Το σωστό μονοπάτι ενός λαβυρίνθου* - Point of view

Εν τάχει

Το σωστό μονοπάτι ενός λαβυρίνθου*



  Η αλήθεια είναι ότι, καθώς ο αγώνας για επιβίωση έχει καταλαγιάσει, ανακύπτει το ερώτημα: επιβίωση για ποιο πράγμα; 

  “Όλο και περισσότεροι ἀνθρωποι
 σήμερα έχουν τα μέσα για να ζουν, 
αλλά δεν έχουν κάποιο νόημα
 για το οποίο να ζουν.” 

Viktor Emil Frankl



 Σε όλο το έργο του ο Φρανκλ παρατηρούσε ότι, όταν δε μας απασχολεί η φυσική μας επιβίωση, τότε το ερώτημα μετατρέπεται σε επιβίωση για ποιο πράγμα;

 Παρόλο που όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα έχουν τα οικονομικά μέσα για να ζουν, παλεύουν με το ερώτημα: 

 Για ποιο πράγμα ζούμε; Παρ’ όλη την υλική αφθονία, το εσωτερικό μας κενό, ή «υπαρξιακό κενό», έχει γίνει ακόμα πιο πιεστικό.

 Τόσο η θέληση για ευχαρίστηση του Φρόιντ όσο και η θέληση για δύναμη του Άντλερ αποτελούσαν ενδείξεις ότι κάτι έλειπε.

 Στην πραγματικότητα, η ανάγκη ή η παρόρμηση να αναζητάμε την ευχαρίστηση(Φρόιντ) και η αδυσώπητη επιδίωξη δύναμης(Άντλερ) δεν ήταν παρά προσπάθειες να καλυφθεί –και όχι να πληρωθεί- ένα κενό νοήματος στη ζωή των ανθρώπων.

 Επειδή η θέλησή τους για νόημα έχει ματαιωθεί, για οποιονδήποτε λόγο, επιλέγουν να ακολουθήσουν εναλλακτικά μονοπάτια, μονοπάτια που βασίζονται στην υπόθεση ότι η ευχαρίστηση ή η δύναμη (ή και τα δύο) θα μπορέσουν να αντικαταστήσουν αυτό που λείπει.

  Όταν οι άνθρωποι νιώθουν άδειοι μέσα τους, στρέφονται προς τα έξω.

 Αναζητούν την παρηγοριά στην ευχαρίστηση και στα υλικά πράγματα. Αναζητούν την επιβεβαίωση στη δύναμη και στην προσπάθεια να ελέγχουν τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω τους.

 Σκέφτονται: 

 Αν μπορέσω να βρω ευχαρίστηση ή να ελέγξω τα πράγματα, θα βρω νόημα στη ζωή μου.

  Δυστυχώς, κάνουν λάθος.


   Λαβύρινθοι νοήματος

  Ο λαβύρινθος είναι μια αναλογία για τη ζωή. Δεν είναι ένας λαβύρινθος ή ένας γρίφος προς επίλυση, αλλά μια πορεία νοήματος προς βίωση.

  Το μονοπάτι ενός λαβυρίνθου είναι κυκλικό και ελικοειδές, αλλά δεν έχει αδιέξοδα. Το κέντρο είναι εκεί, αλλά το μονοπάτι μάς πάει μέσα από αμέτρητες στροφές και ελιγμούς.

 Στην πραγματικότητα, δε χανόμαστε ποτέ, αλλά ούτε και μπορούμε ποτέ να δούμε πού πάμε.

 Το σημαντικό είναι ότι πρέπει να πιστεύουμε πως είμαστε πάντα στο σωστό μονοπάτι.

 Πράγματι, δεν υπάρχουν λάθος μονοπάτια, μια και κάθε βήμα που κάνουμε, κάθε εμπειρία, μας διδάσκει κάτι για τη ζωή μας.


  Κάθε βήμα έχει νόημα.

 Στην πορεία, κάποιες φορές προχωράμε με άνεση και σιγουριά, κάποιες φορές κάνουμε διστακτικά, φοβισμένα βήματα, κάποιες φορές νιώθουμε την ανάγκη να σταματήσουμε και να αναλογιστούμε και άλλες φορές νιώθουμε την έντονη επιθυ μία να αποτραβηχτούμε. 

 Πρόκειται για ένα ιερό μονοπάτι ατομικότητας, και κανείς δεν μπορεί να το διαβεί παρά μόνο εμείς οι ίδιοι.

*


Αιχμάλωτοι των Σκέψεων μας
by Alex Pattakos Ph.D. & Elaine Dundon

Pages