Latest Post

34 Μελετήματα 666 Α Θεσ. Α Ιω. Α Κορ. Α Πε. Α Τιμ. α' τόμος Αββά Δωροθέου Ἀββᾶ Κασσιανοῦ Αββάς Ισαάκ Αγαπάω αγάπη άγγελοι Αγία Γραφή Αγία Γραφή ηχογραφημένη Αγία Τριάδα Άγιο Όρος άγιο πνεύμα Άγιον Όρος αγιοπατερικά Άγιος Αντώνιος Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης Άγιος Θεόληπτος Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Άγιος Κυπριανός Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας Άγιος Μάρκος ο Ασκητής Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως Αγιότητα Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ Αγίου Μαξίμου Γραικού Αγοραίος έρωτας άγχος αδολεσχία αηδία αθανασία άθεος Αθήνα αθλητισμός αι δύο διαθήκαι Αἱ συνέπειαι τῆς παλαιᾶς ἱστορίας Αἱ Συνέπειαι τῆς Παλαιᾶς Ἱστορίας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης αιρέσεις αιρετικά αισθήσεις αισθήσεις πνευματικές αισθήσεις της ψυχής Ακάθιστος Ύμνος Ἀκάθιστος Ὕμνος ακηδία άκτιστο φως αλαζονεία αλήθεια Ἀληθῶς Ἀνέστη Άλλα θαύματα Άλμπρεχτ Ντύρερ Άλφα αλφάβητο αμαρτία αμαρτωλὀς ΑΜΕΑ αμφιβολία αναδρομή στο «χθες» ανάθεμα αναισθησία αναλφαβητισμός Ανάστασις ανεργία Ἀνέστη Χριστός ανθολόγιον άνθρωπος ανοσία Αντιμετώπιση των πειρασμών άξια λόγου αξίες αξίζω Αόρατος πόλεμος Αόρατος πόλεμος Περιεχόμενα Αόρατος πόλεμος: Υποσημειώσεις 1ου μέρους Αόρατος πόλεμος: Υποσημειώσεις 2ου μέρους Απ. απαγορευμένο απάθεια απιστία απόγνωση απογοήτευση Αποκάλυψη απόκρυφα αποπλάνηση απορίες Απόσταγμα Πατερικής σοφίας απόστολοι Απόστολος αποταγή Αποφθέγματα Αποχαιρτισμός απόψεις απροσπάθεια αρετές Αριστοτέλης Αρκάς αρνητική ενέργεια Αρχάγγελος Μιχαήλ ασέβεια ασθένεια ασκητικά ασκητικά (περιεχόμενα) Ἀσκητικὰ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ άσμα ασμάτων αστεία Αστεία και Ανέκδοτα αστρολογία αταίριαστος αυθεντικότητα αυτιά αυτοβιογραφία αυτογνωσία αυτοκτονία αυτοπεποίθηση Αυχενικό Σύνδρομο Αφιέρωμα στην Θεοτόκο Αφιέρωμα στον Ιησούν Αφροδισια Νοσηματα Β Θεσ. Β Ιω. Β Κορ. Β Πε. Β Τιμ. β' τόμος βαρηκοΐα βαρόμετρο βία βιβλία βιβλιοκαλία βίβλος βιογραφίες Βλαντιμίρ Λόσσκυ βοήθεια Βουβωνοκήλη βούληση Γ Ιω. γ' τόμος Γαλ. γάμος γαστριμαργία Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση γενέθλια γενετική μνήμη Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ Γεροντικόν Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού Γέρων Παΐσιος Γεώργιος Γκουρτζίεφ Για Λίγους Για Μένα Για Όλους Για Πολλούς (Ταινίες Online) Γιατί οἱ ἄδικοι προοδεύουν; γκουρού γλώσσα Γνώθι σ' αυτόν Γνώθι σαυτόν γνώμες γνώση Θεού γνωστικά κεφάλαια γονείς γραμματοσειρά γραμματοσειρές γραφομηχανή Γρηγόριος ο Θεολόγος Γρηγόριος ο Παλαμάς Γρηγόριος ο Σιναΐτης Γρηγορίου Νύσσης Γρηγορίου του Παλαμά γρίφοι γρίφος γυμναστική γυναίκα γυναικεία εκσπερμάτιση δ' τόμος Δαβίδ και Βηρσαβεέ δαίμονες δαιμονιζόμενος δαιμονισμός Δαμασκηνός Δείκτης μάζας σώματος δέκα εντολές Δεσποτικές εορτές Δευτέρα Παρουσία δημιουργία του ανθρώπου Δημιουργισμός διάβολος διαδίκτυο διαίσθηση-αντίληψη διάκριση διαλογισμός διανοητικό 10% διάνοια Διατριβή εν Γαλιλαία διατροφή διάφορα Διδαχές Διδαχή διλήμματα Διονύσιος Αρεοπαγίτης Δόγμα του Χριστού δογματική δυνάμεις της ψυχής δυσθυμία δυσκοιλιότητα δυστυχία Δυστυχία και προσδοκίες δωδεκάορτον ε' τόμος εαυτός Εβρ. εγκέφαλος εγκληματικότητα Εγχειρίδιο Ευθανασίας εγώ εδέσματα Είδος Καρκίνου εικόνα της Γέννησης εικόνες Είς τόν Ποιμένα Εις την οικίαν του Ματθαίου Εις την οικίαν του Ματθαίου (συνέχεια) Εισαγωγή: Η επί του όρους ομιλία εκλεκτά έκσταση Έκφρασις Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας ελαττώματα ελευθερία και θέλημα έλξη ελπίδα ελπίδος και πίστεως εμού εμπιστοσύνη Εν αρχή ην ο Λόγος Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος ενδιαφέροντα ενοχή ενσυναίσθηση εντολές εντολές της Καινής Διαθήκης ΕΝΦΙΑ ένωση με τον Θεό εξακόσια εξήντα έξι Ἑξάψαλμος Εξέλιξη-Δημιουργία εξομολόγηση Ἐξομολογητάριον Επί γης ειρήνη επί του όρους ομιλία Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης επίκουρος Επίλογος: Ο ύμνος της αγάπης επιστήμη επιστήμη και θεολογία Επιστήμη και Θρησκεία επιστημονική φαντασία επιτάφιος θρήνος επιτυχία έρευνα ερμηνεία Ερμηνεία εις τα τέσσερα Ιερά Ευαγγέλια ΕΡΤ Έρως και Ψυχή έρωτας Εσταυρωμένος όφις Εσωτερισμός-Αποκρυφισμός ετικέτες Ευαγγέλια ευαγγελικά αναγνώσματα Ευαγγελικές περικοπές Ευαγγελισμός της Θεοτόκου Ευεργετινός Εὐεργετινός Ευθανασία Ευκλείδου Στοιχεία Ευρώπη ευτυχία ευχές ευχή ευχή μονολόγιστη ευχή Του Ιησού Εφ. εφαρμογή έφηβες Εφραίμ ο Σύρος Εφραίμ του Σύρου Έργα εωσφόρος ζεστασιά ζήλεια ζητιάνος ζώδια ζωολογία Ζωσιμάς μοναχός Η αγάπη Η Αληθινή Μετάνοια Η αμαρτωλός και ο Φαρισαίος Η ανάσταση του υιού της χήρας στη Ναΐν Η Ανάσταση του Χριστού Η Αποκάλυψη του Ιωάννη Η απομυθοποίηση των θρησκειών Η Γέννησις Η δεύτερη θεωρία Η έβδομη γνώση Η εισαγωγή εις το ιερόν Η εκδίκηση και η καλοσύνη Η εκλογή των πρώτων μαθητών του Χριστού Η έκτη γνώση Η ελεημοσύνη Η έμπρακτη γνώση Η επί του όρους ομιλία Η επί του Όρους Ομιλία του Χριστού Η επίσκεψις των Μάγων Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος Η ετοιμασία των χριστιανών για τη Μεγάλη Σαρακοστή Η Ζωή Μετά Τον Θάνατο Η ζωή του Χριστού Η θεραπεία της βαριά άρρωστης γυναίκας Η θεραπεία της γυναίκας και η ανάσταση της θυγατέρας του Ιάειρου Η θεραπεία του Παραλυτικού της Καπερναούμ Η θεραπεία του σεληνιαζομένου Η θεραπεία του τυφλού στην Ιεριχώ Η θεραπεία των δέκα λεπρών Η ιστορία του Χριστού η καρδιά του ευαγγελίου Ἡ κοίμησις τῆς Θεοτόκου Η μεταμόρφωση Η όγδοη γνώση Η Οικογενειακή ζωή εν Ναζαρέτ Η οργή και η συμφιλίωση Η παιδεία του Θεού Η παιδική ηλικία του Ιησού Η παραβολή του ασώτου υιού Η παραβολή του άφρονα πλούσιου Η παραβολή του Δείπνου Η παραβολή του καλού Σπορέα Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου Η παραβολή των ταλάντων Η πέμπτη γνώση Η Πνευματική Ζωή Η προσευχή Η πρώτη γνώση η πρώτη εντολή Η Σαμαρείτις Η Σταύρωσις Η συμπεριφορά προς τον πλησίον Η τἐταρτη Θεωρία Η τρίτη θεωρία Η Φόνισσα - Αλέξανδρος-Παπαδιαμάντης Η φυγή εις Αίγυπτον Η ψεύτικη γνώση Η ψυχολογία της ευτυχίας ηδονές ηδονή ηλίθιοι ημερολόγιο ήπαρ Ἡσαΐας Ησυχαστήριον Παντοκράτορος ησυχαστής ηχοβολείς ηχογράφηση Θαλάσσιος ο Λύβιος θάνατος θαύμα Θαύματα και σημεία θεατρικό θείον φως Θείος έρωτας Θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου θέλημα θέληση Θεογονία θεοδικία θεόπνευστος Θεός Θεός απρόσιτος Θεός και τιμωρία Θεότητα τοῦ Χριστοῦ Θεοφάνης ο Έγκλειστος θεραπεία Θεραπευτική θέωση θέωσις θλίψεις θλίψη Θρησκεία & Πνευματικότητα θρησκειολογία θρήσκος θυμός Ιακ. Ιγνυακή κύστη Ιερά μονή Βατοπαιδίου Ιούδα Ἰουστίνου Πόποβιτς ισαάκ Ισαάκ ο Σύρος Ισαάκ Σύρος Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου ισλάμ Ιστορία Καινής Διαθήκης Ισχιαλγία Ιω. Ιωάννης Δαμασκηνός Ιωάννης Χρυσόστομος Ιmmanuel Kant Κ. Δ. Κ.Δ. κάθαρση καθαρτήριο πυρ Καινή Διαθήκη Καινή Διαθήκη - Ανά κεφάλαιο κακία κακοποίηση Κάλλιστος κανόνας κανόνιον καρδιά καρκίνος Καρκίνος τραχήλου της μήτρας καρποί του αγίου Πνεύματος καρπός καρτελες Κατὰ τῶν μαγικῶν εἰδῶν καταγωγή του ανθρώπου καταλαλιά καυκιός καφές κβαντική φυσική Κέλσος κηρύγματα κινήσεις ψυχής κινητό κίνητρα Κίρλιαν Κλεόπα Ηλιέ κλίμαξ κλίμαξ (περιεχόμενα) κοινωνία-οικονομία κοινωνικά κόκκινα φανάρια Κολ. κόλαση κονωνικά Κορναράκης κοσμογονία κουράγιο κουρδιστό πορτοκάλι κουφά κρίση κριτήριον κριτική σκέψη κρυφή εργασία κύβος 3D κυρήγματα Κυριακή ιε΄Λουκά Κυριακή μετά τα Φώτα Κυριακή πριν από τη γέννηση του Χριστού Κυριακή Προσευχή Κυριακή της Σαμαρείτισσας Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως Κυριακή της Χαναναίας Κυριακή του Ασώτου Κυριακή του Παραλύτου Κυριακή του Τυφλού Κυριακή των Αγίων Πατέρων Κυριακή των Βαΐων Κυριακή των Μυροφόρων κυριακοδρόμιο κυριακοδρόμιον Κυτταρική μνήμη λάθος Λκ. Λογική λογισμοί λογισμός λογοκρισία λόγος ψυχωφελής και θαυμάσιος Λοιμώξεις δέρματος και μαλακών μορίων λύπη μαγεία μάγια μαγικά Μαζάνθρωπος Μακάριοι Μακάριος ο αιγύπτιος Μακάριος ο Αιγύπτιος - 34 Μελετήματα Μακάριος ο Αιγύπτιος - 34 Μελετήματα (περιεχόμενα) Μακαρίου του Αιγυπτίου 50 Ομιλίες Μακαρίου του Αιγυπτίου 50 Ομιλίες (περιεχόμενα) μακαρισμοί μαλάκας Μαντάμ Μποβαρύ - Γκιστάβ Φλομπέρ Μάξιμος Μάξιμος ο Ομολογητής Μάξιμος ο Ομολογητής - περί Αγάπης Μάρκος ασκητής Μάρκος ο ασκητής Μάσλοου ματαιότης Ματθαίος Γιωσαφάτ Μαύρος μόσχος Με το «ν» και με το «ς» Μεγάλα θαύματα του Ιησού Μεγάλη Παρασκευή Μεγάλη Πέμπτη Μεγάλη Τετάρτη Μεγάλο Σάββατο Μέγας Ἀντώνιος μέγας κανών Μέθοδος και κανόνας ακριβής περιεχόμενα μελετήματα μελλοντικές προκλήσεις μέλλουσα ζωή μέλλουσα Κρίση Μέμνησο μερομήνια Μέρφυ μεσίτριαν ἐν ὥρᾳ κρίσεως μετά την Ανάστασιν μετάνοια Μετάνοια- Εξομολόγηση μεταφυσικά Μη ύπαρξη του Ιησού; μητρότητα Μικρό Ἀπόδειπνο Μικρός Ευεργετινός μικρός παρακλητικός κανών Μκ. Μοναχισμός μοραλισμός μουσική Μτ. μύκητες μυρμηγκιές μυστική θεολογία μυστικοί Νέα Εποχή Νέες αντιλήψεις Νείλος ο ασκητής νεράιδα νευρογένεση νηστεία νήψις Νικήτας Στηθάτος Νικοδήμου Ἁγιορείτου Νίκος Τσιφόρος νοερά προσευχή νοημοσύνη Νόμος Θεού νόσος νουθεσίες νους νους και διάνοια νους όλη εστί ντοκιμαντέρ Ντούντκο ντροπή νύχια νύχτα ξενιτεία ξεχασμένες λέξεις Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος και οι γυναίκες Ο αληθινός δρόμος που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών Ο βίος της Παναγίας ο βίος του Χριστού Ο γλυκασμός των Αγγέλων Ο δε νους ήν άμορφος και ασχημάτιστος Ο Ιησούς εις Ιεροσόλυμα Ο Ιησούς εις Ναΐν Ο Ιησούς εν τω Ιερώ Ο Ιησούς και ο Ζακχαίος Ο Ιησούς ταξιδεύει στην Ιερουσαλήμ για να γιορτάσει το Πάσχα Ο Ιησούς το Πάσχα Ο καλός Σαμαρείτης Ο μοναχός και ο διάβολος Ο Νικόδημος Ο Πειρασμός Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος. Ο πλούσιος νέος και ο Χριστός Ο προορισμός του ανθρώπου Ὁ φωτισμός τοῦ νοῦ Ο Χριστός στη χώρα των Γαδαρηνών ΟΑΕΔ οδηγός συμπτωμάτων Οι αληθινοί θησαυροί του ανθρώπου Οι Δικές Μου Προκλήσεις οι δυνάμεις τής ψυχής Οι δώδεκα και η επί του όρους διδασκαλία Οι εκλεκτοί του Θεού Οι Εντολές τού Κυρίου Οἱ κυριώτερες ἐντολὲς Εὐαγγελίου Οι Μακαρισμοί Οι οκτώ νοητές θεωρίες οι παραβολές του Ιησού Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού Οι πρώτοι μαθηταί Οἱ σωματικές ἀρετές εἶναι ἐργαλεῖα τῶν ψυχικῶν Οι τέσσερις αρετές της ψυχής Οι τρεις γνώσεις οι φωνές της κόλασης οικολογία οικουμενισμός όλα τσάμπα ομιλία ομιλίες ομολογία πίστεως ομορφιά ομοφυλοφιλία όνειρα Ορθόδοξες Απαντήσεις ορθόδοξη ζωή Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία ορθοδοξία ορθοδοξία (περιεχόμενα) ορθόδοξοι ορθολογισμός ὅρια τῆς ἐπιστήμης ορμόνες Όσιος Ισαάκ ο Σύρος Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Όσκαρ Γουάϊλντ Όσκαρ Ουάιλντ Ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι ουκρανία Ουράνια Προφητεία ουσία ουσία και ενέργειαι του Θεού π.Λίβυος π.πορφύριος παθητική επιθετικότητα Πάθος καὶ Ἀνάσταση παιδί παιδιά παιχνίδια Παλαιά Διαθήκη Παναγία Πάντα πώλησον... Μάρκον αγόρασον Παράδεισος Παράδεισος επίγειος παράκληση παραλία παραμύθι παραμύθια της Χαλιμάς παράξενα παραπομπές παρόν Πάτερ ημών Πάτερ ἡμῶν πατέρας της χρονιάς Πατέρες Πατέρες και Αγία Γραφή Πατέρες της Εκκλησίας Πατέρες της Ερήμου πατερικά κείμενα Πατερική Θεολογία Πατερικόν πατίνια Πατρικαί Νουθεσίαι πειρασμοί πειρασμός πένθος Πεντηκοστός Ψαλμός πεποιθήσεις Περί αγάπης Περί αγνείας Περί αγρυπνίας Περί ακηδίας Περί αναισθησίας Περί αοργησίας Περί απαθείας Περί αποταγής Περί απροσπαθείας Περί γαστριμαργίας Περί δειλίας Περί διακρίσεως - Σύντομος ανακεφαλαίωσις Περί ησυχίας και διακρίσεως ησυχιών Περί ησυχίας σωματικής και ψυχικής Περί καταλαλιάς Περί κενοδοξίας Περί λογισμών βλασφημίας Περί μετανοίας Περί μνήμης θανάτου Περί μνησικακίας Περί ξενιτείας Περί πολυλογίας και σιωπής Περί πραότητος και απλότητος Περί προσευχής Περί ταπεινοφροσύνης Περί του χαροποιού πένθους Περί υπακοής Περί υπερηφανείας Περί ύπνου και προσευχής Περί φιλαργυρίας Περί ψεύδους Περὶ ἀναχωρήσεως περί Αποταγής και Μοναχικής Πολιτείας Περί διακρίσεως ευδιακρίτου Περί διακρίσεως λογισμών και παθών και αρετών Περί εμού Περί κατασκευῆς του ἀνθρώπου Περί κριτικής περί ουσίας και πίστεως περί συντελείας του κόσμου Περὶ σωτηρίας ψυχῆς περί τηρήσεως του νου Περὶ τοῦ ἀπομακρύνεσθαι ἐκ τοῦ κόσμου Περὶ τοῦ πόθου τοῦ κόσμου Περί των επτά σωματικών πράξεων Περὶ τῶν ὀκτὼ λογισμῶν περί ψυχής περίεργα περιήγηση περιπέτειες περιτομή Πέτρος Δαμασκηνός πίστη πίστη και γνώση Πλάκες πνευματικαί Πλάτων πλήρη οθόνη πληροφορίες πνευμα πνευματικά πνευματικαί εμπειρίαι πνευματικό αλφάβητο πνευματικό ημερολόγιο Πνευματικοί Διάλογοι με Ρουμάνους Πατέρες πνευματικοί και ψυχίατροι πνευματικός Πνευματικός Διάλογος πνευματικός ζήλος Πνευματικὸς Καθρέπτης πνευματικός νόμος πνευματικότητα πνοή ζωής ποίημα Ποιος είμαι; πολιτικά Πολύβιου Δημητρακόπουλου Πόνοι γονάτου Πόνος στο γόνατο πόνος στους όρχεις πορεία προς τον ουρανό πορνεία πραγματικότης πραγματικότητα Πραξ. προβλήματα Επιστήμης πρόγραμμα Πρόλογος Προπαγάνδα και Μαζάνθρωπος προς Ρωμαίους προσβολή προσευχή Προσευχή για κατάθλιψη Προσευχή για ψυχικά νοσήματα προσευχητάριον Πρόσεχε τον εαυτόν σου προσκυνητής προφητείες Προφητείες για τους εσχάτους καιρούς πρωινή προσευχή πρωτότυπον Πρωτοχρονιά Πυθαγόρας Πως έζη εν Γαλιλαία Ρασπούτιν Ρωμ. Σαρακοστή σαρκική επιθυμία σεισμοί σελιδοδείκτες σεξ Σεραφείμ Ρόουζ Σεραφείμ του Σάρωφ σιδηρά διαθήκη Σιλουανός ο Αθωνίτης Σιναΐτης Σιναΐτης περιεχόμενα σιωπή σκεπτίκ σκεπτικιστής σκέψη Σκηνογραφία της Γαλιλαίας σκορπιός σλάϊντερ σοκ Σοπενάουερ σοφία Σοφία και Λόγος Σπαστική Κολίτιδα σταθερό στάρετς σταυρός Σταυρούλα Στήλη Άλατος στοματικό διάλυμα στύση σύζυγος συμβουλές Συμβουλευτικό Εγχειρίδιο Συμεών ο Νέος Θεολόγος σύμπαν συναισθήματα Συναισθηματικές Διαταραχές συνάχι συνεξάρτηση συνταγές συνταγές με βότανα Σύντομος προτροπή συντριβή συνωμοσία σύρος συχνές ερωτήσεις σχέσεις σχέση Σωκράτης σώμα σώμα και ουσία σωματικές αρετές σωματικές πράξεις σωματότυπο σωστό σωτηρία Σωφρόνιος του Έσσεξ Σωφρονίου Σαχάρωφ Τα άγρια θηρία των παθών τα βάθη της ψυχής τα θαύματα του Ιησού Τα καθήκοντα προς τους άλλους ανθρώπους Τα Λόγια του Ι.Χ. Τα Λόγια του Ιησού ή Q Τα λόγια του Χριστού Τά πονηρά πνεύματα Τα σημάδια τής Χάριτος καί τής πλάνης ταινίες Ταμείον Ταμείον Ορθοδοξίας Ταξιαρχών Ταξίδια μ’ έναν Απόστολο Τάο ταπεινοφροσύνη ταπείνωση τελειομανής Τελική Κρίση τελώνια τεστ τεστ ευφυΐας τέχνη τεχνολογία Τηλεφωνικές γραμμές συμβουλευτικής υποστήριξης τηλέφωνο Τιτ. Το βάπτισμα του Ιωάννου Το Γλωσσάρι του Βλάκα Το Είναι το εν Το Μέγα Γεροντικόν Το μπλογκ μου Το μυστήριο Το νησί Το Ον και η Ουσία Το πρώτον θαύμα Το Τραγούδι Της Προσευχής Το Υπόγειο - Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Τόνοι καὶ Πνεύματα τοξική αγάπη τούρκοι Τριάς τροχόσπιτο τυπικό τυφλό σύστημα τύχη υγεία υγεία ψυχική Υπερτροφική Πυλωρική Στένωση υπολογιστής φαγητό φαγούρα Φάουστ φάρμακα φεμινισμός Φιλαργυρία φιληδονία Φιληδονία - Φιλαργυρία - Φιλοδοξία φιλία Φιλοδοξία φιλόθεοι φίλοι ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ φιλοκαλία φιλοκαλία (περιεχόμενα) φιλοπτωχία φιλοσοφία Φιλοσοφία για την καθημερινή ζωή φιλοσοφίες φίμωση φλερτ Φλμ. Φλπ. Φρειδερίκου Φαρράρ φτιάχνω φτώχεια φύση φυσιογνωμική φως Φώτης Κόντογλου φώτιση φωτισμός φωτογραφία φωτόνια Χαλαρώστε με βροχούλα χάος χαρέμια χάρις χαρίσματα χάρτης χειραγώγηση χημικά όπλα χόμπυ χρήμα χρήσιμα χριστιανικός νόμος Χριστός Χριστός Ανέστη Χριστούγεννα χρυσή διαθήκη Χρυσός Σκαραβαίος - Έντγκαρ Άλαν Πόε χρώματα χωρισμός ψαλμοί ψαλμός 142 ος Ψαλμός 50ος ψαλτήριον ψέμα ψευδαισθήσεις Ψήγματα Χρυσού ψυχή Ψυχή καθαρθείσα ψυχή και σώμα ψυχή νους πνεύμα ψυχιατρική ψυχική υγεία ψυχική υγεία περιεχόμενα Ψυχική υγεία σε συνθήκες κρίσης ψυχολογία ψυχοπαθής ψυχώσεις ψύχωση ψυχωφελή ψωμί με προζύμι ψώρα Ωριγένης ωροσκόπιο ωφέλιμα Aγιορείτικα About Me accordion menu Albrecht Dürer all posts android blog Blog μέσα σε blog blog tricks calendar Categories Category chat Cheats color death Espresso Cappuccino Freddo Faust feature Flying over Greece fullpost Fyodor Dostoyevsky Game of thrones games Giovanni Pappini Hints HTMLcolor v1.4 Hybrid News jigsaw Kαρκίνος του όρχη labels leftsidebar Lobsang Rampa magic safari Maslow monotype corsiva music Nὰ φεύγω σιγὰ σιγὰ Notpron Notpron Full Walkthrough Octrov OMG Online TV pdf Point of View pointoforthodoxe popular Porta Aurea Posts religious Sapiosexual scribd share sidebar Speed Test STDs / STIs T.O.C. Tabbed Tags Tedx The Discovery Totem Destroyer video wallpapers



  Λένε πως η ζωή μας είναι 20% γεγονότα και 80% η στάση μας και η ματιά μας απέναντι σε αυτά. Εντάξει, δεν έχουν μετρηθεί και με ακρίβεια τα ποσοστά, αλλά νομίζω πως εκφράζουν την πραγματικότητα. Στην αντανάκλαση των γεγονότων και του κόσμου γενικότερα στο μυαλό μας παίζεται το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού.


  Αυτό είναι πολύ εύκολο να το παρατηρήσει κανείς στις εντελώς διαφορετικές διαστάσεις που δίνουν στα ίδια πράγματα σχεδόν ίδιοι άνθρωποι. Άλλοι ισορροπούν στην κόψη της απόγνωσης και άλλοι το βλέπουν σαν μια ταινία στην οποία απλώς πρωταγωνιστούν. Άλλοι σκαλώνουν άσχημα και άλλοι αφήνονται στην ελεύθερη ροή των πραγμάτων.

Η πρώτη κατηγορία θερίζει στις ηλικίες γύρω στα πενήντα, που είχαμε μάθει σε μια πιο εύκολη ζωή, δίχως τους κόμπους της οικονομικής ανασφάλειας και τις εκδορές των «πολυχρονισμένων» σχέσεων. Ξαφνικά όλα τέθηκαν υπό αμφισβήτηση, να χρειάζονται καθημερινή απόδειξη και φροντίδα, σε έναν πόλεμο που μέχρι τώρα απλώς τον διαβάζαμε να συμβαίνει κάπου μακριά. Σε αυτούς αθροίζονται και πολύ μικρότερες ηλικίες στις οποίες έχουν από νωρίς κακοφορμίσει έννοιες όπως ευτυχία, επιτυχία, χαρά, ελευθερία. Τα θέλουν στον απόλυτο βαθμό, αλλιώς καθόλου.

Στη δεύτερη κατηγορία, εκείνοι που από την αρχή είχαν φιλοσοφήσει διαφορετικά το πέρασμά τους, δίχως να ταυτίζονται με τα γεγονότα, παίρνοντας τις αποστάσεις τους, αποστάσεις που τους βοηθάνε να τα δουν όλα μέσα στη μεγαλύτερη εικόνα και να διακρίνουν πως δεν είναι τόσο φοβερά.

Όμως οι συγκυρίες απλώς αποκάλυψαν από τι είναι φτιαγμένα τα μυαλά μας. Τα γεγονότα είναι αυτά που είναι. Οι διαθλάσεις τους μέσα στο μυαλό μας, οι πειραγμένες εικόνες, οι ρευστές γραμμές τους, σαν τα ρολόγια του Νταλί, τους δίνουν σχήματα εντελώς υποκειμενικά. Σαν εφιάλτες, όταν ψήνεσαι στον πυρετό, βλέπεις πως σου χιμάνε οι πιο αποκρουστικές μορφές και δεν βρίσκεις καμία οδό διαφυγής. Ακόμη και οι νόμοι τη φύσης ακυρώνονται και γίνεσαι άθυρμα σε ένα παιχνίδι δίχως κανέναν κανόνα.

Αν στραβώσει η γωνία σου, δύσκολα την επαναφέρεις. Προσαρμόζεις την πραγματικότητα πάνω στους παγιωμένους φόβους σου, δεν ξέρεις ποιο θρέφει ποιο και όλα γίνονται ένας ίλιγγος που σε τραβάει σε μια δίνη σφιχταγκαλιασμένο με την πιο αδύναμη εκδοχή του εαυτού σου.

Και πώς λύνεται αυτό; θα μου πεις. Δεν ξέρω αν λύνεται, ούτε είναι δουλειά μου να το λύσω για κανέναν. Μοιάζει λίγο σαν τη συμβουλή των γιατρών «προσπάθησε να μην αγχώνεσαι». H πιο παράξενη, πολύπλοκη και ανεξερεύνητη μηχανή, το ανθρώπινο μυαλό, προφανώς δεν σηκώνει ούτε εύκολες ούτε γρήγορες λύσεις. Στην ουσία μπορεί να μη σηκώνει καμία λύση πέρα από ελάχιστα πράγματα.

Αν όπως διατείνονται οι επιστήμονες, το μεγαλύτερο μέρος του χαρακτήρα μας «κλειδώνει» γύρω στα επτά με οκτώ μας χρόνια, κάτι ανάλογο μπορεί να συμβαίνει και με το μυαλό.

Ο κόσμος έχει χίλιες εκδοχές και όλες μοιάζουν ανοιχτές. Ομως όσο κι αν ακούγεται γοητευτικό και συναρπαστικό πως εμείς επιλέγουμε ανάμεσα από αυτές, μάλλον η ελευθερία της επιλογής δεν είναι τόσο αληθινή όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. O κόσμος είναι μέσα μας, τόσο βαθιά κρυμμένος που δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε ποτέ να φτάσουμε.



  Οι περισσότεροι συμφωνούν πως το σώμα είναι η φυλακή του μυαλού ή και της ψυχής. Δεν συμμερίζομαι τη σιγουριά τους. Μπορεί να ισχύει το αντίθετο

  Βιβλία και κόκκινο κρασί. Ένα από τα δύο, ή και τα δύο. Τα δώρα που ζητώ εδώ και χρόνια. Αλληλοσυμπληρούμενα, τα δύο συστατικά της ζωής, ή οι δύο παράλληλες ζωές, εκείνη που τρέχει, σπαταλιέται, χύνεται, βάφει, σημαδεύει για πάντα και η άλλη, εκείνη των βιβλίων, οι ακίνδυνες ματαιώσεις των άλλων, οι γεύσεις των λέξεων, οι μορφίνες του μυαλού.


 Έχω φίλους που τα διαβάσματά τους δεν θα τα φτάσω σε τρεις ζωές. Ογδόντα βιβλία τον χρόνο, σταθερά. Και μια ζωή δυο πόντους έξω απ’ τη ζωή, για να δανειστώ έναν στίχο των αδελφών Κατσιμίχα. Αδέξιοι σε συναναστροφές, πιάνουν τις γωνίες τρομαγμένοι όταν πρέπει να συμμετάσχουν κάπου με τα σώματά τους και όχι με το μυαλό τους. Άλυτα σώματα, σαν παιδιά που τώρα μαθαίνουν να περπατάνε. Έχουν χίλιες διαφορετικές ζωές μέσα στο μυαλό τους, ταξινομημένες, ανά εποχή, ανά συγγραφέα, ανά φιλοσοφικό ρεύμα, ανά διαδρομή του στοχασμού.

Στον αντίποδα, εκείνοι που τελείωσαν με αυτά νωρίς, δεν εθίστηκαν στις μυρωδιές των τυπωμένων σελίδων, δεν μαγεύτηκαν από τους τόσους διαφορετικούς τρόπους που μπορούν να γίνονται τα πράγματα, δεν χρειάστηκαν ποτέ μια δεύτερη γνώμη. Θεωρούν πως παράγουν μόνοι τους όλο το οξυγόνο που χρειάζονται και μπορεί να ισχύει.

Εκεί έρχεται το κόκκινο κρασί, η ζαλάδα που ακούει όλες τις επιθυμίες του κορμιού σου, τα αληθινά τραύματα και η ηδονή που δεν αντικαθίσταται με τίποτα, ποτέ.

Όποτε το μυαλό μου απέρριψε κάτι αλλά το κορμί μου το ζήτησε, πάντα βγήκε σωστό το δεύτερο. Ακόμη κι ένα τραγούδι που θα έπρεπε να μη μου αρέσει γιατί έχει όλες τις παθογένειες και ευκολίες των τραγουδιών δίχως κανένα ειδικό βάρος, αλλά ασυνείδητα ανέβασα την ένταση του ραδιοφώνου στο αυτοκίνητο, τελικά έγινε ένα τραγούδι που κάτι είχε να πει στο σώμα μου. Νίκησε όλους τους θεωρητικούς πυλώνες μου και μπήκε σαν αέρας από ξεχασμένο, μισάνοιχτο παράθυρο.

Υπάρχουν περίοδοι που πέφτω με τα μούτρα στα βιβλία και άλλες που γίνομαι μια σφαίρα ικανή για όλα, τη μεγαλύτερη ζημιά.

Τις αναμνήσεις τις έχω από τις δεύτερες. Και την αδιαμεσολάβητη ζωή. Και την αντάρα.

Από τις πρώτες κρατάω το γαλήνεμα, την ασφάλεια της απόλαυσης, το μέλι που στάζει μια όμορφη φράση, φτιαγμένη από τους χυμούς των φωνηέντων και τις στυφές γευστικές αποχρώσεις των συμφώνων. Τις τρώω, και δεν είναι μεταφορικό αυτό. Τις φέρνω στο στόμα, τις κρατάω, τις καταπίνω ικανοποιημένος.

Οι περισσότεροι συμφωνούν πως το σώμα είναι η φυλακή του μυαλού ή και της ψυχής. Δεν συμμερίζομαι τη σιγουριά τους. Μπορεί να ισχύει το αντίθετο. Μπορεί αυτό να είναι ένα ακόμη βαθιά ριζωμένο στερεότυπο από τα τόσα με τα οποία προγραμματιστήκαμε στα απανωτά σχολεία που αναπαράγουν ίδια μοντέλα ανθρώπων. Εκείνα οι στερεότυπα που γαλούχησαν τη σιγουριά πως είμαστε στη σωστή πλευρά του ποταμού. Πως οι διαφορετικοί κάνουν το λάθος.

Δεν υπάρχει καμία γραμμή που χωρίζει το σωστό από το λάθος, κατασκευές είναι. Αλλά υπάρχει εκείνη που χωρίζει τη ζωή από το «σαν ζωή». Και δεν έχω ιδέα πού βρίσκεται.




  Ένα από τα βιβλία που μου έφεραν φέτος ήταν το «Πώς ο Σενέκας μού έσωσε τη ζωή» του Κλέι Νιούμαν. Στον πρόλογο που έκανε ο φίλος μου όταν μου το έδωσε, αιτιολογώντας την επιλογή του, ήταν πως σε κάποιον κοινό γνωστό επιβεβαιώθηκε πλήρως ο τίτλος και ο ίδιος διατείνεται πως αυτό το βιβλίο τού έσωσε τη ζωή. Πάντα κρατάω μικρό καλάθι με τέτοιες δηλώσεις, με τέτοιες προθέσεις και φυσικά με τέτοια αποτελέσματα.


Κυκλοφορούν πολλά βιβλία με συμβουλές, αποφθέγματα, ή και προτεινόμενες ολόκληρες διαδρομές που μπορείς να κάνεις και να βοηθηθείς. Μια χαρά βιβλία είναι και τα περισσότερα πολύ καλά τα λένε. Και αυτό το βιβλίο του Νιούμαν είναι πραγματικά καλό. Δεν βρίσκεις εύκολα κάτι να διαφωνήσεις. Έχουν όμως ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα που στο τέλος γίνονται από ελάχιστα χρήσιμα έως και επικίνδυνα.

Προσπαθούν να σε μάθουν να ζεις με ενέσεις, με ορούς. Με παροχή συμπυκνωμένης εμπειρίας – συνήθως ξένης προς εσένα εμπειρίας – θεωρώντας πως είναι ποτέ δυνατόν να κόψεις δρόμο και να φτάσεις εκεί που έφτασαν κάποιοι άλλοι πριν από εσένα, πληρώνοντας στο ακέραιο το ακριβό τίμημα.

Σε εποχές που το δύσκολο διαφημίζεται ως πανεύκολο, η έλλειψη κόπου και αυταπάρνησης ως καπατσοσύνη και η αποφυγή του πόνου ως δεξιότητα, είναι λογικό πολλοί να θεωρούν πως τα πράγματα χαρίζονται, δεν κατακτώνται. Πέντε μόνο λεπτά μαγικής γυμναστικής σού φτιάχουν απίστευτο σώμα, ένα καλό γύρισμα σε κάποιο ρεφρέν σε κάνει ερμηνευτή υψηλών απαιτήσεων, δίχως να ματώσουν τα δάχτυλά σου στη μελέτη μπορείς να πουλήσεις μουσική αυθεντία σε κάποιο όργανο, και με δέκα έτοιμες ατάκες στις οποίες δεν μπορεί να αντισταθεί καμία γυναίκα θα έχεις πάντα το κρεβάτι σου γεμάτο και τις σχέσεις σου πλήρεις συναρπαστικότητας.

Κάτι παρεμφερές κάνουν και αυτά τα βιβλία. Σου δείχνουν όμορφους τόπους, ωραία τοπία, αλλά στην ουσία σού προτείνουν να διακτινιστείς για να φτάσεις εκεί και όχι να ακολουθήσεις – ή και να φτιάξεις μόνος σου – τη διαδρομή.

Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα. Ποτέ δεν γίνονταν.

Η διαδρομή για να φτάσεις σε οποιοδήποτε σωστό απόφθεγμα είναι αυστηρά προσωπική, δεν μπορείς να κόψεις δρόμο ή να φτάσεις εκεί με δανεικά, δεν κερδίζεται στον τζόγο το αντίτιμο που πρέπει να πληρώσεις.

Υπάρχουν φράσεις και τρόποι που ζουν σχεδόν αιώνια, τις περισσότερες από αυτές τις λοιδορήσαμε σε νεαρότερη ηλικία και ήρθε κάποια στιγμή που φτάσαμε εκεί μόνοι μας και καταλάβαμε όλο το νόημα εκείνων που θεωρούσαμε κλισέ και πέφταμε σε κώμα από την πλήξη όποτε τα συναντούσαμε.

Όταν φτάσεις κάπου, πρέπει να δείξεις τα χέρια σου. Να είναι πληγωμένα, ταλαιπωρημένα από το σκάψιμο, και στα μάτια σου να υπάρχουν όλες οι ματαιώσεις από τις φορές που πήρες δρόμους που δεν έβγαζαν πουθενά και έπρεπε να επιστρατεύσεις όλο το κουράγιο σου να ψάξεις να πας από αλλού. Δεν μπορείς να δείξεις βιβλία.

Όλα αυτά βέβαια ακυρώνουν και τις συμβουλές, το διακόνημα της παρηγοριάς όταν κάποιος φίλος έχει ένα πρόβλημα και ζητάει τη βοήθειά σου. Μιλάς μόνο γιατί πρέπει κάτι να πεις. Καμία συμβουλή δεν λύνει ξένο πρόβλημα. Μόνο να είσαι εκεί και να ακούς μπορείς.





  Μια μικρή ιστορία μού αφηγήθηκε πρόσφατα ο Παντελής Βούλγαρης, ο οποίος με τη σειρά του την άκουσε στην Ανδρο το καλοκαίρι.


  Στα νησιά, όταν έβλεπαν οι ντόπιοι τους πειρατές να πλησιάζουν, έκρυβαν τα νεαρά κορίτσια σε σπηλιές στο βουνό για να μην τα βιάσουν ή τα πάρουν για τα σκλαβοπάζαρα.

  Ένας γεράκος, περίπου ογδόντα χρονών, προσπάθησε – σε κάποια επιδρομή – να πείσει τη συνομήλικη γυναίκα του να ακολουθήσει τα κορίτσια στο βουνό για να σωθεί. Εκείνη γέλασε και του είπε: «Είσαι τρελός, μωρέ; Ποιος άνδρας θα λιμπιστεί εμένα;». Εκείνος της απάντησε: «Και αν σε δει με τα μάτια τα δικά μου;».

Μια αφοπλιστική απάντηση που θα μπορούσαμε να την ταχυδρομήσουμε στον κ. Γιαν Μουά, τον γάλλο συγγραφέα που δημιούργησε θέμα γύρω από το όνομά του με την άποψη πως οι γυναίκες πάνω από τα πενήντα δεν είναι ερωτεύσιμες, δεν κάνουν για τέτοια γενικώς… Εξαρτάται πάντα από τα μάτια που τις βλέπουν, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους μας.

Συνήθως τέτοιου είδους αφορισμοί, όταν εκφράζονται, έχουν μοναδική επιδίωξη την πρόκληση, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πως κάποιος – συγγραφέας μάλιστα – δεν έχει ακόμη φτάσει ούτε καν στις παρυφές της υποψίας πως καμία γενίκευση (πλην του θανάτου) δεν χωράει όλους τους ανθρώπους, πως καμία πέτρα δεν μπορεί να ανακόψει τη ροή ενός ποταμού – μετά τον πρόσκαιρο ήχο από την επαφή της με το νερό όλα θα συνεχίσουν κανονικά.

Από την άλλη, όλη αυτή η γενικευμένη αντίδραση, τόσο στη Γαλλία όσο και στα δικά μας social media, δείχνει πως μάλλον κι εμείς δεν έχουμε κατακτήσει καμία κορυφή φιλοσοφικής συνειδητότητας.

Ένας τύπος που πρώτη φορά ακούτε το όνομά του και που δεν θα τον συναντήσετε ποτέ στη ζωή σας δηλώνει πως δεν θα σας ερωτευόταν ποτέ. Είναι τόσο τρομερό αυτό; Μήπως είναι μια δήλωση που μπορεί να επηρεάσει; Με ποιον τρόπο; Θα ερωτευτώ εγώ αύριο μια γυναίκα πενήντα χρονών αλλά τελευταία στιγμή θα κάνω πίσω γιατί διαφωνεί ο κ. Μουά; Σε καιρούς που έχουμε θεοποιήσει την κορεκτίλα, κυνηγάμε μάγισσες εκεί που δεν υπάρχουν. Ο σεξισμός ή ο μισογυνισμός δεν εμπεδώνονται με τέτοιες δηλώσεις τύπου Μουά. Ετσι κι αλλιώς αυτά που λέγονται καθημερινά μέσα στις παρέες είναι πολύ πιο άγρια. Δεν είναι η δημοσιοποίησή τους που τα καθιστά επικίνδυνα.

Άραγε, αν δεν το γενίκευε και έλεγε πως εκείνος δεν θα μπορούσε να ερωτευτεί ποτέ μια γυναίκα πάνω από πενήντα, θα υπήρχαν οι ίδιες αντιδράσεις; Δεν έχει δικαίωμα να το πει αν το νιώθει; Έχει, αν και τον λυπάσαι λιγάκι που προσεγγίζει τον έρωτα μαθηματικά και αποκλείει τον εαυτό του από το ρίγος του απρόβλεπτου.

Αν όμως έβγαινε μια γαλλίδα συγγραφέας και έλεγε πως οι κοντοί άνδρες δεν είναι ερωτεύσιμοι, θα την κατηγορούσαμε για σεξισμό; Όχι βέβαια, γιατί το θέμα εδώ – θα υποστηρίξουν πολλοί – είναι πως βάλλεται το αδύναμο φύλο, ο σεξισμός είναι μονόδρομος στην κοινωνία μας και όχι διπλής κατεύθυνσης. Αλήθεια τώρα; Όταν μιλάμε για τον έρωτα, ή και για το sex αν θέλετε, το αδύναμο σκέλος είναι η γυναίκα; Ξέρετε πόσο τρομαγμένο μεγαλώνει ένα αγόρι και πόσο φοβισμένο ζει – σχεδόν πάντα – για το αν θα έχει ερωτική αποδοχή; Εμάς θα μας λυπηθεί ποτέ κάποιος;

Κι εμείς εκλιπαρούμε – κι ας το κρύβουμε – για δυο μάτια που θα μας βλέπουν όμορφους – ενώ ξέρουμε καλά πως δεν είμαστε – και θα θέλουν να μας κρύψουν στη σπηλιά.




  Στους κύκλους των ανθρώπων που «ψάχνονται» πνευματικά, κυκλοφορεί η άποψη πως η εκδήλωση της θετικότητας είναι η ένδειξη της απόλυτης επιτυχίας. Υπάρχουν μάλιστα και ασκήσεις που βοηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Μια από αυτές είναι πολύ δημοφιλής και ονομάζεται «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΙΤΑ».



  Αυτή η «δίαιτα» ορίζει: Επί επτά συνεχόμενες ημέρες ο άνθρωπος ασκητής, να μη κάνει ΟΥΤΕ ΜΙΑ αρνητική σκέψη, να μην αφήσει τον εαυτό του να νοιώσει και την παραμικρή αρνητική διάθεση, να μην πει και την ελάχιστη αρνητική κουβέντα, και γενικά να μην πράξει τίποτα αρνητικό. Αν εφαρμόσει αυτή την πνευματική δίαιτα χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση για επτά συνεχόμενες ημέρες, θα φθάσει (ΛΕΝΕ…) στη θέωση. Αν κάποια στιγμή κάποιος ξεφύγει από αυτό το αυστηρότατο πρόγραμμα, κάνοντας κάποια αρνητική σκέψη ή πράξη ή εκφράσει κάποιον αρνητικό λόγο ή κυριευθεί από αρνητική διάθεση, τότε θα πρέπει να διακόψει αμέσως την «πνευματική δίαιτα», επειδή η «συνταγή χάλασε» και να προετοιμαστεί, ώστε να ξεκινήσει πάλι από την αρχή έπειτα από λίγο καιρό.

Και είναι τόσο απλό; …
Όχι. Είναι ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ και ξέρετε γιατί; Επειδή ο Νόμος του Σύμπαντος τείνει να διατηρεί την ισορροπία ανάμεσα στις αντιθέσεις. Αυτό μάλιστα πρεσβεύει και ο Δεύτερος Νόμος της Θερμοδυναμικής, που ορίζει πως οπουδήποτε δημιουργείται η τάξη, έχει σαν αναπόφευκτη συνέπεια κάπου αλλού στο Σύμπαν να αυξάνεται η αταξία. Αυτός, είναι ο νόμος της Εντροπίας. Ο Νόμος της Εντροπίας δηλαδή ορίζει, ότι τα σωματίδια που συγκροτούν ένα μήλο ή ένα κομμάτι σίδερο και βρίσκονται σε μια κανονική διάταξη, κάποια στιγμή θ’ αρχίσουν να αποδιοργανώνονται, και το μεν μήλο θα αρχίσει να σαπίζει, το δε σίδερο να σκουριάζει. Τότε, η πρότερη σωστή διάταξη των σωματιδίων τους διαταράσσεται και η εντροπία (=αταξία) του συστήματος αυξάνει. 





Η εντροπία λοιπόν εκφράζει το μέτρο της αταξίας ενός συστήματος. Και ο αστροφυσικός Kip S. Thorn στο βιβλίο του ‘Μαύρες Τρύπες και στρεβλώσεις του Χρόνου’ (εκδόσεις Κάτοπτρο, Αθήνα 1999) διευκρινίζει:

«Οι νόμοι της φυσικής αναγκάζουν τις περιοχές της αρνητικής ενέργειας να απορροφήσουν γρήγορα ενέργεια από τις γειτονικές τους περιοχές θετικής ενέργειας, επαναφέροντας το ενεργειακό ισοζύγιο στο μηδέν».

Επιπλέον ο ίδιος ο νόμος του κάρμα στο Βισνού Πουρανά των Ινδών ξεκαθαρίζει, ότι οι θεοί της Σαμσάρα* θεωρούνται αθάνατοι μέχρι να εξαντληθεί το θετικό τους κάρμα!

* (Σαμσάρα =ο φαύλος κύκλος των γεννήσεων και των θανάτων)

Όλες οι παραπάνω λοιπόν θέσεις δηλώνουν περίτρανα, ότι είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να υπάρξει απόλυτη θετικότητα χωρίς και την αντίστοιχη αρνητικότητα, και αντίθετα. Η προσπάθεια μάλιστα της επίτευξης της απόλυτης θετικότητας είναι τόσο ανέφικτη, όσο το να υπάρξει ύλη, διαθέτοντας τα άτομα που δομούν το υλικό σώμα, μόνο τον θετικό τους πυρήνα, απαλλαγμένα (αυτά τα άτομα) εντελώς από τα αρνητικά τους ηλεκτρόνια χαρακτηρίζοντάς τα ...«δαιμονικά».

Ας παρακολουθήσουμε όμως τι θα συμβεί στον «καλοπροαίρετο» ασκητή της θετικότητας.
Η πρώτη ημέρα της «πνευματικής δίαιτας» θα κυλήσει ομαλά και ευχάριστα, μέσα σε ένα κλίμα ευεξίας.
Τη δεύτερη ημέρα, θα αρχίσουν κάποια μικρά «προβλήματα» στη ζωή του, που ο αφελής ασκητής θα τα θεωρήσει ως «πειρασμούς».
Την τρίτη ημέρα θα αρχίσει μια θύελλα κακοτυχιών, που δεν θα ξέρει από που να προφυλαχτεί.
Την τέταρτη ημέρα αν δεν διακόψει την «πνευματική δίαιτα» θα κινδυνεύει η ζωή του. 
Την πέμπτη ημέρα θα ξεσηκωθεί ολόκληρο το σύμπαν για να επαναφέρει την ισορροπία του, προφανώς «τελειώνοντας» αυτόν που την διαταράσσει.

Συμβουλή: αποφύγετε οποιαδήποτε ακρότητα. «Παν μέτρον άριστον».

Επειδή έτσι ακριβώς λειτουργεί και η φύση





   Επίμονα προβάλλεται σήμερα η ανάγκη για «σεξουαλική αγωγή» των παιδιών μας, στο πλαίσιο μάλιστα της σχολικής τους παιδείας. […] Έρχεται [έτσι] από τα βάθη των αιώνων η φωνή του ουρανοβάμονα και θεόπτη Απ. Παύλου να μας παρουσιάσει την «σεξουαλική αγωγή», όπως -πρέπει να- διδάσκεται στο Σώμα του Χριστού, στο «σχολείο» της Εκκλησίας. Παραθέτουμε το σχετικό [μεταφρασμένο] κείμενό του:

Το σώμα, ναός του Αγίου Πνεύματος (Α’ Κορ. 6:12-20)

Όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν συμφέρουν όλα. Όλα μου επιτρέπονται, αλλά εγώ δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να εξουσιασθεί από τίποτα. Τα φαγητά είναι για την κοιλιά, και η κοιλιά για τα φαγητά• ο Θεός θα καταργήσει και αυτήν και εκείνα. Αλλά το σώμα δεν είναι για την πορνεία• είναι για τον Κύριο και ο Κύριος για το σώμα. Ο δε Θεός και τον Κύριο ανέστησε και εμάς θα αναστήσει δια της δυνάμεως Του.

Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; Να πάρω λοιπόν τα μέλη του Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο. Δεν ξέρετε ότι εκείνος που προσκολλάται στην πόρνη είναι ένα σώμα μ’ αυτήν; Γιατί θα γίνουν, λέγει, οι δύο μία σάρκα. Εκείνος δε που προσκολλάται στον Κύριο είναι ένα πνεύμα μ’ Αυτόν.




Αποφεύγετε την πορνεία. Κάθε άλλο αμάρτημα που κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα, εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει προς το ίδιο του το σώμα. Ή δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που είναι μέσα σας και το οποίο έχετε από το Θεό, κι ότι δεν ανήκετε στους εαυτούς σας; Έχετε αγορασθεί αντί τιμήματος. Δοξάστε λοιπόν το Θεό με το σώμα σας και το πνεύμα σας, τα οποία ανήκουν στο Θεό.

Η ρίζα του προβλήματος

Η απάντηση του Παύλου αρχίζει περίεργα, αλλ’ όχι ανεξήγητα, από την κοιλιοδουλεία. Γιατί οι «σαρκικές επαναστάσεις» έχουν ως βασική τους αιτία την γαστριμαργία. Από αυτήν γεννιέται το πάθος της πορνείας. Και ως «πορνεία» νοεί ο Απόστολος, και μαζί του οι Άγιοι Πατέρες μας, όχι φυσικά μόνο τη σαρκική σχέση με κάποια πόρνη, αλλά κάθε χρήση του γενετησίου ενστίκτου για σκοπούς έξω από το θέλημα του Θεού, που είναι η δημιουργία οικογένειας.

«Το σώμα του Χριστιανού δεν επλάσθη δια να τρυφά και εκ της τρυφής να πίπτη εις την πορνείαν, αλλ’ επλάσθη δια να ενωθή με τον Κύριον, Ος τις είναι η κεφαλή του» (Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης). Η νηστεία και η χαλιναγώγηση του σώματος, ουσιαστικά στοιχεία της Ορθόδοξης ασκητικής, αυτόν ακριβώς τον στόχο έχουν: να αποφευχθεί η «θεοποίηση» της κοιλίας (Φιλιππ. 3:19), ώστε να μην υποθάλπωνται τα σαρκικά πάθη, που έχουν ως κύρια αιτία την ευζωία και κοιλιοδουλεία, «Τι δε σαρκός ευπαθούσης, και νεότητι περιφερομένης, αφρονέστερον;» – θα πει ο Μ. Βασίλειος.

Η διδασκαλία του Απ. Παύλου διαρθρώνεται κατά τον ακόλουθο τρόπο:




α) Πόσοι δεν βλέπουν το σώμα τους ως όργανο ηδονής; Όχι, λέγει ο Παύλος. Το σώμα είναι δημιούργημα του Θεού και δεν πλάσθηκε για τις πορνικές σχέσεις, αλλά για να θεωθεί μαζί με την ψυχή, που είναι άρρηκτα δεμένη μαζί του. Θα αναστηθεί μαζί με την ψυχή, για να ζήσει αιώνια, ή στη «δόξα» του Θεού ή στην θέασή της ως «καυστικού πυρός» (πρβλ. Εβρ. 12:29), που είναι η κόλαση. Γι’ αυτό δέχεται το σώμα μας τη χάρη του Θεού, ώστε να μεταβάλλεται σε «ναό του εν ημίν Αγίου Πνεύματος» αφού βέβαια καθαρισθεί πρώτα από τα πάθη του ο άνθρωπος. Πορεία δόξας είναι η ζωή του πιστού μέσα στο Σώμα του Χριστού. Να, λοιπόν, γιατί είναι πτώση και συντριβή η -οποιαδήποτε- πορνεία. Εκτροχιάζει το σώμα μας, αλλά και όλο τον άνθρωπο από τον αιώνιο προορισμό του.

β) Τα σώματά μας με το βάπτισμα γίνονται μέλη του Χριστού. Όταν λοιπόν χρησιμοποιούμε τα μέλη του σώματός μας, για να διαπράξουμε οποιοδήποτε κακό, χρησιμοποιούμε μέλη του Χριστού για τη διάπραξη της αμαρτίας μας. Έτσι, κάνουμε τα «μέλη του Χριστού» να αμαρτάνουν. Υπάρχει χειρότερο και φοβερότερο από αυτό; Αν λ.χ. φονεύσω κάποιον, με το χέρι του Χριστού τον φονεύω. Όταν βρίζω κάποιον, με το στόμα του Χριστού τον βρίζω.

Όταν αδικών τους γύρω μου, με το χέρι του Χριστού τους αδικώ. Και όταν πορνεύω, με τα μέλη του Χριστού πορνεύω. Αυτή είναι η τραγικότητα και αφροσύνη της «πορνείας»! Αποσπώ τα μέλη μου από το σώμα του Χριστού και τα καταδικάζω σε θάνατο, καθιστώντας τα όργανα της αμαρτίας μου.

Μέσα στον αληθινά εκκλησιαστικό γάμο, με το μυστήριο, την πίστη και τη σωφροσύνη του, το ζευγάρι εντάσσει στη χάρη του Θεού και τη σωματική του σχέση, που γίνεται «δια της τεκνογονίας» μέσο σωτηρίας. Έξω από το μυστήριο και τη χάρη του Θεού -και αυτό συμβαίνει σε κάθε άλλο είδος «γάμου»- η σωματική σχέση παύει να είναι κοινωνία εν Χριστώ και γίνεται σχέση σαρκική, δηλαδή πορνεία, αποκοπή από το Σώμα του Χριστού, θάνατος.

γ) Η ουσία της «πορνείας» παρουσιάζεται από τον Απόστολο και από μια άλλη οπτική γωνία. «Δικό μου είναι το σώμα και το κάνω ό,τι θέλω»! Αυτή είναι η πρόχειρη επιχειρηματολογία μας. Όχι, απαντά ο Παύλος. Δεν είναι δικό σας τίποτε, συνεπώς ούτε και το σώμα σας.

Δεν ανήκετε στον εαυτό σας. Και ως δημιουργήματα του Θεού, αλλά και για ένα εξ ίσου σπουδαίο λόγο. Σας εξαγόρασε ο Χριστός με ατίμητο τίμημα, το πανάγιο αίμα Του. Είμαστε «εξαγορασμένοι σκλάβοι», κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Δεν είναι δικά μας, λοιπόν τα σώματά μας, αλλά του Χριστού. Περισσότερο δε από κάθε άλλη αμαρτία η πορνεία μολύνει όλο μας το σώμα, σαρκικά και πνευματικά, και ισοδυναμεί με αυτοκτονία.




Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, γιατί με τόση αγωνία φωνάζει ο Παύλος; Φεύγετε -τρέξτε να σωθείτε από- την πορνεία! Τη βλέπει να καταδιώκει απειλητικά τον άνθρωπο: Καμμιά αμαρτία δεν μας κυνηγά τόσο, όσο η σαρκική, γιατί είναι ριζωμένη μέσα μας. Παρατηρεί ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: «… Όταν μορφή πορνική τοξεύη, νώτα διδόναι [να τρέπεσαι σε φυγή]… Κατατοξεύει γαρ κατ’ οφθαλμών η πορνεία, έστι δε των άλλων πονηρευμάτων φοβερώτερον»!

Γεώργιος Μεταλληνός
via





  Όλοι οι ενήλικες έχουμε μεγαλώσει σε διαφορετικές οικογένειες ο καθένας με διαφορετικούς γονείς, σε διαφορετικές πόλεις, κάτω από διαφορετικά συστήματα εκπαίδευσης, συνθήκες διαβίωσης, ήθη και έθιμα. Όλοι μας όμως έχουμε περάσει από «εκπαίδευση» που δεν είναι τίποτα άλλο από έναν υποταγμένο τρόπο να σκεφτόμαστε. Να αναπαράγουμε συστήματα αξιών και απόψεις κάποιων άλλων που είναι όμως κοινά αποδεκτές από την κοινωνία. Τα κοινά λεγόμενα «κουτάκια» ή τα «κουστούμια» που τα φοράς ανεξάρτητα εάν είναι το νούμερό σου ή όχι.

  Αυτό είναι η προσωπικότητα που μας χτίζουνε μέρα την ημέρα, χρόνο με τον χρόνο. Ένα κουστούμι που σου φτιάξανε οι άλλοι και θέλεις δεν θέλεις θα το φοράς. Ανεξάρτητα εάν σου είναι άνετο και ευχάριστο ή αν σε κάνει να θέλεις να σκάσεις γιατί είναι τρία νούμερο μικρότερο και δεν σου αρέσει καν το χρώμα!!

  Αυτό μας δείχνει με ακρίβεια τον ελεγχόμενο τρόπο «εκπαίδευσης» των ανθρώπων σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Και αυτή δεν είναι άλλη από τον επιφανειακό τρόπο ζωής που βασίζεται στον υλισμό. Οι άνθρωποι βασίζουν την αξία τους στα πτυχία που έχουν αποκτήσει, στη μόρφωσή τους, στην κοινωνική του καταξίωση, στα υλικά τους αποκτήματα, στο περιβάλλον τους, και εν τέλει κατά πόσο είναι πετυχημένοι στη ζωή και ποιά είναι η θέση που κατέχουν από την κοινωνία .

Για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από αυτό χρειάζεται να κάνουμε μια ριζική αποδόμηση όλων αυτών των απόψεων και των πεποιθήσεων που απαρτίζουν την προσωπικότητά μας. Είναι όλα τα νοητικά σκουπίδια που μας έχουν φορτώσει και αναγκαζόμαστε να ζούμε με αυτά για μια ζωή. Να ζούμε μέσα στο εγώ μας αποκομμένοι από τη θεία φύση μας.

Ήρθαμε στη ζωή σαν άγραφοι πίνακες, καθαρές ψυχές, μαλακοί σαν τα ζυμαράκια και αφήσαμε τους άλλους να μας λερώσουν. Να μας πλάσουν κατά το δοκούν σαν εκτρώματα , έτσι όπως ταίριαζε στον δικό τους τρόπο ζωής και στα δικά τους θέλω. Και κυρίως οι γονείς μας, που συχνά για να απαλύνουμε τον πόνο αυτής της κακοποίησης, γιατί για κακοποίηση πρόκειται, τους δικαιολογούμε λέγοντας ότι αυτό ήξεραν αυτό έκαναν. Ή ακόμα χειρότερα ήθελαν απλά το «καλό» μας .

Και ποιος είναι ο ρόλος του γονιού εαν δεν είναι να περάσει τις γνώσεις των προηγούμενων γενεών στις επόμενες, θα ρωτούσε κάποιος; Θα απαντήσω με τη γνωστή ρήση «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα».

Αντί λοιπόν να σεβαστούν οι προηγούμενοι τα παιδιά που είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, τα τσαλαπατούν σαν ψυχές και αυτά και την χιλιοειπωμένη «ελεύθερη βούληση» που είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ύπαρξης.

Σεβασμός στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, είναι να του δείξεις σαν παιδί, τον δρόμο που οδηγεί στην αυτογνωσία. Να του δείξεις πώς να ράψει τα κουστούμια των πεποιθήσεών του, μόνο του. Αυτά που θα το κάνουν να αισθάνεται άνετα, χαρούμενα, ελεύθερα και εν τέλει ευτυχισμένα. Αντί αυτού όμως θέλουν οι γονείς σώνει και καλά να τα κάνουν στρατιωτάκια, αμίλητα, αγέλαστα και καλά υποταγμένα, αναπαράγωντας μέσα από αυτά τη δική τους ζωή. Που στο τέλος πιο αποτέλεσμα φέρνει ;

Οι άνθρωποι γενιά μετά τη γενιά, να ζουν τα ίδια λάθη, χωρίς να έχει μεσολαβήσει καμιά επίγνωση για την εμπειρία της ζωής. Καμιά συνείδηση δεν γίνεται κτήμα του ανθρώπου. Ούτως ώστε ο καθένας να δώσει το δικό του στίγμα στη ζωή και να ακολουθήσει τη δική του πορεία προς την αυτοπραγμάτωση .

Έτσι λοιπόν κάποιοι έχτισαν τη φυλακή μας πέτρα πέτρα και εμείς καθόμαστε από μέσα και κοιτάζουμε τον κόσμο έξω. Μέσα από το μικρό οπτικό μας πεδίο, την περιορισμένη μας συνείδηση θέλουμε να ζούμε μια ελεύθερη ζωή. Αυτό δεν μπορεί να γίνει μέσα από τη φυλακή. Για αυτό όσο συνεχίζεις να κοιτάζεις από το παραθυράκι της φυλακής, όσα βιβλία και να διαβάσεις, όλων των σοφών της γης τα λόγια και να αναπαράγεις στον εαυτό σου, πάλι μικρή θα είναι η εικόνα που έχεις για τον κόσμο.

Αυτό που θα σου δώσει την ελευθερία σου είναι να γκρεμίσεις τους τοίχους της φυλακής σου.

Αργά και μεθοδικά όπως στην έχτισαν οι άλλοι για λογαριασμό σου. Έτσι και εσύ θα την γκρεμίσεις, πέτρα πέτρα, μέρα με την ημέρα, για να μπορείς να βλέπεις όλη την εικόνα του κόσμου σου και με τα δικά σου μάτια. Να ζωγραφίσεις τη ζωή με τα δικά σου χρώματα. Να ζήσεις ελεύθερα, με αυτοσυνείδηση γαλήνη και ευδαιμονία!! Σπάσε τα δεσμά!!




  Μια φορά και έναν καιρό, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί ενός πλοίου έγιναν τόσο ματαιόδοξοι από την ικανότητά τους στην ναυτική τέχνη, τόσο ανόητα ασεβείς και τόσο εντυπωσιασμένοι με τους εαυτούς τους που οδηγήθηκαν στην τρέλα.

  Έστρεψαν το πλοίο βόρεια και προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν παγόβουνα και επικίνδυνους ογκόπαγους. Συνέχισαν να πηγαίνουν βόρεια σε όλο και περισσότερο επικίνδυνα νερά με μόνο σκοπό να δώσουν στους εαυτούς τους ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν ακόμα περισσότερα λαμπρά κατορθώματα στην ναυσιπλοΐα.
Καθώς το πλοίο έφτανε σε όλο και υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, οι επιβάτες και το πλήρωμα γίνονταν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι. Άρχισαν καυγάδες μεταξύ τους και παράπονα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν.
«Τρέμω από το κρύο», είπε ένας ρωμαλέος ναυτικός. «Αυτό είναι το χειρότερο ταξίδι που έχω βρεθεί. Το κατάστρωμα είναι γλιστερό από τον πάγο. Όταν είμαι στο παρατηρητήριο ο αέρας περνά το πανωφόρι μου σαν μαχαίρι. Κάθε φορά που δένω το πανί της πλώρης τα δάχτυλά μου πάνε να παγώσουν. Και γι’ όλα αυτά παίρνω μόνο πέντε πενιχρά σελίνια το μήνα».
«Νομίζεις ότι εσύ μόνον την έχεις άσχημα;», είπε μια γυναίκα επιβάτης. «Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ από το κρύο. Οι κυρίες σε αυτό το πλοίο δεν παίρνουν όσες κουβέρτες παίρνουν οι άντρες. Αυτό δεν είναι δίκαιο».
Ένας μεξικανός ναύτης παρεμβαίνει στην συζήτηση. «Εγώ παίρνω μόνο τον μισό μισθό από ότι παίρνουν οι άγγλοι ναύτες. Χρειαζόμαστε αρκετή ποσότητα φαγητού για να είμαστε ζεστοί σε αυτό το κλίμα και δεν παίρνω το μερίδιό μου. Οι Άγγλοι παίρνουν περισσότερο. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι οι αξιωματικοί μου δίνουν διαταγές στα αγγλικά αντί στα ισπανικά».
«Εγώ έχω περισσότερους λόγους να διαμαρτύρομαι από οποιονδήποτε άλλο», είπε ένας Ινδιάνος ναύτης. «Αν τα χλωμά πρόσωπα δεν μου είχαν κλέψει την προγονική μου γη, δε θα ήμουν καν σε αυτό το πλοίο μέσα στα παγόβουνα και τους αρκτικούς ανέμους. Θα ήμουν σε ένα κανό και θα κωπηλατούσα σε μια ωραία γαλήνια λίμνη. Μου αξίζει αποζημίωση. Τουλάχιστον ο καπετάνιος πρέπει να με αφήσει να παίζω ζάρια για να βγάζω μερικά λεφτά».
Ο λοστρόμος τότε φώναξε: «Χτες ο πρώτος αξιωματικός με αποκάλεσε «πούστη» μόνο και μόνο επειδή παίρνω πίπες. Έχω το δικαίωμα να παίρνω πίπες χωρίς να μου αποδίδουν τέτοιους χαρακτηρισμούς».
«Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που έχουν κακή μεταχείριση σ’ αυτό το πλοίο…», παρενέβη μια φιλόζωη από τους επιβάτες, με φωνή τρεμάμενη από αγανάκτηση, «…γιατί την τελευταία εβδομάδα είδα τον δεύτερο αξιωματικό να κλοτσά τον σκύλο του πλοίου δύο φορές».
Ένας από τους επιβάτες ήταν καθηγητής κολεγίου. Σηκώνει τα χέρια και κραυγάζει: «Ρατσισμός, σεξισμός, ειδισμός, ομοφοβία και εκμετάλλευση της εργατικής τάξης! Είναι διακρίσειςΠρέπει να έχουμε κοινωνική δικαιοσύνη: ίσους μισθούς για τους μεξικανούς ναύτες, υψηλότερους μισθούς για όλους τους ναύτες, αποζημίωση για τον Ινδιάνο, ίσο αριθμό κουβερτών για τις κυρίες, εγγυημένο δικαίωμα το να παίρνει πίπες κανείς και όχι άλλες κλωτσιές στον σκύλο».
«ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζουν οι επιβάτες. «ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζει και το πλήρωμα. «Είναι διακρίσεις πρέπει να απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας».
Ο μικρός καμαρότος καθάρισε το λαιμό του :
«Χμ. Χμ. Όλοι έχετε καλούς λόγους για να παραπονιέστε. Αλλά εμένα μου φαίνεται ότι αυτό που πρέπει πραγματικά να κάνουμε είναι να γυρίσουμε αυτό το πλοίο προς τα πίσω και να πάμε νότια. Γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια σίγουρα θα ναυαγήσουμε αργά ή γρήγορα και τότε οι μισθοί σας, οι κουβέρτες σας και το δικαίωμα να παίρνεται πίπες δε θα προσφέρουν τίποτα γιατί θα έχουμε πνιγεί όλοι».
Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία γιατί ήταν ένας μικρός καμαρότος.
Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί από την βάση τους στο πρυμναίο κατάστρωμα, έβλεπαν και άκουγαν. Τώρα αυτοί χαμογελούν και κλείνουν το μάτι ο ένας στον άλλο. Με ένα νεύμα του καπετάνιου ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε από το πρυμναίο κατάστρωμα, σουλατσάρισε μέχρι εκεί που είχαν συγκεντρωθεί οι επιβάτες και το πλήρωμα και σπρώχνοντας με τον ώμο του μπήκε ανάμεσά τους. Πήρε μια πολύ σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό του και μίλησε έτσι: «Εμείς οι αξιωματικοί πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποια πραγματικά ασυγχώρητα πράγματα συμβαίνουν σε αυτό το πλοίο. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα μέχρι που ακούσαμε τα παράπονά σας. Εμείς είμαστε άντρες με καλή θέληση και θέλουμε να είμαστε σωστοί μαζί σας. Αλλά όμως ο καπετάνιος είναι σχετικά συντηρητικός και επιβάλει τους δικές του θέσεις, Μάλλον χρειάζεται ένα μικρό σκούντημα πριν κάνει οποιαδήποτε απτή αλλαγή. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αν διαμαρτύρεστε έντονα –αλλά πάντα ειρηνικά και χωρίς να παραβιάζετε τους κανόνες του πλοίου– θα ταρακουνήσετε τον καπετάνιο που αδρανεί και θα τον αναγκάσετε να καταπιαστεί με τα προβλήματα για τα οποία τόσο δίκαια διαμαρτύρεστε».
Αφού είπε αυτά ο τρίτος αξιωματικός γύρισε πίσω στο πρυμναίο κατάστρωμα. Καθώς πήγαινε, το πλήρωμα και οι επιβάτες του φώναζαν: «Μετριοπαθή! Ρεφορμιστή! Ψευτοπροοδευτικέ! Τσιράκι του καπετάνιου
Όμως, παρ’ όλα αυτά, έκαναν όπως αυτός τους είπε. Μαζεύτηκαν μπροστά από το πρυμναίο κατάστρωμα φωνάζοντας βρισιές προς τους αξιωματικούς και ζητώντας τα δικαιώματά τους. «Θέλω υψηλότερο μισθό και καλύτερες συνθήκες εργασίας», φώναξε ο ρωμαλέος θαλασσοπόρος. «Ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες», φώναξε η γυναίκα επιβάτης. «Θέλω να λαμβάνω τις διαταγές μου στα ισπανικά», κραύγασε ο μεξικάνος ναύτης. «Θέλω το δικαίωμα να παίζω ζάρια», φώναξε ο ινδιάνος ναύτης. «Δεν θέλω να με λένε πούστη», φώναξε ο λοστρόμος. «Όχι άλλες κλοτσιές στον σκύλο», φώναξε η φιλόζωη. «Επανάσταση τώρα», φώναξε ο καθηγητής.
Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί μαζεύονται και συσκέπτονται για μερικά λεπτά, κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλο, γνέφοντας καταφατικά και γελώντας. Τότε ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και με μια σπουδαία προσποίηση καλοσύνης, ανακοίνωσε ότι:
– Ο μισθός του ρωμαλέου ναυτικού θα ανέβει στα έξι σελίνια το μήνα.
– Ο μισθός του μεξικανού ναυτικού θα ανέλθει στα δύο τρίτα του μισθού των άγγλων.
– Η διαταγή για δέσιμο του πανιού της πλώρης θα δίνεται στα ισπανικά.
– Οι γυναίκες επιβάτες θα πάρουν άλλη μια κουβέρτα.
– Ο ινδιάνος ναύτης θα έχει το δικαίωμα να στήνει ένα παιχνίδι ζάρια τα σαββατόβραδα.
– Ο λοστρόμος δε θα αποκαλείται πούστης όσο κρατά την πεολειχία αυστηρά ιδιωτική.
– Και το σκυλί δεν θα τρώει κλωτσιές εκτός αν κάνει κάποια αταξία, όπως το να κλέψει φαγητό από το μαγειρείο.
Οι επιβάτες και το πλήρωμα γιόρτασαν αυτές τις παραχωρήσεις σαν μεγάλη νίκη, αλλά το επόμενο πρωί αισθάνονταν πάλι δυσαρεστημένοι.
«Έξι σελίνια το μήνα είναι πενταροδεκάρες και ακόμα παγώνουν τα δάκτυλά μου όταν δένω το πανί της πλώρης», γκρίνιαξε ο ρωμαλέος ναυτικός.
«Ακόμα δεν παίρνω τον ίδιο μισθό με τους άγγλους ή αρκετά τρόφιμα γι’ αυτό το κλίμα», είπε ο μεξικανός ναύτης.
«Εμείς οι γυναίκες δεν έχουμε ακόμα αρκετές κουβέρτες, που να μας κρατάν ζεστές», είπε η γυναίκα επιβάτης. Οι υπόλοιποι εξέφρασαν παρόμοια παράπονα και ο καθηγητής τους παρότρυνε.
Όταν τελείωσαν, ο μικρός καμαρότος μίλησε αυτή τη φορά αρκετά δυνατά ώστε οι υπόλοιποι να μην μπορούν εύκολα να τον αγνοήσουν: «Είναι πραγματικά τρομερό που το σκυλί τρώει κλωτσιές επειδή κλέβει ένα κομμάτι ψωμί από το μαγειρείο, και ότι η γυναίκες δεν έχουν ίσο αριθμό κουβερτών και ότι παγώνουν τα δάχτυλα του ναύτη και δεν βλέπω τον λόγο ο λοστρόμος να μη παίρνει πίπες αν το θέλει. Αλλά κοιτάτε πόσο χοντρά έχουν γίνει τα παγόβουνα και πόσο ο άνεμος φυσάει όλο και πιο άγρια. Πρέπει να γυρίσουμε το πλοίο προς τον νότο γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια θα ναυαγήσουμε και θα πνιγούμε».
«Ω!, ναι», είπε ο λοστρόμος. «Είναι τόσο απαίσιο να συνεχίζουμε να πηγαίνουμε βόρεια, αλλά γιατί πρέπει εγώ να παίρνω πίπες κρυφά; Γιατί πρέπει να αποκαλούμαι πούστης; Δεν είμαι εγώ καλός όπως οι άλλοι
«Το να πλέουμε βόρεια είναι τρομερό», είπε η γυναίκα επιβάτης. «Αλλά δεν βλέπεις; Γι’ αυτό ακριβώς οι γυναίκες χρειάζονται περισσότερες κουβέρτες για να μένουν ζεστές. Απαιτώ ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες τώρα».
«Είναι αλήθεια», είπε ο καθηγητής, «ότι το να πλέουμε προς τα βόρεια επιφέρει μεγάλες κακουχίες σε όλους μας. Αλλά το να αλλάξουμε πορεία προς το νότο είναι ουτοπικό. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το ρολόι. Πρέπει να βρούμε έναν ώριμο τρόπο για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση».
«Κοιτάτε» είπε ο μικρός καμαρότος. «Αν αφήσουμε αυτούς τους τέσσερις παράφρονες στο κατάστρωμα την πρύμνης να έχουν τη δική τους πορεία θα πνιγούμε όλοι. Αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να απομακρύνουμε το πλοίο από τον κίνδυνο, τότε μπορούμε να ανησυχούμε για τις εργατικές συνθήκες, της κουβέρτες για τις γυναίκες, και το δικαίωμα στην πεολειξία. Αλλά πρώτα πρέπει να στρίψουμε προς τα πίσω το σκάφος. Αν κάποιοι από εμάς μαζευτούν, φτιάξουν ένα σχέδιο και δείξουν λίγο θάρρος, μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν χρειάζονται πολλοί από εμάς, έξι με οχτώ φτάνουν. Μπορούμε να καταλάβουμε την πρύμνη, να πετάξουμε αυτούς τους τρελούς έξω από το πλοίο, και να πάμε προς το νότο».
Ο καθηγητής σήκωσε τη μύτη του και είπε αυστηρά: «Δεν πιστεύω στην βία. Είναι ανήθικο».
«Είναι αήθης η χρήση βίας πάντα», είπε ο λοστρόμος.
«Με τρομάζει η βία», είπε η γυναίκα επιβάτης.
Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί έβλεπαν και άκουγαν όλη αυτή την ώρα. Με ένα σήμα από τον καπετάνιο ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε κάτω στο κυρίως κατάστρωμα. Μπήκε ανάμεσα στους επιβάτες και στο πλήρωμα, λέγοντάς τους ότι ακόμα υπάρχουν πολλά προβλήματα στο πλοίο.
«Έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο», είπε. «Αλλά, απομένουν ακόμα πολλά για να γίνουν. Οι συνθήκες εργασίας για τον ναύτη είναι ακόμα σκληρές, ο μεξικάνος δεν παίρνει ακόμα τα ίδια λεφτά με τον άγγλο, οι γυναίκες δεν έχουν ακόμα τις ίδιες κουβέρτες με τους άντρες, το παιχνίδι με ζάρια του ινδιάνου τα σαββατόβραδα είναι πενιχρή αποζημίωση για την χαμένη γη του, είναι άδικο για τον λοστρόμο να παίρνει πίπες στα κρυφά και ο σκύλος ακόμα να τρώει κλωτσιές πότε -πότε. Νομίζω ότι ο καπετάνιος χρειάζεται ακόμα ένα σκούντημα. Θα βοηθούσε αν όλοι εσείς πραγματοποιούσατε ακόμα μια διαμαρτυρία εφ’ όσον αυτή παραμένει μη βίαιη».
Καθώς ο τρίτος αξιωματικός πήγαινε πίσω στην πρύμνη, οι επιβάτες και το πλήρωμα του πλοίου τον έβριζαν αλλά μολαταύτα έκαναν αυτό που τους είπε και μαζεύτηκαν μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα για ακόμα μια διαμαρτυρία. Φώναζαν με στόμφο και ενθουσιασμό κραδαίνοντας τη γροθιά τους και ακόμα πέταξαν ένα κλούβιο αυγό στον καπετάνιο (ο οποίος το απέφυγε με έναν επιδέξιο ελιγμό).
Αφού άκουσαν τα παράπονά τους, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί, μαζεύτηκαν για μια κουβέντα κατά την οποία έκλειναν το μάτι ο ένας στον άλλο και γελούσαν πονηρά. Μετά ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και ανακοίνωσε ότι:
– Ο ρωμαλέος ναύτης θα πάρει γάντια για να κρατά τα δάκτυλά του ζεστά.
– Ο μεξικανός ναύτης θα παίρνει μισθό ίσο με τα τρία τέταρτα του άγγλου ναυτικού.
– Οι γυναίκες θα πάρουν μια ακόμα κουβέρτα.
– Ο ινδιάνος ναύτης θα μπορεί να στήνει το παιχνίδι του και το Σάββατο και την Κυριακή το βράδυ.
– Ο λοστρόμος θα μπορεί να παίρνει πίπες δημοσίως αφού νυχτώσει
– Και κανείς δε θα κλωτσά τον σκύλο χωρίς ειδική εντολή από τον καπετάνιο.
Οι επιβάτες και το πλήρωμα έμειναν εκστασιασμένοι από αυτή τη μεγάλη επαναστατική νίκη, αλλά το επόμενο πρωί πάλι αισθάνονταν δυσαρεστημένοι και άρχισαν να γκρινιάζουν για τις ίδιες παλιές κακουχίες.
Ο μικρός καμαρότος αυτή τη φορά άρχισε να οργίζεται:
«Βρε ηλίθιοι», φώναξε, «δεν βλέπετε τι κάνουν ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί; Σας κρατούν απασχολημένους με τα ασήμαντα παράπονά σας για κουβέρτες, μισθούς, και κλωτσιές στο σκύλο ώστε να μη σκέφτεστε τι πραγματικά πάει στραβά σε αυτό το πλοίο, το ότι δηλαδή πάει όλο και περισσότερο προς τα βόρεια και όλοι θα πνιγούμε. Αν κάποιοι από εσάς έρθετε στα συγκαλά σας, μαζευτούμε και καταλάβουμε το πρυμναίο κατάστρωμα, θα μπορούσαμε να στρέψουμε αυτό το πλοίο και να σώσουμε τις ζωές μας. Αλλά το μόνο που κάνετε είναι να κλαψουρίζετε για τόσο μικρά θέματα όπως οι συνθήκες εργασίας, παιχνίδια με ζάρια και το δικαίωμα να παίρνει κανείς πίπες».
Οι επιβάτες και το πλήρωμα εξαγριώθηκαν.
«Μικρό!!» φώναξε ο Μεξικανός. «Θεωρείς λογικό το να παίρνω μόνο τα τρία τέταρτα του μισθού του άγγλουΕίναι αυτό μικρό πράγμα
«Πώς μπορείς να λες το παράπονό μου ασήμαντο!!» φώναξε ο λοστρόμος. «Δεν ξέρεις πόσο υποτιμητικό είναι να σε φωνάζουν πούστη
«Το να κλωτσάς ένα σκύλο δεν είναι μικρό θέμα», φώναξε η φιλόζωη. «Είναι άκαρδο, αισχρό και κτηνώδες».
«Εντάξει τότε», απάντησε ο μικρός καμαρότος, «τα θέματα αυτά δεν είναι μικρά και ασήμαντα. το να κλωτσάς είναι αισχρό και κτηνώδες και υποτιμητικό να σε αποκαλούν πούστη. Αλλά σε σχέση με το πραγματικό μας πρόβλημα, σε σχέση με το ότι το πλοίο πηγαίνει ακόμα βόρεια, τα παράπονά σας είναι μικρά και επουσιώδη. Επειδή, αν δεν γυρίσουμε αυτό το πλοίο σύντομα, θα πνιγούμε όλοι».
«Φασίστα», είπε ο καθηγητής.
«Αντεπαναστάτη», είπε η γυναίκα επιβάτης.
Κι όλοι οι επιβάτες και το πλήρωμα μπαίνουν στην κουβέντα ο ένας μετά τον άλλο αποκαλώντας τον μικρό καμαρότο φασίστα και αντεπαναστάτη. Τον έσπρωξαν μακριά και συνέχισαν να γκρινιάζουν για μισθούς, κουβέρτες για τις γυναίκες, για το δικαίωμα στην πεολειχία και για τη συμπεριφορά στο σκύλο.
Το πλοίο συνέχισε να πλέει βόρεια και μετά από λίγο συντρίφτηκε ανάμεσα σε δύο παγόβουνα και πνίγηκαν όλοι.



*πεολειξία (& πεολειχία)

η σεξουαλική πρακτική του ερεθισμού του πέους με το στόμα, ιδίως με τα χείλη και τη γλώσσα, με σκοπό τη διέγερση και την πρόκληση ερωτικής ηδονής, ο στοματικός έρωτας με σκοπό την ηδονή του άνδρα.
 Οι παρατηρήσεις μας είναι οι πρώτες που δείχνουν ότι συμβαίνει συστηματική πεολειχία σε ενήλικα ζώα πλην των ανθρώπων» γράφει η ερευνητική ομάδα. (Εφημερίδα Το Βήμα, 2/4/2013)
(To κείμενο αυτό γράφτηκε το 1999 μέσα στην φυλακή από τον Ted Kaczynski γνωστότερο ως UNABOMBER και δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φύλλο 9, Δεκέμβριος 2002)
via





   Άνθρωποι άδειοι, ψυχροί σαν να μην έχουν καρδιά.

   Μονάχα η εικόνα, όσο ψεύτικη και να είναι, μετράει στον κόσμο που έχουν πλάσει.

   Είναι σημαντικό για αυτούς να φαίνεται πως έχουν χρήματα και κοινωνική καταξίωση, ώστε το περιτύλιγμα τους να λάμπει και ας είναι άδειο το περιεχόμενο.

   Αρνούμαι να είμαι ένας από αυτούς.

  Αρνούμαι να περάσω την ζωή μου δίχως αληθινά συναισθήματα, χωρίς να ανατριχιάζει το κορμί μου από τον παλμό της ζωής, από την ουσία της υπόστασης μου.. Την αληθινή αγάπη, τον αλληλοσεβασμό, την αγαλλίαση της ψυχής.. Το ανώτερο ανθρώπινο κάλλος!

Χρειάζομαι αγάπη… για να αναπνέω.

Σεβασμό… για να τραφώ.

Συμπόνια…για να ξεδιψάω.

Αγκαλιά… για να σκεπαστώ.

Ειλικρίνεια… για να ζεσταθώ.

Ουσιαστική επικοινωνία…για να υπάρχω.

Πίσω από τα ρούχα, τις μάσκες, τα συχνά χρεωμένα σπίτια και τα δανεικά αμάξια, αν υποβόσκει κενό στην ψυχή, θα περάσει ολάκερη η ζωή αστραπιαία, στημένη σε μια πλάνη.

Ξύπνα άνθρωπε!

Δεν είναι η ύλη που θα ταΐσει το πνεύμα σου. Κάνει απλά το πέρασμα σου από την ζωή λίγο πιο εύκολο. Αν είσαι τυχερός ή άξιος επί αυτού, αποτελεί ευτύχημα, όμως δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό, ούτε μέσο προβολής.

Δεν είναι τα ψεύτικα λόγια που σκορπάς και καταλήγεις να πιστεύεις, που θα ζεστάνουν την καρδιά σου.

Δεν είναι οι σκιές που έχουν απομείνει από τους ανθρώπους αυτούς που σε περιτριγυρίζουν και ζουν για την ύλη, ικανές να αγγίξουν την ψυχή σου.

Γιατί θα έρθει η ώρα, όπως σε κάθε ζωντανό ων, στον κόσμο αυτόν, που θα φύγεις από την διάσταση αυτή. Αν δεν βρεις την ουσία, θα νιώσεις φόβο, ρίγη από το ψύχος της μοναξιάς και του κενού. Θα στέκεις έντρομος, μονάχος μπροστά στο άγνωστο για εσένα μεγάλειο της ψύχης που δεν τόλμησες ποτέ σου να κοιτάξεις κατάματα. Και εκείνη θα σε κοιτάζει προκαλώντας σε να την ανακαλύψεις.. Θα θέλεις όσο τίποτα άλλο να την γνωρίσεις, να γίνεις ένα με αυτήν, διότι τότε θα καταλάβεις πως είναι η μόνη οδός προς την ευτυχία, την αλήθεια και το φως..αλλά ίσως είναι αργά.

Μην αφήνεις την ζωή σου να κυλά περιμένοντας να βρεις τον χρόνο, την διάθεση, την κατάλληλη στιγμή ώστε να φέρεις την αλλαγή που νιώθεις πως πρέπει να επέλθει στην ζωή σου. Η κατάλληλη η ώρα, είναι πάντα το τώρα, για την απόφαση και για το πρώτο βήμα.

«Μια αστραπή η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε». Να αγαπήσουμε πραγματικά, να αλλάξουμε, να ανθίσουμε, να γίνουμε όλα όσα μπορούμε και ίσως όσα κάποτε δειλά ονειρευτήκαμε. Να γίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, όντα αγάπης.




via





  Στην προσπάθειά μας να φέρουμε τις πράξεις μας πιο κοντά σε όσα πραγματικά έχουν σημασία για μας, μπορούμε να ενισχύσουμε την πειθαρχία και τη δύναμη της θέλησής μας, αλλά δυστυχώς – όπως οι περισσότεροι από εμάς έχουν μάθει με τον δύσκολο τρόπο – κάτι τέτοιο σπάνια οδηγεί στα καλύτερα αποτελέσματα.

  Μπορεί να πηγαίνετε με το ζόρι στο γυμναστήριο, πόσο συχνά όμως κάτι τέτοιο οδηγεί σε μια καλή προπόνηση ή στο να αγαπήσετε μια σειρά ασκήσεων; Ή πάλι μπορεί να τηλεφωνείτε στους συγγενείς σας από υποχρέωση, αλλά πόσο συχνά κάνετε μια ουσιαστική συζήτηση μαζί τους;

Όταν ξεκινάμε κάτι με αυτό τον τρόπο – υποκινούμενοι από ένα επικριτικό δάχτυλο και όχι μια πρόθυμη καρδιά – μπλέκουμε σε μια αέναη ταλάντωση ανάμεσα στις καλές προθέσεις και στη λιγότερο αποτελεσματική εκτέλεση, ακόμα και όταν οι τελικοί στόχοι – βελτίωση υγείας, καλύτερες σχέσεις με την οικογένεια – θεωρητικά συνδέονται με τις αξίες μας.

Δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, ο Πλάτωνας συνέλαβε αυτή την εσωτερική πάλη χρησιμοποιώντας την αλληγορία ενός άρματος που το σέρνουν δύο πολύ διαφορετικά άλογα. Το ένα άλογο είναι το πάθος (οι εσωτερικές μας παρορμήσεις και πόθοι) και το άλλο η διάνοια (ο λογικός, ηθικός μας νους).




Με άλλα λόγια, ο Πλάτωνας κατανόησε ότι βρισκόμαστε διαρκώς ανάμεσα σε δύο αντίθετες κατευθύνσεις: αυτό που θέλουμε να κάνουμε και αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε. Η δική μας δουλειά, ως ηνίοχοι του άρματος, είναι να τιθασέψουμε και να κατευθύνουμε και τα δύο άλογα εκεί που θέλουμε να πάμε.

Όπως αποδείχθηκε, ο Πλάτωνας δεν είχε άδικο. Οι σύγχρονες τεχνικές νευροαπεικόνισης δείχνουν ότι κάθε φορά που το παρορμητικό σύστημα του εγκεφάλου μας (πάθος) συγκρούεται με τους λογικούς μακροπρόθεσμους στόχους μας (διάνοια), ο εγκέφαλός μας προσπαθεί – στην κυριολεξία – να τραβήξει τα χαλινάρια.

Ας υποθέσουμε ότι προσπαθείτε να τρώτε πιο υγιεινά. Βρίσκεστε σε ένα εστιατόριο και η ματιά σας πέφτει σε μια λαχταριστή μους σοκολάτα στη βιτρίνα με τα επιδόρπια. Αυτό πυροδοτεί κάποια δραστηριότητα στον επικλινή πυρήνα, μια περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με την απόλαυση. Ένας θεός ξέρει πόσο πολύ λαχταράτε αυτή τη μους σοκολάτα.

Αλλά όχι, υπενθυμίζετε στον εαυτό σας. Δεν μπορείτε να τη φάτε. Ενώ συγκεντρώνετε τη δύναμή σας για να αρνηθείτε το επιδόρπιο, παίρνει τα ηνία η κάτω μετωπιαία έλικα, μια περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τον αυτοέλεγχο. Με ενεργοποιημένες τις δύο αυτές περιοχές, ο εγκέφαλός μας παλεύει κυριολεκτικά με τον εαυτό του όσο εμείς προσπαθούμε να αποφασίσουμε αν θα ορμήσουμε ή θα κρατηθούμε.




Τα πράγματα όμως περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, αφού τα κατώτερα ένστικτά μας έχουν το προβάδισμα. Και πάλι σύμφωνα με τη νευροαπεικόνιση του εγκεφάλου, όταν είμαστε αντιμέτωποι με μια απλή επιλογή, επεξεργαζόμαστε βασικά χαρακτηριστικά, όπως π.χ. η γεύση, κατά μέσο όρο 195 χιλιοστά του δευτερολέπτου νωρίτερα από ό,τι επεξεργαζόμαστε τα θέματα υγείας.

Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλός μας μας παροτρύνει να κάνουμε συγκεκριμένες επιλογές πολύ προτού καν εμφανιστεί στο προσκήνιο η δύναμη της θέλησης. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί σε μια έρευνα το 74% των ανθρώπων δήλωσε ότι θα διάλεγε φρούτα και όχι σοκολάτα «κάποια στιγμή στο μέλλον», αλλά όταν έβαλαν μπροστά τους φρούτα και σοκολάτα, το 70% άρπαξε τη σοκολάτα.


Απόσπασμα από το βιβλίο 
της Susan David
 «Συναισθηματική Ευελιξία»
 από τις εκδόσεις Πεδίο.
via




  Προσπαθώ να κάνω φίλους στην πραγματική ζωή,  εφαρμόζοντας τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιώ για να κάνω φίλους στο Facebook.
Περπατώντας στο δρόμο λέω στους περαστικούς τι έφαγα, πώς νιώθω εκείνη τη στιγμή, τι έκανα το προηγούμενο βράδυ, τι θα κάνω αργότερα και με ποιον.
Τους δείχνω φωτογραφίες της οικογένειας μου, του σκύλου μου και του κήπου μου, να συμμαζεύω το γκαράζ, να ποτίζω το γκαζόν, να στέκομαι μπροστά σε όμορφα τοπία, να οδηγώ  στην πόλη, να γευματίζω, και γενικά να κάνω ό, τι κάνει καθημερινά κάθε φυσιολογικός άνθρωπος .
Επιπλέον παρακολουθώ  τις συνομιλίες τους, τους δείχνω με τον αντίχειρα μου την αποδοχή μου και τους λέω ότι μου αρέσουν.
Και πράγματι λειτουργεί όπως στο Facebook.



Η ζωή στο Facebook και η πραγματικότητα μπορεί να έχουν πάρα πολύ μεγάλες διαφορές και συχνά αυτό το καταλαβαίνουμε με τον άσχημο τρόπο.
Δείτε μερικές φωτογραφίες:
fbVSlife2
fbVSlife4fbVSlife6fbVSlife7fbVSlife8fbVSlife9fbVSlife10
fbVSlife5
fbVSlife1

fbVSlife3


Έχω ήδη τέσσερις φίλους που με ακολουθούν:
  • δύο αστυνομικούς,
  • έναν ανακριτή
  • και ένα ψυχίατρο
_______________________
 via





     Οι άνθρωποι πιστεύουν τόσα ψέματα που ακόμη και το πιο ασήμαντο γίνεται ένας μεγάλος δαίμονας που μας καταστρέφει τη ζωή. Συνήθως, αυτός ο δαίμονας προέρχεται από μια αντίληψη, ιδίως από μια αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας. «Είμαι ένας αποτυχημένος. Κοίτα τι μου συνέβη όταν ήμουν εννιά ετών. Κοίτα τι έπαθα χθες το βράδυ!» Ό,τι και αν συνέβη στο παρελθόν, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν υφίσταται στο παρόν. Μπορεί να βιώσατε τις πιο τραυματικές εμπειρίες, τώρα όμως ζείτε στο παρόν, και η μόνη αλήθεια που υπάρχει είναι το παρόν. Ό,τι και αν συνέβη στην εικονική πραγματικότητα του παρελθόντος, ό,τι και αν συνέβη στο σώμα μας, έχει επουλωθεί προ πολλού. Εντούτοις, ο νους μπορεί να μας κάνει να υποφέρουμε και να ζούμε με ενοχές και ντροπή για πολλά χρόνια.

Ζούμε τη ζωή κουβαλώντας το φορτίο του παρελθόντος μας. Και αυτό το φορτίο είναι λες και κουβαλάμε ένα βαρύ πτώμα. Για κάποιους, το φορτίο δεν είναι βαρύ. Ωστόσο, για την πλειονότητα των ανθρώπων, αυτό το πτώμα είναι ασήκωτο. Και δεν είναι απλώς πολύ βαρύ, αλλά και ιδιαίτερα δύσοσμο. Πολλοί από εμάς μοιραζόμαστε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα το πτώμα που κουβαλάμε. Με την ανεξίτηλη μνήμη μας, ξαναζούμε τις εμπειρίες μας συνεχώς, επιτρέποντάς τους να χρωματίσουν το παρόν μας. Όποτε ανακαλούμε αυτές τις εμπειρίες, τιμωρούμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας, ξανά και ξανά και ξανά.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο στη γη που τιμωρεί τον εαυτό του και τους γύρω του χίλιες φορές για το ίδιο λάθος. Πώς μπορούμε να μιλάμε για αδικίες στον κόσμο όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη στον κόσμο που στροβιλίζεται μέσα στο κεφάλι μας; Στο σύμπαν υπάρχει απόλυτη δικαιοσύνη – αληθινή δικαιοσύνη, όχι η διαστρεβλωμένη δικαιοσύνη που έχουμε δημιουργήσει εμείς ως καλλιτέχνες. Η αληθινή δικαιοσύνη είναι η αντιμετώπιση αυτού που αποκαλώ δράση-αντίδραση. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν συνέπειες για τα πάντα. Κάθε πράξη προκαλεί μια αντίδραση. Αληθινή δικαιοσύνη είναι να πληρώνουμε μία φορά για κάθε λάθος που κάνουμε. Αλλά πόσες φορές πληρώνουμε για ένα λάθος μας; Προφανώς δεν υπάρχει δικαιοσύνη.


Η Πέμπτη Συμφωνία
Don Miguel Ruiz & Don Jose Ruiz
via

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.