Η γενιά που δεν θα δώσει αγίους... θα είναι η τελευταία

  Το γένος μας, έδωσε ένα πλήθος αγίων απ΄ όλες τις κοινωνικές κατηγορίες: άνθρωποι απλοί, στρατιώτες, έμποροι, μοναχοί, ιερείς και επισκόπους. Αυτοί είναι που προσεύχονται για μας στο Θεό.

Όλες οι γενιές πρόσφεραν αγίους, γι΄ αυτό η αγιότητα δεν είναι μια σελίδα του παρελθόντος, αλλά είναι και πρέπει να είναι κάτι το συνεχές.

Στην Αγ. Γραφή ο Θεός μας δείχνει τι συμβαίνει όταν δεν υπάρχουν πια άγιοι. Πρώτο μάθημα ο κατακλυσμός. Τότε είχαν εξαφανιστεί οι άνθρωποι που εκπλήρωναν τις εντολές του Θεού και τότε ήρθε το τέλος εκείνου του κόσμου.

Το δεύτερο μάθημα είναι τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Μία κοινωνία που είχε καλλιεργήσει με εμμονή την αμαρτία και τη λήθη του Θεού και που καταστράφηκε.

Τότε είχαν χαθεί οι άγιοι από τη γη – δηλαδή οι άνθρωποι που θα εκπληρώσουν το θέλημα του Θεού – και ήρθε η καταστροφή.

Οι άγιοι δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά, αλλά είναι καρπός της πίστεως και του πνευματικού αγώνα κάποιας χριστιανικής κοινότητας. Γι΄αυτό έχουμε την ευθύνη να εφαρμόσουμε το Ευαγγέλιο στη ζωή μας. Εάν είμαστε αδιάφοροι μπροστά στη γενικευμένη αμαρτία, εάν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχει σκέψεις και επιθυμίες αμαρτωλές, τότε είμαστε υπεύθυνοι για την έλλειψη αγίων.

Όταν ένα χωράφι είναι γεμάτο αγκάθια τότε πνίγουν όλα τα λουλούδια. Η μόνη λύση είναι να ξεριζώσεις τα΄ αγκάθια. Γύρω μας έχει γενικευτεί η αμαρτία. Πολλοί δε θέλουν καν ν΄ ακούν για προσευχή, νηστεία και άσκηση. Ο καθένας έχει φτιάξει το είδωλό του και προσκυνάει το δικό του Θεό το χρήμα, τη διασκέδαση, τη δύναμη κ.λ.π. περιφρονώντας το Θεό και τις εντολές του.

Αυτή η συμπεριφορά δε φέρνει τίποτε άλλο από την οργή του Θεού. Η αγιότητα σήμερα περιφρονείται και γι΄ αυτό λείπουν οι άγιοι οι οποίοι θα «μαλακώσουν» την οργή του Θεού (βλέπε την προσευχή του Μωυσή, η επέμβαση του Αβραάμ για τους Σοδομίτες) 

Γεν. 18,22-33

Τιμώντας τους αγίους πρέπει να τους έχουμε ως μοντέλο. Είναι η μόνη πραγματική τιμή. Το να θαυμάζεις και να τιμάς κάποιον σημαίνει να επιθυμείς να του μοιάσεις, να γίνει οδηγός στη ζωή σου.

Πολλοί νέοι σήμερα δηλώνουν φαν διαφόρων αθλητών, ηθοποιών, τραγουδιστών κ.λ.π. Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουν να συμπεριφέρονται όπως αυτοί, να μιλούν όπως αυτοί, να τους μιμούνται. Ντύνονται όπως τα «είδωλα» τους και προσπαθούν να τους μοιάσουν σ΄ όλα. Έτσι θα έπρεπε να κάνουμε και όσοι περηφανευόμαστε για την τιμή των αγίων μας. Εμείς όμως κάνουμε το αντίθετο. Όχι μόνο δε μιμούμαστε τη ζωή των αγίων, αλλά η ζωή μας είναι εντελώς αντίθετη.

Γι΄ αυτό οι άγιοι δεν είναι μόνο μεσίτες για μας αλλά θα είναι και «κατήγοροί μας»

Μπροστά στον Δίκαιο Κριτή θα πουν ότι γεννήθηκαν στον ίδιο με εμάς λαό, ότι έζησαν στο ίδιο περιβάλλον, ότι αντιμετώπισαν δυσκολίες ίσως μεγαλύτερες από τις δικές μας, ότι αντιμετώπισαν τους ίδιους μ΄ εμάς πειρασμούς, αλλά οπλίστηκαν με τις εντολές του Ευαγγελίου. Το Άγιο Πνεύμα φεύγει από τους οκνηρούς,από τους βολεμένους, που θέλουν έναν άνετο Χριστιανισμό και επιθυμούν τη σωτηρία χωρίς να καταβάλουν καμία προσπάθεια, που αγαπούν την αμαρτία ποιο πολύ από τις εντολές του Θεού.

Η γενιά που δε θα δώσει Αγίους σίγουρα θα είναι η τελευταία…

via

Ν' ακούς τον αλγόριθμο – Yuval Noah Harari

  Η φιλελεύθερη πεποίθηση στα συναισθήματα και τις ελεύθερες επιλογές των ατόμων δεν είναι ούτε φυσική ούτε και ιδιαίτερα παλιά. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι η αυθεντία προέρχεται από θεϊκούς νόμους και όχι από την ανθρώπινη καρδιά και ότι, συνεπώς, πρέπει να θεωρούμε ιερό το λόγο του Θεού και όχι την ανθρώπινη ελευθερία. Μόνο κατά τους τελευταίους αιώνες η πηγή της αυθεντίας μεταφέρθηκε από τις ουράνιες θεότητες στους ανθρώπους με σάρκα και οστά.

Σύντομα η αυθεντία μπορεί να μεταφερθεί ξανά – από τους ανθρώπους στους αλγόριθμους. Όπως ακριβώς η θεϊκή αυθεντία επικυρωνόταν από τις θρησκευτικές μυθολογίες και η ανθρώπινη αυθεντία βασιζόταν στη φιλελεύθερη αφήγηση, έτσι η επερχόμενη τεχνολογική επανάσταση μπορεί να εγκαθιδρύσει την αυθεντία των αλγόριθμων Μεγάλων Δεδομένων, ανατρέποντας παράλληλα την ίδια την ιδέα της ατομικής ελευθερίας.

Oι γνώσεις που έχει αποκτήσει η επιστήμη για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος και το σώμα μας δείχνουν ότι τα συναισθήματά μας δεν αποτελούν κάποιο αποκλειστικά ανθρώπινο πνευματικό χαρακτηριστικό και δεν αντανακλούν κάποια «ελεύθερη βούληση». Αντιθέτως, τα συναισθήματα είναι βιοχημικοί μηχανισμοί τους οποίους διαθέτουν όλα τα θηλαστικά και τα πουλιά ώστε να μπορούν να υπολογίζουν γρήγορα πιθανότητες επιβίωσης και αναπαραγωγής. Τα συναισθήματα δεν βασίζονται στη διαίσθηση, την έμπνευση ή την ελευθερία — βασίζονται στον υπολογισμό.

Όταν ένας πίθηκος, ένα ποντίκι ή ένας άνθρωπος βλέπουν ένα φίδι, μέσα τους γεννιέται φόβος επειδή εκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλό τους υπολογίζουν ταχύτατα τα σχετικά δεδομένα και καταλήγουν ότι η πιθανότητα του θανάτου είναι υψηλή. Τα συναισθήματα σεξουαλικής έλξης γεννιούνται όταν άλλοι βιοχημικοί αλγόριθμοι υπολογίζουν ότι ένα άτομο που βρίσκεται κοντά προσφέρει υψηλή πιθανότητα επιτυχημένου ζευγαρώματος, κοινωνικού δεσμού ή κάποιου άλλου επιθυμητού στόχου.Τα ηθικά αισθήματα όπως η οργή, η ενοχή ή η συγχώρεση προκύπτουν από νευρωνικούς μηχανισμούς που έχουν εξελιχθεί ώστε να επιτρέπουν τη συνεργασία σε ομάδες.

Όλοι αυτοί οι βιοχημικοί αλγόριθμοι ακονίστηκαν μέσα σε εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης. Αν τα συναισθήματα κάποιου αρχαίου προγόνου έκαναν λάθος, τα γονίδια που είχαν διαμορφώσει αυτά τα συναισθήματα δεν περνούσαν στην επόμενη γενιά. Τα συναισθήματα, επομένως, δεν είναι το αντίθετο της ορθολογικότητας — είναι η ενσάρκωση της εξελικτικής ορθολογικότητας.

Συνήθως δεν συνειδητοποιούμε ότι τα συναισθήματα είναι στην πραγματικότητα υπολογισμοί, επειδή αυτή η αστραπιαία υπολογιστική διαδικασία πραγματοποιείται στο κατώφλι της συνείδησης. Δεν αισθανόμαστε τα εκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλό μας που υπολογίζουν πιθανότητες επιβίωσης και αναπαραγωγής κι έτσι πιστεύουμε εσφαλμένα ότι ο φόβος μας για τα φίδια, οι επιλογές σεξουαλικών συντρόφων ή οι απόψεις μας για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αποτέλεσμα κάποιας μυστηριώδους «ελεύθερης βούλησης».

Εντούτοις, παρότι ο φιλελευθερισμός κάνει λάθος όταν νομίζει ότι τα συναισθήματα μας αντανακλούν την ελεύθερη βούληση, το να βασιζόμαστε στα συναισθήματα ήταν μέχρι τώρα λογικό από πρακτική σκοπιά. Γιατί μολονότι τα συναισθήματα δεν έχουν τίποτα μαγικό ή ελεύθερο, ήταν η καλύτερη μέθοδος στον κόσμο για να αποφασίσουμε τι να σπουδάσουμε, ποιον να παντρευτούμε και ποιο κόμμα να ψηφίσουμε.

Επιπλέον, κανένα εξωτερικό σύστημα δεν θα μπορούσε ποτέ να κατανοήσει τα αισθήματά μου καλύτερα απ’ ό,τι εγώ. Ακόμα κι αν με παρακολουθούσε η Ιερά Εξέταση και η KGB σε κάθε στιγμή της ζωής μου, δεν διέθεταν τις βιολογικές γνώσεις και την απαραίτητη υπολογιστική ισχύ για να χακάρουν τις βιοχημικές διαδικασίες που διαμορφώνουν τις επιθυμίες και τις επιλογές μου. Από πρακτική σκοπιά, ήταν εύλογο να λέω ότι διέθετα ελεύθερη βούληση, γιατί η βούλησή μου διαμορφωνόταν κυρίως από την αλληλεπίδραση εσωτερικών δυνάμεων, τις οποίες δεν μπορούσε κανείς να δει απ’ έξω. Μπορούσα να διατηρώ την ψευδαίσθηση ότι έχω τον έλεγχο του εσωτερικού μου πεδίου, ενώ οι απ’ έξω δεν μπορούσαν ποτέ να κατανοήσουν πραγματικά τι συμβαίνει μέσα μου και με ποιο τρόπο παίρνω τις αποφάσεις μου.

Συνεπώς, ο φιλελευθερισμός έκανε καλά που συμβούλευε τους ανθρώπους να ακολουθούν την καρδιά τους, και όχι τις επιταγές κάποιου ιερέα ή κάποιου μέλους του κόμματος. Σύντομα, ωστόσο, οι ψηφιακοί αλγόριθμοι θα μπορούν να μας δώσουν καλύτερες συμβουλές απ’ ό,τι τα συναισθήματά μας. Καθώς η Ιερά Εξέταση και η KGB δίνουν τη θέση τους στη Google και τη Baidu, θα αποκαλυφθεί μάλλον ότι η «ελεύθερη βούληση» είναι ένας μύθος και ο φιλελευθερισμός θα χάσει ίσως τα πρακτικά του πλεονεκτήματα.

Γιατί αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη συμβολή δύο ασύλληπτων επαναστάσεων. Από τη μία μεριά οι βιολόγοι αποκωδικοποιούν τα μυστήρια του ανθρώπινου σώματος, και ειδικότερα του εγκεφάλου και των ανθρώπινων συναισθημάτων. Την ίδια στιγμή, οι επιστήμονες της πληροφορικής μάς δίνουν μια πρωτοφανή δύναμη επεξεργασίας δεδομένων.

Όταν οι επαναστάσεις της βιοτεχνολογίας και της τεχνολογίας της πληροφορίας συνενωθούν, θα δημιουργήσουν αλγόριθμους Μεγάλων Δεδομένων που θα μπορούν να παρακολουθούν και να κατανοούν τα συναισθήματά μου πολύ καλύτερα απ’ ό,τι εγώ, και τότε η αυθεντία μάλλον θα περάσει από τους ανθρώπους στους υπολογιστές. Η ψευδαίσθησή μου για την ελεύθερη βούληση θα διαλυθεί μάλλον και αυτή καθώς θα έρχομαι καθημερινά σε επαφή με θεσμούς, εταιρείες και κυβερνητικούς φορείς που θα κατανοούν και θα χειραγωγούν αυτό που μέχρι τώρα ήταν ο απροσπέλαστος εσωτερικός μου κόσμος.

Αυτό συμβαίνει ήδη στο πεδίο της ιατρικής. Οι πιο σημαντικές αποφάσεις στη ζωή μας δεν βασίζονται στην αίσθησή μας για το αν είμαστε άρρωστοι ή καλά, ούτε και στις προβλέψεις του γιατρού μας, αλλά στους υπολογισμούς ηλεκτρονικών υπολογιστών που κατανοούν το σώμα μας πολύ καλύτερα απ’ ό,τι εμείς οι ίδιοι. Σε μερικές δεκαετίες, οι αλγόριθμοι Μεγάλων Δεδομένων που θα παίρνουν πληροφορίες από μια συνεχή ροή βιομετρικών δεδομένων θα μπορούν να παρατηρούν την υγεία μας 24 ώρες το 24ωρο. Θα μπορούν να ανιχνεύουν την απαρχή της γρίπης, του καρκίνου ή του αλτσχάιμερ πολύ πριν νιώσουμε ότι κάτι πηγαίνει στραβά. Θα μπορούν στη συνέχεια να προτείνουν την κατάλληλη θεραπεία, δίαιτα ή αγωγή, ειδικά φτιαγμένη ακριβώς για το σώμα μας, το DNA και την προσωπικότητά μας.

Οι άνθρωποι θα απολαμβάνουν την καλύτερη φροντίδα υγείας στην ιστορία, αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο θα είναι μάλλον διαρκώς άρρωστοι. Πάντα κάτι πηγαίνει στραβά σε κάποιο σημείο του σώματος. Πάντα υπάρχει κάτι που μπορεί να βελτιωθεί. Στο παρελθόν, ένιωθε κανείς απόλυτα υγιής εφόσον δεν είχε κάποιο πόνο ή κάποια εμφανή αναπηρία, όπως να κουτσαίνει. Αλλά το 2050, χάρη στους βιομετρικούς αισθητήρες και τους αλγόριθμους Μεγάλων Δεδομένων, οι ασθένειες θα μπορούν να διαγνωστούν και να αντιμετωπιστούν πολύ πριν προ-καλέσουν πόνο ή αναπηρία. Κατά συνέπεια, θα πάσχουμε διαρκώς από κάποιο «ιατρικό πρόβλημα» και θα ακολουθούμε αυτή ή την άλλη σύσταση του αλγόριθμου. Αν αρνηθούμε να το κάνουμε, η ασφάλισή μας θα ακυρώνεται ή το αφεντικό μας θα μας απολύει – γιατί να πληρώνουν για το πείσμα μας;

Άλλο πράγμα είναι να συνεχίζετε να καπνίζετε αγνοώντας τις γενικές στατιστικές που συνδέουν το κάπνισμα με τον καρκίνο των πνευμόνων και εντελώς διαφορετικό να κάνετε το ίδιο αγνοώντας μια πολύ συγκεκριμένη προειδοποίηση από έναν βιομετρικό αισθητήρα που έχει μόλις ανακαλύψει δεκαεφτά καρκινικά κύτταρα στον άνω λοβό του αριστερού σας πνεύμονα. Κι αν είστε πρόθυμοι να αψηφήσετε τον αισθητήρα, τι θα κάνετε όταν ο αισθητήρας προωθήσει την προειδοποίηση στον ασφαλιστικό σας φορέα, στο διευθυντή σας και στη μητέρα σας;

Ποιος θα έχει το χρόνο και την ενέργεια να ασχολείται με όλες αυτές τις αρρώστιες; Κατά πάσα πιθανότητα, θα μπορεί μάλλον κανείς να δώσει την εντολή στον προσωπικό του αλγόριθμο υγείας να αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά με τον τρόπο που θεωρεί καλύτερο. Οπότε, το πολύ πολύ να στέλνει κατά καιρούς μηνύματα στο έξυπνο κινητό μας που θα λένε «δεκαεφτά καρκινικά κύτταρα εντοπίστηκαν και καταστράφηκαν». Οι υποχόνδριοι μπορεί να διαβάζουν επιμελώς αυτές τις ενημερώσεις, αλλά οι περισσότεροι θα τις αγνοούμε, όπως ακριβώς αγνοούμε και τις ειδοποιήσεις των αντι-ιικών προγραμμάτων στον υπολογιστή μας.

***

Επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του Yuval Noah Harari “21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα”, εκδόσεις Αλεξάνδρεια

 via

Ποιος αισθάνεται πολίτης;

  Ο Κομφούκιος (551 479 π.Χ.) μας λέει ότι η ανθρωπότητα ελάχιστα διαφέρει από τα ζώα και οι περισσότεροι άνθρωποι αυτό το ελάχιστο το εκμηδενίζουν.

Ο Αριστοτέλης όμως έναν αιώνα αργότερα βλέπει την διαφορά.

Τα άλλα ζώα ζούνε με νόμους οι οποίοι είναι φτιαγμένοι από την φύση και δεν αλλάζουν ποτέ, π.χ. οι Μέλισσες ή τα Μυρμήγκια που ζούνε εδώ, κατά τον ίδιο τρόπο μας λέει ότι ζούνε και στην Αργεντινή εδώ και χιλιάδες χρόνια χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα. Για τον άνθρωπο όμως που είναι Πολιτικό ζώο αλλάζουν τα πράγματα. Ο άνθρωπος φτιάχνει τους νόμους μόνος του και τους αλλάζει ή τους τροποποιεί, ακριβώς επειδή μπορεί να δρα με βάση την λογική και αυτό είναι το πολιτικό κομμάτι της ύπαρξής του. Όμως ο Αριστοτέλης δεν αρκείται μόνο σε αυτό, συνδέει στενά την ηθική με την πολιτική και θεωρεί ότι η ευτυχία και η δικαίωση προκύπτει απ’ τους δεσμούς της συνοχής και αλληλοϋποστήριξης που αναπτύσσονται μέσα σε κάθε κοινότητα, γιατί το άτομο υπάρχει για την πολιτεία και όχι η πολιτεία για το άτομο.

Μάλιστα ο ελεύθερος πολίτης που αισθάνεται την ανάγκη να συμμετάσχει στα κοινά, επιζητεί το αγαθόν (ως μεσότητα) μέσα απ’ τους θεσμούς της πόλης. Αυτό το αγαθόν δεν είναι κάτι το άπιαστο ή το αφηρημένο  αλλά συνίσταται στην επιτέλεση τον πολιτικών και κοινωνικών καθηκόντων με φρόνηση και ικανότητα διάκρισης του καλού από το κακό.

Πως όμως μπορεί να φθάσει στο σημείο να επιλέγει το αγαθόν;

Ο Αριστοτέλης είναι σαφής, η παιδεία που οδηγεί στην αρετή και εκδηλώνεται στην πολιτεία μέσα από την ενεργή δράση των πολιτών, δημιουργώντας μία αυτόνομη κοινωνία που ο λαός ρυθμίζει τους νόμους της και γνωρίζει πως δεν υπάρχει υπερβατική πηγή των θεσμών και των νόμων.

Γιατί τα βιβλία μπορεί να προσφέρουν γνώση, η δράση όμως μεταφράζει την γνώση σε κατανόηση. Εξάλλου για τον Αριστοτέλη Πολίτες μιας πόλης είναι οι μετέχοντες κρίσεως και αρχής.

Ο άνθρωπος καθοδηγείται πλέον από ηγέτες και σωτήρες, έχει χάσει το βλέμμα του προς το κοινό, το πολιτικό αίτημα του ανθρώπου να είναι ατομικά κοινωνικός έχει χαθεί. Ο ξένος στον Οθέλο ήμαστε εμείς, γιατί ο φόβος γεννάει ξένους.

Για τον Αριστοτέλη όμως ο καλός πολίτης πρέπει να ξέρει και να κυβερνάει και να κυβερνιέται.

Αλήθεια ποιος μπορεί να πει σήμερα ότι αισθάνεται πολίτης, την στιγμή που εκχωρεί την πολιτική αρμοδιότητα στα πολιτικά κόμματα χωρίς να ερωτάτε για τίποτε;

Σήμερα ο καθένας μας έχει την ατομική ελευθερία να διαδηλώνει στους δρόμους διότι πιστεύει πως το συμφέρον του πλήττεται από τα μέτρα που ψηφίζουν σε βάρος του οι πολιτικοί,  οι οποίοι μάλιστα επαίρονται γιατί έχουν διαφορετική γνώμη από αυτήν που εκφράζει η κοινωνία. Το έχουμε ζήσει με την επιβολή όλων των  μνημονίων τα οποία ψηφίστηκαν στην βουλή παρά την κάθετη αντίδραση της κοινωνίας.   Ή την αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών δήθεν «προσφύγων».

Η κοινωνία έχει χάσει πλέον την συλλογικότητά της, η οποία θα μπορούσε να αντιταχθεί στην λογική της ολιγαρχίας και των αγορών.

Ο Ελληνικός πολιτισμός στηρίχτηκε στην συλλογικότητα της κοινής πολιτικής διαπαιδαγώγησης πρώτα μέσα από το άρχεσθε και μετά από το άρχειν.

Εξάλλου ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του, κάνει λόγο για νομοθετημένη κοινή δημόσια παιδεία.:

«Ὅτι μὲν οὖν νομοθετητέον περὶ παιδείας καὶ ταύτην κοινὴν ποιητέον, φανερόν».

Είναι δηλαδή αναγκαία η κοινή διαπαιδαγώγηση σε όλους τους πολίτες από τη στιγμή που και οι στόχοι της πόλης είναι κοινοί, καθώς η παραμέληση της αγωγής των πολιτών βλάπτει το ίδιο το πολίτευμα, διότι αυξάνει την έλλειψη ευαισθησίας των πολιτών ως προς τις υποχρεώσεις τους προς το κοινό συμφέρον.

Για τον Αριστοτέλη τόσο στα Ηθικά Νικομάχεια, όσο και στα Ηθικά Ευδήμεια η φιλία ως ηθική αρετή της συλλογικής ζωής τοποθετείται σε υψηλότερο βαθμό ακόμη και από την δικαιοσύνη, η οποία καθίσταται σχεδόν περιττή, αφού η ομόνοια και η αρμονική συμβίωση των πολιτών εξασφαλίζονται από την φιλία. Διότι φίλοι είναι πάντα οι «συγγενείς» που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να έχουμε στην ζωή μας και όπως έλεγε η Αμερικανίδα συγγραφέας Έλεν Κέλερ (1880 – 1968) η οποία υπήρξε τυφλή και κωφάλαλη, το να περπατάς μ’ ένα φίλο στο σκοτάδι είναι προτιμότερο από το να περπατάς μόνος στο φως.

Αλήθεια έχετε αναλογιστεί πόσο έχουμε απομακρυνθεί σήμερα από τα διδάγματα του Αριστοτέλη για την κοινωνική συμβίωση, για την φιλία, για την έλλειψη της πολιτικής ελευθερίας και της γνώμης μας, ως μία μορφή αντιπροσώπευσης και συλλογικότητας της κοινωνίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα το οποίο θα έπρεπε να αντιμετωπίζει την κοινωνία ως ισότιμο εταίρο;

Τα πολιτικά ενεργούμενα της χώρας χάσανε το μέτρο, περιφρόνησαν την μεσότητα, το επιθυμητικό τους βρίσκεται σε ασυμφωνία με τον λόγο τους και τώρα αναρωτιόμαστε όλοι γύρω μας γιατί υπάρχει τόση υπερβολή ασχήμιας ή αν θέλετε τόση έλλειψη ομορφιάς.

Αν τα ίχνη από τα βήματα του Αριστοτέλη δεν άξιζαν την δωρεά του χρόνου, τότε άδικα η ζωή εμφύσησε μέσα μας τον λόγο, που ήταν προορισμένος να γίνει η μνήμη και η πρόβλεψη του κόσμου και αυτός ο  Νους, που είναι ο θεός μέσα μας, άδικα μας κατοίκησε, γιατί ποτέ δεν θα πάρουμε ό,τι έχει να μας δώσει. Αφήστε λοιπόν, την ιδέα του αγαθού (ως μεσότητα) να περάσει μέσα σας, να γίνει από ιδέα σώμα και τότε να είστε σίγουροι πως θα σας μεταμορφώσει.

Η μεσότητα ως καθολικό αίτημα μιας κοινωνίας που παραπαίει

Ο θεόπνευστος

  Όπως ο μαθητής που ενδιαφέρεται για την αστρονομία, διαβάζει από τα βιβλία του για τα άστρα και μετά παρατηρεί τα άστρα στον ουρανό και αργότερα, όταν μεγαλώση και επιθυμήση να τα μελετήση καλύτερα και να τα γνωρίση από πιο κοντά, πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, οπότε τα μελετά μέσα από τα τηλεσκόπια, και βλέπει όσα δεν έβλεπε με γυμνό μάτι, έτσι γίνεται και στην πνευματική ζωή.

Ο Χριστιανός, που θέλει να δη την δόξα του Θεού, πρέπει να περάση μέσα από ωρισμένα στάδια εμπειριών και πνευματικών αναβάσεων. Τα στάδια αυτά, όπως έχομε πη, διακρίνονται στην κάθαρσι, στον φωτισμό και στην θέωσι. Η πλήρης κατάστασις φωτισμού επέρχεται, όταν ο άνθρωπος αποκτήση την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, που ενεργεί μέσα στην καρδιά του, και γίνη, στην κυριολεξία ναός του Αγίου Πνεύματος.

Στην επιστήμη, στην οποιαδήποτε θετική επιστήμη, δεν υπάρχει κάποια αντίστοιχη κατάστασις φωτισμού, δηλαδή σαν ιδιαίτερη καθοριστική εμπειρία. Μόνο η αντίστοιχη κατάστασις της θεώσεως υπάρχει στις θετικές επιστήμες, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών. Όπως δηλαδή ο θεούμενος, δηλαδή εκείνος που βρίσκεται σε κατάστασι θεώσεως, βλέπει την δόξα του Θεού, έτσι και ο επιστήμονας βλέπει το ποθούμενο αντικείμενο, το προς παρατήρησι και μελέτη μέσα από τα κατάλληλα όργανα της επιστήμης του (π.χ. τηλεσκόπιο, μικροσκόπιο κ.λ.π.). Δηλαδή, μόλις καταπιαστή κανείς με μία φυσική επιστήμη, φθάνει αμέσως στην όραση του αντικειμένου της γνώσεώς του και έρχεται μ’ αυτό σε άμεση επαφή.

Οι επιστήμονες εμπνέονται από αυτά που παρατηρούν. Ο βιολόγος από τα ζώα και φυτά που παρατηρεί, ο μικροβιολόγος από τα μικρόβια που βλέπει στο μικροσκόπιο κ.λ.π.. Οπότε ο μικροβιολόγος είναι, ας πούμε, μικροβιόπνευστος, ο αστρονόμος αστρόπνευστος κ.λ.π.. Εμπνέονται δηλαδή ο καθένας από το αντικείμενο της μελέτης του.

Οπότε ο θεολόγος – όχι εκείνος που παίρνει ένα πτυχίο θεολογίας, αλλά εκείνος που αξιώνεται να δη τον Θεόν – τι πρέπει να είναι κατά αντιστοιχίαν; Βέβαια θεόπνευστος. Και ποιος είναι ο θεόπνευστος; Είναι εκείνος, ο οποίος είδε τον Θεόν.

Μετά, εκείνος που φθάνει στην φώτιση, γιατί λέγεται φωτισμένος; Διότι έχει το Πνεύμα το Άγιο μέσα του, που τον διδάσκει. Και πως τον διδάσκει; Με την νοερά προσευχή. Προσεύχεται δηλαδή το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην καρδιά του και έτσι τον διδάσκει, τον πληροφορεί δηλαδή σε ό,τι χρειάζεται να κάνη ή να πη. Ένας τέτοιος άνθρωπος πληροφορείται κάθε στιγμή, ποιο είναι το θέλημα του Θεού για ο,τιδήποτε. Οπότε ο δάσκαλός του της προσευχής, είναι το ίδιο το Πνεύμα το Άγιο. Δηλαδή στην Θεολογία ο ίδιος ο Θεός είναι και το αντικείμενο της γνωστικής προσπαθείας του ανθρώπου, αλλά και ο δάσκαλος του ανθρώπου, που τον οδηγεί προς αυτήν την γνώσι, την γνώσι δηλαδή του Θεού, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θέα του ακτίστου Φωτός.

Επίσης, στις θετικές επιστήμες, για να φθάση ένας φοιτητής εκεί που θα φθάση, δεν θα πρέπει να διδαχθή από κάποιον την επιστήμη του; Μόνο από τα βιβλία θα διδαχθή ή και από ζωντανούς και σωστούς επιστήμονες; Θα πρέπη βέβαια να διδαχθή και από σωστούς επιστήμονες. Θα πρέπη να πάει σε Πανεπιστήμιο και να προσκολληθή σε έναν καθηγητή, που γνωρίζει το αντικείμενο της γνώσεως που ενδιαφέρει τον φοιτητή, όπως και να αποκτήση μία πεποίθησι ότι πράγματι ο καθηγητής του ξέρει αρκετά πράγματα γι’ αυτό που θέλει ο ίδιος να μάθη. Βέβαια ο φοιτητής γνωρίζει ότι ο καθηγητής του δεν τα ξέρει όλα. Αυτό το μαθαίνει από τον ίδιο τον καθηγητή του, ο οποίος, αν είναι συνεπής και έντιμος, θα πρέπει να αποκαλύψη στον φοιτητή του με σαφήνεια τι γνωρίζει και τι δεν γνωρίζει επάνω στην επιστήμη του. 

Οπότε ο φοιτητής μαθαίνει από τον καθηγητή του, τι δεν είναι γνωστό ακόμη, καθώς και τι είναι γνωστό επάνω στην επιστήμη που επέλεξε. Μαθαίνει επίσης και την μέθοδο ή τις μεθόδους αποκτήσεως της γνώσεως, δηλαδή την μέθοδο ερεύνης, καθώς και πως να διακρίνη μεταξύ γνωστών και αγνώστων, ως και χρησίμων και αχρήστων γνώσεων, καθώς και πως να διευρύνη το αντικείμενο της μελέτης και γνώσεώς του με περαιτέρω έρευνα.

Όταν λοιπόν ο καθηγητής του είναι ειλικρινέστατος και τον ενημερώνη για το τι γνωρίζει και τι δεν γνωρίζει και του διδάσκη την μέθοδο ερεύνης, τότε ο φοιτητής μπορεί και εξελίσσεται σιγά-σιγά και ο ίδιος σε ειδικό, όπως ο καθηγητής του, επάνω στην επιστήμη του.

Από όλα αυτά βλέπει κανείς ότι η εμπειρική μέθοδος εκμαθήσεως μιας επιστήμης, όσον αφορά στα ουσιώδη θέματα μεθοδολογίας, ανταποκρίνεται πλήρως στην Πατερική μέθοδο θεογνωσίας, δηλαδή θεολογίας. Επίσης ότι ο φωτισμός είναι μία εμπειρική κατάστασις, όπως και η θέωσις είναι επίσης μία εμπειρική κατάστασις, που δεν έχουν καμμία σχέσι με μεταφυσική δηλαδή με φιλοσοφικό στοχασμό. 

Η δε μύησις στην κατάστασι του φωτισμού, όσον αφορά στην μεθοδολογία, δεν διαφέρει από την αντίστοιχη μύησι των φοιτητών σε οποιαδήποτε από τις θετικές επιστήμες. Για να φθάση κανείς στην κατάστασι του φωτισμού, θα πρέπει να πάη να προσκολληθή σε έναν πνευματικό πατέρα, ο οποίος έχει ήδη φθάσει στην κατάστασι αυτή και ο οποίος θα είναι διατεθειμένος να τον διδάξη την μέθοδο της θεογνωσίας και να τον βοηθήση στην πνευματική του ανάβασι.

Περιγραφή εικόνας:

Ένας άγγελος εμπνέει

τον ευαγγελιστή Ματθαίο 

(πίνακας του Ρέμπραντ)

Από το βιβλίο 

του αειμνήστου Πρωτοπρ. 

Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (†)

 Καθηγητού του Α.Π.Θ. 

 Πατερική Θεολογία

Εκδόσεις ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ

Θεσσαλονίκη 2004

via

Η θρησκειοποίηση της πίστεως

  Mας αρέσει ένας Θεός που δεν έχει σχέση με εμάς.   Θέλουμε έναν Θεό σε απόσταση. 

  
  Απλά να πατάμε το κουμπάκι για να έρχεται όποτε τον θέλουμε ενώ γενικά τον έχουμε γραμμένο. Θέλουμε ένα Θεό στις υπηρεσίες των παθών μας. Μας αρέσει αυτός ο Θεός , ο αόριστος που τον κάνουμε θρησκείες και του φτιάχνουμε είδωλα. Μας αρέσει ο Θεός που ικανοποιείται με ανταλλάγματα «Θα σου δώσω οπότε θα μου κάνεις αυτό που θέλω».

Aυτός ο Θεός μας καλύπτει την υπερφυσική υπαρξιακή μας αναζήτηση και δεν θέλει πολλά. Επιλεγώ και μια γκλαμουράτη θρησκεία και είμαι μια χαρά. Μου γεμίζει το θρησκευτικό μου συναίσθημα οπότε οι όποιες πνευματικές ανησυχίες μέσα μου κοιμούνται μια χαρά. Εγώ στο κελί του εγωϊσμού μου , ο Θεός στον ουρανό ως αόρατη δύναμη σαν τον ρεύμα της ΔΕΗ και άρα είμαστε εντάξει. Ας δεν μου τα φέρνει όπως θέλω θα τον βρίζω και όποτε τον έχω ανάγκη θα του απαιτώ την βοήθεια του κάνοντας και κάποια δωρεά για να αναπαύω και την συνείδηση μου. Μια χαρά !

Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Μαυρόπουλου - Διερχόμενοι δια του Ναού – σελ 152 : «Ψυχολογικά ο άνθρωπος έχει την ανάγκη μιας υπέρτατης αρχής έξω από αυτόν και μακριά από αυτόν. Δεν μπορεί να αποδεχτεί την άμεση σχέση με τον Θεό. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο κι η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης, το ότι η ανθρώπινη ύπαρξη φοβάται την ελευθερία».

Ο Ορθόδοξος δρόμος έχει άλλη προοπτική. Ο Θεός είναι πρόσωπο και μαζί του έχω μια προσωπική και άμεση αναλογική σχέση. Δεν είναι ο Θεός μια αναφορά κάποια μέρα της εβδομάδος με κάποιες προσευχές. Είναι η ζωή μου. Είναι ο συνοδοιπόρος μου. Είναι ο πατέρας μου. Αφού έλαβε σάρκα με καταλαβαίνει και του μιλάω. Μου κάνει βασιλικό τραπέζι και με προσκαλεί εμένα τον άθλιο για να μου προσφέρει ο Θεός τον ίδιο του τον εαυτό.

Μιλάμε για έναν Θεό που έχω σχέση ελευθερίας μαζί του. Και σε αυτή την σχέση έχω ευθύνη, έχω χρήση ελευθερίας και συγκατάθεση προαιρέσεως. Δεν εκτελώ σε αυτή την σχέση εντολές αλλά η εντολή γίνεται έκφραση της καρδιάς μου. Δεν προσπαθώ σε αυτή την σχέση να διορθώσω κάποιες εξωτερικές εκφράσεις της προσωπικότητας μου αλλά να θεραπευθώ και να αλλοιωθώ εν Χριστώ μέσα από τα φάρμακα της Διδασκαλίας. Να ολοκληρώσω την πληρότητα της φύσεως μου που είναι να γίνω Άγιος; δηλαδή …. Όλες μου οι εσωτερικές δυνάμεις να Χριστοποιηθούν μέσα από τον αγώνα της ασκήσεως.

Ένα Θεός προσωπικός που η σχέση μαζί του τα έχει όλα: Διαφωνίες, πτώσεις, κραυγές, δάκρυα, γέλια, αμφισβητήσεις, και αγκαλιά. Είναι μια σχέση μάχης, μια πορεία ένας αγώνας. Δεν μου ζητάει φανουρόπιτες, αρτοκλασίες, και πολυελαίους απλά για να είμαι καλό παιδί και να ζήσω κάποια χρονάκια παραπάνω. Απλά περιμένει να του πάω τις πληγές μου ώστε να μου τις θεραπεύσει για να κάτσω μαζί του στο βασιλικό τραπέζι. Ζητάει περιμένοντας την μετάνοια μου. Να ζητάω εκείνον χωρίς κάτι από αυτόν. Μας τρομάζει η σχέση γιατί στην σχέση χρειάζεται να έχεις ευθύνη να έχεις προορισμό. Θα χρειαστεί να ματώσεις, να λερωθείς.

Ένας Θεός που δεν έμεινε μια αόρατη δύναμη χωρίς να έχει σχέση με τον κόσμο αλλά πήρε έναν ολόκληρο κόσμο και όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους επάνω στο σταυρό με μια εκούσια θυσία και έτσι άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας. Έκανε τον θάνατο κοίμηση και το τέλος αρχή. Ένας Θεός πάντα πάρων, ο οποίος αποκαλύπτεται στο ποσοστό που θέλω εγώ να μου αποκαλυφθεί στην ζωή μου.

Ας φύγουμε τρέχοντας από την θρησκειοποίηση της πίστεως. Να σχετιστούμε με τον Χριστό σε προσωπικό και καθημερινό επίπεδο. Δεν είναι ο Χριστός για δυο ώρες την Κυριακή το πρωϊ ως ένα καθήκον για να τα έχουμε καλά μαζί και να μην μας πειράξει. Να γκρεμίσουμε τους τοίχους και ας μπούμε στην σχέση, έτσι όπως είμαστε με ευθύνη και πόθο σωτηρίας.

π. Σπυρίδων Σκουτής

via

Σκεπτομορφές

  Η επιστήμη δέχεται σήμερα ότι ο ανθρώπινος νους, σε συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις και κάτω από ανεξήγητες συνθήκες, μπορεί να αλλάζει την πραγματικότητα και τη ροή των γεγονότων, ώστε να πειθαρχούν στους γνωστούς φυσικούς κανόνες. 

Αυτές τις δυνατότητες του ανθρώπου θέλει να εμποδίσει το σύστημα να εκδηλωθούν, γι΄ αυτό καλλιεργεί συστηματικά την αμάθεια, υποβαθμίζει την παιδεία και εμποδίζει τη γνώση.

 Οι ελληνικές φιλοσοφικές δοξασίες που προωθούσαν την έρευνα και τη γνώση αφορίστηκαν από τη σημερινή θρησκεία, ώστε ο άνθρωπος να μην ενδιαφέρεται γι'  αυτές, να μην ακολουθεί την έρευνα και τον ορθολογισμό, και να παραμένει άβουλος και άκριτος δούλος της.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μια τελείως ξεχωριστή οντότητα, και διαφέρει από όλους τους άλλους στα σωματικά και νοητικά χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν το εγώ του. Ενσαρκώνεται στη γη χιλιάδες φορές, μεταφέροντας εμπειρίες όχι μόνο από τις ενσαρκώσεις του στη γη, αλλά και από τις ενσαρκώσεις του σε άλλους πλανήτες άλλων αστρικών συστημάτων.

Όταν ένας άνθρωπος σκέφτεται και παράγει μια σκέψη, τότε ο εγκέφαλος μοιάζει με σύννεφο καταιγίδας, στο οποίο έχουμε αμέτρητες ηλεκτρικές εκκενώσεις. Οι παραγόμενες σκέψεις, αν και αόρατες, με μηχανήματα της σύγχρονης τεχνολογίας μπορούν να φωτογραφηθούν.

 Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, με τις ηλεκτρικές εκκενώσεις που παράγει καθώς σκέφτεται, μπορεί να μεταβάλλει τα πάντα μέσα στο συμπαντικό γίγνεσθαι στο οποίο ανήκει ως αναπόσπαστο μέρος του και μπορεί να ανεβάσει τον άνθρωπο σε ανώτερο πεδίο ύπαρξης, γιατί το πνευματικό δυναμικό έχει αποδειχθεί με πειράματα ότι είναι παντοδύναμο.

Η σκέψη είναι ενέργεια και παίρνει τη μορφή του αντικειμένου που σκεφτόμαστε τη δεδομένη στιγμή.

 Αυτή η λεπτομερής ενεργειακή εικόνα της σκέψης ονομάζεται σκεπτομορφή. Όταν παράγεται από τον εγκέφαλο, εκπέμπεται συνειδητά ή ασυνείδητα προς τα έξω για την πραγματοποίηση κάποιου σκοπού και παρουσιάζει τάσεις επιστροφής στο σημείο εκκίνησής της, στο νου δηλαδή που τη γέννησε και μάλιστα πολύ ενισχυμένη.

Οι σκεπτομορφές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τις θετικές και τις αρνητικές, που παράγονται για να κάνουν καλό ή το κακό αντίστοιχα.

 Η αρνητική σκεπτομορφή έχει μεγάλη δύναμη, όμως μπορεί να εξουδετερωθεί από μια θετική – μεγαλύτερης πνευματικής δύναμης- και να επιστρέψει σε αυτόν που τη γέννησε με μεγαλύτερη ένταση, δημιουργώντας του πολλά ψυχοπνευματικά προβλήματα.

Για να εξοστρακίζουμε τις αρνητικές σκεπτομορφές, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, να αποβάλλουμε τις αρνητικές σκέψεις και να σκεφτόμαστε θετικά.

Η απαισιοδοξία, το μίσος και ο φόβος, ο υπέρμετρος υλισμός, η παραγκώνιση του πνεύματος και της ψυχής εκπέμπουν αρνητική ενέργεια, η οποία φράσσει τις διόδους αγάπης και βραχυκυκλώνει όλα τα κανάλια επικοινωνίας του ατόμου με το συμπαντικό νου και τις υπερβατικές οντότητες.

Όλες γενικά οι κακές και ρυπαρές σκέψεις μετατρέπονται σε αρνητικές σκεπτομορφές, οι οποίες είναι βαριές και δεν μπορούν να εκτοξευτούν, αλλά περιβάλλουν το σώμα που τις παράγει σαν μαύρο βαρύ σύννεφο, περιφέρονται γύρω του και τελικά επικάθονται πάνω του.

 Όταν καθίσουν πάνω του, τον αποσυντονίζουν τελείως, κυριεύουν την ψυχή και το πνεύμα του. Το άτομο αρρωσταίνει ψυχικά, γίνεται παράλογο, καταστροφικό, και μεταβάλλεται σε μια εγκληματική οντότητα, σε ένα κοινό κακούργο.

Οι εγκληματικές πράξεις προκαλούν αρνητικά συναισθήματα στο θύμα, όπως τρόμο, δυστυχία, πόνο, δάκρυα, αγωνία, άγχος και αβεβαιότητα, αλλά και πολλές φορές και σε αυτόν που τις δημιουργεί. 

Ο άνθρωπος κάτω από αυτά τα συναισθήματα εκπέμπει πανίσχυρες συναισθηματικές δονήσεις αρνητικής ενέργειας, οι οποίες επηρεάζουν αρνητικά όλον τον πλανητικό οργανισμό και το συμπαντικό κόσμο.  

Οι αρνητικές σκεπτομορφές που δημιουργούνται σε έναν πόλεμο εκτοξεύονται στην ατμόσφαιρα, ανέρχονται προς τα πάνω και πυκνώνουν τους βιομηχανικούς ρύπους, οι οποίοι μετατρέπουν τον πλανήτη σε «σκοτεινό αστέρι», που είναι δύσκολο να εντοπιστεί από τους κοσμικούς επισκέπτες.

Στη σημερινή εποχή, κυριάρχησαν στον πλανήτη ηγέτες υλιστές, πνευματικά σκοτεινοί και εγκληματικοί τύποι, ανθρωπόμορφα τέρατα που διακατέχονται από μισάνθρωπα ένστικτα, χαίρονται με την ανθρώπινη δυστυχία και οδηγούν τη γη στην καταστροφή.

Οι αυθαίρετες και εγκληματικές επεμβάσεις των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων πάνω σε κυρίαρχα έθνη, με το πρόσχημα της αποκατάστασης της δημοκρατίας, είναι οι μεγαλύτερες πηγές παραγωγής αρνητικής ενέργειας.

 Ο απώτερος σκοπός τους είναι η καταλήστευση των φυσικών πόρων των μικρών λαών και η επικράτηση της παγκοσμιοποίησης.  Έτσι δημιούργησαν πολύ αρνητικά συναισθήματα όχι μόνο στους δοκιμαζόμενους λαούς, αλλά και σε όσους λαούς έχουν ακόμη ίχνη ανθρωπιάς.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι του υλισμού δεν γνωρίζουν και ούτε μπορούν να φανταστούν την τεράστια δύναμη που έχουν οι θετικές σκέψεις, με τις οποίες μπορούν να ανατρέψουν όλα τα σχέδια των εξουσιαστών.

 Αντιδράμε επειγόντως, κάνοντας μόνο θετικές σκέψεις, περιμένοντας πάντα το καλύτερο για τον εαυτό μας και τις γενιές που θα ακολουθήσουν. Ότι δίνουμε  αυτό και παίρνουμε. 

 Εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.  Η επιτυχία δεν θα έρθει ποτέ, αν δε πιστέψουμε σε αυτήν, αν δεν υπάρχει αυτοσεβασμός.»

via