AD (728x90)

  • 2793 Pine St

  • 1100 Broderick St

  • 868 Turk St

  • 420 Fell St

«Διότι μέσα στην πολλή σοφία υπάρχει πολλή γνώση και όποιος προσθέτει γνώση, προσθέτει θλίψη.»

Feature Top (Full Width)

Feature Update

Latest Updates

Η ιδανική φιλία



Ἡ ἰδανική φιλία ἀνθεῖ σέ περιβάλλοντα ἀμόλυντα ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν συναναστροφή τῶν κακῶν καί τῶν πονηρῶν.Ἡ γοητεία τοῦ κακοῦ καί ἡ φαυλότητα τῆς ζωῆς ἔχουν ἀμαυρώσει ὅλα τά καλά τοῦ βίου μας. Καί μεταξύ αὐτῶν τῶν καλῶν συμπεριλαμβάνονται καί οἱ φιλίες. Κάτω ἀπό τό γενικό ξεπεσμό καί ἐξευτελισμό τῆς ζωῆς χάθηκαν ἤ ἀλλοτριώθηκαν κι αὐτές. Κι ὅμως, φίλοι μου, ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη μιᾶς γνήσιας, ἀληθινῆς, δυνατῆς καί πραγματικῆς φιλίας. Δύσκολα κτίζονται τέτοιες φιλίες. Εὔκολα καταστρέφονται. Κι ὅσοι ἀπέκτησαν τέτοιες ζηλευτές φιλίες ἔζησαν εὐτυχισμένοι. Γι᾽ αὐτό θά σᾶς δώσω τήν συνταγή τῆς ἰδανικῆς φιλίας. Ὄχι ἐγώ. Ἐσεῖς τό ξέρετε, ὅτι πάντα ἀφήνω ἐκείνους πού ξέρουν τά θέματα τῆς ζωῆς μας καλύτερα ἀπό μᾶς νά μᾶς ποῦν τήν σοφή συμβουλή τους. Ἔτσι ἀνεκάλυψα στόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο τίς προϋποθέσεις μιᾶς μεγάλης φιλίας, σάν αὐτή, πού εἶχε ὁ ἴδιος μέ τόν Μέγα Βασίλειο. Ὁ ἴδιος ἔλεγε, ὅτι «ἐφαίνετο νά ἔχωμεν οἱ δύο μας μίαν ψυχήν πού ἐκατοικοῦσεν εἰς δύο σώματα. Τότε πλέον ἐγίναμεν τά πάντα ὁ ἕνας διά τόν ἄλλον, ὁμόστεγοι, ὁμοτράπεζοι, συμφυεῖς, ἀποβλέποντες εἰς τό ἴδιο καί πάντοτε αὐξάνοντες ὁ ἕνας τόν πόθο τοῦ ἄλλου, ὥστε νά γίνῃ θερμότερος καί μόνιμος».


Ἄς δοῦμε λοιπόν πῶς ἐκτίσθη αὐτή ἡ ζηλευτή, εὐλογημένη καί πασίγνωστη φιλία τῶν δύο μεγάλων ἀνδρῶν καί ἁγίων πατέρων μας. Ἔτσι θά διδαχθοῦμε κι ἐμεῖς τά μεγάλα μυστικά τῆς εὐτυχισμένης ζωῆς.

Ἡ ἀληθινή φιλία πρέπει νά εἶναι «θεῖος καί φρόνιμος ἔρως» ἀπηλλαγμένος ἁμαρτίας. Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Οἱ σωματικοί ἔρωτες, καθώς ἀφοροῦν τά πράγματα πού περνοῦν, περνοῦν κι ἐκεῖνοι ὅπως τά ἐαρινά λουλούδια. Οὔτε ἡ φλόγα μένει, ὅταν τά ξύλα τελιώσουν, ἀλλά χάνεται μαζί μέ αὐτά πού τήν τρέφουν, οὔτε ὁ πόθος ὑπάρχει, ὅταν τό προσάναμμα σβήση. Οἱ θεῖοι ὅμως καί φρόνιμοι ἔρωτες, ἐπειδή ἀναφέρονται εἰς κάτι σταθερόν, διά τοῦτο ἀκριβῶς εἶναι μονιμώτεροι καί ὅσον περισσότερον παρουσιάζεται τό κάλλος των τόσον περισσότερον συνδέουν τούς ἐραστές μέ αὐτό καί μεταξύ των. Αὐτός εἶναι ὁ νόμος τοῦ ἰδικοῦ μας ἔρωτος». 

Μιά δυνατή φιλία γεννᾶται, ὅταν οἱ φίλοι διεξάγουν κοινό ἀγῶνα καί ἁμιλλῶνται εἰς τήν κατάκτησιν τῶν ὑψηλῶν κορυφῶν τῆς ἀρετῆς. Γράφει γι᾽ αὐτή τήν κοινή ἐπιδίωξιν τοῦ ἰδίου καί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Κοινή ἐπιδίωξις καί τῶν δύο ἡ ἀρετή καί ἡ συμμόρφωσις τῆς ζωῆς μας πρός τίς μελλοντικές ἐλπίδες». Ἐξομολογεῖται διά τόν θεῖον πόθον των: «Τήν ἐπιδίωξιν αὐτήν ἔχοντες ἐμπρός μας κατευθήναμεν τήν ζωήν μας ὁλόκληρον καί κάθε ἐνέργειάν μας· μᾶς ὡδηγοῦσεν ἡ ἐντολή καί ἠκονίζαμεν ὁ ἕνας εἰς τόν ἄλλον τήν ἀρετήν μας καί εἴμεθα, ἐάν δέν εἶναι ὑπερβολικόν τοῦτο νά εἴπω, ὁ ἕνας διά τόν ἄλλον κανών καί μέτρον, μέ τά ὁποῖα διακρίνεται τό ὀρθόν καί τό μή ὀρθόν». 

Ἡ ἰδανική φιλία ἀνθεῖ σέ περιβάλλοντα ἀμόλυντα ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν συναναστροφή τῶν κακῶν καί τῶν πονηρῶν. Προσέξτε ἰδιαίτερα τίς συνετές παρατηρήσεις τοῦ ἁγίου Πατέρα μας Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: «Ἀπό τούς σπουδαστές μας συναναστρεφόμεθα, ὄχι βέβαια τούς πιό ἀνήθικους ἀλλά τούς πιό φρόνιμους· οὔτε τούς πιό ἐριστικούς ἀλλά τούς πιό εἰρηνικούς καί ἐκείνους πού ἡ συναναστροφή των εἶναι ὠφελιμωτέρα. Διότι ἐγνωρίζαμεν ὅτι εἶναι εὐκολώτερον νά λάβῃς τήν ἀσθένειαν παρά νά χαρίσῃς τήν ὑγείαν. Καί εἰς τά μαθήματα ἐφθάσαμεν νά χαιρώμεθα ὄχι μέ τά πιό εὐχάριστα ἀλλά μέ τά πιό ὠφέλιμα. Ἐπειδή καί ἀπό αὐτά οἱ νέοι συμμορφώνονται πρός τήν ἀρετήν ἤ τήν κακίαν». Μακάρι ὅλοι μας νά μπορέσουμε νά κάνουμε αὐτές τίς ἀθάνατες συμβουλές κανόνες καί νόμους ζωῆς.

Ἡ ἀληθινή φιλία στηρίζεται στούς ἀποστολικούς λόγους καί νόμους: «ὅποιος ἀγαπᾶ δέν ζητεῖ τίποτε διά τόν ἑαυτόν του». Καί «Διά τῆς φιλαδελφίας νά γίνεσθε φιλόστοργοι μεταξύ σας. Νά προλαμβάνη ὁ καθένας τούς ἄλλους εἰς τό νά τούς ἀποδίδη τιμήν». Αὐτά ἐφήρμοζαν οἱ θεϊκοί πατέρες, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος σεβαστός πατέρας μας Γρηγόριος: «Ἀγωνιζόμεθα καί οἱ δυό, ὄχι ποιός νά ἔχῃ ὁ ἴδιος τό πρωτεῖον, ἀλλά πῶς νά τό παραχωρήσῃ εἰς τόν ἄλλον· τήν εὐδοκίμησιν ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τήν ἐθεωρούσαμεν ἰδικήν μας… πρέπει νά πεισθῆτε ὅτι ἐζούσαμεν ὁ ἕνας μέσα εἰς τό εἶναι τοῦ ἄλλου καί δίπλα εἰς τόν ἄλλον». Ἡ ἀγάπη καί ὁ σεβασμός πού εἶχε ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἰς τόν Μέγα Βασίλειον φαίνεται στά πιό κάτω λόγια μέ τά ὁποῖα συγκρίνεται ὁ ἴδιος μέ τόν φίλο του. Γράφει: «Τό ὡραιότερον εἶναι ὅτι ἐσχηματίσθη ἀπό ἐμᾶς μία ἀδελφότης πού ἐκεῖνος διεμόρφωνε καί κατηύθυνεν ὡς ἀρχηγός μέ κοινές ἱκανοποήσεις, μολονότι ἐγώ ἔτρεχα πεζός δίπλα εἰς ἅρμα Λυδικόν (ταχυδρόμον δηλαδή), ὅπου καί ὅπως ἐπήγαινεν ἑκεῖνος». 

Τήν ἀληθινή φιλία συνδέει καί ὁ κοινός σκοπός τῆς ζωῆς. Ἔτσι ἄρχισε ἡ φιλία μας, ἀποκαλύπτει ὁ θεῖος πατέρας «καθώς μέ τό πέρασμα τοῦ καιροῦ ὡμολογήσαμεν τόν πόθον μας ὁ ἕνας εἰς τόν ἄλλον καί ὅτι αὐτό πού μᾶς ἐνδιέφερε ἦταν ἡ φιλοσοφία, τότε πλέον ἐγίναμεν τά πάντα ὁ ἕνας διά τόν ἄλλον». 

Τήν γνήσια φιλίαν συνδέουν οἱ κοινές ἀρχές καί οἱ κοινές ἀντιλήψεις. Γι᾽ αὐτό τό θέμα γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Τίποτε, νομίζω δέν ἀξίζει, ἐάν δέν ὁδηγεῖ εἰς τήν ἀρετήν καί δέν κάνει καλυτέρους ὅσους ἀσχολοῦνται μέ αὐτό. Διά τούς ἄλλους ὑπάρχουν διάφορες ὀνομασίες ἤ ἀπό τόν πατέρα ἤ ἀπό τήν οἰκογένειαν ἤ ἀπό τό ἐπάγγελμα καί τίς πράξεις των. Ἐμεῖς ὅμως ἔχομεν τό μέγα προσόν καί ὄνομα νά εἴμεθα καί νά λεγώμεθα χριστιανοί. Αὐτό ἦτο ἡ μεγαλυτέρα καύχησις γιά μᾶς». 

Ἡ μεγάλη φιλία ἐκδηλώνεται μέ τρυφερότηττα, εὐαισθησία, στοργή καί φιλαδελφία. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφέρεται εἰς τόν φίλον του καί τόν ἀποκαλεῖ «ὁ ἐμός Βασίλειος». Δηλαδή «ὁ δικός μου Βασίλειος». Ἔτσι γίνεται, ὅταν ἡ φιλία εἶναι ἀνιδιοτελής, καθαρή καί λουσμένη στό φῶς τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης καί ἀρετῆς. Τί λέτε; Πῶς σᾶς φαίνονται αὐτά; Δοκιμάστε τα καί θά βεβαιωθῆτε, ὅτι θά σᾶς βοηθήσουν νά δημιουργήσετε γερές καί ἰσχυρές φιλίες, πού θά ἀντέξουν στόν χρόνο καί στήν τρικυμία τῆς ζωῆς σας.

Αὐτή ἡ φιλία τῶν ἁγίων ἀνδρῶν διεφημίσθη παντοῦ εἰς τόν τότε κόσμον καί ἔμεινεν εἰς τήν ἱστορίαν. Τό ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Γρηγόριος. Γράφει: «Αὐτά ἔκαμαν νά γίνωμεν γνωστοί εἰς τούς διδασκάλους καί τούς συναδέλφους μας, γνωστοί εἰς ὅλην τήν Ἑλλάδα, καί μάλιστα εἰς τούς πιό ἐπιφανεῖς Ἕλληνες. Εἴχαμεν πλέον ξεπεράσει τά σύνορα τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἔγινε σαφές ἀπό διηγήσεις πολλῶν. Ἠκούοντο οἱ διδάσκαλοί μας εἰς ὅσους ἠκούοντο αἱ Ἀθῆναι, συνακουόμεθα καί ἐμεῖς οἱ δύο καί συναναστρεφόμεθα εἰς τόσους ἀνθρώπους, εἰς ὅσους καί οἱ δάσκαλοί μας καί δέν ἤμεθα ἕνα ζεῦγος ἄσημον καί κοντά καί μακράν τῶν διδασκάλων μας».

Ὁ ἴδιος θεοφόρος καί ἁγιοπνευματοκίνητος Πατέρας ἔγραψε καί τό ὡραιότατον ἐγκώμιον τῆς φιλίας:

«Μέ τίποτε ἀπό ὅ,τι ὑπάρχει εἰς τόν κόσμον δέν μπορεῖ κανείς νά συγκρίνῃ ἕνα πιστόν φίλον, καί τό κάλλος του δέν ἔχει ὅρια». «Ὁ πιστός φίλος εἶναι ἰσχυρά προστασία» (Σοφ. Σολ. ς’ 14-15) καί βασίλειον ὀχυρωμένον. Ὁ πιστός φίλος εἶναι ἔμψυχος θησαυρός. Ὁ πιστός φίλος εἶναι πολυτιμότερος ἀπό χρυσάφι καί ἀπό πολλούς πολυτίμους λίθους. Ὁ πιστός φίλος εἶναι κῆπος περιφραγμένος καί πηγή σφραγισμένη, τά ὁποῖα ἀνοίγουν πότε-πότε διά νά τά ἐπισκεφθῇ καί νά τά ἀπολαύσῃ κανείς. Ὁ πιστός φίλος εἶναι λιμάνι ἀναψυχῆς. Ἄν δέ εἶναι καί πιό συνετός, πόσον καλύτερον εἶναι τοῦτο; Ἐάν δέ εἶναι καί πολύ μορφωμένος καί διαθέτη παντοειδῆ μόρφωσιν, τήν ἰδικήν μας λέγω καί ἐκείνην ἡ ὁποία ἦτο κάποτε ἰδική μας, πόσον καλύτερον εἶναι αὐτό; Ἐάν δέ καί υἱός τοῦ φωτός (Ἰωάν. ιβ’ 36, Ἐφεσ. ε’ 8), ἤ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ (Δ’ Βασιλ. α’ 9), ἤ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος προσεγγίζει τόν Θεόν (Ἰεζεκιήλ μγ’ 19), ἤ ἔχει ἀνωτέρας, πνευματικάς ἐπιθυμίας (Δαν. θ’ 23), ἤ εἶναι ἄξιος νά φέρη ἕνα χαρακτηρισμόν ἀπό ἐκείνους μέ τούς ὁποίους τιμᾶ ἡ Γραφή τούς ἐνθέους καί ὑψηλούς, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς ἀνωτέραν τάξιν, γεγονός τό ὁποῖον ἀποτελεῖ ἤδη δῶρον τοῦ Θεοῦ καί εἶναι σαφῶς ἀνώτερον ἀπό τήν ἰδικήν μας ἀξίαν». 

Ταῦτα ἐκ τῶν ἔργων τοῦ ἱεροῦ Πατρός Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου:



via

Αυτογνωσία



(Α'). Η αξία και το μεγαλείο της! 



  «Ο άνθρωπος τα βαλε με τη Δημιουργία, που δεν του έδωσε φτερά και έκανε δικά του. Θύμωσε που δεν του έδωσε δυνατά μάτια και τα μεγάλωσε μόνος του. Έφτιαξε κιάλια, για να βλέπει μακριά, κανείς όμως δεν έφτιαξε κιάλια, για να βλέπει μέσα του» (Μενέλαος Λουντέμης)

«ο ανεξέταστος βίος ου βιωτός ανθρώπω (= ο ανεξέταστος βίος είναι αβίωτος) (Σωκράτης)
( Ιδεοδρόμιο τομ. 1οςσελ. 159,160,Μακαρίου Πελέκη)

«Ένα μεγάλο σφάλμα: να θεωρείς τον εαυτό σου πιο σημαντικό από ό,τι είναι ή να τον εκτιμάς λιγότερο από ό,τι αξίζει» (Γκαίτε)

«Ποτέ δεν είσαι τόσο καλός όσο σου λένε οι άλλοι, τις φορές που νικάς, και ποτέ δεν είσαι τόσο κακός όταν οι άλλοι στο λένε, όταν χάνεις»
(Lou Holtz στο Ιστορίες που θα θυμάσαι για πάντα, Ακη Αγγελάκη σελ.211)
Ρωτήθηκε κάποτε ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος:
- Γέροντα έχετε δει ποτέ κανένα όραμα;
- Όχι παιδί μου. Ούτε έχω δει, ούτε θέλω να δω. Το μόνο που θέλω να βλέπω είναι οι αμαρτίες μου.
(Υποθήκες Ζωής σελ. 31)

«Το "γνῶθι σαυτόν" της αρχαιοελληνικής παράδοσης παραπέμπει σε μια επιτακτική ανάγκη για γνώση του εαυτού, που δε γνωρίζουμε, και στην αντίληψη ότι στη γνώση του εαυτού βρίσκεται το κλειδί της σοφίας και της αρετής. Ο Σωκράτης δηλώνει στο Φαιδρό πως δεν έχει καιρό να ασχοληθεί με θεωρίες σχετικά με διάφορα μυθικά πλάσματα. Και σημειώνει:
"τό δέ αἴτιον, ὦ φίλε, τούτο τόδε. Οὐ δύναμαι πω κατά το Δελφικόν γράμμα γνῶναι ἐμαυτόν· γελοῖον δή μοι φαίνεται τοῦτο ἔτι ἀγνοοῦντα τά ἀλλότρια σκοπεῖν "»
(Κουφογιάννη Πανωραία, Ορθόδοξη πίστη και επιστημονική Ψυχολογία, σελ 79)

«Η επιθυμία μου είναι να δυνηθώ να διακρίνω τον Θεό, τον οποίο βρίσκω παντού στον εξωτερικό κόσμο, κατά τον ίδιο τρόπο και εντός του εαυτού μου» (Κέπλερ)

«Ο όσιος Νικήτας ο Στηθάτος προβάλλει ως ασκητικό ιδεώδες το «το να ζητά κάποιος να γνωρίσει καλά το Θεό μέσα του». Η αυθεντική πνευματική αφύπνιση και επιστροφή στο Θεό τελειώνεται με την ταπεινόφρονη αυτοθεώρηση. Για αυτό
«το να γνωρίσει κάποιος τον εαυτό του είναι το τέλος της εργασίας των αρετών».
(Ιωάννου Κορναράκη,
 Βιβλικά Ψυχογραφήματα, σελ.37)

«Αγάπησε την αργία της ησυχίας, περισσότερο από τον χορτασμό των πεινασμένων στον κόσμοκαι από την επιστροφή πολλών εθνών στην προσκύνηση του Θεού·
διότι είναι προτιμότερο για σένα να λύσεις το δεσμό της αμαρτίας, παρά να ελευθερώσεις δούλους από τη δουλεία·
είναι καλύτερο για σένα να ειρηνεύσεις την ψυχή σου
παρά να ειρηνεύεις με τη διδαχή σου τους ευρισκόμενους σε διάσταση.
Ο Γρηγόριος λέγει· καλό είναι να θεολογείς για τον Θεό, αλλά ανώτερο από αυτό είναι να καθαρίσεις τον εαυτό σου για τον Θεό. Είναι καλύτερο να είσαι βραδύγλωσσος και γνωστικός και δοκιμασμένος, παρά να ξεχύνεις με την οξύτητα του νου σου τη διδασκαλία σαν ποτάμι.
Σε συμφέρει να φροντίζεις να αναστήσεις την πεσμένη από τα πάθη ψυχή σου δια της κινήσεως των σκέψεών σου προς τα θεία, παρά να αναστήσεις τους νεκρούς»…
«Όποιος αισθάνθηκε τις αμαρτίες του είναι ανώτερος από εκείνον που εγείρει νεκρούς με τη προσευχή του μέσα στην κοινωνία των πολλών.
Όποιος στενάζει μία ώρα για τη ψυχή του, είναι ανώτερος από εκείνον που ωφελεί όλο τον κόσμο με την εμφάνισή του.
Όποιος αξιώθηκε να δει τον εαυτό του, αυτός είναι ανώτερος από εκείνον που αξιώθηκε να δει τους αγγέλους· διότι ο τελευταίος επικοινωνεί με τους σωματικούς οφθαλμούς, ενώ εκείνος βλέπει με τους οφθαλμούς της ψυχής».
(άγιος Ισαάκ ο Σύρος. ΕΠΕ, τομ Α σελ,361,τομ. Β σελ 119-121)

«Ξέρετε για την πνευματική διάσπαση του ατόμου; Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, όταν δηλαδή φτάσουμε σε αυτογνωσία, τότε γίνεται διάσπαση του ατόμου μας.
Αν δεν ταπεινωθούμε ώστε να διασπάσουμε το άτομό μας,
δε θα βγει η πνευματική ενέργεια που χρειάζεται για να ξεπεράσουμε τη βαρύτητα της φύσεώς μας. Μόνον έτσι , παλικάρια, θα μπορέσουμε να διαγράψουμε πνευματική τροχιά».
(Γέροντας Παΐσιος)

«Σε θεολόγο που υποστήριζε ότι ο χριστιανός πρέπει να είναι άνθρωπος της δράσης, ο γέροντας Ιωήλ είπε:
«Ωχ, καημένε! Δεν αφήνεις τη δράση και τη βράση για να κοιτάξεις λίγο και τον δικό σου καταρτισμό; Όλο δράση και βράση είμαστε και αφήσαμε τις ψυχές μας να γίνουν χέρσα χωράφια.
Καθάρισε με βαθιά αυτοκαλλιέργεια την ψυχή σου από τα πάθη και τότε ό,τι προσφέρεις στον πλησίον σου θα το προσφέρεις όχι από το άδειασμά σου, αλλά από το ξεχείλισμά σου»
(Διδαχές Γερόντων, πρεσβ. Δημητρίου Τάτση, σελ. 57)

«Να ενεργείς με βαθειά περίσκεψη, να μη θέλεις να επιδεικνύεσαι, και να έχεις όλη την προσοχή σου στραμμένη, σαν σε κατάσταση εκστάσεως, προς την καρδιά σου· γιατί οι δαίμονες φοβούνται τη βαθειά περίσκεψη, όπως οι κλέφτες τους σκύλους».
(Κλίμαξ Ιωάννου Σιναϊτη, εκδ. ΕΠΕ σελ. 195)


(Β'). Αντιμέτωποι με τον εαυτό μας! 





Α) Εαυτός, ο μεγαλύτερος εχθρός

«Ο Ανάχαρσης από τη Σκυθία, όταν ρωτήθηκε από κάποιον ποιο είναι εχθρικό για τους ανθρώπους, είπε: «Οι ίδιοι για τους εαυτούς τους»
(Σταλαγμοί αρχαίας σοφίας, Αγγελική Ζαχαριά σελ. 47)

«Κανείς δεν είναι τόσο πολύ εχθρός του ανθρώπου, όσο ο ίδιος στον εαυτό του»
(όσιος Μάρκος ο Ασκητής)

«Υπάρχει μια αρχαία ινδιάνικη προσευχή που λέει:
«Αναζητώ τη δύναμη
Όχι για να γίνω
Σπουδαιότερος από τον αδελφό μου
Αλλά για να πολέμήσω
Τον μεγαλύτερο εχθρό, τον Εαυτό μου»
(στο Αγκαλιά με τον εαυτό μας, Ντέμη Σταυροπούλου σελ. 165)

Ο αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Αρκάδιος είχε εξοργιστεί φοβερά εναντίον του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Μια μέρα εξέφρασε αυτό το μίσος του μπροστά σε μια παρέα αυλικών του που ήταν όλοι διεστραμμένοι. Πέντε από αυτούς έδωσαν τη γνώμη τους
Ο πρώτος του είπε να τον εξορίσει ώστε να μην τον ξαναδεί. Ο δεύτερος είπε να του δημεύσει όλα τα αγαθά. Ο τρίτος να τον φυλακίσει. Και ο τέταρτος βρήκε σαν μόνη λύση να τον φονεύσει για να απαλλαγεί οριστικά. Ο πέμπτος όμως που ήταν πιο έξυπνος και πιο διεστραμμένος τους είπε:
- Πλανάσθε όλοι. Με τίποτα από αυτά δεν μπορούμε να εκδικηθούμε τον επίσκοπο Ιωάννη. Όπου και να τον εξορίσουμε θα είναι η πατρίδα του. Αν του δημεύσουμε τα αγαθά, το κακό θα το πάθουν οι φτωχοί του. Αν τον φυλακίσουμε, θα του ανοίξουμε τους ουρανούς.
Μόνο μία εκδίκηση υπάρχει για αυτόν. Βρείτε τρόπο να τον εξαναγκάσετε να αμαρτήσει. Τον ξέρω καλά. Αυτός ο άνθρωπος δεν φοβάται τίποτα άλλο στον κόσμο αυτόν παρά μόνο την αμαρτία…

Β) Η αυτογνωσία μας κάνει καλύτερους
«αρρώστια γνωρισμένη, η μισή θεραπευμένη»
(Ελληνική παροιμία)

«Ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε καλά τον εαυτό μας, να γνωρίσουμε καλά τα τραύματα της ψυχής μας· γιατί τότε μόνον θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τα κατάλληλα για τη θεραπεία φάρμακα. Γιατί εκείνος που αγνοεί την αρρώστια του, δε θα λάβει κανένα μέτρο για τη θεραπεία της».
(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος )

«Τα λάθη του παρελθόντος σου κάμε τα οδικές πινακίδες, που θα δείχνουν το δρόμο προς την επιτυχία του μέλλοντος»

«Μακάριος είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει την ασθένειά του. Διότι αυτή η γνώση τού γίνεται θεμέλιο, ρίζα και αρχή κάθε αγαθοσύνης. Όταν δηλαδή μάθει κανείς και αισθανθεί αληθινά την ασθένειά του, τότε περισφίγγει την ψυχή του από την χαυνότητα, που αμαυρώνει την γνώση, και εξασφαλίζει για τον εαυτό του περιφρούρηση. Κανένας όμως δεν μπορεί να αισθανθεί την ασθένειά του, αν δεν υποβληθεί για λίγο σε πειρασμούς, που καταπονούν είτε το σώμα είτε την ψυχή»
(όσιος Ισαάκ ο Σύρος εκδ. ΕΠΕ τομ. 8Α σελ. 327)

Γ) Δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας 

«Το να αγνοούμε τους εαυτούς μας είναι φοβερότερο από τη χειρότερη μορφή μανίας και παραλογισμού. Καθόσον η μανία είναι φυσικό νόσημα, ενώ η άγνοια του εαυτού μας είναι αποτέλεσμα διεφθαρμένης προαιρέσεως»
(Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιωάννου Χρυσοστόμου, Χαρώνη Βασιλείου αριθμ. κειμένου 1379)

«Με τον ίδιο δηλαδή τρόπο που τα σωματικά μας μάτια, όταν μεν υγιαίνουν, όλα μπορούν να τα δουν, μέχρι και τα κουνούπια που πετούν στον αέρα. Όταν όμως σκεπάζονται από θολούρα, αν μεν τους συναντήσει κάτι μεγάλο, αυτό το βλέπουν αμυδρά, ενώ τα μικρά δεν τα αισθάνονται με την αίσθηση της όρασης, έτσι και η ψυχή, αν με την προσοχή λεπτύνει την τύφλωση που συμβαίνει σε αυτήν λόγω της αγάπης στον κόσμο, τότε, και τα πιο μικρά της πταίσματα, τα θεωρεί ως πολύ μεγάλα»
(άγιος Διάδοχος Φωτικής στο Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων, Jean Claude Larchet τόμος Β σελ.165,η μετάφραση δική μας)

- Μπορεί, γέροντα, κανείς να πιάνει λεπτομέρειες και τα χονδρά σφάλματα να μην τα πιάνει;
- Πώς δεν μπορεί! Μια φορά ένας γνωστός μου πνευματικός μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό: Μια γυναίκα, όταν πήγε να εξομολογηθεί, έκλαιγε συνέχεια και έλεγε: «Δεν ήθελα να την σκοτώσω». «Κοίταξε, της είπε ο πνευματικός, αν υπάρχει μετάνοια, ο Θεός συγχωρεί, συγχώρεσε τον Δαβίδ».
«Ναι, αλλά δεν το ήθελα», έλεγε εκείνη. «Καλά, πώς έγινε και την σκότωσες;», την ρώτησε ο πνευματικός. «Να, καθώς ξεσκόνιζα, την χτύπησα με την πετσέτα και την σκότωσα τη μύγα. Δεν το ήθελα»! Εν τω μεταξύ αυτή κορόιδευε τον άντρα της, είχε εγκαταλείψει τα παιδιά της, είχε διαλύσει το σπίτι της και γύριζε στους δρόμους, και αυτά τα ανέφερε σαν να μην συνέβαινε τίποτα. «Γι αυτά χρειάζεται κανόνας», της λέει ο πνευματικός. «Και γιατί χρειάζεται για αυτά κανόνας;», λέει στον πνευματικό. Εμ, πώς να βοηθηθεί αυτή;
(Παϊσίου, Λόγοι Γ σελ 127)

«Στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ο διοικητής ενός συντάγματος χρειαζόταν 20 εθελοντές για μια πολύ δύσκολη αποστολή. Στο προσκλητήριο έθεσε το ερώτημα: «Ποιος από σας δεν έκανε ποτέ λάθος στη ζωή του;».
Οι περισσότεροι στρατιώτες βγήκαν μπροστά και με περηφάνια δήλωσαν πως υπήρξαν αλάνθαστοι. Κάποιοι άλλοι έμειναν πίσω και σιωπούσαν. Ο αξιωματικός τους εξέτασε και από αυτούς διάλεξε τους ανθρώπους που χρειαζόταν, γιατί αυτοί είχαν επίγνωση των ατελειών και της αδυναμίας τους»
(Ημεροδείκτης εκδόσεων ο Λόγος)

«Ο Σωκράτης έλεγε ότι, αν κάποιος έβαζε έναν κήρυκα στο θέατρο να πει να σηκωθούν οι υποδηματοποιοί, θα σηκωθούν μόνο εκείνοι, το ίδιο οι χαλκουργοί, οι υφαντές και όμοια θα κάνουν όσοι ασκούν άλλα επαγγέλματα.
Αν, όμως, πει να σηκωθούν οι φρόνιμοι ή οι δίκαιοι, θα σηκωθούν όλοι. Και η μεγάλη βλάβη στη ζωή είναι ότι, ενώ οι πολλοί είναι ανόητοι, νομίζουν πως έχουν μυαλό»
(Σταλαγμοί αρχαίας σοφίας, Αγγελική Ζαχαριά σελ. 60)


(Γ΄). Το βάθος της ψυχής και το ψάξιμο! 



«Ψυχής πείρατα ιών ουκ αν εξεύροιο πάσαν επιπορευόμενος οδόν· ούτω βαθύν λόγον έχει»

Τα σύνορα της ψυχής δε θα μπορέσεις να τα ανακαλύψεις όσο κι αν προχωρήσεις, έστω κι αν πορευθείς πάνω σε όλους τους δρόμους τόσο βαθύ λόγο έχε η ψυχή.
(Ηράκλειτος)

«Η επιστημονική και φιλοσοφική γνώση μπορεί να διατυπωθεί με ορισμούς, αλλά το πρόσωπο είναι πάνω από κάθε ορισμό, και κατά συνέπεια άγνωστο εξωτερικά· μόνο το ίδιο μπορεί να αποκαλύψει τον εαυτό του. Αφού ο Θεός είναι κρυμμένος, έτσι και ο άνθρωπος έχει μυστικά βάθη».
(Γέροντας Σωφρόνιος, Η ζωή Του ζωή μου. Σελ. 57-58))

«βαθεῖα ἡ καρδία παρά πάντα, καὶ ἄνθρωπός ἐστι· καὶ τίς γνώσεται αὐτόν» 
(Ιερεμίας 17,9-10)

Όργωνε βαθιά, να έχεις πολύ σιτάρι
αρχαίο ανεξερεύνητο ορυχείο
με κοιτάσματα άγνωστα η ψυχή σου
σκάψε βαθιά να βρεις το χρυσάφι σου.

Υπάρχουνε λύπες που κανείς δεν τις ξέρει.
Υπάρχουνε βάθη που δεν τ΄ ανιχνεύει
ο ήλιος. Όρη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη.
Και σιωπούν όλοι οι μάρτυρες. Τα μάτια δε λένε.
Δεν υπάρχουνε σκάλες τόσο μεγάλες
να κατέβει κανείς ως εκεί που ταράζεται
του ανθρώπου ο πυρήνας. Αν μιλούσε η σιωπή,
αν φυσούσε, αν ξέσπαγε – θα ξερίζωνεν όλα τα δέντρα του κόσμου.
(Νικηφόρος Βρεττάκος, Χορικό)

- Η ασυνείδητη περιοχή κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικότητας
Οι ψυχολογικές θεωρίες διδάσκουν συνήθως ότι η περιοχή αυτή κατέχει τα 9/10 σχεδόν της προσωπικότητας του ανθρώπου. Αν δε, όπως είπαμε ληφθεί υπ όψη η διδασκαλία της χριστιανικής ανθρωπολογίας (Δογματικής), για την αμαύρωση και αχρείωση του «κατ’ εικόνα» από την αμαρτία, τότε ασφαλώς και από την άποψη αυτή είναι δυνατόν να γίνει παραδεκτή η παραπάνω θέση των ψυχολογικών θεωριών.
(Ενδεικτικά μνημονεύουμε εδώ σχετική παρατήρηση του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου,
«Το τίμιο σκεύος της ψυχής έχει πολύ μεγάλο βάθος, τόσο που λέγει· «ο ίδιος ο Θεός ερευνά την
άβυσσο και τη καρδιά του ανθρώπου (Σοφ. Σειράχ 42,18)». Διότι όταν ξέκλινε ο άνθρωπος από την εντολή του Θεού, και βρέθηκε κάτω από την επίδραση της αμαρτίας, αφού τον αιχμαλώτισε αυτή, που και αυτή είναι σαν μία άβυσσος πικρίας με μεγάλο βάθος, μπαίνοντας μέσα στον άνθρωπο κυρίεψε τους χώρους της ψυχής μέχρι τα πιο βαθιά μέρη της. Ας παρομοιάσουμε την ψυχή που ενώθηκε με την αμαρτία σαν ένα μεγάλο δέντρο, που έχει πολλά κλωνάρια, και τις ρίζες του βαθιά ριζωμένες μέσα στη γη· έτσι και τους χώρους που βρίσκονται μέσα στα πιο βαθιά μέρη της ψυχής τους κυρίευσε η αμαρτία που μπήκε εκεί και αναπτύχθηκε με τη συνήθεια και την παρεμπόδιση του αγαθού…».Ομιλία ΜΑ παράγρ. Α -η μετάφραση από τις εκδ. ΕΠΕ σελ. 563-. Επίσης στο ίδιο «το μεγαλύτερο μέρος εξουσιάζεται από την αμαρτία και ένα μέρος από την χάρη και υποκλέπτεται και δεν γνωρίζει»
(Ιωάννου Κορναράκη, Μαθήματα Εξομολογητικής σελ. 64-65) 

«Ο γέροντας Πορφύριος είχε παρακολουθήσει μερικά μαθήματα ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο, για να του λυθεί η απορία, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ψυχίατροι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της ψυχής. Και συμπέρανε:
Οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι μοιάζουν με τον τυφλό, που με την αφή προσπαθεί να καταλάβει τα πράγματα που βρίσκονται γύρω του. Η ψυχή είναι πολύ βαθειά και μόνο ο Θεός τη γνωρίζει»
(Δ. Τάτση, Διδαχές Γερόντων, σ. 147)

«Χρώμα πάνω στο χρώμα,
πώς να διακρίνεις τη σκουριά;»
(Τάσος Κόρφης στο Αγκαλιά με τον εαυτό μας,Ντέμη Σταυροπούλους σελ. 151) 

«Ενδον σκάπτε. Ενδον η πηγή του αγαθού και αεί αναβλύειν δυναμένη, εάν αεί σκάπτεις»
(=Σκάβε μέσα σου! Μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θα αναβρύζει ακατάπαυστα, αν ακατάπαυστα σκάβεις)
(Μάρκος Αυρήλιος)

«Ολο ξεχνάμε να κατεβούμε στο βυθό.
Δεν βάζουμε τα ερωτηματικά μας αρκετά βαθιά»
(Βιττγκενστάιν) 

Ερωτήθη κάποτε ένας ερημίτης:
- Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους επαίνους και τα εγκώμια;
Και απάντησε:
- Να έχετε ταπείνωση και να γνωρίζετε καλά τον εαυτό σας. Να σας πω ένα παράδειγμα: Όταν σκαλίζω στο ξύλο μια μορφή αγίου και τελειώνω, νομίζω ότι είναι καλή. Την ξανακοιτάζω μετά από λίγο και βλέπω ότι έχει ελλείψεις. Αν βάλω τον φακό, θα δω ότι δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Το ίδιο πάλι και με τα χέρια. Βλέπουμε ότι είναι καθαρά. Αν βάλουμε όμως τον φακό, θα δούμε ότι έχουν βρωμιές και πολλά μικρόβια. Έτσι, να κοιτάμε προσεκτικά τον εαυτό μας και θα βλέπουμε ότι δεν είμαστε τίποτα και ας λέει ο κόσμος»
(Αθωνικό Γεροντικό, Ιωαννικίου Κοτσώνη σελ.433-434)

«Στις περιπτώσεις που δεν επηρεάζει η προσευχή για να λυθεί κάποιο πρόβλημα, να αναπαύσει και να φωτίσει τον άνθρωπο, τότε σημαίνει ότι ο άνθρωπος για τον οποίο προσεύχεσαι έχει ένα βαθύτερο προσωπικό πρόβλημα, που πρέπει να το εντοπίσει και να ταπεινωθεί. Τότε η προσευχή ενεργεί πολύ αποτελεσματικά.
Κάποτε μια φίλη μου, που είχε ένα σοβαρό πρόβλημα και δεν εύρισκε λύση και παρηγοριά για πολλά χρόνια, πήγε να δει τον γέροντα με το παράπονο πως κανείς δεν μπορεί να την βοηθήσει, εννοώντας και τον γέροντα. Ο γέροντας χωρίς να ακούσει το παράπονό της, της λέει:
- Αν οι προσευχές μας δεν μπορούν να βοηθήσουν, τότε κάτι υπάρχει μέσα σου πολύ βαθύ ατακτοποίητο.
Αυτό ήταν, αντελήφθη η παθούσα τι ακριβώς της είπε ο γέροντας και στράφηκε περισσότερο στον εαυτό της με προσοχή και αυτοέλεγχο.
Μετά από πολύ καιρό την συνάντησα και της εκδήλωσα τη χαρά μου που την είδα τόσο καλά. Ναι μου είπε, αυτό και αυτό μου είπε ο γέροντας και πολύ βοηθήθηκα.
Αυτή θέση του Γέροντα βοήθησε και μένα σε πολλές περιπτώσεις στη ζωή μου»
(Δήμητρας Δαβίτη, Αναμνήσεις από τον Γέροντα Σωφρόνιο του Εσσεξ, σελ. 129-130) 

«Ο Γέροντας Πορφύριος διηγείται:
- Όταν υπηρετούσα στην Πολυκλινική, έβλεπα συχνά να συμβαίνει το εξής. Άρχιζε ο γιατρός να εξετάζει τον ασθενή κι εκείνος διαμαρτυρόταν και του έλεγε ότι δεν ήταν σε εκείνο το σημείο που πονούσε, αλλά αλλού. Και του έλεγε ο γιατρός: «Μπορεί εσύ να πονάς εκεί, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα». Και συνέχιζε ο γέροντας Πορφύριος:
«Ετσι συμβαίνει και στην πνευματική ζωή. Εμείς νομίζουμε ότι είναι έτσι τα πράγματα, ενώ αλλού βρίσκονται οι αιτίες για αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και στη ζωή μας»
(Ανθολόγιο Συμβουλών, γέροντος Πορφυρίου σελ. 174) 
«Αγνοούμε τον ίδιο τον αυτό μας… Πραγματικά, καθώς φαίνεται, το δυσκολότερο από όλα είναι να γνωρίσει κανείς καλά τον εαυτό του. Γιατί όχι μόνο το μάτι μας που βλέπει τα έξω από τον άνθρωπο δεν είναι κατάλληλο να βλέπει τον εαυτό μας, αλλά και αυτός ο νους μας, που βλέπει με πολλή ακρίβεια και γρήγορα το ξένο αμάρτημα, είναι βραδυκίνητος στο να αντιληφθεί τα δικά μας ελαττώματα»
(Μεγάλου Βασιλείου Παιδαγωγική Ανθρωπολογία, Χαρώνη Βασιλείου αριθμ. κειμένου 399) 



via

Ή άγάπη μας πρός τό Θεό





ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ, άγαπητοί, ότι τρεις είναι οί σπουδαιότεροι λόγοι, πού μας παρακινούν — ή καλύτερα μας άναγκάζουν - ν’ άγαπαμε τό Θεό.
Ό πρώτος είναι, ότι ό ’Ίδιος μάς προστάζει νά Τόν αγαπάμε· ό δεύτερος, ότι Αυτός είναι άξιος άγάπης περισσότερο άπό κάθε άλλο· καί ό τρίτος, ότι Αυτός προκαλεΐ τήν άγάπη μας μέ τή δική Του άγάπη καί μέ αναρίθμητες ευεργεσίες.

Ή πρώτη άπ’ όλες τίς έντολές είναι: «Αγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου έν όλη τή καρδία σου καί εν όλη τή ψυχή σου καί έν όλη τή διανοία σου- αϋτη έστί πρώτη καί μεγάλη έντολή» (Ματθ. 22:37-38).
Είναι πρώτη, γιατί άποτελεΐ τό θεμέλιο όλης τής χριστιανικής ήθικής καί τελειότητος. Γι’ αυτό πρέπει νά έχει τήν πρώτη θέση στήν καρδιά τών χριστιανών. Ή άγάπη στόν πλησίον καί κάθε άλλη άρετή κρέμεται καί τρέφεται άπό τήν άγάπη στό Θεό.

Είναι πρώτη, γιατί έναντιώνεται λιγότερο άπό τίς άλλες έντολές στήν έλευθερία τοϋ άνθρώπου. Δέν μπορεί ποτέ ό άνθρωπος νά έκπληρώσει τήν έντολή αύτή, άν δέν τό θελήσει.
Είναι πρώτη, γιατί άποτελεΐ τήν ψηλότερη πνευματική κορυφή, πού μπορεί νά φτάσει ή ψυχή.
Είναι πρώτη, γιατί δέν έχει ποτέ τέλος. Γι’ αύτό είπε ό άπόστολος Παύλος, ότι «νυνί μένει πίστις, έλπίς, άγάπη, τά τρία ταΰτα- μείζων δέ τούτων ή άγάπη» (Α' Κορ. 13:13).
"Υστερα άπ’ αύτά, άς σκεφτοϋμε πόσο πρέπει νά τιμάμε αύτή τήν άρετή καί πόση προθυμία καί έπιμέλεια πρέπει νά δείχνουμε στήν εφαρμογή της. ’Ακόμα κι άν ό Θεός μάς άπαγόρευε νά Τόν άγαπάμε, έμεΐς θά έπρεπε άκατάπαυστα νά Τόν παρακαλοΰμε, ζητώντας Του νά μάς επιτρέψει τήν έκπλήρωση αυτής τής υψιστης αρετής. Καί τώρα μάλιστα, πού μάς προστάζει τόσο έντονα, είναι δυνατό νά μήν υπακούσουμε στήν έντολή Του;

Μά τί άλλο θά μπορούσαν ν’ άποζητήσουν οί κολασμένοι στόν άδη, παρά τή θεία άγάπη; ’Άν κηρυσσόταν στόν άδη μιά τέτοια έντολή, αύτή καί μόνο μπορούσε νά μεταβάλει άμέσως σέ γλυκιά θαλπωρή έκεΐνη τή βασανιστική καί άσβεστη φωτιά τής κολάσεως. Ή μεγαλύτερη δυστυχία τών κολασμένων είναι πού δέν άγάπησαν τό Θεό. Γι’ αύτό αθέτησαν τίς έντολές Του. Καί στήν άλλη ζωή τούς κολάζει άκριβώς ή έλλειψη αύτής τής αγάπης, όπως λέει ό άγιος ’Ισαάκ ό Σύρος: «Οί έν τή γεέννη κολαζόμενοι, τή μάστιγι τής άγάπης μαστίζονται... Τουτέστιν έκεΐνοι οϊτινες ήσθήθησαν ότι είς τήν άγάπην έπταισαν, μείζονα τήν κόλασιν έχουσι πόσης φοβούμενης κολάσεως» (λόγος πδ').
'Υπάρχει μεγαλύτερο άπ’ αύτό τό θαύμα τής συγκα-ταβάσεως τού Θεού, πού μας προστάζει νά Τόν άγαπά-με σά νά έχει άνάγκη άπό τήν άγάπη μας; Κι έμεΐς τόσο άναίσθητοι είμαστε, πού δεν καταλαβαίνουμε τό μέγεθος τής εύεργεσίας;

”Ας διαλέξουμε λοιπόν εν’ άπό τά δυό, γιατί ένδιάμεση λύση δέν ύπάρχει: ”Η θά αισθανόμαστε ευχάριστα τή φλόγα τής άγάπης τού Θεού καί έδώ καί στόν Παράδεισο, ή θά καιγόμαστε, χωρίς έλπίδα σωτηρίας, άπό τήν αιώνια φλόγα τού άδη. Ή μιά φλόγα είναι σωτήρια καί ζωογόνα, ή άλλη κολαστήρια καί θανατηφόρα. "Ομως καί οί δυό φλόγες ξεπετάγονται άπό τήν ίδια φωτιά, τήν άγάπη τού Θεού. Αύτή θά ευφραίνει στόν παράδεισο έκείνους πού τή φύλαξαν. Αύτή θά κολάζει στόν άδη έκείνους πού τήν άθέτησαν. «Ενεργεί γάρ ή άγάπη έν τή δυνάμει αυτής κατά διπλοΰν τρόπον τούς μέν άμαρτωλούς κολάζουσα..., τούς δέ τετηρηκότας τά δέοντα εύφραίνουσα έν αύτή» (άγ. ’Ισαάκ ό Σύρος, ό.π.). ”Ας μή φανούμε λοιπόν τόσο άνόητοι, καί προτιμήσουμε τή θανάσιμη φλόγα τού άδη άπό τή ζωογόνα φλόγα τής θείας άγάπης.

Ή άγάπη μας στό Θεό δέν πρέπει, βέβαια, νά περιορίζεται στά λόγια, άλλά ν’ άποδεικνύεται κι άπό τά πράγματα. «Τεκνία μου, μή άγαπώμεν λόγφ μηδέ τή γλώσση άλλ’ έν έργω καί άληθεία» (Α' Ίω. 3:18), πα-ραγγέλλει ό άπόστολος. Καί πρέπει νά είναι μιά άγάπη δυνατή τόσο, πού, όταν έρθει άντιμέτωπη μέ όποιαδήποτε άλλη άνθρώπινη άγάπη, νά τή νικάει καί νά έπι-κρατεΐ — «ότι κραταιά ώς θάνατος άγάπη» (Ασμα 8:6).

”Ας ντραπούμε λοιπόν, πού μέχρι τώρα προτιμήσαμε τήν άμαρτία άπό τό Θεό. ”Ας άγαπήσουμε άπό τώρα τόν Κύριο μ’ δλη μας τή δύναμη. ”Ας προτιμήσουμε νά πεθάνουμε, παρά νά δεχθούμε στήν καρδιά μας άλλη φορά τήν άμαρτία. Καί έπειδή με κάθε τρόπο ό Θεός μας παρακινεί νά Τόν αγαπάμε - πότε με τις υποσχέσεις των αγαθών Του καί πότε με τίς φοβέρες τής κολάσεως —, άς Τόν παρακαλέσουμε νά μάς δυναμώσει, γιά νά φυλάμε πάντα τήν έντολή τής άγάπης σ’ Εκείνον, λέγοντας μαζί μέ τόν Ιερό Αυγουστίνο: «Κελεύεις σέ άγαπάν; Δός ό κελεύεις» (εύχή η' ή ιθ').
’Αξίζει ν’ αγαπάμε τό Θεό περισσότερο άπό κάθε άλλο καλό, γιατί ό Θεός είναι τό πλήρωμα όλων των τελειοτήτων καί όλων των άγαθών πού μπορείς νά βάλεις μέ τό νού σου: τής ώραιότητος, τής σοφίας, τής δυνάμεως, τής άγιότητος, τής μεγαλειότητος, τής άγα-θότητος, τής άπειρίας, τής ζωής, τής ειρήνης, τής ά-λήθειας, τής βασιλείας, τής δικαιοσύνης καί τής σωτηρίας. Καί πάλι, όλ’ αύτά δέν είναι ό Θεός, άλλά «τά περί τόν Θεόν». Ό Θεός είναι ύπαρξη άπειρα ανώτερη άπ’ όλ’ αύτά. Τό τονίζει έπιγραμματικά ό θεοφόρος Μάξιμος, γράφοντας: «Πάντων των όντων καί μετεχόντων (δηλ. τών κτισμάτων) καί μεθεκτών (δηλ. τών άκτιστων δυνάμεων καί ένεργειών τού Θεού στίς όποιες μετέχουν τά κτίσματα) άπειράκις άπεΐρως ύπερεξήρηται ό Θεός» (μθ', Α' έκατ. περί θεολογίας).
Μάς ζητάει λοιπόν ό Θεός νά Τόν βάλουμε στό κέντρο τής καρδιάς μας όχι γι’ άλλο λόγο, άλλά γιά νά μάς κάνει μετόχους τών άγαθών Του πού άναφέραμε.

’ Αν λοιπόν μέχρι τώρα δέν Τόν άγαπήσαμε όπως έπρεπε, άς αποφασίσουμε νά διορθώσουμε όλα τά σφάλματά μας καί νά Τού προσφέρουμε τόν έαυτό μας, γιά νά νιώσουμε στή ζωή μας τή γλυκιά θεϊκή Του άγάπη. Καί τότε, είναι βέβαιο, θά κλάψουμε γιά τό χρόνο πού χάσαμε μακριά από τό Θεό, καί θά ποϋμε μαζί με τόν ιερό Αύγουστίνο: «Όψέ σε ήγάπησα, κάλλος ούτως άρχαΐον, όψέ σε ήγάπησα· φεύ τφ χρόνω έκείνφ, ότε σε ούκ ήγάπων» (εύχή λ'). Καί έπειδή ό Κύριος ήρθε από τόν ούρανό γιά ν’ ανάψει στίς καρδιές των άνθρώ-πων τή φωτιά τής θείας Του άγάπης — «πΰρ ήλθον λαλεϊν έπί τήν γην, καί τί θέλω εί ήδη άνήφθη!» (Λουκ. 12:49) —, άς Τόν παρακαλέσουμε νά μάς φωτίσει τό νοΟ, γιά νά Τόν γνωρίσουμε πρώτα καί ύστερα νά Τόν άγαπήσουμε. Γιατί ή αιτία πού δέν Τόν αγαπάμε, είναι ότι δέν Τόν γνωρίζουμε, όπως λέει πάλι ό θείος καί μάνικάς έραστής τού Θεού Αυγουστίνος: «Φώς αιώνιον, έπΐλαμψον τήν ψυχήν μου, ϊνα σέ νοή καί γινώσκη καί άγαπμ· διά τούτο γάρ, Κύριε, ούκ άγαπμ σε, ότι ού γινώσκει σε» (εύχ. έρωτ. α').

’Απροσμέτρητη αγάπη στό Θεό αισθανόταν ό άπό-στολος Παύλος, πού έλεγε: «Ζώ δέ ούκέτι έγώ, ζή δέ έν έμοί Χριστός· ό δέ νΰν ζώ έν σαρκί, έν πίστει ζώ τή τού υίοΰ τού Θεού τού άγαπήσαντός με καί παραδόντος έαυτόν υπέρ έμοΰ» (Γαλ. 2:20). Τό ίδιο ζούσε καί ό θεοφόρος ’Ιγνάτιος, όταν έγραφε πρός τούς Ρωμαίους: «Τόν Ίησούν φιλώ, τόν ύπέρ έμού παραδοθέντα. Τί άνταποδώσω τώ Κυρΐω περί πάντων ών άνταπέδωκέ μοι;». Καί άκόμα: «Ό έμός έρως έσταύρωται. Πόμα θέλω τό πόμα αυτού, ό έστιν άγάπη άφθαρτος καί αιώνιος ζωή».

Πώς είναι δυνατό νά μήν άγαπάμε τό Θεό καί Πατέρα μας, αφού Αυτός πρώτος μάς άγάπησε; «'Ημείς ά-γαπώμεν αύτόν, ότι αύτός πρώτος ήγάπησεν ήμάς» (Α ’ Ίω. 4:19). Καί τό μεγαλύτερο δείγμα τής άγάπης Του είναι, ότι μάς έλευθέρωσε άπό τήν κατάρα τού άδη καί μάς χάρισε τήν ευδαιμονία τού παραδείσου μέ τή λυτρωτική θυσία τοΰ Υίοΰ Του: «Οϋτω γάρ ήγάπησεν ό Θεός τόν κόσμον, ώστε τόν υιόν αύτοΰ τόν μονογενή εδωκεν» (Τω. 3:16). Κανένα άλλο πλάσμα ή πράγμα, εϊτε στόν ούρανό είτε στή γή, δέν έξαγοράστηκε μέ τό θείο αίμα τοΰ μονογενούς Υίοΰ τοΰ Θεοΰ. Γιά τήν ά-γάπη των έννέα άγγελικών ταγμάτων δέν χύθηκε οΰτε μία ρανίδα άπό τό αίμα τοΰ Χριστοΰ. Γιά τήν αγάπη τήν δική μας όμως χύθηκε όλο τό αίμα Του. 'Ύστερ’ άπ’ αυτό, πώς μποροΰμε νά μήν Τόν άγαπήσουμε; Πόση θηριωδία κρύβουμε μέσα μας, όταν, μετά άπ’ ό,τι έκανε ό Θεός γιά νά μάς λυτρώσει, έμεΐς μένουμε άπαθεΐς καί άσυγκίνητοι;

”Ας ντραποΰμε λοιπόν γιά τήν ψυχρότητα καί άχαριστΐα πού δείξαμε στόν Κύριό μας. Άπό τώρα καί πέρα ό Θεός άς έχει τήν πρώτη θέση στήν καρδιά μας, όπως στήν καρδιά τοΰ προφήτη: «Ό Θεός τής καρδίας μου καί ή μερίς μου ό Θεός εις τόν αιώνα» (Ψαλμ. 72:26). "Ας ποΰμε, τέλος, κι έμεΐς μαζί μέ τόν ίερό Αυγουστίνο: «Κύριε, δός μοι καρδίαν διαλογιζομένην τά σά, διάνοιαν άγαπώσάν σε, μνήμην άναπολοΰσάν σε, νοΰν σέ νοοΰντα, λόγον έχόμενόν σου ισχυρώς τοΰ άκρως ήδέος καί άγαπώντά σε σοφώς, τήν σοφήν αγάπην» (ευχή έρωτ. α').



ΜΑΘΗΤΕΙΑ  ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

Σταχυολόγηση καί διασκευή κειμένων άπό τά
 «Πνευματικά Γυμνάσματα» τοϋ όσιου Νικοδήμου τοΰ 'Αγιορείτου






Ο ΑΓΙΟΣ Νικόδημος ό 'Αγιορείτης (1749-1809)  είναι από τους πρωτουργούς τοϋ γνωστού πνευματικού κινήματος τών Κολλυβάδων, πού άνέδειξε πλήθος άγιων μορφών καί άπετέλεσε την ουσιαστικότερη προσπάθεια άληθινοΰ όρθόδοξου διαφωτισμού τού Γένους μας στά χρόνια τής τουρκοκρατίας.
Τόσο γιά τήν όσιακή βιοτή του όσο καί γιά τις ιερές συγγραφές του, μέ τίς όποιες διερμηνεύεται θεοφώτιστα ή πνευματική εμπειρία τής Εκκλησίας καί έκ-λαϊκεύεται φιλάνθρωπο ή ορθόδοξη θεολογία, ό άγιος Νικόδημος άνήκει στή χορεία τών μεγάλων έκκλησια-στικών πατέρων καί διδασκάλων.

"Ενα άπό τά σπουδαιότερα συγγραφικά του πονήματα είναι καί το βιβλίο Γυμνάσματα Πνευματικά. ”Αν καί βασισμένο, ώς πρός τή μορφή καί τή δομή, σέ όμοιότιτλο δυτικό έργο, που άποδίδεται στον ίσπανό παπικό μοναχό ’Ιγνάτιο de Loyola (1491-1556), ιδρυτή τοΰ Τάγματος των ’Ιησουιτών (ή, σύμφωνα με νεότερες έρευνες, σέ έργα τοΰ ιταλοΰ J.-P. Pinamonti, πού έζησε δυό αιώνες άργότερα), έντούτοις δέν προβάλλει τό λατινικό ήθος. Ή θεοκίνητη γραφίδα του άγιου δημιούργησε ένα ουσιαστικά πρωτότυπο «άριστούργη-μα» τής ανατολικής πνευματικότητος... μεθ’ όλων τών ουσιωδών χαρακτηριστικών τοΰ όρθοδόξου πνεύματος». Πρόκειται γιά μιά «πηγή ϋδατος άλλομένου είς ζωήν αιώνιον», όπου «ό θείος πατήρ έξεκένωσεν όλην τήν σοφίαν του καί τήν άγάπην του» (γ. Θεόκλητος Διονυσιάτης).

’Απ’ αυτό τόν εύχυμο πνευματικό καρπό τής σοφίας καί τής άγάπης τοΰ ίεροΰ Νικοδήμου σταχυολογήσαμε καί διασκευάσαμε τά κείμενα πού ακολουθούν. Τά προσφέρουμε στούς άδελφούς μας «πρός ,άνάγνωσιν καί οικοδομήν», σάν ευκαιρία μαθητείας στην άγιοπα-τερική σκέψη του.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ



via

'Η εύαγγελική διδασκαλία





ΕΝΘΥΜΙΣΟΥ, άγαπητέ, ότι ό διδάσκαλος τοΰ Εύαγγελίου είναι ό Ιησούς Χριστός, ό διδάσκαλος των διδασκάλων καί ό ιεροκήρυκας των ιεροκηρύκων. Μάλλον ό Κύριος είναι ό ένας καί μοναδικός διδάσκαλος, όπως όμολόγησε ό νυκτερινός μαθητής Νικόδημος: «'Ραβθί, οϊδαμεν ότι άπό Θεού έλήλυθας διδάσκαλος» (Ίω. 3:2). ’Αλλά καί ό ίδιος ό Κύριος, μιλώντας στό λαό καί τούς μαθητές Του, είπε: «'Υμείς δέ μή κληθήτε ραββί· είς γάρ υμών έστιν ό διδάσκαλος, ό Χριστός» (Ματθ. 23:8). Γι’ αυτό ήρθε στόν κόσμο, όχι μόνο γιά νά τόν λυτρώσει, αλλά καί νά τόν διδάξει τήν αλήθεια, όπως μαρτυρεί ό ίδιος πάλι: «Έγώ είς τοΰτο έλήλυθα εις τόν κόσμον, ϊνα μαρτυρήσω τή άληθεία» (Ίω. 18:37). Καί γιά νά έπιβεβαιώσει αυτή τή διδασκαλία ό ουράνιος Πατέρας, μάς πρόσταζε ν’ άκοϋμε αύτό τό διδάσκαλο - «αύτοϋ άκούετε» (Ματθ. 17:5) —, δταν μάλιστα δέν διδάσκει μόνο με λόγια, άλλά πολύ περισσότερο μέ έργα.






'Υπολόγισε τώρα, πόσο βαρύ φορτίο σήκωσε ό Λυτρωτής μας, γιά νά μάς διδάξει τήν άλήθεια. Γιατί, ένώ γιά τή δημιουργία όλων τών όντων δέν ξόδεψε παρά μόνο ένα λόγο — «ότι αυτός είπε, καί έγενήθησαν, αυτός ένετείλατο, καί έκτίσθησαν» (Ψαλμ. 148:5) —, όμως, γιά νά μάς διδάξει τά θελήματά Του καί τούς θησαυρούς τής σοφίας Του, γυμνώθηκε άπό τή μεγαλειότητά Του, πήρε μορφή δούλου καί σχήμα άνθρώπου άμαρτωλού — «μορφήν δούλου λαθών, έν όμοιώματι άνθρώπων γενόμενος», κατά τόν απόστολο (Φιλιπ. 2:7) —, καί μ’ αύτή τή μορφή υποβλήθηκε σε τόσους κόπους, σ’ όσους δέν υποβλήθηκαν ποτέ οί δάσκαλοι καί κήρυκες τού θείου λόγου.






Τί λοιπόν περισσότερο μπορούσε νά κάνει ή άψευστη ’Αλήθεια, παρά νά γίνει, μέ τήν αύτοπρόσωπη διδασκαλία Της, καί δική μας άλήθεια; «’Εγώ είμι ή άλήθεια» (Ίω. 14:6). Μέ ποιόν άλλο τρόπο μπορούσε νά δείξει πώς μάς άγαπάει ό γλυκύτατός μας διδάσκαλος, παρά μέ τό νά υποφέρει τόσους κόπους, τρέχοντας έδώ κι έκεΐ καί όργώνοντας όλη τήν Ίουδαία μέ τά ϊδια Του τά πόδια; «Καί περιήγεν όλην τήν Γαλιλαίον ό ’Ιησούς διδάσκων... καί κηρύσσων τό εύαγγέλιον τής βασιλείας» (Ματθ. 4:23). Καί δέν έφτανε αυτό. Ύπέμεινε έπιπλέον καί τήν άτίμωση, άφοΰ τόν ονόμαζαν φάγο, οινοπότη καί δαιμονισμένο, μόνο καί μόνο γιά νά μάς διδάξει το δρόμο πού όδηγεΐ στή ζωή.


Λοιπόν, ποιά δικαιολογία θά βρεις νά πεις στόν Κύριο, πού δέν δέχθηκες τή θεία Του διδασκαλία καί δέν φωτίστηκες άπό τό φως Του; «Εί μή ήλθον καί έλάλησα αύτοΐς, άμαρτίαν ούκ είχον νΰν δέ πρόφασιν ούκ έχουσι περί τής αμαρτίας αύτών» (Ίω. 15:22).






Νά ντραπείς λοιπόν, πού τόσες φορές άκολούθησες τίς άπατηλές διδασκαλίες τοΰ κόσμου, τής σάρκας καί τού διαβόλου· πού προτίμησες τίς συμβουλές τής έπίγειας σοφίας, τής τιποτένιος καί δαιμονικής, από τίς συμβουλές τής θείας σοφίας· πού δέν θέλησες τίποτ’ άλλο ψηλότερο, παρά έκανες τό πάν γιά ν’ άποκτήσεις δόξα καί τιμή άνθρώπινη· πού άγωνίστηκες νά ικανοποιήσεις τίς αισθήσεις καί τά πάθη σου, ν’ άπολαύσεις τίς ήδονές καί, τέλος, νά μαζέψεις χρήματα.






'Υπάρχει μεγαλύτερο χάρισμα άπ’ αυτό πού σού δόθηκε, ν’ άκοΰς δηλαδή άπό τό ’ίδιο τό στόμα τού σαρκωμένου Λόγου έκεΐνα τά λόγια, πού θέλησαν ν’ άκούσουν προφήτες καί βασιλείς καί δέν τ’ άκουσαν; «Λέγω ύμΐν, ότι πολλοί προφήται καί βασιλείς ήθέλησαν... άκοΰσαι ά άκούετε, καί ούκ ήκουσαν» (Λουκ. 10:24). "Οταν άνοίγεις γιά νά διαβάσεις τό Ευαγγέλιο, πού περιέχει τή διδασκαλία τοΰ Χριστού, πρέπει νά τό κάνεις σά ν’ άνοίγεις τόν ϊδιο τόν ουρανό, όπως λέει ό Ιερός Χρυσόστομος: «'Η των γραφών άνάγνωσις τών ουρανών έστιν ύπάνοιξις» (λόγ. β' είς τόν Ήσαΐαν). Πρέπει νά τό μελετάς μέ φόβο καί τρόμο, σά νά μιλάς μέ τόν ϊδιο τό Θεό. Έσύ όμως δέν αισθάνεσαι κανένα φόβο στήν καρδιά σου, όταν άκοϋς νά σου μιλάει μέ τό στόμα Του ό Θεός, σάν τόν φόβο πού αισθανόταν άκόμα καί ό σκληροκάρδιος λαός τού ’Ισραήλ, καί έλεγε στό Μωϋσή: «Λάλησον σύ ήμΐν, καί μή λαλείτω πρός ημάς ό Θεός, μή άποθάνωμεν» (Έξ. 20:19).






Συλλογίσου τή διδασκαλία πού κάνει σ’ όλο τό θειο Ευαγγέλιο Αυτός ό ουράνιος διδάσκαλος, ιδιαίτερα όμως στήν έπί τού όρους όμιλία Του, καί έξέτασε τίς τρεις ποιότητες πού περιέχει ή θεία διδασκαλία: τό ύψος, τήν άλήθεια καί τήν ώφέλεια.









Τό ύψος τής διδασκαλίας, πού ήταν κρυμμένο καί ακατανόητο μέχρι τότε άπό τή διάνοια όλων τών σοφών, γίνεται φανερό μ’ εκείνο πού είπε ό Κύριος: «Έρεύξομαι κεκρυμμένα άπό καταβολής κόσμου» (Ματθ. 13:35). Γιατί μέχρι έκείνη τήν έποχή ό κόσμος νόμιζε, ότι ευτυχισμένος εΐν’ εκείνος πού έχει περισσότερα πλούτη, τιμές καί απολαύσεις. ”Ας συλλογιστούμε λοιπόν πόσο έκστατικό έμεινε τό άνθρώπινο γένος, όταν γιά πρώτη φορά ακούσε τόν Κύριο νά διατυπώνει μιά τόσο ύψηλή καί ουράνια διδασκαλία, ότι δηλαδή είναι μακάριοι οί φτωχοί, οί ταπεινοί, οί πράοι, οί πεινασμένοι, οί είρηνοποιοΐ, οί καθαροί στήν καρδιά, αυτοί πού καταδιώκονται καί κατηγοροΰνται άδικα. Καί άπεναντίας, ότι άθλιοι καί ταλαίπωροι είναι οί πλούσιοι, πού έχουν τήν καρδιά τους προσκολλημένη στ’ άγαθά τού κόσμου, οί χορτασμένοι μέ τίς τρυφές, έκεϊνοι πού χαίρονται, πού γελούν, πού ξεφαντώνουν, πού τιμώνται καί θαυμάζονται άπό τούς ανθρώπους.






Ποιος μπορεί όμως νά καταλάβει τό άκατάληπτο ύψος πού περιέχει ή διδασκαλία τού θείου Ευαγγελίου; Γι' αυτό πολύ σοφά ό άπόστολος Βαρθολομαίος όνόμασε τό Εύαγγέλιο μικρό καί μεγάλο: Μικρό στό μήκος, καί μεγάλο στό πλάτος καί στό ύψος τών νοημάτων (Διονυσίου, κεφ. α' τής μυστικής θεολογίας). Τό Εύαγγέλιο, προσθέτει ό άγιος ’Αμβρόσιος, είναι ένα πέλαγος, όπου βρίσκεται τό σύνολο τών χαρισμάτων καί ή θάλασσα τών πνευματικών μυστηρίων, καί όπου πλέει ό μυστικός ΙΧΘΥΣ — ’Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ, κατά τήν άρχαία συμβολική άκροστιχίδα. Επιτομή τής θεολογίας ονόμασε άκόμα τό Εύαγγέλιο ό άγιος Ιερώνυμος. Καί απαρχή όλης τής Γραφής τό άποκάλεσε ό ’Ωριγένης. ”Αν τώρα ολόκληρη ή 'Αγία Γραφή χαρακτηρίζεται άπό τόν ίερό Αυγουστίνο σάν έγκυκλοπαίδεια όλων των έπιστημών, καί άπό τό Μέγα Βασίλειο σάν εργαστήριο ψυχών καί άποθήκη των πνευματικών βοτάνων, καταλαβαίνουμε πόσο υπερέχει τό Ευαγγέλιο, ή Καινή Διαθήκη, πού έπικυρώθηκε μέ τό αίμα τοΰ Χριστού, καί είναι, κατά τόν άγιο Μάξιμο, «πρεσβεία Θεού πρός άνθρώπους, δι’ Υίοΰ σαρκωθέντος, μισθόν δωρουμένου τοΐς πειθομένοις αύτώ τήν άγέννητον θέωσιν».






Ή άλήθεια τής διδασκαλίας τοΰ Ευαγγελίου είναι αυταπόδεικτη, γιατί προέρχεται άπό τό στόμα τής αύτοσοφίας τοΰ Ύψίστου, πού είναι ή ’Αλήθεια: «’Εγώ (δηλ. ή σοφία) άπό στόματος Ύψίστου έξήλθον» (Σοφ. Σειρ. 24:3). Κι άν όλοι μαζί οί άνθρωποι, άπό τόν Άδάμ μέχρι τή συντέλεια τοΰ κόσμου, βρεθούν ψεΰτες, μόνο ό Θεός δέν πρόκειται νά βρεθεί ποτέ ψεύτης. Πάντα θά έκφράζει τήν άλήθεια, όπως λέει καί ό άπόστολος: «Γινέσθω δέ ό Θεός άληθής, πάς δέ άνθρωπος ψεύστης» (Ρωμ. 3:4).


'Η ωφέλεια τής διδασκαλίας τοΰ Ευαγγελίου είναι φανερή, γιατί όδηγεΐ στή σωτηρία. Δηλαδή δίνει «γνώσιν σωτηρίας τώ λαφ» (Λουκ. 1:77). Καί άκόμα, σάν διδασκαλία τοΰ Θεοΰ, έχει μέσα της τό Πνεΰμα καί μεταδίδει ζωή, όπως λέει ό Κύριος: «Τά βήματα ά έγώ λαλώ ύμΐν, πνεΰμά έστι καί ζωή έστι» (Ίω. 6:63).






Ή ευαγγελική διδασκαλία περιέχει όλες τίς άρχές τής χριστιανικής ήθικής. Μάς δείχνει ποιό είναι τό καλό καί ποιό τό κακό. Βγάζει άπό πάνω μας τόν παλιό άμαρτωλό άνθρωπο, καί μάς ντύνει μέ τό νέο, «τόν κατά Χριστόν κτισθέντα». Μεταβάλλει τούς άνθρώπους σέ άγγέλους.


Ύστερα άπ’ αύτά έσύ τί κάνεις; Μήπως δείχνεις με τά έργα σου μιά πίστη άντιφατική; 'Όταν δηλαδή σέ διδάσκει τό Εύαγγέλιο τίς θεωρητικές άλήθειες καί τά δόγματα τής πίστεως, εσύ τά δέχεσαι. 'Όταν όμως σοΰ όρίζει τίς πρακτικές άλήθειες, μέ τίς όποιες θά διορθώσεις τά ήθη σου, τότε ξεσηκώνονται όλες οί έπιθυμίες σου καί σέ πιέζουν νά μή δεχθείς τούς νόμους του. ’Έτσι, άπό τή μιά πιστεύεις, όπως λές, γι’ άληθινή τή διδασκαλία του, κι άπό τήν άλλη ζεΐς σά νά τήν πίστευες γιά ψεύτικη. Πρόσεξε όμως, γιατί αύτό τό ίδιο τό Εύαγγέλιο θά σέ καταδικάσει, καθώς βεβαιώνει ό Κύριος: «Ό μή λαμθάνων τά βήματά μου, έχει τόν κρίνοντα αυτόν ό λόγος όν έλάλησα, έκεΐνος κρίνει αυτόν έν τή έσχάτη ήμέρα» (Ίω. 12:48).






Χρειάζεται λοιπόν έμπρακτη πίστη. Γιατί, θεωρητικά μόνο, «καί τά δαιμόνια πιστεύουσι καί φρΐσσουσι» (Ίακ. 2:19). Ή έμπρακτη πίστη όμως είναι τό χαρακτηριστικό τών άληθινών χριστιανών: «κάγώ δείξω σοι εκ τών έργων μου τήν πίστιν μου» (Ίακ. 2:18).


Ξύπνα λοιπόν κι έλα στόν έαυτό σου. “Αναψε πάλι μέσα σου τή φλόγα τής πίστεως καί τής άγάπης στό θείο σου διδάσκαλο. Νά ντρέπεσαι, γιατί μέχρι τώρα έθρεψες τήν καρδιά σου μέ πράγματα άντίθετα άπό κείνα πού Αυτός δίδαξε μέ τό παράδειγμα καί τά λόγια Του.


Παρακάλεσε, τέλος, τό Χριστό νά κάνει τήν καρδιά σου ταπεινή, ύπάκουη καί γενναία, γιά νά έφαρμόζεις εκείνα πού σέ διδάσκει. «Ου γάρ οί άκροαταί τοΰ νόμου δίκαιοι παρά τώ Θεώ άλλ’ οί ποιηταί τού νόμου δικαιωθήσονται» (Ρωμ. 2:13).






ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ


Σταχυολόγηση καί διασκευή κειμένων άπό τά


«Πνευματικά Γυμνάσματα» τοϋ όσιου Νικοδήμου τοΰ 'Αγιορείτου


ΕΚΔΟΣΗ ΕΒΔΟΜΗ


ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2005









Ο καθένας έχει το φίλο που του αξίζει, άλλον τον ανεβάζει στον ουρανό και άλλον τον τραβά στην κόλαση



Θα έρθει μια καλύτερη εποχή, κατά την οποία οι άνθρωποι θα αγαπιούνται περισσότερο... 
Όταν έρθει αυτή η εποχή, τότε θα αρχίσει η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους. 
Μα όσο μακριά και αν είναι αυτή η εποχή, βρίσκεται καθ΄οδόν και θα έρθει
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς



Αγαπάτε τους φίλους σας
Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή. Εγώ μιλώ για την αληθινή, θεία αγάπη. Βοήθησε το φίλο σου για το καλό - και ζήτησε τη βοήθειά του για το καλό - μόνον αυτό μπορεί να ονομαστεί πραγματική φιλική αγάπη.
Επιθυμώ το φίλο όχι για να κολακεύει τις αδυναμίες μου και να σκεπάζει και να δικαιολογεί τα λάθη μου αλλά, αντίθετα, να με διορθώνει στο κακό και να με υποστηρίζει στο καλό.
Τέτοια φιλία είναι καθαρτήριο, στο οποίο ο άνθρωπος καθαρίζεται από τις άγριες και χαμηλές συνήθειες και διαθέσεις. Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα. Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο. Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου. Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε.
Ανάλογα με το είδος της αγάπης που προσφέρει ένας άνθρωπος στους φίλους του τέτοιους φίλους θα βρει. Ο καθένας έχει το φίλο που του αξίζει. Ανάλογα με την ποιότητα ή το μέγεθος της θυσίας βρίσκονται οι φίλοι. Θα πρέπει να απαρνηθώ οτιδήποτε ευτελές για να μπορέσω να έχω για φίλο εκείνον που το ύψος της ψυχής του μ΄αρέσει. Και πρέπει να αποβάλω τον εγωισμό αγαπώντας έναν μη εγωιστή φίλο. Και πρέπει να αποβάλω τη θηριωδία αγαπώντας έναν ευγενή φίλο.
Η φιλία είναι σχολείο. Ό,τι είδους είναι η φιλία τέτοιου είδους είναι και το σχολείο. Κάποιον η φιλία τον ανεβάζει στον ουρανό και άλλον τον τραβά στην κόλαση. Φιλίες οι οποίες είναι συνωμοσία ενάντια στο καλό υπάρχουν αρκετές. Τέτοιες φιλίες υπάρχουν πολλές και στο περιβάλλον μας. Φίλοι μπορούν να γίνουν κι εκείνοι που ούτε γνωρίζονται ούτε σέβονται ούτε θυσιάζονται ο ένας για τον άλλον. Φίλοι μπορούν να γίνουν άνθρωποι διαφορετικής ψυχοσύνθεσης για το κέρδος. Φίλοι γίνονται άνθρωποι διαφορετικών αρχών όχι λόγω των αρχών αλλά για τον πλούτο. Λόγω ειδικού καθεστώτος για να πάρουν άδεια εργασίας και λόγω προμηθειών, λόγω πλιάτσικου και κλοπής.
Φίλοι συχνά αποκαλούνται προσωρινά και εκείνοι που στο βάθος της ψυχής τους περιφρονούν ο ένας τον άλλον. Χαμογελούν ο ένας στον άλλον συχνά εκείνοι που με χαμόγελα καταπιέζουν ξεσπάσματα μίσους ο ένας για τον άλλον. Αχ αυτά τα φιλικά χαμόγελα! Συχνά σημαίνουν αυλαία πάνω από την κόλαση. Φίλοι γίνονται συχνά άνθρωποι λόγω δειλίας, συχνά από φόβο του ενός προς τον άλλον, πολλές φορές από ματαιοδοξία, συχνά λόγω του ότι βαριούνται. Αυτή είναι πρόσκαιρη και συμφεροντολογική φιλία - το μεγαλύτερο ζιζάνιο που μεγαλώνει στη γη και η μεγαλύτερη ντροπή των ανθρώπων.
Είναι λοιπόν περίεργο που οι άνθρωποι δεν αγαπούν τους εχθρούς τους, όταν δεν ξέρουν να αγαπούν ούτε τους φίλους τους; Είναι παράξενο να μην μπορεί να διαβάσει βιβλία το παιδί που δεν έμαθε την αλφάβητο; Πώς μπορεί να αγαπήσει ο άνθρωπος τον απόμακρό του, όταν δεν μπορεί να αγαπήσει τον πλησίον του; Πώς μπορεί ο Σέρβος να αγαπήσει τον Γερμανό, όταν ο Σέρβος δεν έμαθε να αγαπά το Σέρβο; Πώς οι μη γνωρίζοντες τον Θεό Ιάπωνες να αγαπήσουν τους χριστιανούς Ρώσους, όταν οι Ρώσοι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλο; Ποτέ δεν θα υπάρξει αγάπη προς τους εχθρούς, μέχρι να υπάρξει αγάπη ανάμεσα στους φίλους. Και δεν θα υπάρξει αγάπη ανάμεσα σε φίλους, μέχρι να οικοδομηθεί επάνω στη γνώση των άλλων, το σεβασμό και τη θυσία.
Όσο η φιλία θα αποτελεί μόνο την υπηρέτρια των κατώτερων στόχων, τόσο θα κυβερνά στον κόσμο το κακό.
Η χριστιανική αγάπη κινείται κυκλικά.
Πρώτα έρχεται η αγάπη προς τον εαυτό μας, κατόπιν η αγάπη προς τους φίλους μας, μετά η αγάπη προς τους εχθρούς μας και, τέλος, η αγάπη προς τον Θεό. Ο Χριστός την αγάπη προς τον εαυτό μας την πήρε για μέτρο της αγάπης μας για τους ανθρώπους και για τον Θεό. "Όπως αγαπάς τον εαυτό σου", λέει ο Χριστός, "να αγαπάς και τον πλησίον". Αν οι άνθρωποι είχαν χριστιανική αγάπη προς τον εαυτό τους, γρήγορα θα είχαν και χριστιανική αγάπη προς τους φίλους τους και προς τους εχθρούς τους.
Αλλά αυτή η βασική αγάπη των ανθρώπων - η αγάπη προς τον εαυτό μας - ακόμα πλειοψηφεί ως ζωώδης, εγωιστική, αδηφάγα, ακάθαρτη, οπότε και κάθε άλλη αγάπη, βασιζόμενη σε τέτοια αγάπη είναι ομοίως τέτοια.
Όμως, θα έρθει μια καλύτερη εποχή, κατά την οποία οι άνθρωποι θα αγαπιούνται περισσότερο με το πνεύμα και την αλήθεια, και λόγω του πνεύματος και της αλήθειας, θα έχουν αληθινή αγάπη τόση όση είναι σήμερα η ψευδής αγάπη.
Θα έρθει εποχή κατά την οποία ο φίλος για τον φίλο θα είναι ιερέας και εξομολόγος, και όχι συνεργάτης στην συγκέντρωση πλούτου και την απόλαυση αυτού του κόσμου.
Θα έρθει εποχή κατά την οποία ο φίλος θα είναι για τον φίλο παρηγορητής και γιατρός, και όχι αποπλανητής και εξολοθρευτής της ψυχής.
Όταν έρθει αυτή η εποχή, τότε θα αρχίσει η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους. Μα όσο μακριά και αν είναι αυτή η εποχή, βρίσκεται καθ΄οδόν και θα έρθει.
Η αγάπη με την οποία σήμερα οι άνθρωποι αγαπιούνται οδηγεί στην αυτοκτονία. Αλλά όταν έρθει εκείνη η εποχή θα φέρει μαζί της και την αγάπη η οποία θα καθοδηγεί προς τη ζωή.
Ακόμα δεν ήρθε η εποχή της αγάπης προς τους εχθρούς, αφού ακόμα δεν πληρούμε την εντολή για την αγάπη προς τους φίλους.
Αλλά θα εκπληρωθεί και η μια και η άλλη εντολή, γιατί δεν προέρχονται από τον άνθρωπο αλλά από τον Θεό. Και η θεϊκή εντολή δεν μπορεί να μείνει ανεκπλήρωτη. Δεν μπορώ, εγώ, αδελφοί μου, να σας παρακινήσω με τους αδύναμους λόγους μου, ώστε να εκπληρώσετε τις θεϊκές εντολές περί αγάπης.
Όμως, θα σας κινήσει σε αυτό ο Θεός, ο οποίος κινεί τους ήλιους. Δεν μπορώ να σας δώσω ούτε τη δύναμη για τη γνώση ούτε τη δύναμη για το σεβασμό ούτε τη δύναμη για τη θυσία. Αυτή την δύναμη θα σας τη δώσει Εκείνος που έχει την παντοδυναμία στα χέρια Του και που κινεί τα σύννεφα με τις σκέψεις.
Ο λόγος περί Θεού θα καταστρεφόταν αν εξαρτιόταν από τους λόγους μου και από τις δικές σας συνήθειες. Αλλά ο λόγος περί Θεού, ανεξάρτητα απ΄ όλους εμάς θα πετύχει και θα νικήσει. Εκείνος του οποίου τα χρόνια δεν έχουν αριθμό και η οντότητά του δεν έχει τέλος δεν μπορεί να αφήσει το επίγειο σπίτι του στις διαθέσεις μας, στα αδύναμα δημιουργήματά του, των οποίων η αρχή και το τέλος σχεδόν συναντιούνται σ΄ένα σημείο και των οποίων η οντότητα είναι μια κουκκίδα. Δεν είναι ο άνθρωπος αλλά ο Θεός φερέγγυος και πιστός εγγυητής της βασιλείας της αγάπης στη γη.
Ο Θεός μας είναι εγγυητής ότι ο ήλιος δε θα σβήσει πριν να δει τα τέκνα Του επί της γης να μοιάζουν στον επουράνιο Πατέρα τους. Κοίτα, σε λίγο καιρό θα σβήσει για μας ο ήλιος: Σκεπασμένοι από το μαύρο πέπλο του θανάτου, θα μείνουμε κρυμμένοι από τον ήλιο. Αλλά γιατί να μη μας δει ο ήλιος, όσο ζούμε, σαν τέκνα που μοιάζουν στον επουράνιο Πατέρα τους; Ας υποσχεθούμε ότι θα δώσουμε τέτοια ευχαρίστηση στον ήλιο και τόσο μεγαλύτερη ευχαρίστηση σ΄εμάς και τους φίλους μας! Ας είναι αρωγός μας σ΄αυτό ο επουράνιος Πατέρας μας, και τώρα και στους αιώνες.
Απόσπασμα από το βιβλίο "Αργά βαδίζει ο Χριστός" - Tου Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Προσευχές για την κατάθλιψη



Ευχή εκτενής για την απαλλαγή από την Κατάθλιψη και τα ποικίλα ψυχολογικά νοσήματα




Δέσποτα Πολυέλεε, Κύριε Ιησού Χριστέ, Ιατρέ των ψυχών και των σωμάτων ημών, ελθέ και θεράπευσον και εμέ τον αχρείον δούλον σου.


Εμακρύνθην από Σού. Επλήγωσα την Αγαθότητα και την Αγάπην Σου. Ήμαρτον εις τον Ουρανόν και ενώπιόν Σου. Πάσας τας ανομίας διέπραξα. Όλος κείμαι στερημένος πάσης αρετής και υγείας ψυχικής και σωματικής.


Το σώμα μου ησθένησε. Η ψυχή εκακώθη. Το πνεύμα αδυνατεί. Η βούλησις εξετράπη. Τα πάντα συμπνίγονται και πάσχουν εντός μου. Κατέβην έως «Άδου κατωτάτου».


Λύτρωσαί με Κύριε από τον ψυχικόν πνιγμόν τον οδυνηρόν και το βάρος της καρδίας το καταθλίβον με δικαίως. Πάσας τας αμαρτίας διέπραξα. Αύται πολεμούσι με. Αύται εμποιούσι μοι τον αφόρητον τούτον βάσανον. Ελέησόν με Κύριε. Μόνος εγώ πταίω διά την τοιαύτην ερήμωσιν και καταστροφήν της ψυχής και του σώματός μου. Ο εγωισμός με εκυρίευσε. Η αμέλεια με αιχμαλώτισε. Η ακηδία με ενέκρωσε. Συγχώρησόν μοι Κύριε και θεράπευσον την αθλίαν ψυχήν μου.

Απέλασον μακράν απ’ εμού το πονηρόν πνεύμα το εμποιούν εμοί τον τούτον τον αφόρητον πνιγμόν της ψυχής και του σώματος. Απομάκρυνον απ’ εμού το βάρος το καταθλίβον την καρδίαν μου.


Ελευθέρωσον μου την ψυχήν και το σώμα, από πάσης αμελίας, ακηδίας, φυσιώσεως, μετεωρισμού, καταθλίψεως, απελπισίας, αδιαφορίας, αναισθησίας, απογνώσεως και νεκρώσεως.


Εγώ αυτοπροαιρέτως ενέβαλλον την ψυχή μου εις όλα ταύτα


Συγχώρησόν μου Κύριε τα πλήθη των αμαρτημάτων. Θεράπευσον με από του πλήθους των παθών μου. Δος Κύριε ίνα μη σε λυπήσω ποτέ πλέον ένεκα των παθών των κυριευσάντων την αθλίαν ψυχή μου. Άρον απ’ εμού τον κλοιόν τον βαρύν τον της αμαρτίας. Αποδίωξον απ’ εμού πάντα εχθρόν και πολέμιον. Ειρήνευσόν μου Κύριε την ζωήν και την ψυχήν.


Καθάρισόν με από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος. Όπως δυνηθώ εκφυγείν από τα πονηρά πνεύματα τα εμποιούντα εμοί το σκότος και τον ζόφον, την απόγνωσιν και την κόλασιν. Ανόρθωσόν με από κλίνης οδυνηράς και στρωμνής κακώσεως. Η κατάθλιψις και ο φόβος και η αιχμαλωσία των λογισμών μου αποστραφήτωσαν απ’ εμού. Κύριε γεννηθήτω Σοι ως θέλεις.





Ευδοκία της Σης Αγαθότητος συντριβήτωσαν οι εχθροί μου και ο παλαιός άνθρωπος συν τοις πάθεσιν και ταίς επιθυμίαις αυτού. Γένοιτο Κύριε το θέλημα Σου επ’ εμοί ώστε χαίρων και αγαλλόμενος, άλυπος και φαιδρώ τω προσώπω ακολουθώ Σε και δοξάζω Σε, υμνώ και ευλογώ Σε εις πάντας τους αιώνας. Επίσκεψε και ενίσχυσόν με διά της Προνοητικής Δυνάμεώς Σου ίνα Σε δοξάζω και ψάλλω, Σε τον Εύσπλαχνον Κύριον συν τω Πατρί και τω Πνεύματι εις τους αιώνας. Συ ει ο Παρακλήτωρ μου συν τω Πανυπερπολυευσπλάχνω Πατρί και τω Παναγίω Παρακλήτω Πνεύματι εν πάσαις ταίς θλίψεσιν ταίς ευρούσαις με πάσας τας ημέρας της ζωής μου.


Ελέησόν με Κύριε και συγχώρησόν μοι τον καταθλιμμένον και κεκακωμένον ψυχή και σώματι. Συ ει η Χαρά και το Φως, η Ανάστασις και η Ζωή, το Έαρ και το Πάσχα ημών το Ευφρόσυνον. Συ επηγγείλω υμίν το: «ου μη σε ανώ ουδ’ ου μη σε εγκαταλείπω». Συ ει Όστις κατήλθες «έως Άδου ταμείων» αναζητών το απολωλός πρόβατον, τουτέστιν εμέ. Ελέησόν με Κύριε διά πρεσβειών της Παναχράντου Σου Μητρός, της Πανυπερευλογημένης Χαράς Πάντων, δυνάμει του Τιμίου και Ζωοποιού Σου σταυρού του Ξύλου της Ζωής, προστασίαις των Τιμίων επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων, πρεσβείαις των Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, πρεσβείαις των Αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων, των Αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων, των Οσίων και Θεοφόρων Πατέρων ημών, και Πάντων Σου των Αγίων,


Αμήν.








Feature (Side)

Πρόσφατα

Δημοφιλή

Προτάσεις

Αρχεία

Ετικέτες

feature (12994) ψυχολογία (2204) πνευματικά (2197) άξια λόγου (1545) φιλοσοφία (1526) υγεία (626) video (507) κοινωνικά (420) απόψεις (419) εκλεκτά (389) αστεία (349) ενδιαφέροντα (318) μεταφυσικά (315) παράξενα (284) επιστήμη (276) Καινή Διαθήκη (265) έρωτας (260) φύση (253) φιλοκαλία (251) σεξ (194) φωτογραφία (170) διάφορα (145) περίεργα (135) ορθοδοξία (104) Porta Aurea (97) ασκητικά (95) βιβλία (86) κοινωνία-οικονομία (86) Αόρατος πόλεμος (83) γ' τόμος (82) ποίημα (82) ε' τόμος (80) χρήσιμα (79) πολιτικά (74) Αποφθέγματα (73) γυναίκα (68) ντοκιμαντέρ (57) επί του όρους ομιλία (53) Μακαρίου του Αιγυπτίου 50 Ομιλίες (51) Κ. Δ. (50) games (49) αυτογνωσία (49) Ευαγγελικές περικοπές (48) ψυχωφελή (45) scribd (44) Τα Λόγια του Ι.Χ. (44) απορίες (39) κλίμαξ (37) υπολογιστής (37) Μακάριος ο Αιγύπτιος - 34 Μελετήματα (36) Θαύματα και σημεία (35) ταινίες (33) α' τόμος (31) καυκιός (30) Μτ. (28) Πραξ. (28) β' τόμος (28) δ' τόμος (28) ψυχική υγεία (26) αγάπη (25) σκεπτικιστής (25) Λκ. (24) ανθολόγιον (24) δαίμονες (24) σύρος (24) συνταγές (23) Απ. (22) μουσική (22) νους (22) ο βίος του Χριστού (22) Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (21) Ιω. (21) έρευνα (20) σοκ (19) τεχνολογία (19) περί ψυχής (18) τεστ (18) συμβουλές (17) wallpapers (16) Α Κορ. (16) Μικρός Ευεργετινός (16) Μκ. (16) Ρωμ. (16) βιογραφίες (16) τυπικό (16) music (15) Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ (15) Θεός (15) εξομολόγηση (15) νήψις (15) π.Λίβυος (15) Γέρων Παΐσιος (14) Η επί του όρους ομιλία (14) βιβλιοκαλία (14) Β Κορ. (13) Εβρ. (13) Πάντα πώλησον... Μάρκον αγόρασον (13) Φώτης Κόντογλου (13) Χριστός (13) πορεία προς τον ουρανό (13) προσευχή (13) χόμπυ (13) θέωσις (12) συνταγές με βότανα (12) ψυχή νους πνεύμα (12) Μοναχισμός (11) Συμβουλευτικό Εγχειρίδιο (11) κριτική σκέψη (11) Δευτέρα Παρουσία (10) στάρετς (10) Η Αποκάλυψη του Ιωάννη (9) Θεοφάνης ο Έγκλειστος (9) Οι οκτώ νοητές θεωρίες (9) άγιο πνεύμα (9) αι δύο διαθήκαι (9) απόκρυφα (9) μαλάκας (9) Ταξίδια μ’ έναν Απόστολο (8) Τριάς (8) πίστη και γνώση (8) πνευματικό ημερολόγιο (8) Όσκαρ Ουάιλντ (7) Αγίου Μαξίμου Γραικού (7) Μάξιμος (7) Το Ον και η Ουσία (7) διάνοια (7) εγκέφαλος (7) μυστική θεολογία (7) Ἀσκητικὰ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου (7) android (6) Α Τιμ. (6) Γαλ. (6) Εφ. (6) Εφραίμ ο Σύρος (6) Τα λόγια του Χριστού (6) επίκουρος (6) θάνατος (6) θρησκειολογία (6) κανόνας (6) νηστεία (6) blog tricks (5) Α Θεσ. (5) Α Ιω. (5) Α Πε. (5) Η παιδεία του Θεού (5) Ιακ. (5) Ντούντκο (5) Ωριγένης (5) διαίσθηση-αντίληψη (5) ηλίθιοι (5) καρπός (5) μακαρισμοί (5) μετάνοια (5) σιδηρά διαθήκη (5) σκεπτίκ (5) φιλία (5) χρυσή διαθήκη (5) Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ (4) Έρως και Ψυχή (4) Β Τιμ. (4) Βλαντιμίρ Λόσσκυ (4) Διονύσιος Αρεοπαγίτης (4) Η Ζωή Μετά Τον Θάνατο (4) Ιωάννης Χρυσόστομος (4) Κολ. (4) Κυριακή ιε΄Λουκά (4) Φλπ. (4) αμαρτία (4) αυτοκτονία (4) κηρύγματα (4) κυριακοδρόμιον (4) προφητείες (4) συναισθήματα (4) σύμπαν (4) ψαλμοί (4) Άγιο Όρος (3) Αγία Γραφή (3) Β Θεσ. (3) Β Πε. (3) Γεροντικόν (3) Μέγας Ἀντώνιος (3) Μακάριος ο αιγύπτιος (3) Παναγία (3) Σεραφείμ Ρόουζ (3) Σιλουανός ο Αθωνίτης (3) Τα Λόγια του Ιησού ή Q (3) Τιτ. (3) Τόνοι καὶ Πνεύματα (3) Χριστούγεννα (3) άσμα ασμάτων (3) αισθήσεις της ψυχής (3) αστρολογία (3) γάμος (3) διλήμματα (3) δυστυχία (3) εικόνες (3) εντολές (3) εωσφόρος (3) κακία (3) νους και διάνοια (3) νύχια (3) περί ουσίας και πίστεως (3) προσευχητάριον (3) σκέψη (3) σοφία (3) τύχη (3) χάρτης (3) Albrecht Dürer (2) Espresso Cappuccino Freddo (2) T.O.C. (2) Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης (2) Άλμπρεχτ Ντύρερ (2) Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας (2) Όσιος Ισαάκ ο Σύρος (2) Όσκαρ Γουάϊλντ (2) ΑΜΕΑ (2) Αἱ συνέπειαι τῆς παλαιᾶς ἱστορίας (2) Για Μένα (2) Γρηγορίου του Παλαμά (2) Δεσποτικές εορτές (2) Επίλογος: Ο ύμνος της αγάπης (2) Θεός απρόσιτος (2) Θεός και τιμωρία (2) Κλεόπα Ηλιέ (2) Λογική (2) Μεγάλη Πέμπτη (2) Μεγάλη Παρασκευή (2) Μη ύπαρξη του Ιησού; (2) Ο βίος της Παναγίας (2) Οι Μακαρισμοί (2) Πατέρες (2) Περί ταπεινοφροσύνης (2) Προφητείες για τους εσχάτους καιρούς (2) Ρασπούτιν (2) Συμεών ο Νέος Θεολόγος (2) Ψαλμός 50ος (2) άνθρωπος (2) αθανασία (2) αλήθεια (2) αποπλάνηση (2) απόστολοι (2) αρετές (2) γνώση Θεού (2) δυσθυμία (2) δωδεκάορτον (2) εαυτός (2) εμού (2) επιστήμη και θεολογία (2) ετικέτες (2) ευτυχία (2) ζήλεια (2) ζώδια (2) θέληση (2) θεατρικό (2) καρποί του αγίου Πνεύματος (2) κρίση (2) κυριακοδρόμιο (2) λάθος (2) λόγος ψυχωφελής και θαυμάσιος (2) μέγας κανών (2) μαγεία (2) μελετήματα (2) ορθόδοξη ζωή (2) παιδί (2) παράκληση (2) πειρασμός (2) προσκυνητής (2) σταυρός (2) σχέση (2) σωστό (2) τέχνη (2) φιληδονία (2) χαρίσματα (2) ψυχή (2) Ἡ κοίμησις τῆς Θεοτόκου (2) Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου (2) 1 (1) 34 Μελετήματα (1) 7 (1) About Me (1) Aγιορείτικα (1) Blog μέσα σε blog (1) Categories (1) Category (1) HTMLcolor v1.4 (1) Hybrid News (1) Kαρκίνος του όρχη (1) OMG (1) Online TV (1) Point of View (1) Posts (1) STDs / STIs (1) Sapiosexual (1) Speed Test (1) Tabbed (1) Tags (1) Tedx (1) Totem Destroyer (1) blog (1) calendar (1) chat (1) color (1) labels (1) magic safari (1) share (1) Άγιον Όρος (1) Άγιος Αντώνιος (1) Άγιος Θεόληπτος (1) Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (1) Άγιος Κυπριανός (1) Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας (1) Άγιος Μάρκος ο Ασκητής (1) Άλλα θαύματα (1) Άλφα (1) Έκφρασις (1) Αββά Δωροθέου (1) Αγία Γραφή ηχογραφημένη (1) Αγιότητα (1) Αθήνα (1) Ακάθιστος Ύμνος (1) Ανάστασις (1) Απόστολος (1) Αριστοτέλης (1) Αρκάς (1) Αρχάγγελος Μιχαήλ (1) Αστεία και Ανέκδοτα (1) Αυχενικό Σύνδρομο (1) Αφροδισια Νοσηματα (1) Αόρατος πόλεμος Περιεχόμενα (1) Αόρατος πόλεμος: Υποσημειώσεις 1ου μέρους (1) Αόρατος πόλεμος: Υποσημειώσεις 2ου μέρους (1) Αἱ Συνέπειαι τῆς Παλαιᾶς Ἱστορίας (1) Β Ιω. (1) Βουβωνοκήλη (1) Γ Ιω. (1) Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (1) Για Όλους (1) Για Λίγους (1) Για Πολλούς (Ταινίες Online) (1) Γιατί οἱ ἄδικοι προοδεύουν; (1) Γνώθι σ' αυτόν (1) Γνώθι σαυτόν (1) Γρηγόριος ο Παλαμάς (1) Γρηγόριος ο Σιναΐτης (1) Δαβίδ και Βηρσαβεέ (1) Δαμασκηνός (1) Δημιουργισμός (1) Διατριβή εν Γαλιλαία (1) Διδαχή (1) Δόγμα του Χριστού (1) ΕΝΦΙΑ (1) ΕΡΤ (1) Είδος Καρκίνου (1) Είς τόν Ποιμένα (1) Εγχειρίδιο Ευθανασίας (1) Εισαγωγή: Η επί του όρους ομιλία (1) Επιστήμη και Θρησκεία (1) Εσταυρωμένος όφις (1) Ευεργετινός (1) Εφραίμ του Σύρου Έργα (1) Ζωσιμάς μοναχός (1) Η Αληθινή Μετάνοια (1) Η Ανάσταση του Χριστού (1) Η Γέννησις (1) Η Οικογενειακή ζωή εν Ναζαρέτ (1) Η Σαμαρείτις (1) Η Σταύρωσις (1) Η Φόνισσα - Αλέξανδρος-Παπαδιαμάντης (1) Η έμπρακτη γνώση (1) Η αγάπη (1) Η αμαρτωλός και ο Φαρισαίος (1) Η ανάσταση του υιού της χήρας στη Ναΐν (1) Η εισαγωγή εις το ιερόν (1) Η εκδίκηση και η καλοσύνη (1) Η εκλογή των πρώτων μαθητών του Χριστού (1) Η ελεημοσύνη (1) Η επίσκεψις των Μάγων (1) Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος (1) Η ετοιμασία των χριστιανών για τη Μεγάλη Σαρακοστή (1) Η ζωή του Χριστού (1) Η θεραπεία της βαριά άρρωστης γυναίκας (1) Η θεραπεία της γυναίκας και η ανάσταση της θυγατέρας του Ιάειρου (1) Η θεραπεία του Παραλυτικού της Καπερναούμ (1) Η θεραπεία του σεληνιαζομένου (1) Η θεραπεία του τυφλού στην Ιεριχώ (1) Η θεραπεία των δέκα λεπρών (1) Η οργή και η συμφιλίωση (1) Η παιδική ηλικία του Ιησού (1) Η παραβολή του Δείπνου (1) Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου (1) Η παραβολή του άφρονα πλούσιου (1) Η παραβολή του ασώτου υιού (1) Η παραβολή του καλού Σπορέα (1) Η παραβολή των ταλάντων (1) Η προσευχή (1) Η συμπεριφορά προς τον πλησίον (1) Η φυγή εις Αίγυπτον (1) Η ψυχολογία της ευτυχίας (1) Ησυχαστήριον Παντοκράτορος (1) Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου (1) Θαλάσσιος ο Λύβιος (1) Θείος έρωτας (1) Θεραπευτική (1) Θεότητα τοῦ Χριστοῦ (1) Ιmmanuel Kant (1) Ιγνυακή κύστη (1) Ιερά μονή Βατοπαιδίου (1) Ιούδα (1) Ισαάκ Σύρος (1) Ισαάκ ο Σύρος (1) Ιστορία Καινής Διαθήκης (1) Ιωάννης Δαμασκηνός (1) Κ.Δ. (1) Κέλσος (1) Κίρλιαν (1) Καινή Διαθήκη - Ανά κεφάλαιο (1) Καρκίνος τραχήλου της μήτρας (1) Κορναράκης (1) Κυριακή μετά τα Φώτα (1) Κυριακή πριν από τη γέννηση του Χριστού (1) Κυριακή της Σαμαρείτισσας (1) Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως (1) Κυριακή της Χαναναίας (1) Κυριακή του Ασώτου (1) Κυριακή του Παραλύτου (1) Κυριακή του Τυφλού (1) Κυριακή των Αγίων Πατέρων (1) Κυριακή των Βαΐων (1) Κυριακή των Μυροφόρων (1) Κυτταρική μνήμη (1) Λοιμώξεις δέρματος και μαλακών μορίων (1) Μάξιμος ο Ομολογητής (1) Μάρκος ασκητής (1) Μάρκος ο ασκητής (1) Μέθοδος και κανόνας ακριβής περιεχόμενα (1) Μέμνησο (1) Μέρφυ (1) Μακάριος ο Αιγύπτιος - 34 Μελετήματα (περιεχόμενα) (1) Μακαρίου του Αιγυπτίου 50 Ομιλίες (περιεχόμενα) (1) Μαντάμ Μποβαρύ - Γκιστάβ Φλομπέρ (1) Ματθαίος Γιωσαφάτ (1) Μεγάλη Τετάρτη (1) Μεγάλο Σάββατο (1) Μικρό Ἀπόδειπνο (1) Νέες αντιλήψεις (1) Νείλος ο ασκητής (1) Νικήτας Στηθάτος (1) Νόμος Θεού (1) Ο Ιησούς εις Ναΐν (1) Ο Ιησούς εν τω Ιερώ (1) Ο Ιησούς και ο Ζακχαίος (1) Ο Ιησούς ταξιδεύει στην Ιερουσαλήμ για να γιορτάσει το Πάσχα (1) Ο Ιησούς το Πάσχα (1) Ο Νικόδημος (1) Ο Πειρασμός (1) Ο Χριστός στη χώρα των Γαδαρηνών (1) Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος και οι γυναίκες (1) Ο αληθινός δρόμος που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών (1) Ο καλός Σαμαρείτης (1) Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος. (1) Ο πλούσιος νέος και ο Χριστός (1) ΟΑΕΔ (1) Οι Δικές Μου Προκλήσεις (1) Οι αληθινοί θησαυροί του ανθρώπου (1) Οι δώδεκα και η επί του όρους διδασκαλία (1) Οι εκλεκτοί του Θεού (1) Οι πρώτοι μαθηταί (1) Οι τέσσερις αρετές της ψυχής (1) Ορθόδοξες Απαντήσεις (1) Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία (1) Ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι (1) Οἱ σωματικές ἀρετές εἶναι ἐργαλεῖα τῶν ψυχικῶν (1) Πάθος καὶ Ἀνάσταση (1) Πάτερ ἡμῶν (1) Παλαιά Διαθήκη (1) Πατέρες και Αγία Γραφή (1) Πατέρες της Ερήμου (1) Πατερική Θεολογία (1) Πατερικόν (1) Περί αγάπης (1) Περί αγνείας (1) Περί αγρυπνίας (1) Περί ακηδίας (1) Περί αναισθησίας (1) Περί αοργησίας (1) Περί απαθείας (1) Περί αποταγής (1) Περί απροσπαθείας (1) Περί γαστριμαργίας (1) Περί δειλίας (1) Περί διακρίσεως - Σύντομος ανακεφαλαίωσις (1) Περί ησυχίας και διακρίσεως ησυχιών (1) Περί ησυχίας σωματικής και ψυχικής (1) Περί καταλαλιάς (1) Περί κενοδοξίας (1) Περί λογισμών βλασφημίας (1) Περί μετανοίας (1) Περί μνήμης θανάτου (1) Περί μνησικακίας (1) Περί ξενιτείας (1) Περί πολυλογίας και σιωπής (1) Περί πραότητος και απλότητος (1) Περί προσευχής (1) Περί του χαροποιού πένθους (1) Περί υπακοής (1) Περί υπερηφανείας (1) Περί φιλαργυρίας (1) Περί ψεύδους (1) Περί ύπνου και προσευχής (1) Περί διακρίσεως ευδιακρίτου (1) Περί διακρίσεως λογισμών και παθών και αρετών (1) Περί κριτικής (1) Περί των επτά σωματικών πράξεων (1) Περὶ σωτηρίας ψυχῆς (1) Περὶ τοῦ πόθου τοῦ κόσμου (1) Περὶ τοῦ ἀπομακρύνεσθαι ἐκ τοῦ κόσμου (1) Περὶ τῶν ὀκτὼ λογισμῶν (1) Περὶ ἀναχωρήσεως (1) Πλάκες πνευματικαί (1) Πλάτων (1) Πνευματικός Διάλογος (1) Πνευματικὸς Καθρέπτης (1) Πολύβιου Δημητρακόπουλου (1) Πρόλογος (1) Πρόσεχε τον εαυτόν σου (1) Πυθαγόρας (1) Πόνοι γονάτου (1) Πόνος στο γόνατο (1) Σαρακοστή (1) Σεραφείμ του Σάρωφ (1) Σιναΐτης (1) Σιναΐτης περιεχόμενα (1) Σκηνογραφία της Γαλιλαίας (1) Σοπενάουερ (1) Σπαστική Κολίτιδα (1) Στήλη Άλατος (1) Σωκράτης (1) Σωφρόνιος του Έσσεξ (1) Σύντομος προτροπή (1) Τά πονηρά πνεύματα (1) Τάο (1) Τα άγρια θηρία των παθών (1) Τα καθήκοντα προς τους άλλους ανθρώπους (1) Ταμείον Ορθοδοξίας (1) Το Είναι (1) Το Τραγούδι Της Προσευχής (1) Το Υπόγειο - Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1) Το βάπτισμα του Ιωάννου (1) Το μπλογκ μου (1) Το μυστήριο (1) Το νησί (1) Το πρώτον θαύμα (1) Υπερτροφική Πυλωρική Στένωση (1) ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ (1) Φιλαργυρία (1) Φιλοδοξία (1) Φλμ. (1) Φρειδερίκου Φαρράρ (1) Χαλαρώστε με βροχούλα (1) Χριστός Ανέστη (1) Χρυσός Σκαραβαίος - Έντγκαρ Άλαν Πόε (1) Ψήγματα Χρυσού (1) Ψυχική υγεία σε συνθήκες κρίσης (1) άγγελοι (1) άγχος (1) άθεος (1) άκτιστο φως (1) έκσταση (1) έλξη (1) ένωση με τον Θεό (1) έφηβες (1) ήπαρ (1) αγιοπατερικά (1) αηδία (1) αιρετικά (1) αισθήσεις πνευματικές (1) ακηδία (1) αλφάβητο (1) αμαρτωλὀς (1) αμφιβολία (1) ανάθεμα (1) αναδρομή στο «χθες» (1) αναισθησία (1) ανεργία (1) αξίες (1) αξίζω (1) απάθεια (1) απαγορευμένο (1) απιστία (1) απογοήτευση (1) αποταγή (1) απροσπάθεια (1) αρνητική ενέργεια (1) ασέβεια (1) ασκητικά (περιεχόμενα) (1) αταίριαστος (1) αυθεντικότητα (1) αυτιά (1) αυτοπεποίθηση (1) βία (1) βίβλος (1) βαρόμετρο (1) βοήθεια (1) βούληση (1) γαστριμαργία (1) γενέθλια (1) γενετική μνήμη (1) γκουρού (1) γλώσσα (1) γνωστικά κεφάλαια (1) γονείς (1) γρίφοι (1) γραμματοσειρές (1) γυμναστική (1) δέκα εντολές (1) δαιμονισμός (1) δημιουργία του ανθρώπου (1) διάβολος (1) διάκριση (1) διαλογισμός (1) διανοητικό 10% (1) δογματική (1) δυνάμεις της ψυχής (1) εγκληματικότητα (1) εγώ (1) εδέσματα (1) ελαττώματα (1) ελευθερία και θέλημα (1) ελπίδα (1) ελπίδος και πίστεως (1) εμπιστοσύνη (1) ενοχή (1) ενσυναίσθηση (1) εξακόσια εξήντα έξι (1) επιτάφιος θρήνος (1) επιτυχία (1) ερμηνεία (1) ευαγγελικά αναγνώσματα (1) ευχές (1) ευχή Του Ιησού (1) εφαρμογή (1) ζεστασιά (1) ζητιάνος (1) ζωολογία (1) η καρδιά του ευαγγελίου (1) η πρώτη εντολή (1) ηδονή (1) ημερολόγιο (1) ησυχαστής (1) ηχοβολείς (1) θέλημα (1) θαύμα (1) θείον φως (1) θεοδικία (1) θεραπεία (1) θεόπνευστος (1) θλίψεις (1) θλίψη (1) θρήσκος (1) θυμός (1) ισαάκ (1) ισλάμ (1) κακοποίηση (1) κανόνιον (1) καρκίνος (1) καρτελες (1) καταγωγή του ανθρώπου (1) καταλαλιά (1) κβαντική φυσική (1) κινήσεις ψυχής (1) κλίμαξ (περιεχόμενα) (1) κονωνικά (1) κοσμογονία (1) κουράγιο (1) κουρδιστό πορτοκάλι (1) κουφά (1) κριτήριον (1) κρυφή εργασία (1) κυρήγματα (1) κύβος 3D (1) λογισμοί (1) μέλλουσα Κρίση (1) μαγικά (1) ματαιότης (1) μετά την Ανάστασιν (1) μητρότητα (1) μικρός παρακλητικός κανών (1) μοραλισμός (1) μυρμηγκιές (1) μυστικοί (1) μύκητες (1) νευρογένεση (1) νοερά προσευχή (1) νοημοσύνη (1) νουθεσίες (1) ντροπή (1) νόσος (1) νύχτα (1) ξενιτεία (1) οι παραβολές του Ιησού (1) οι φωνές της κόλασης (1) οικουμενισμός (1) ομιλία (1) ομιλίες (1) ομολογία πίστεως (1) ομορφιά (1) ομοφυλοφιλία (1) ορθοδοξία (περιεχόμενα) (1) ορθολογισμός (1) ορθόδοξοι (1) ορμόνες (1) ουκρανία (1) ουσία (1) ουσία και ενέργειαι του Θεού (1) π.πορφύριος (1) πένθος (1) πίστη (1) παιδιά (1) παιχνίδια (1) παραλία (1) παραμύθι (1) παραμύθια της Χαλιμάς (1) παραπομπές (1) παρόν (1) πατέρας της χρονιάς (1) πειρασμοί (1) περί συντελείας του κόσμου (1) περιήγηση (1) περιτομή (1) πλήρη οθόνη (1) πληροφορίες (1) πνευμα (1) πνευματικοί και ψυχίατροι (1) πνευματικό αλφάβητο (1) πνευματικός (1) πνευματικός ζήλος (1) πνευματικός νόμος (1) πνευματικότητα (1) πνοή ζωής (1) πορνεία (1) πραγματικότης (1) πραγματικότητα (1) προβλήματα Επιστήμης (1) πρωινή προσευχή (1) πρωτότυπον (1) πρόγραμμα (1) πόνος στους όρχεις (1) σαρκική επιθυμία (1) σεισμοί (1) σελιδοδείκτες (1) σιωπή (1) σκορπιός (1) σλάϊντερ (1) στοματικό διάλυμα (1) στύση (1) συνάχι (1) συνεξάρτηση (1) συντριβή (1) συνωμοσία (1) συχνές ερωτήσεις (1) σχέσεις (1) σωματικές πράξεις (1) σωματότυπο (1) σωτηρία (1) σύζυγος (1) σώμα (1) σώμα και ουσία (1) τα θαύματα του Ιησού (1) ταπεινοφροσύνη (1) τελειομανής (1) τελώνια (1) το εν (1) τοξική αγάπη (1) τούρκοι (1) τροχόσπιτο (1) υγεία ψυχική (1) φάρμακα (1) φίλοι (1) φαγητό (1) φεμινισμός (1) φιλοκαλία (περιεχόμενα) (1) φιλοσοφίες (1) φιλόθεοι (1) φλερτ (1) φτιάχνω (1) φτώχεια (1) φυσιογνωμική (1) φως (1) φωτόνια (1) χάος (1) χάρις (1) χειραγώγηση (1) χημικά όπλα (1) χρήμα (1) χριστιανικός νόμος (1) χωρισμός (1) ψέμα (1) ψαλμός 142 ος (1) ψευδαισθήσεις (1) ψυχή και σώμα (1) ψυχιατρική (1) ψυχική υγεία περιεχόμενα (1) ψυχώσεις (1) ψύχωση (1) ωροσκόπιο (1) ωφέλιμα (1) όλα τσάμπα (1) όνειρα (1) ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος (1) Ἀββᾶ Κασσιανοῦ (1) Ἀκάθιστος Ὕμνος (1) Ἀληθῶς Ἀνέστη (1) Ἑξάψαλμος (1) Ἡσαΐας (1) Ἰουστίνου Πόποβιτς (1) Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου (1) ὅρια τῆς ἐπιστήμης (1)

© 2013 Point of view. All rights resevered. Designed by Templateism| point