν να μας δώσουν χώρο και χρόνο απλόχερα. Είναι πολύ πιο εύκολο να βομβαρδίσεις κάποιον με ένα κάρο ερωτήματα για το που, το πώς, το πότε, το «γιατί», από το απλά να παύσεις. Αυτό το καταραμένο γιατί… Γιατί πήγες εκεί; Γιατί του έστειλες; Γιατί δε μιλάς; Γιατί μου κρύβεις πράγματα; Γιατί η φούστα σου είναι τόσο κοντή; Γιατί έβαλες φούστα; Γιατί δε μαγείρεψες σήμερα; Γιατί τα μάτια σου είναι πρησμένα; Γιατί κλαις; Γιατί γελάς; Γιατί, γιατί, γιατί… Είναι εύκολο το γιατί, είναι ηλίθιο και λίγο.

Εύκολο, γιατί έτσι μάθαμε. Ηλίθιο, γιατί αν θέλουμε να «κλειδώσουμε» κάποιον και να τον κάνουμε να μη μιλήσει τελικά, πρέπει να ξεκινήσουμε την πρότασή μας με αυτό αδιαπραγμάτευτα. Λίγο, γιατί… ο συνδυασμός του εύκολου και του ηλίθιου, τι μας κάνουν; Όταν στήνουμε στον τοίχο τον άλλο, τον χ, ψ άλλο και απαιτούμε απαντήσεις σε γιατί, πότε και που, χωρίς να μας έχει δώσει το πράσινο φως και πόσο μάλλον αν περνά δύσκολα, ας αναρωτηθούμε τελικά… πόσο για το «καλό του» το κάνουμε; Πόσο πραγματικά θέλουμε όπως λέμε με αυτόν τον τρόπο να τον στηρίξουμε; Πόσο όντως τελικά νοιαζόμαστε; Θέλω να πω… μήπως απλά επιθυμούμε να ικανοποιήσουμε και λίγο την περιέργειά μας;

Ο Ινδός γκουρού, Shirdi Sai Baba, είχε πει το εξής: «Πριν μιλήσεις αναρωτήσου: Αυτό που θα πω είναι ευγενικό, είναι απαραίτητο, είναι αληθινό, είναι καλύτερο από τη σιωπή;». Και φυσικά το πιστεύω, η σιωπή είναι χρυσός και εκτιμάται από καρδιές ατσάλι. Ξέρεις, καμιά φορά όταν μοιραζόμαστε οι άνθρωποι, έχουμε απλά ανάγκη «να τα πούμε». Ανάγκη για απλό, ειλικρινές μοίρασμα. Ανάγκη για ένα καλό αυτί που το συνοδεύει συμπόνια, ευσπλαχνία. Ανάγκη για ένα ζεστό βλέμμα και ένα στόμα κλειστό που στην καλύτερη θα πει «Είμαι εδώ». Ανάγκη για παρουσία. Για ουσία.

Καμιά φορά η σιωπή είναι η πιο δυνατή ερώτηση. Σκέψου το… Όταν ο άλλος κατεβάζει ιδέες, τον πόνο, ή τις σκέψεις του, μην πεις τίποτα. Πιθανότατα δε θα θέλει καν να ακούσει. Απλά σώπασε. Άσε τον να «κατεβάσει» περισσότερα, να μιλήσει πιο ανοιχτά, να αισθανθεί άνετα χωρίς διακοπές για διαφημίσεις, χωρίς «γιατί», χωρίς κριτική. Απλά παύσε. Κοίταξέ τον με νόημα «Προχώρα, σε ακούω», κούνα το κεφάλι, δώσε του σήμα να συνεχίσει, βοήθησέ τον να καταλάβει ότι είσαι απόλυτα εκεί, χωρίς καν να του το πεις. Σε ενδοιασμούς, αμφιβολίες και μεγάλα του ερωτήματα για τη ζωή, ή μια δύσκολη απόφαση που κλίνεται να πάρει, δε θέλει ανάλυση, θέλει χώρο για άνοιγμα σκέψης, χρόνο, παύση.

Εάν τον διακόψεις, πιθανότατα θα χάσει τη ροή του, θα ξεχάσει τι σκέφτεται και τι λέει, θα αισθανθεί αμήχανα και ίσως μπει σε άμυνα με μια ερώτηση «γιατί». Και τελικά, θα παύσει εκείνος. Αν όμως σωπάσεις… θα σκεφτεί παραπάνω, ίσως έρθει σε «κόντρα» με τα ίδια του τα λόγια και τον εαυτό του, πράγμα εξαιρετικά καλό και υγιές, ίσως δώσει μια για πάντα απάντηση σε δικά του ερωτήματα που πήγασαν μέσα από τη σιωπή σου και αν δε σιωπούσες δε θα είχε αναρωτηθεί ποτέ, ούτε και θα ‘χε απαντήσει.

Και για να σας προλάβω… Όχι, δε λέω να μην κάνουμε συζήτηση, ούτε λέω απλά και μόνο να γινόμαστε ένα καλό ακροατήριο. Αυτό που λέω, είναι να λειτουργούμε σε ένα διάλογο με μεγαλύτερη ενσυναίθηση και συμπόνια. Αυτό που λέω, είναι να είμαστε ολόψυχα παρόντες, κυρίως στους ανθρώπους μας. Να μάθουμε να ακούμε καλύτερα, να αισθανόμαστε πιο δυνατά το χτύπο της καρδιάς τους σε λύπες και χαρές, να είμαστε εκεί. Να μη μας παρασύρει η εγωιστική φωνούλα μέσα μας που μας σπρώχνει να μιλήσουμε για να «πούμε το δικό μας». Να είμαστε ταπεινοί. Αυτό λέω. Ταπεινοί και ευγνώμονες για το μοίρασμα του άλλου. Πόσο μάλλον όταν ο άλλος δεν είναι ο οποιοσδήποτε άλλος. Και να αισθανόμαστε σεβασμό.

Σκεφτείτε μόνο πως αισθανθήκατε την τελευταία φορά που σας έστησε κάποιος στον τοίχο. Τώρα σκεφτείτε πως αισθανθήκατε την τελευταία φορά που στήσατε εσείς κάποιον στον τοίχο. Τέλος, σκεφτείτε ποια ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε πραγματικά «ελεύθεροι» μέσα σε μια συζήτηση, την οποία από καρδιάς απολαύσατε και μνημονεύετε ακόμα και τώρα. Χωρίς δεύτερη σκέψη να επιλέξετε την ελευθερία. Αυτούς που σας κάνουν να νιώθετε και να είστε ελεύθεροι. Που σας ανοίγουν μάτια και ορίζοντες με σιωπή και ουσία. Ακούτε;

  «Ας είναι ευλογημένη η σιωπή! Γιατί μέσα σ’ αυτήν θα μ’ ακούσεις να μιλώ!!!»

(Χαλίλ Γκιμπράν)

  " Σιωπή!!! Πώς να ορίσεις τη σιωπή; Από πού να αρχίσεις και πως να προχωρήσεις, μη γνωρίζοντας τι θα συναντήσεις στην πορεία; Πρόκειται άραγε για τη σιωπή του πνεύματος και δεν έχει να κάνει με την ομιλία ή την ομολογία; Είναι η σιωπή που βασιλεύει μέσα στα μυαλά και στις ψυχές και όχι η σιωπή που σφραγίζει το στόμα κάποιου για να μη μεταδώσει τη γνώση;

Πώς να κατορθώσουμε να ζήσουμε την εσωτερική σιωπή; Κάποιες φορές σιωπούμε, αλλά μέσα μας, συζητούμε έντονα, αντιμετωπίζοντας φανταστικούς αντιπάλους η παλεύοντας με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο καθένας μας προσπαθεί να ακούσει μια ψιθυριστή φωνή, μέσα στη σιωπή του κεφαλιού του, που ακόμα και να του μιλήσει, δεν μπορεί να μεταδώσει τα λόγια της, παρά μόνο σε αυτούς που την ακούν κι οι ίδιοι. Αυτό δεν είναι νόμος, αλλά η πιο μοναχική αλήθεια."

via

Ασφαλώς και να επιθυμείς, μα ποτέ απόλυτα, μόνο παιχνιδίζοντας - Osho

  Η ψυχολογία του θυμού είναι όπως όταν ήθελες κάποιο πράγμα και κάποιος σε εμπόδισε να το έχεις. Κάποιος εμφανίστηκε ως φραγμός, ως εμπόδιο. Ολόκληρη η ενέργειά σου ετοιμαζόταν να πάρει κάτι και κάποιος έβαλε φραγμό στην ενέργεια. Δεν μπόρεσες να πάρεις αυτό που ήθελες.

Αυτή λοιπόν η απογοητευμένη ενέργεια γίνεται θυμός...  θυμός εναντίον του ανθρώπου που κατέστρεψε τη δυνατότητα εκπλήρωσης της επιθυμίας σου.

Δεν μπορείς να εμποδίσεις το θυμό, γιατί ο θυμός είναι υποπροϊόν, μπορείς όμως να κάνεις κάτι άλλο έτσι ώστε να μην συμβεί το υποπροϊόν καθόλου.

Στη ζωή να θυμάσαι ένα πράγμα: ποτέ μην επιθυμείς κάτι τόσο πολύ εντατικά, σαν να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Γίνε λιγάκι ανάλαφρος, σαν να παίζεις. 

Δεν λέω να μην επιθυμείς -γιατί θα γίνει αυτό κάτι το καταπιεσμένο μέσα σου. Λέω να επιθυμείς, αλλά να είναι σαν παιγνίδι η επιθυμία σου. Αν μπορείς να την πετύχεις, πολύ καλά. Αν δεν μπορείς να την πετύχεις, ίσως να μην ήταν η κατάλληλη στιγμή΄ θα δούμε την επόμενη φορά. Μάθε κάτι από την τέχνη του παίκτη.

Ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με την επιθυμία που μετά, όταν βρίσκει φραγμούς ή εμπόδια, η ίδια μας η ενέργεια γίνεται φωτιά΄ σε καίει. Και στην κατάσταση αυτή της σχεδόν παραφροσύνης, μπορείς να κάνεις τα πάντα, για τα οποία θα μετανιώσεις. Μπορεί να δημιουργήσει μια σειρά γεγονότων μέσα στα οποία ίσως να εμπλακεί όλη σου η ζωή. Λόγω αυτού, επί χιλιάδες χρόνια, λένε, ΄΄Άφησε τις επιθυμίες.΄΄ Ζητάς έτσι κάτι το απάνθρωπο. Ακόμη και οι άνθρωποι που είπαν, ΄΄Άφησε τις επιθυμίες΄΄, σου έδωσαν κι αυτοί ένα κίνητρο, μια επιθυμία: αν μείνεις χωρίς επιθυμίες, θα φτάσεις στην υπέρτατη ελευθερία της μόκσα, της νιρβάνα. Είναι κι αυτό μια επιθυμία.

Μπορείς να καταπιέσεις μια επιθυμία για κάποια μεγαλύτερη επιθυμία και μπορεί ακόμη και να ξεχάσεις ότι παραμένεις ο ίδιος άνθρωπος. Άλλαξες απλώς το στόχο. Ασφαλώς δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που προσπαθούν να πετύχουν τη μόκσα, έτσι λοιπόν δεν θα έχεις μεγάλο ανταγωνισμό. Μάλιστα, οι άνθρωποι θα χαρούν πολύ που άρχισες να πηγαίνεις προς τη μόκσα΄ ένας ανταγωνιστής λιγότερο στη ζωή. Σε ό,τι αφορά όμως εσένα, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Κι αν μπορεί να δημιουργηθεί κάτι που να παρεμποδίζει την επιθυμία σου για μόκσα, πάλι θα φουντώσει ο θυμός. Και τούτη τη φορά θα είναι πολύ μεγαλύτερος, διότι τώρα η επιθυμία είναι πολύ μεγαλύτερη.

 Ο θυμός είναι πάντοτε στην ίδια αναλογία με την επιθυμία.

Έχω ακούσει. . .

Υπήρχαν τρία μοναστήρια, χριστιανικά μοναστήρια, πολύ κοντά μεταξύ τους, μέσα στο δάσος. Κάποια μέρα συναντήθηκαν στη διασταύρωση τρεις μοναχοί. Επέστρεφαν από τα χωριά στα μοναστήρια τους΄ καθένας τους ανήκε σε διαφορετικό μοναστήρι. Ήταν κουρασμένοι. Κάθισαν κάτω από τα δέντρα κι άρχισαν να συζητούν κάποια πράγματα για να περάσει η ώρα.

Ο ένας άνθρωπος είπε, ΄΄Ένα πράγμα που θα πρέπει να παραδεχτείτε είναι πως, σε ό,τι αφορά την παιδεία, τη μάθηση, το δικό μας μοναστήρι είναι το καλύτερο.΄΄

Ο άλλος μοναχός είπε, ΄΄Συμφωνώ, είναι αλήθεια. Οι δικοί σας άνθρωποι είναι περισσότερο λόγιοι, αλλά σε ό,τι αφορά την ασκητική, σε ό,τι αφορά την πειθαρχία, σε ό,τι αφορά την πνευματική εκπαίδευση, δεν μπορείτε να φτάσετε καθόλου το δικό μας μοναστήρι. Και να θυμάσαι, οι γνώσεις δεν θα μπορέσουν να σε βοηθήσουν να γνωρίσεις την αλήθεια. Μόνον η πνευματική πειθαρχία, κι εμείς είμαστε οι καλύτεροι σε ό,τι αφορά την πνευματική πειθαρχία.΄΄

Ο τρίτος μοναχός είπε, ΄΄Έχετε δίκιο κι οι δύο. Το πρώτο μοναστήρι είναι το καλύτερο στη μάθηση, στις γνώσεις. Το δεύτερο μοναστήρι είναι το καλύτερο σε πνευματική πειθαρχία, ασκητική, νηστείες. Αλλά σε ό,τι αφορά την ταπεινότητα, την έλλειψη εγωισμού, είμαστε κορυφαίοι.΄΄ Ταπεινότητα, έλλειψη εγωισμού. . . αλλά ο άνθρωπος φαίνεται ότι δεν είχε καθόλου επίγνωση αυτού που έλεγε: ΄΄Σε ό,τι αφορά την ταπεινότητα, την έλλειψη εγωισμού, είμαστε κορυφαίοι.΄΄

Ακόμη και η ταπεινότητα μπορεί να γίνει παιγνίδι του εγώ. Η έλλειψη εγωισμού μπορεί να γίνει παιγνίδι του εγώ. Χρειάζεται να έχει πολλή επίγνωση κανείς. Δεν πρέπει να προσπαθήσεις να σταματήσεις το θυμό. Δεν πρέπει, κατά κανένα τρόπο, να κρατάς υπό έλεγχο το θυμό, αλλιώς θα σε κάψει, θα σε καταστρέψει. Εκείνο που θέλω να πω είναι: πρέπει να πας στις ρίζες. Η ρίζα είναι πάντοτε κάποια επιθυμία που έχει μπλοκαριστεί και η απογοήτευση έχει δημιουργήσει το θυμό. Μην παίρνεις πολύ στα σοβαρά τις επιθυμίες. Μην παίρνεις τίποτε στα σοβαρά.

Είναι ατυχές που καμιά θρησκεία στο κόσμο δεν δέχτηκε την αίσθηση του χιούμορ ως μια από τις βασικές ιδιότητες του θρησκευόμενου ανθρώπου. Θέλω να καταλάβεις ότι η αίσθηση του χιούμορ, η παιγνιώδης διάθεση, πρέπει να αποτελούν τις θεμελιώδεις ιδιότητες. Δεν πρέπει να παίρνεις τόσο στα σοβαρά τα πράγματα, τότε δεν θα προβάλει ο θυμός. Μπορείς να γελάσεις απλώς με το όλο πράγμα. Μπορείς να αρχίσεις να γελάς με τον εαυτό σου. Μπορείς να αρχίσεις να γελάς με καταστάσεις στις οποίες θα είχες θυμώσει και εξοργιστεί.

Χρησιμοποίησε την παιγνιώδη διάθεση, την αίσθηση του χιούμορ, το γέλιο. Ο κόσμος είναι μεγάλος και υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι. Οι πάντες προσπαθούν να πετύχουν κάτι. Είναι πολύ φυσικό ότι μερικές φορές οι άνθρωποι μπορεί να μπερδεύονται ο ένας στα πόδια του άλλου΄ όχι πως το θέλουν αυτό, είναι απλώς η κατάσταση τέτοια, είναι τυχαίο το πράγμα.

Έχω ακούσει για έναν σούφι μύστη, τον Τζουνέντ, ο οποίος κάθε μέρα κατά τη βραδινή προσευχή ευχαριστούσε την ύπαρξη για την ευσπλαχνία της, για την αγάπη της, για τη φροντίδα της.

Συνέβη κάποτε να ταξιδεύουν επί τρεις ημέρες περνώντας από χωριά όπου οι άνθρωποι ήταν πολύ ανταγωνιστικοί απέναντι στον Τζουνέντ, γιατί νόμιζαν ότι οι διδασκαλίες του δεν ήταν ακριβώς οι διδασκαλίες του Μωάμεθ. Η διδασκαλία του έμοιαζε να είναι δική του, και, ΄΄Διαφθείρει τους ανθρώπους.΄΄

Έτσι λοιπόν, από τρία χωριά δεν είχαν λάβει καθόλου τροφή, ούτε καν νερό. Την τρίτη μέρα ήταν πραγματικά σε κακή κατάσταση. Οι μαθητές του σκέφτονταν, ΄΄Για να δούμε τώρα τι θα συμβεί στην προσευχή. Πώς γίνεται να πει τώρα προς την ύπαρξη, ΄Είσαι ευσπλαχνική απέναντί μας΄ η αγάπη σου βρίσκεται εδώ. Μας φροντίζεις και σου είμαστε ευγνώμονες.΄;΄΄

Όταν όμως ήρθε η ώρα της προσευχής, ο Τζουνέντ προσευχήθηκε με τον ίδιο τρόπο. Μετά από την προσευχή, είπαν οι οπαδοί του, ΄΄Πάει πολύ αυτό. Επί τρεις ημέρες υποφέρουμε από πείνα, από δίψα. Είμαστε κουρασμένοι, δεν έχουμε κοιμηθεί, κι εσύ εξακολουθείς να λες στην ύπαρξη, ΄Είσαι ευσπλαχνική, η αγάπη σου προς εμάς είναι μεγάλη και μας φροντίζεις τόσο πολύ που σου είμαστε ευγνώμονες.΄ ΄΄

Ο Τζουνέντ είπε, ΄΄Η προσευχή μου δεν εξαρτάται από κάποιον όρο΄ τα πράγματα αυτά είναι συνηθισμένα. Αν θα λάβω τροφή ή όχι, δεν θέλω να ενοχλώ την ύπαρξη με τούτο΄ ένα τόσο μικρό πράγμα μέσα σε ένα τόσο μεγάλο σύμπαν. Αν δεν βρω νερό. . . ακόμη κι αν πεθάνω, δεν έχει σημασία, η προσευχή μου θα μείνει η ίδια. Γιατί μέσα σε αυτό το απέραντο σύμπαν. . . δεν έχει σημασία αν ζει ή αν πέθανε ο Τζουνέντ.΄΄

Αυτό εννοώ όταν λέω να μην παίρνεις τίποτε στα σοβαρά. . . ούτε καν τον εαυτό σου. Και θα δεις τότε ότι απλώς δεν συνέβη ο θυμός.. Δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα θυμού. Και ασφαλώς ο θυμός είναι μια από τις πιο μεγάλες διαρροές της πνευματικής σου ενέργειας. Αν μπορέσεις να το καταφέρεις, να έχεις διάθεση παιγνιδιού ως προς τις επιθυμίες σου και να παραμένεις ο ίδιος είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις.

Αρχισε να σκέφτεσαι τον εαυτό σου ήσυχο. . . χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο΄ δεν είναι αναγκαίο να νικάς, δεν είναι αναγκαίο να επιτυγχάνεις πάντα σε όλες τις καταστάσεις. Ο κόσμος είναι μεγάλος κι εμείς είμαστε μικροί άνθρωποι.

Όταν αυτό μπει μόνιμα μέσα στην ύπαρξή σου, τότε όλα είναι αποδεκτά. Ο θυμός εξαφανίζεται και η εξαφάνιση θα σου φέρει μια νέα έκπληξη, διότι, όταν εξαφανίζεται ο θυμός, αφήνει πίσω του τεράστια ενέργεια για ευσπλαχνία, αγάπη, φιλία.

via

Η πιο συχνή αμαρτία

«Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ»

(Ιακ. 3,2)

  Μπροστά στον Πιλάτο ο Χριστός παρέμεινε σιωπηλός, γιατί άραγε; Του κόπηκε η μιλιά μπρος στον φόβο του θανάτου ή ήθελε για πολλοστή φορά να διδάξει τους ανθρώπους δείχνοντας τον τρόπο με το παράδειγμά Του;

Κανόνας που υπέβαλε στον εαυτό του ο πιο μετα­νοημένος προφήτης.

Όταν ένας άνθρωπος θέλει να λέγεται δίκαιος και νά 'ναι τίμιος με τον εαυτό του, αρχίζοντας να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, εξάπαντος θα πασχίζει να αποφεύγει και την πιό συχνή αμαρτία.

Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία. «Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 3,2). Όταν ένας μετανοημένος άνθρωπος ξεκινά να βαδίσει τον δρόμο του Θεού – όταν αρχίζει να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού – πρέπει να πασχίζει να αποφύγει να αμαρτήσει με τη γλώσσα όπως αναφέρει ο πιο μετα­νοημένος προφήτης του Θεού.

Αυτός ήταν ο κανόνας που έβαλε στον εαυτό του ο προφήτης Δαβίδ. Ιδιαιτέρως μάλιστα υποσχέθηκε να παραμείνει σιωπηλός ενώπιον των εχθρών του:

 «Αποφάσισα να βάλω φραγμό στο στόμα μου και να μη μιλώ όταν ο αμαρτωλός βρεθεί μπροστά μου» 

(Ψαλ. 38,1).

Να ένας θαυμάσιος κανόνας για όποιον θέλει να θεραπευτεί από την αμαρτία του. Όταν τον κατηγορούν, εκείνος δεν απαντά· όταν συκοφαντείται, παραμένει σιωπηλός.

Πράγματι, ποιο το νόημα αν μιλήσεις σε έναν εξοργισμένο άνθρωπο ο οποίος δεν έχει δίκαιο και δεν αγαπά τον Θεό περισσότερο απ’ τον εαυτό του; Αν του μιλήσεις για το κακό, θα τον εξοργίσεις ακόμη, περισσότερο. Αν του μιλήσεις για το καλό, θα τον κάνεις χλευαστή των ιερών και των οσίων.

Μπροστά στον Πιλάτο ο Χριστός παρέμεινε ολωσδιόλου σιωπηλός. Ο Πιλάτος του είπε: 

«Ουκ αποκρίνη ουδέν;» 

(Μάρκ. 15,4).

Τί μπορεί να απαντήσει Εκείνος σε σένα, όταν δεν έχεις αυτιά να τον ακούσεις, ή νου για να τον κατανοήσεις;

Να, λοιπόν, η σιωπή του δικαίου μπροστά στον άδικο, έχει τη δύναμη να επηρεάσει κατά τον καλύτερο τρόπο. Ο τελευταίος απομένει μόνος, για να ερμηνεύσει τη σιωπή του δικαίου και έχει τη δυνατότητα να δώσει ερμηνεία που ωφελεί την ψυχή του· ενώ οποιαδήποτε άλλη καλή ή κακή απάντηση, θα την παρανοήσει προς το χειρότερο, καταδικάζοντας άλλους και δικαιώνοντας τον εαυτό του.

Μακάριος ο άνθρωπος ο οποίος μαθαίνει, εγκρατευόμενος, να κυριαρχεί στη γλώσσα του.

 Ιησού Χριστέ, Κύριε και Θεέ μας, Συ ο οποίος μας έδειξες με το παράδειγμά Σου πως και πότε πρέπει να μιλούμε, Συ μας έδειξες με το παράδειγμά Σου επίσης πως και πότε πρέπει να παραμένουμε σιωπηλοί. Βοήθησέ μας, διά του Αγίου Σου Πνεύματος, να μην αμαρτάνουμε με τη γλώσσα.

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

-Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος

via