Οι Λόγοι των Όντων

 Τι σημαίνει «Τα γαρ αόρατα Αυτού, από κτίσεως κόσμου, τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται• η τε Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης»; Τίνα τα αόρατα του Θεού, και τις η Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης;

 (Ρωμαίους 1/α: 20).

 Μετάφραση

 «Διότι τα αόρατά Του Θεού από κτίσεως κόσμου γίνονται ξεκάθαρα ορατά στα ποιήματα(δημιουργήματα) νοούμενα(διά της νόησης), καθώς και η Αΐδια δύναμή Του και η θειότητα»; Ποια είναι τα αόρατα του Θεού και ποια η Αΐδια δύναμή Του και θειότητα;

  Απάντηση:

 Οι λόγοι των όντων που καταρτίσθηκαν πριν από τους αιώνες στον Θεό, όπως Αυτός γνωρίζει, (τους οποίους οι θείοι άνδρες συνηθίζουν να τους καλούν και «αγαθά θελήματα»), ενώ είναι αόρατοι, δια του νου γίνονται καθαρά ορατοί από τα δημιουργήματα. Επειδή όλα τα δημιουργήματα του Θεού, παρατηρούμενα από εμάς με γνωστικό τρόπο κατά τη φύση τους με τη δέουσα επιστήμη, μας απαγγέλλουν κρυφά τους λόγους για τους οποίους έγιναν, και φανερώνουν όλα μαζί το θείο σκοπό που υπάρχει στο κάθε δημιούργημα• σύμφωνα με το: «οι ουρανοί διηγούνται δόξα Θεού και το στερέωμα αναγγέλλει τη δημιουργία των χεριών του».

  Όσο για την Αΐδια δύναμη και θειότητα, είναι η πρόνοια που συγκρατεί τα όντα σε συνοχή και η σύμφωνη μ’ αυτή θεοποιητική ενέργεια, όσων δέχονται αυτή την πρόνοια.

 Ή ίσως τα αόρατα του Θεού δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτή η Αΐδια δύναμή Του και θειότητα, που έχει κραυγαλέους κήρυκες τις υπερφυσικές μεγαλοπρέπειες των δημιουργημάτων.

 Επειδή, όπως από τα όντα πιστεύουμε ότι υπάρχει ο κυρίως Όντας Θεός, έτσι και από την ουσιώδη διαφορά των όντων κατά το είδος, διδασκόμαστε την σοφία που υπάρχει έμφυτη στην ουσία Του, που είναι συνεκτική των όντων.

 Και πάλι, από την ουσιώδη κατά είδος κίνηση των όντων, μαθαίνουμε την ζωή που υπάρχει έμφυτη στην ουσία του και συμπληρώνει τα όντα• παίρνοντας λόγο από τη σοφή παρατήρηση της κτίσεως, περί της Αγίας Τριάδος, (εννοώ τον Πατέρα και Υιό και Άγιο Πνεύμα). Επειδή ο Λόγος ως ομοούσια δύναμη του Θεού είναι Αΐδιος, και θειότητα Αΐδια το ομοούσιο Άγιο Πνεύμα.

 Είναι λοιπόν κατάκριτοι αυτοί που από την παρατήρηση των όντων, δεν διδάχθηκαν μαζί και την αιτία των όντων, και τα κατά φύσιν ιδιώματα της αιτίας, τη δύναμη εννοώ και τη θειότητα.

 Φωνάζει λοιπόν η κτίση μέσω των δημιουργημάτων που υπάρχουν σ’ αυτή και μ’ αυτόν τον τρόπο απαγγέλλει σε αυτούς που μπορούν να ακούσουν νοερά, την ίδια αιτία να υμνείται τριαδικά: Εννοώ τον Θεό και Πατέρα, και την ανείπωτη δύναμή Του και θειότητα, δηλαδή τον μονογενή Λόγο και το Άγιο Πνεύμα. Γιατί αυτά είναι τα αόρατα του Θεού που από την κτίση του κόσμου φαίνονται καθαρά με τη νόηση.

  Σχόλιο:

  1. Λέει ότι από τα όντα, μαθαίνομε τον αίτιο των όντων, και από τη διαφορά των όντων την ενυπόστατη σοφία του όντος• και από τη φυσική κίνηση των όντων, μαθαίνουμε την ενυπόστατη ζωή του όντος, τη ζωοποιό δύναμη των όντων, το Πνεύμα το Άγιο.

 Πρωτότυπο κείμενο

 Ερώτησις ΙΓ.

 Τι εστί, «Τα γαρ αόρατα Αυτού, από κτίσεως κόσμου, τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται• η τε Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης»; Τίνα τα αόρατα του Θεού, και τις η Αΐδιος Αυτού δύναμις και θειότης; (Ρωμαίους 1/α: 20).

 Απόκρισις:

 Οι των όντων λόγοι προκαταρτισθέντες των αιώνων Θεώ, καθώς οίδεν αυτός, αόρατοι όντες• (ους και «αγαθά θελήματα» καλείν τοις θείοις έθος εστίν ανδράσιν•) από των ποιημάτων νοούμενοι καθορώνται. Πάντα γαρ τα ποιήματα του Θεού κατά φύσιν μετά της δεούσης επιστήμης γνωστικώς υφ’ ημών θεωρούμενα, τους καθ’ ους γεγένηνται λόγους κρυφίως ημίν απαγγέλλουσι, και τον εφ’ εκάστω ποιήματι θείον σκοπόν εαυτοίς συνεκφαίνουσι• καθ’ ο και: «οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, και το στερέωμα την των χειρών αναγγέλλει ποίησιν».

 Αΐδιος δε δύναμίς εστι και θειότης, η συνεκτική των όντων πρόνοια, και η κατά ταύτην εκθεωτική των προνοουμένων ενέργεια.

  Η τάχα τα αόρατα του Θεού εισιν ουκ άλλο τι παρά την αΐδιον αυτού δύναμιν και θειότητα, έχουσαν διαπρυσίως κήρυκας τας των γεγονότων υπερφυείς μεγαλοπρεπείας.

 Ως γαρ εκ των όντων τον κυρίως όντα Θεόν ότι έστι πιστεύομεν• ούτως και εκ της των όντων ουσιώδους κατ’  είδος διαφοράς, την κατ’ ουσίαν έμφυτον αυτού σοφίαν υφεστώσαν, και των όντων συνεκτικήν διδασκόμεθα.

 Και πάλιν, εκ της ουσιώδους κατ’ είδος των όντων κινήσεως, την κατ’ ουσίαν έμφυτον αυτού ζωήν υφεστώσαν, και των όντων συμπληρωτικήν μανθάνομεν• εκ της κατά την κτίσιν σοφής θεωρίας, τον περί της αγίας Τριάδος, Πατρός λέγω, και Υιού και αγίου Πνεύματος, λόγον λαμβάνοντες• Θεού γαρ Αΐδιος εστιν ως ομοούσιος δύναμις ο Λόγος, και θειότης Αΐδιος το ομοούσιον Άγιον Πνεύμα.

 Κατάκριτοι τοιγαρούν οι μη συνδιδαχθέντες εκ της των όντων θεωρίας, την αιτίαν των όντων, και τα κατά φύσιν της αιτίας ίδια, την δύναμιν λέγω, και την θειότητα.

 Βοά τοίνυν η κτίσις δια των εν αυτή ποιημάτων, και οίον απαγγέλλει τοις νοερώς δυναμένοις ακούειν, την ιδίαν αιτίαν τριαδικώς υμνουμένην• λέγω δε τον Θεόν και Πατέρα, και την άφραστον αυτού δύναμιν και την θειότητα, ήγουν τον μονογενή Λόγον και το Πνεύμα το Άγιον. Ταύτα γαρ εστι τα αόρατα του Θεού τα από της κτίσεως του κόσμου νοήσει καθορώμενα.

 ΣΧΟΛΙΟΝ:

 α . Ότι εκ των όντων, φησίν, των όντων γινώσκομεν αίτιον• και εκ της διαφοράς των όντων την ενυπόστατον του όντος διδασκόμεθα σοφίαν• και εκ της των όντων φυσικώς κινήσεως, την ενυπόστατον του όντος μανθάνομεν ζωήν, την των όντων ζωοποιόν δύναμιν, το Πνεύμα το Άγιον.

   Περί λόγων τών όντων: 

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού

 «Προς Θαλάσσιον περί Απόρων»

 Ερώτηση 13η. PG 90.

Το να ΄χεις δίκιο με κόστος την ψυχική σου ηρεμία δεν σε κατατάσσει στους έξυπνους

  Προσπαθώντας συνεχώς να βρεις το δίκιο σου, χάνεις την ίδια σου τη ζωή.

  Στην τελική, η ψυχική σου ηρεμία, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, από την δικαίωση της σκέψης σου.

  Η λεκτική αντιπαράθεση με ανθρώπους κολλημένους και ηλίθιους, μόνο αναστάτωση και εκνευρισμό μπορεί να σου φέρει. Ακόμη και αν στο τέλος δικαιωθείς, η εσωτερική κούραση είναι μεγαλύτερη από το επίτευγμα.

  Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι κάνουν λάθος. Γι’αυτό, πρέπει να αναγνωρίζουμε τις μάχες, για τις οποίες αξίζει να πολεμήσουμε.

  Δεν γίνεται να μάθεις την προπαίδεια, σε άτομα που ξέρουν να μετράνε μέχρι το πέντε.

  Οι καυγάδες, είναι πραγματικά χάσιμο χρόνου. Εσείς ταλαιπωρείστε κι κάποιοι το απολαμβάνουν. Μην ξεχνάς, ότι “αν τα βάλεις με τα γουρούνια, εσύ θα λασπωθείς κι αυτά θα το απολαύσουν”.

 Υπάρχουν άτομα, που έχουν διαρκώς λυτό το ζωνάρι τους για καυγά· ζουν γι’ αυτό. Μην τους δίνετε την ευχαρίστηση να πέσετε στην παγίδα τους.

Μην τσακώνεστε στο δρόμο με εκείνους που έχουν βγει για αυτόν τον λόγο.

Μην τσακώνεστε για πολιτικά, για θρησκευτικά και ποδοσφαιρικά ζητήματα, διότι ο φανατισμός, δεν αφήνει τον απέναντι σας, να δει καθαρά. Είναι πραγματικά χαμένος χρόνος. Κανένας δεν πρόκειται να αλλάξει: ούτε γνώμη, ούτε ομάδα, ούτε θρησκεία.

 Μην τσακώνεστε ούτε με τα παιδιά σας και φτάνετε σε σημείο να φωνάζετε δυνατά ή ακόμα και να ουρλιάζετε. 

 Μην μπαίνετε στο “γήπεδο” τους. Διότι τα παιδιά, λειτουργούν εκεί….και δεν ενοχλούνται καθόλου, αντιθέτως με εσάς που πληγώνεστε συνεχώς. Φέρτε τα στο δικό σας γήπεδο, της ηρεμίας και των χαμηλών τόνων. Τότε μόνο μπορείτε να τα “κερδίσετε”.

Γενικά, να μην ψάχνετε το δίκιο σας, σε μέρη που αγνοούν την δικαιοσύνη. Μην μαλώνετε με ηλίθιους, διότι υποβιβάζετε την δική σας νοημοσύνη.

  Η ψυχική μας ηρεμία, είναι προτιμότερη από το να έχουμε δίκιο.

  Όσο μπορείς, βγάλε από τη ζωή σου, άτομα φανατικά και εριστικά. Άτομα που αρπάζονται με το παραμικρό και διατυμπανίζουν το δίκιο τους. Που τσακώνονται με το σερβιτόρο, στο δρόμο, με το μάγειρα, με τον υπάλληλο, και γενικώς τρώγονται με τα ρούχα τους.

  Θα προκαλέσουν τεράστια νευρικότητα και σε σένα, και δεν θα μπορείς να ηρεμήσεις. Η μόνιμη ανησυχία, τα νεύρα, το τσίτωμα και η αίσθηση της αδικίας, δημιουργούν ψυχολογικά και σωματικά πρόβλημα.

  Άφησε τους λοιπόν να τρώγονται…και στρέψε την προσοχή σου αλλού. Εκεί που θα νιώθεις γαλήνη και ηρεμία.

via

Σερεντίπιτι*

Αγκαλιάζοντας το απροσδόκητο στο ταξίδι της ζωής

  *Σερεντίπιτι (Serendipity) είναι η λέξη που περιγράφει σημαντικές ανακαλύψεις που γίνονται είτε τυχαία είτε ψάχνοντας για κάτι άλλο από αυτό που τελικά ανακαλύφθηκε.

  Μέχρι και το 1954, σε όσους έβγαζαν τις αμυγδαλές, τους έβαζαν να μασούν Aspergum, κάτι που περιείχε ασπιρίνη που υποτίθεται ότι ανακουφίζει τον πονόλαιμο. Αν και είχε παρατηρηθεί ήδη από το 1940 ότι μετά από αμυγδαλεκτομή μάτωναν τα ούλα των ασθενών, ήταν ένας γιατρός στην Καλιφόρνια, ο Lawrence Craven, που «ένωσε τις τελίτσες» κάνοντας τη σύνδεση ότι η ασπιρίνη είχε αντιπηκτική δράση.

  Εκείνη την εποχή ήξεραν ήδη ότι οι καρδιακές προσβολές και τα εγκεφαλικά μπορούσαν να προκληθούν από θρόμβους και έτσι ο Craven άρχισε να θεραπεύει ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Οπότε, δίνοντάς τους ασπιρίνη οδήγησε σε μειωμένη συχνότητα καρδιακών προσβολών!

  Η λέξη «serendipity» εισήχθη στην αγγλική γλώσσα τον 18ο αιώνα από τον συγγραφέα Horace Walpole, ο οποίος την ανέφερε σε ένα γράμμα του, προερχόμενη από το περσικό παραμύθι “Οι τρεις ήρωες του Σερεντίπ (Serendip)”, οι οποίοι έκαναν ανακαλύψεις πραγμάτων που δεν αναζητούσαν, από καθαρή τύχη ή οξύνοια.

  Το παραμύθι λέει ότι οι πρίγκιπες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους σε μια ξένη χώρα, συναντούν έναν άνθρωπο που τους ρωτά μήπως είδαν τη χαμένη καμήλα του. Και ενώ οι ίδιοι δεν έχουν δει ποτέ τους καμήλα, τον υποβάλλουν σε μια σειρά τόσο εύστοχων ερωτημάτων –αν η καμήλα είναι μονόφθαλμη, αν μεταφέρει μια έγκυο γυναίκα, αν της λείπει ένα δόντι, αν είναι κουτσή, αν στη μια της πλευρά έχει φορτωθεί με βούτυρο και στην άλλη με μέλι– που ο άνθρωπος σχηματίζει την ιδέα ότι, για να γνωρίζουν τόσα για τη χαμένη καμήλα και τη γυναίκα, τις έχουν κλέψει οι ίδιοι.

  Έτσι οδηγούνται στον πέρση βασιλιά Μπαχράμ, που τους καταδικάζει σε θάνατο, παρ’ ότι του εξηγούν ότι τα συμπεράσματα για τα χαρακτηριστικά του ζώου και της αναβάτριάς του, οφείλονται στην παρατήρηση των ιχνών που άφησε η καμήλα πίσω της.

  Το χορτάρι ήταν φαγωμένο από τη μια πλευρά του δρόμου μόνο, συνεπώς το ζώο ήταν μονόφθαλμο.

  Το ίχνος που άφηνε η δαγκωματιά του ζώου πάνω του είχε ένα κενό, που σημαίνει ότι από την καμήλα έλειπε ένα δόντι.

  Η μία από τις οπλές της καμήλας είχε αφήσει αποτύπωμα μικρότερου βάθους στην άμμο, άρα η καμήλα ήταν κουτσή.

Στη μια πλευρά του δρόμου είχαν μαζευτεί μυρμήγκια, ένδειξη ότι από την πλευρά αυτή ήταν φορτωμένο βούτυρο που έλειωνε, ενώ στην άλλη πλευρά είχαν μαζευτεί μύγες, ένδειξη ότι από την πλευρά αυτή η καμήλα ήταν φορτωμένη με μέλι που έσταζε.

  Τα αποτυπώματα που άφηνε ο αναβάτης, όταν ανέβαινε ή κατέβαινε από την καμήλα, μαρτυρούν ότι δεν ήταν έμπειρος, συνεπώς ήταν γυναίκα και μάλιστα έγκυος, γιατί εκεί που ούρησε υπήρχαν ίχνη από δύο παλάμες στο χώμα, πράγμα που σημαίνει ότι η αναβάτρια είχε να σηκώσει μεγαλύτερο βάρος.

  Το παραμύθι τελειώνει με την αθώωση των τριών πριγκίπων, μετά τη μαρτυρία ενός περαστικού που συνάντησε την περιπλανώμενη καμήλα με τη γυναίκα στην έρημο, αλλά και την αναγόρευσή τους σε συμβούλους του βασιλιά, ως επιβράβευση της παρατηρητικότητας και της οξύνοιάς τους.

  Ο ίδιος ο Παστέρ (δικό του το απόφθεγμα στην αρχή της παραγράφου) μας έδωσε ένα εξαιρετικό παράδειγμα τυχαίας ανακάλυψης. Πριν ακόμη από το 1878, είχε διατυπώσει τη θεωρία των ασθενειών από μικρόβια και είχε στρέψει κυρίως την προσοχή του στη χολέρα των κοτόπουλων, ένα πρόβλημα που μάστιζε τη γαλλική βιομηχανία πουλερικών. Κατάφερε τελικά να απομονώσει ένα μικρόβιο από τα άρρωστα κοτόπουλα, καθώς πίστευε ότι αυτό ήταν που προκαλούσε την ασθένεια, για να αποδείξει στη συνέχεια ότι αρκούσε μια ένεση με το μικρόβιο αυτό σε υγιή πουλιά για να πεθάνουν μέσα σε μια μέρα. Τα επιστημονικά στοιχεία απαιτούν επανάληψη του πειράματος, έλα όμως που παρενέβησαν οι καλοκαιρινές διακοπές. Κανένα πρόβλημα, σκέφτηκε ο Παστέρ, αποθήκευσε τη βακτηριακή του καλλιέργεια και θα την ξαναδοκίμαζε από Σεπτέμβριο.

  Όταν επέστρεψε, διαπίστωσε με μεγάλη έκπληξη, ότι η ένεση του υλικού που είχε αποθηκευτεί για τρεις μήνες δεν είχε καμία επίδραση στα κοτόπουλα! Δοκίμασε ξανά με μια νέα, αλλά και πάλι τα κοτόπουλα δεν ασθενούσαν. Και ενώ πολλοί θα είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στο αρχικό πείραμα τα κοτόπουλα πρέπει να είχαν επηρεαστεί από κάτι άλλο παρά από τα ύποπτα βακτήριά του, ο Παστέρ υπέθεσε ότι ίσως η αποθήκευσή τους για τρεις μήνες είχε αλλάξει τα μικρόβια κατά τέτοιο τρόπο, που είχε σαν αποτέλεσμα την προστασία των κοτόπουλων από τη μόλυνση.

  Πράγματι, όπως τελικά και αποδείχθηκε, ο Παστέρ είχε καταφέρει να ανοσοποιήσει τα κοτόπουλα με ένα εξασθενημένο μικρόβιο! Δε χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αποδειχθεί ότι μια εξασθενημένη μορφή μολυσματικού οργανισμού θα μπορούσε να προσδώσει ανοσία έναντι της νόσου που προκαλείται συνήθως από μια πιο “ζωντανή” της εκδοχή. Στη συνέχεια, ο Γάλλος χημικός άρχισε να παράγει εμβόλια κατά του άνθρακα και της λύσσας, θέτοντας τα θεμέλια για την επιστήμη της ανοσολογίας

***

Πηγή:  HOAX – Οδηγός επιβίωσης

 στην εποχή της παραπληροφόρησης 

via

Σε χρόνο ντε τε ο εγκέφαλος ελέγχει τη λίστα των ερωτικών μας προτιμήσεων

  Μόλις 200 χιλιοστά του δευτερολέπτου χρειάζεται ο εγκέφαλός μας για να συμπεράνει αν κάποιος μας αρέσει, πριν καν εμείς το συνειδητοποιήσουμε

  Μέσα σε αυτόν τον χρόνο ντε τε ο εγκέφαλος ελέγχει τη λίστα των ερωτικών μας προτιμήσεων, αναλύει τα οπτικά ερεθίσματα που λαμβάνει και επικοινωνεί με το κέντρο των συναισθημάτων.

  Κατόπιν συμβουλεύεται τις παλιές μας εμπειρίες και, τέλος, αξιολογεί τον εαυτό μας! Μόλις εντοπίσει το πρώτο στοιχείο που δεν συμφωνεί με αυτόν τον ασυνείδητο πίνακα ελέγχου, απορρίπτει ακαριαία το πιθανό αντικείμενο του πόθου, αλλιώς συνεχίζει απτόητος μέχρι να ελέγξει ολόκληρη τη λίστα.

  Τα παραπάνω απέδειξε μελέτη της πανεπιστημιακής ψυχολόγου και επίκουρης καθηγήτριας στο Syracuse University Stephanie Ortigue και του ψυχιάτρου Francesco Bianchi-Demicheli του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης.

  Ο παθιασμένος έρωτας μάς κάνει εξυπνότερους

  Οι ερευνητές, με τη βοήθεια της Νευροεπιστήμης, διαπίστωσαν ότι η σεξουαλική επιθυμία δεν είναι απλώς ένα ζωώδες ένστικτο βασισμένο στη βιοχημεία, αλλά απαιτεί σύνθετες εγκεφαλικές διεργασίες και περίπλοκη σκέψη.

  Οι δυο επιστήμονες, χαρτογραφώντας τις περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται στον έρωτα και τη λαγνεία, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο παθιασμένος έρωτας μάς κάνει εξυπνότερους επειδή ενεργοποιεί συγκεκριμένα κέντρα του εγκεφάλου, τα οποία μας βοηθούν να κάνουμε ταχύτερη επεξεργασία και συσχέτιση στοιχείων.

 

   Βασικός ο ρόλος της αυτοεκτίμησης

 Οι ηλεκτροεγκεφαλικές αναλύσεις έδειξαν ότι η ερωτική έλξη πυροδοτεί πολύ πιο εξελιγμένους και πνευματικούς μηχανισμούς από όσο πιστευόταν μέχρι τώρα με συμμετοχή, προς έκπληξη των επιστημόνων, μιας περιοχής του εγκεφάλου η οποία σχετίζεται με την εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας.

  Επομένως, όπως φαίνεται, η αυτοεκτίμηση παίζει βασικό ρόλο στον έρωτα. Συμπερασματικά, η σεξουαλική επιθυμία δεν δημιουργείται μόνο από την οπτική αξιολόγηση ενός σώματος αλλά από μια βαθύτερη αυτο-γνωστική διαδικασία.

  Έρωτας: Παραμένει ένα μυστήριο

  Γιατί όμως ενδιαφέρεται η νευροεπιστήμη για τον έρωτα και το σεξ; Σύμφωνα με τη συνέντευξη που έδωσε η ψυχολόγος – ερευνήτρια στο περιοδικό Discover, ο έρωτας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια για την επιστήμη, στο οποίο παίζουν ρόλο πολλοί ασυνείδητοι μηχανισμοί.

  Ο καθένας μας μπορεί να έχει νιώσει το σκίρτημα του έρωτα με τη μορφή συναισθήματος και επιθυμίας, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον καθορίσει πραγματικά, σημειώνει.

via

Φάγωμεν πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν

Eat flesh, drink wine and be merry

  Σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι, επηρεαζόμενοι από επιστημονικά κριτήρια ή από ιδεοληψίες ή ακόμη και από αδιαφορία, αποδέχονται τον άνθρωπο, αποκλειστικά, ως σώμα.

  Ο υλισμός, γενικά, ως τρόπος σκέψης και ζωής, επιδιώκει να αποβάλει την ψυχή ή το πνεύμα από την ύπαρξη του ανθρώπου και να εξαφανίσει ό, τι περιλαμβάνει η αποδοχή της ύπαρξης της ψυχής στην οντολογική λειτουργία του.

  Τι πρεσβεύουν, συνεπώς, οι υλιστές; Περιορίζουν όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπου στο πλαίσιο της οικονομίας, της βιολογικής επιβίωσης του σώματος, στην ευμάρεια, στην ευημερία και σε ό, τι έχει σχέση με τις αισθήσεις και τη σωματική διαβίωση ή επιβίωση.

  Ουσιαστικά, μια κοινωνία κοσμική και υλιστική αρνείται την πίστη και, ταυτόχρονα, την αθανασία της ψυχής και θεωρεί την πνευματική δράση του ανθρώπου ως μια δράση φονταμενταλιστική και απαρχαιωμένη και η άρνηση αυτή, πιστεύοντας πως αποτελεί μια έκφραση μοντερνισμού και προοδευτισμού τόσο στον χώρο της πολιτικής, όσο και στον χώρο των ΜΜΕ και του διαδικτύου.

  Έτσι, ο άνθρωπος αποξηλώνεται από την ψυχή και μένει μόνον ως μια χοϊκή – υλική ύπαρξη, με ό, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τις πολιτικές κοινωνικής μέριμνας και αντιμετώπισης.

  Έκτοτε, στο πλαίσιο αυτών των επιλογών και όσον αφορά στα καθ’ ημάς, ψηφίζονται νόμοι, που αποτελούν, κυρίως, αιτήματα νεωτεριστικών και ριζοσπαστικών τάσεων, που καταρρακώνουν το διαχρονικό ήθος της ανθρωπότητας και ετοιμάζουν έναν άνθρωπο άψυχο, πονηρό, γεμάτο πάθη και κακίες, με προσανατολισμό τον βιολογισμό και τη σκοπιμότητα του «φάγωμεν πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν».

 Ωστόσο, ένας τέτοιος άνθρωπος, που βλέπει τα πάντα ποσοτικά και υλιστικά, χωρίς νόημα και λόγο ύπαρξης, χωρίς αγάπη στον συνάνθρωπο και στην κτίση, ένας άνθρωπος άτομο (ατομικιστής), που ετοιμάζεται να εισέλθει σε μια «κοινωνία» ακοινώνητη, απροσανατόλιστη, άπιστη, ταραγμένη, αναστατωμένη, συγκρουσιακή, βίαιη, επιθετική, θανατερή, με πείνα, δυστυχία, μίσος, αυτοκτονίες, χρήση ουσιών, μίσος, άγχος, ανηθικότητα γίνεται και ο ίδιος επικίνδυνος τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους. Έτσι, κτίζεται μια κοινωνία αδιεξόδων, χωρίς μέτρο και όρια, χωρίς συνδετικούς δεσμούς, απομακρυσμένη από τον πνευματικό κόσμο.

Let us eat and drink for tomorrow we shall die

 «Όσον ο άνθρωπος απομακρύνεται από τη ζωή, τόσο πλησιάζει στο θάνατο. Γιατί ζωή είν’ ο Θεός και η στέρηση της ζωής είναι θάνατος».

Μέγας Βασίλειος

  Οι θεωρίες και η ζωή των υλιστών και των αθέων,  εκκινούν από την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι μόνον σώμα και δεν δέχονται την ενιαία φύση του ανθρώπου, ως μία ψυχοσωματική ολότητα:

 «Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.

 (Γεν. 2, 7).

   

  Ο Χριστός συμβούλευε τους μαθητές του:

   «Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε… Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής»

 (Μάρκ. 14, 38)

  Επίσης:

 «Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση».

 (Ματθ, 10, 28)

 Η απόρριψη του πνεύματος ή της ψυχής, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά απομάκρυνση από την αρετή και προσκόλληση στην ηδονή του παρόντος· σημαίνει απόρριψη της ελπίδας, στην οποία κυριαρχεί μόνον η αρετή.

   Διότι, εάν δεν κυριαρχήσει μέσα μας, χωρίς αμφιβολία, η πίστη γι’ αυτό, τότε ο βίος των ανθρώπων χάνει το καλύτερό του στη ζωή, την αρετή. Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει αρετή εκεί, που η ύπαρξη περιορίζεται μόνον στην παρούσα ζωή, και μετά απ’ αυτήν δεν ελπίζουμε σε τίποτε;

  Αυτοί που ζουν τη σαρκική ζωή είναι ανάγκη, με την ενάρετη βιωτή τους, ν’ απομακρύνονται κάπως και να ξεφεύγουν από τη σχέση με τη σάρκα, έτσι ώστε να σπάσουν τα δεσμά της ψυχής και να της γίνει εύκολος και άνετος ο δρόμος προς το αγαθό και κανένα σωματικό βάρος να μην την αποσπά.

 Όποιος γίνει εντελώς σαρκικός στη σκέψη και τη ζωή του και αφιερώνει κάθε κίνηση και ενέργεια της ψυχής στα θελήματα της σάρκας, αυτός, κι όταν ακόμη βγει έξω από τη σάρκα του, δεν αποχωρίζεται τα πάθη της.

 Εάν, λοιπόν, με τον πνευματικό αγώνα της παρούσης ζωής, ελευθερωθεί η ψυχή από την εξάρτησή της από τα άλογα πάθη, τότε, τίποτε δεν την αποκλείει από τη θεωρία του καλού. Και καλό, στη φύση του, είναι το Θείο, στο οποίο η ψυχή θα προσδένεται με την καθαρότητά της, όπως συνδέεται με συγγενή της.

via