Top News



 Ὅση δόξα δὲν μπόρεσε νὰ δρέψει στὴν πολυτάραχη ζωή του ὁ βασιλιᾶς τοῦ Πόντου καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀρμενίας Μιθριδάτης ΣΤ΄ (ποὺ βασίλεψε ἀπὸ τὸ 120 μέχρι τὸ 63 π.Χ., δηλ. 57 ὁλόκληρα χρόνια !) τὴν ἀπολαμβάνει μαζεμένη στὶς μέρες μας, καὶ μάλιστα σὲ ὑπερπολλαπλάσιο βαθμὸ τοῦ ἀναμενομένου, τέτοιον ποὺ οὔτε καὶ ὁ ἴδιος στὰ καλύτερα ὄνειρά του δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ φανταστεῖ – μιὰ παράδοξη, μεταμοντέρνου τύπου δόξα – 21 ὁλόκληρους αἰῶνες μετὰ τὸν (προγραμματισμένο ἀπὸ τὸν ἴδιο) θάνατό του.





 Ὁ καλός μας ὁ Μιθριδάτης λοιπόν, ἐξ αἰτίας τοῦ μεγάλου φόβου του μήπως τὸν δηλητηριάσουν, χορηγοῦσε στὸν ἐαυτό του βαθμιαία αὐξανόμενες, μὴ θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου, ὥστε νὰ ἀναπτύξει τελικὰ ἀνοσία ἔναντι τοῦ δηλητηρίου. Ἔξυπνη ὁμολογουμένως ἰδέα πού, στέφθηκε μὲ εἐπιτυχία (ἀπὸ αὐτὲς τὶς έπιτυχίες τοῦ αἰῶνος τούτου, ποὺ δὲν ξέρεις ἄν πρέπει νὰ γελάσεις μὲ αὐὲς ἢ νὰ κλάψεις ἢ καὶ τὰ δυὸ μαζὶ …). Ἡ «τεχνικὴ» αὐτή, νὰ συνηθίζεις τὸν ἐαυτό σου στὰ ( κυριολεκτικὰ ἢ μεταφορικὰ ) δηλητήρια, ὁ μιθριδατισμός, ὅπως ὀνομάστηκε, ἔχει τὴν τιμητική της στὴν ἐποχή μας, στὴν ὁποία ἐν τέλει « ὅλα εἶναι μιὰ συνήθεια βρὲ ἀδελφέ, γι’ αὐτό, χαλάρωσε »

  Μιὰ συνήθεια εἶναι λοιπόν, τὰ πάντα.

  



 Μιὰ συνήθεια εἶναι ἡ ἐκπτώχευσή σου, μιὰ συνήθεια ὁ ἐξανδραποδισμός σου, μιὰ συνήθεια ὁ ἐξευτελισμός σου,
μιὰ ἀτέλειωτη συνήθεια ἡ ταπείνωσή σου.

 Μιὰ συνήθεια εἶναι ὅταν, ἀκούγοντας τὴν λέξη «Ἑλλάδα » ξύνεις τὸ κεφάλι σου λέγοντας « μωρέ, κάτι μοῦ θυμίζει αὐτὴ ἡ λέξη, κάτι μοῦ θυμίζει».

 Μιὰ συνήθεια εἶναι νὰ ἑλκύεσαι άπὸ γητευτὲς καὶ (λαο)πλάνους.

 Μιὰ συνήθεια εἶναι νὰ κραυγάζεις στὰ γήπεδα τὴν μοναξιά σου.

 Μιὰ συνήθεια εἶναι νὰ .ἔχεις κάνει τὸ στομάχι σου σκουπιδοφάγο καὶ νὰ ἐκπλήσσεσαι μετὰ μὲ τὶς συνέπειες τῆς σκουπιδοφαγίας σου.

 Μιὰ συνήθεια εἶναι νὰ δηλητηριάζονται οἱ συνειδήσεις ἀπὸ τὶς εἰδήσεις σὲ σημεῖο ποὺ νὰ μαντεύεις, πάντα μὲ ἐπιτυχία τὸ περιεχόμενό τους προτοῦ κὰν αὐτὲς ἐκφωνηθοῦν καὶ ἁπλῶς σοῦ λείπει ἀκόμα νὰ βρεῖς πόση (τηλε) κατευθυνόμενη κατάθλιψη μπορεῖς νὰ κουβαλήσεις προτοῦ καβαλήσεις τὸ καλάμι τῆς παράνοιας. Ἀλλά, ἡ πιὸ μεγάλη, ἡ πιὸ ἀφόρητη συνήθεια εἶναι, νὰ ἔχεις πάρει διαζύγιο ἀπ’ τὴν ἀλήθεια.





 «Μά, θὰ ἀντιτείνεις, ὅσο καὶ νὰ ἔχεις συνηθίσει σ’ ὅλα αὐτὰ καὶ σ’ ένα σωρὸ ἄλλα, κάποια στιγμή, μπροστὰ στὴν ἄμεση ἀπειλὴ κατὰ τῆς ἴδιας σου τῆς ὕπαρξης, θὰ ξυπνήσεις, θὰ ἀντιδράσεις, θὰ (ἐξ)εγερθεῖς, θὰ μεταμορφωθεῖς ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ, ἀλλιῶς… πάπαλα !
Τὸ ἴδιο τὸ ἔνστικτό σου θὰ σὲ ὁδηγήσει στὴν κατάλληλη κίνηση. «Ὁπότε» συνεχίζω ἐγώ τὴν σκέψη σου, ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, ἄς συνεχίσεις νὰ πορεύεσαι μὲ ἀτάραχη μακαριότητα τὸν δρόμο ποὺ ἔμαθες καλά, τὴν Ὁδὸ Ἀδιεξόδου, ἄς συνεχίσεις νὰ αὐτοϋπνωτίζεσαι, ἄς συνεχίσεις νὰ συνηθίζεις καὶ νὰ ἐθίζεσαι σὲ κάθε δηλητήριο (κατηγορώντας μάλιστα παράλληλα καὶ ὅσους θέλουν, ἔστω καὶ καθυστερημένα, νὰ ἀντιδράσουν σ’ αὐτὸ) καὶ ἄν καὶ ὅποτε προκύψει τὸ κρίσιμο, τὸ ἀποφασιστικὸ πρόβλημα, ἐκεῖνο ποὺ θὰ φέρει τὰ «πάνω κάτω», ἔ, τότε πιά, θὰ κάνεις, πλήρης ἀποφασιστικότητας, τὴν ἐπιτυχὴ (ἐπ) ανάστασή σου».





 Ναί, θεωρητικά, θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ἔτσι. Πάντως, θὰ πρέπει «γιὰ τὴν Ἱστορία, ποὺ λένε» νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι, σὲ μιὰ εἰρωνεία τῆς ἴδιας του τῆς τεχνικῆς, ὅταν ὁ ἥρωάς μας Μιθριδάτης, συνειδητοποιώντας ὅτι εἶναι στριμωγμένος ἀπὸ παντοῦ, θέλησε νὰ δηλητηριαστεῖ, δὲν μπόρεσε ! Τὸ δηλητήριο εἶχε γίνει πλέον ἡ δεύτερη φύση του.

 Δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ ξεχωρίσει ἡ υγεία ἀπὸ τὴν τοξικότητα…


Τοῦ Ἀνδρέα Μοράτου





via


 Ο καθένας συναντάει τον άλλον και πίσω από τον άλλο τον ίδιο του τον εαυτό.


 Όσο κι αν αγαπήσουμε κάποιον κι όσο κι αν αυτός μπορέσει να ανταποδώσει τα αισθήματά μας, η πιθανότητα να τον χάσουμε πάντα υπάρχει.

 Πρέπει να είμαστε μόνοι, να νιώσουμε τη μοναξιά για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει η παρουσία του άλλου.


 Η επιθυμία μας έχει να κάνει κυρίως με τη φαντασία μας. Για να μπορέσουμε να δεχτούμε την απουσία, πρέπει να εσωτερικεύσουμε τον άλλο.

 Αυτό που ψάχνουμε να βρούμε στον άλλον έχει τις καταβολές του βαθιά μέσα μας. Δεν υπάρχει άλλη εμπειρία που να μας φέρνει σ’ επαφή με το ασυνείδητο όσο ο έρωτας. Μόνο με αυτόν μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να έρθουμε αντιμέτωποι με τη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Πρόκειται όμως για κάτι επώδυνο.

 Το άτομο κρίνεται από τον τρόπο που χρησιμοποιεί τη δύναμή του, όχι από το αν έχει ή δεν έχει δύναμη. Είναι αναγκαίο, επομένως να αγωνιστούμε για τον εαυτό μας και γι αυτό που θεωρούμε σωστό.

 Η απώλεια και η εγκατάλειψη μας καταδικάζουν στη μοναξιά.





 Δεν υπάρχει πιο τραγική εμπειρία από το να μας εγκαταλείψει το αγαπημένο μας πρόσωπο και οποιαδήποτε παρέμβαση για ανακούφιση και παρηγοριά είναι πολύ δύσκολη, γιατί δεν υπάρχουν επιχειρήματα ικανά να επιδράσουν στον πυρήνα της προσωπικότητας που έχει δεχτεί το πλήγμα.

 Το αίσθημα της μοναξιάς πηγάζει από την επίγνωση της ατομικότητάς μας.

 Ο κάθε άνθρωπος είναι μάρτυρας της ζωής του. Δε μπορεί παρά ο καθένας να είναι το αποτέλεσμα μιας απόλυτα προσωπικής και μοναδικής ιστορίας.

 Από το να αντιληφθούμε την εσωτερική μας κατάσταση ως το να την μεταδώσουμε υπάρχει τεράστια απόσταση. Ο λόγος προδίδει τη βαθύτερη σημασία αυτού που θέλουμε να εκφράσουμε.

 Ο προσωπικός πόνος έχει νόημα μόνο για εκείνον που τον βιώνει μέσα του κι όχι για εκείνον που απλώς τον πληροφορείται. Η ωρίμανσή μας εξαρτάται από το πόσο θα κατανοήσουμε ότι οι άλλοι δεν μπορούν να αγγίξουν τα όρια της ζωής μας, ούτε να τα ερμηνεύσουν.

 Ξέρουμε πως η προσωπικότητά μας αναπτύσσεται μόνο υπό την ώθηση αυτού που μας λείπει.

 Η ενηλικίωση συνδέεται και με την τεράστια επιθυμία να αποκτήσουμε αυτό που όταν ήμαστε παιδιά μάς ήταν απαγορευμένο. Θα έλεγα ότι, από μια άποψη, είμαστε τυχεροί που η διάσταση της παιδικότητας δεν εξαλείφεται εντελώς.

 Μπροστά το υπαρξιακό αδιέξοδο μόνο μία στάση υπάρχει: εκείνη που μας επιτρέπει να δημιουργούμε διαρκώς τη ζωή μας.

 Στην πραγματικότητα είμαστε ελεύθεροι μόνο όταν δεχτούμε την πιθανότητα να παραμείνουμε για πάντα ανικανοποίητοι.

 Ο καθένας έχει τη δική του προσωπική αντίληψη για τη ζωή, αλλά υπάρχουν κοινοί παρανομαστές που διαμορφώνουν ομοιότητες στις ανάγκες και στις απαιτήσεις. Δεν χωρά αμφιβολία πως η ζωή είναι γεμάτη από σχέσεις, από μια σταθερή αναμέτρηση με τον Άλλο, αποτελεί μια διαλεκτική με τον ψυχικό κόσμο της γυναίκας και του άνδρα.

 Όταν μια σχέση αποτυγχάνει και οδηγείται στην καταστροφή, ο άνθρωπος δύσκολα αποδέχεται τα σφάλματά του, αναγνωρίζει τα λάθη του, αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης του.

 Όταν μια σχέση στερεύει, είναι σωστό να αναθεωρηθούν τα πάντα. Η γυναίκα που αντιλαμβάνεται ότι ο δεσμός δεν παρέχει ικανοποίηση και ενέργεια, έρχεται αντιμέτωπη με μια σειρά από ερωτήματα και αμφιβολίες. Ενώ ο άντρας συνεχίζει ατάραχος τη ζωή του, η γυναίκα πανικοβάλλεται και σπεύδει να λύσει με απόλυτη προτεραιότητα τα προβλήματα της σχέσης.

 Η γυναίκα που βρίσκει το κουράγιο και τη δύναμη να ξεπεράσει τις δυσκολίες μεταμορφώνεται, γίνεται άλλος άνθρωπος.

 Καταστάσεις όπως η προδοσία κάνουν τους ανθρώπους να γεύονται το δράμα της απόρριψης και της περιφρόνησης. Είναι μια οδυνηρή εμπειρία που αποδιοργανώνει τη ζωή και συχνά εξωθεί σε επικίνδυνες αντιδράσεις.

 Η ταραχή και η αναστάτωση κατά την προδοσία οφείλεται στο γεγονός ότι εκ γενετής μαθαίνουμε να ζούμε σε συνάρτηση με το ενδιαφέρον του άλλου. Η ζωή έχει νόημα γιατί κάποιος άλλος μας σκέφτεται, κάτι που άμεσα συσχετίζεται με την επιβίωσή μας.

 Όλοι ξέρουμε ότι, για να επιβιώσουμε στον κόσμο που μας περιβάλει, η βοήθεια είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Αυτό που ίσως δεν υπολογίζουμε είναι ότι τη βοήθεια πρέπει να την κερδίσουμε με βασική προϋπόθεση το θάρρος.

 Οφείλουμε να επιδεικνύουμε το θάρρος μας πριν ξεκινήσουμε για το άγνωστο που αντιπροσωπεύει ο λαβύρινθος, πριν αρχίσουμε την προσπάθεια για τα μεγάλα επιτεύγματα. Καθώς δεν είναι δεδομένη η βοήθεια, το αληθινό θάρρος εκδηλώνεται όταν, τη μοιραία στιγμή που αποφασίζουμε να μπούμε «στο λαβύρινθο της ζωής» και να προχωρήσουμε άοπλοι μέσα στο δάσος, ενεργοποιούμε συγκεκριμένους ψυχολογικούς μηχανισμούς που μας δίνουν τη δύναμη να υπερβούμε τα εμπόδια.

 Κι όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή του ανθρώπου που έχει να αντιμετωπίσει κινδύνους και αντίξοες συνθήκες, η ουσιαστική βοήθεια μπορεί να προέλθει μόνον από ένα άτομο.




Αποσπάσματα από τα βιβλία του Aldo Carotenuto, «Έρως και Πάθος», «Αγάπη και προδοσία» και «Η ψυχή της γυναίκας» που αποτελούν εξαιρετικά αναγνώσματα, όπως όλα τα βιβλία του Ιταλού ψυχαναλυτή, καθώς επίσης τροφή για σκέψη και σίγουρα έχουν να προσφέρουν στο προσωπικό και ξεχωριστό ταξίδι του καθενός από εμάς προς την αυτογνωσία.

 via



 Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος κοιτάζει τον ποταμό που βρίσκεται μπροστά του κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων των Ρωμαίων εναντίον των Μακρομάνων. Έχει κατασκηνώσει κοντά στον Δούναβη, στον ποταμό Γρανούα. Εκεί, τα βράδια ανασυγκροτεί τους στοχασμούς του. Η εικόνα του ποταμού τον βοηθά να αναλογιστεί τη ζωή:

 «Ο χρόνος είναι ένα ποτάμι από γεγονότα και βίαιο ρεύμα. Μόλις κάποιο από αυτά φανεί, παρασύρεται, κι ένα άλλο έρχεται στη θέση του, που θα παρασυρθεί κι αυτό». 
Μάρκος Αυρήλιος



 Σε αυτόν τον κυκεώνα των γεγονότων που κατακλύζουν τη ζωή η σταθερότητα προκύπτει από το άτομο. Η ενασχόληση με τη φιλοσοφία θωρακίζει τον νου, προσφέροντας τη συνειδητότητα που χρειάζεται ώστε ο άνθρωπος να βγει αλώβητος από το στιγμιαίο ταξίδι της ζωής.

 «Ο χρόνος του ανθρώπινου βίου είναι μια στιγμή, η ουσία του σε ροή, η αίσθηση αμυδρή, η σύνθεση του σώματος φθαρτή, η ψυχή σβούρα, η τύχη ακατανόητη, η φήμη αδιόρατη. Με λίγα λόγια, όλα όσα ανήκουν στο σώμα είναι σαν ποτάμι, ενώ όσα ανήκουν στην ψυχή είναι όνειρο και καπνός, η ζωή είναι πόλεμος και διαμονή ξένου, η δε υστεροφημία λήθη. Τι μπορεί λοιπόν να μας καθοδηγήσει στον δρόμο;  Ένα μόνο πράγμα, η φιλοσοφία».
 Μάρκος Αυρήλιος




 Η φιλοσοφία δεν είναι θεωρία. Για τους Στωικούς η άσκηση είναι εκ των ων ουκ άνευ και περιλαμβάνει καθημερινό στοχασμό της παροδικότητας της ζωής. Το να παρατηρείς την αλλαγή οδηγεί στην παραδοχή του εφήμερου των όντων. Η μόνη πραγματικότητα είναι η αλλαγή. Ο χρόνος κυλάει όπως και η ζωή. Η συνειδητοποίηση της συντομίας της θα προσδώσει διάρκεια στο στιγμιαίο.

 «Να συλλογίζεσαι συχνά την ταχύτητα με την οποία παρασύρονται και εξαφανίζονται τα όντα και τα γεγονότα. Γιατί η ουσία είναι σαν ποτάμι σε διαρκή ροή και οι ενέργειες υποκύπτουν σε συνεχείς μεταβολές και τα αίτια σε χιλιάδες μετατροπές και σχεδόν τίποτε δεν μένει σταθερό ούτε το πιο κοντινό σε εμάς». 
Μάρκος Αυρήλιος

 Σε μια άλλη σκηνή το ποτάμι αλλάζει. Γίνεται χείμαρρος. Η ορμητικότητά του μπορεί να παρασύρει το άτομο. Ο Στωικός αυτοκράτορας δεν παύει να στοχάζεται.

 «Ένας χείμαρρος είναι η αιτία των πάντων. Παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του. […] Τότε τι κάνεις, άνθρωπέ μου; Κάνε τώρα αυτό που απαιτεί η φύση. Ξεκίνα, αν σου δίνεται η ευκαιρία, και μην κοιτάς τριγύρω, αν θα το μάθει κάποιος.»
Μάρκος Αυρήλιος

 Η ελπίδα προσβλέπει στο μέλλον. Η ζωή όμως είναι το παρόν. Ο Στωικός αιχμαλωτίζει τον χρόνο και τού δίνει διάρκεια ζώντας στο παρόν. Η ευδαιμονία είναι η ομαλή ροή της ζωής, η εύροια βίου. Το ποτάμι ρέει αρμονικά στη φύση. Και η ζωή βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τη Φύση ακολουθώντας τον Λόγο.


Καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Med High


 Είναι το θρησκευτικό συναίσθημα μια μεταφυσική πραγματικότητα σύνδεσης του ανθρώπινου νου με τον Θεό; Είναι απλώς μια γενετική προδιάθεση που βοηθά να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες και στους φόβους για το μέλλον; Κι αν υπάρχει μια τέτοια πραγματικότητα ποια είναι η φύση της; Πώς μεταβιβάζονται οι ελπίδες, οι επιθυμίες και τα συναισθήματα μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού; Ποιο είναι αυτό το μέσο (όπως π.χ. η τηλεπάθεια) που μπορεί να μας συνδέσει σε ένα μεταφυσικό επίπεδο;

Ένας πρωτοπόρος στη μελέτη του εγκεφάλου, ο Καναδός νευροεπιστήμονας Μάικλ Πέρσινγκερ πιστεύει ότι βρήκε το αόρατο μέσο που μας ενώνει όλους μεταξύ μας και με το σύμπαν. Τον μαγνητισμό.

Πριν από αρκετά χρόνια, πρώτος αυτός άρχισε να μελετά συστηματικά γιατί οι άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετικά εκκλησιαστικά δόγματα ή σε εντελώς διαφορετικές πολιτισμικές παραδόσεις βιώνουν με πανομοιότυπο τρόπο κάποιες υπερβατικές ή μυστικιστικές εμπειρίες.

Για να διερευνήσει αυτή την πραγματικά σκανδαλώδη σύμπτωση, ο Πέρσινγκερ χρησιμοποίησε μια συσκευή, ένα είδος κράνους, που δημιουργούσε ένα σχετικά ισχυρό αλλά ακίνδυνο μαγνητικό πεδίο γύρω από το κεφάλι των εθελοντών που το φορούσαν. Ο ίδιος, αν και δήλωνε άθεος, μόλις δοκίμασε στον εαυτό του το κράνος διαπίστωσε έκπληκτος ότι είχε, για πρώτη φορά στη ζωή του, μια υπερβατική εμπειρία: ένιωσε την παρουσία του Θεού!

Έτσι διαπίστωσε ότι οι περίεργες εκστατικές εμπειρίες και τα έντονα θρησκευτικά συναισθήματα προέκυπταν κατά κανόνα όταν η ηλεκτρομαγνητική διέγερση που προκαλούσε το κράνος εστιαζόταν στους κροταφικούς λοβούς του εθελοντή. Ηταν η πρώτη προσπάθεια εντοπισμού της κατοικίας του Θεού μέσα στους κροταφικούς λοβούς μας.


Σαφέστερες ενδείξεις ότι τα θρησκευτικά συναισθήματα και οι υπερβατικές εμπειρίες εξαρτώνται άμεσα από κάποιες δομές του εγκεφάλου μας έχουν συσσωρευτεί και από πολυάριθμες κλινικές νευρολογικές έρευνες. Πράγματι, από την αρχαιότητα ήταν γνωστό ότι οι εκδηλώσεις μιας εγκεφαλικής πάθησης, της επιληψίας, συνοδεύονται συχνότατα από μυστικιστικές κρίσεις και έντονες «πνευματικές» εμπειρίες του ασθενούς.


Το μαγνητικό πεδίο της Γης θα επιτρέψει την τηλεπάθεια σε παγκόσμια κλίμακα

«Ας υποθέσουμε ότι είχατε πρόσβαση στον εγκέφαλο κάθε ανθρώπου», ρωτά ο Δρ Μάικλ Πέρσινγκερ, «και είχαν πρόσβαση στον δικό σας;» Ο Δρ Πέρσινγκερ, είναι πεπεισμένος ότι αυτό όχι μόνο είναι δυνατό, αλλά θα είναι κάτι δεδομένο στο προσεχές μέλλον.

Γιατί; Πώς; Εν ολίγοις, η πρωτοποριακή του έρευνα για την τηλεπάθεια δείχνει μια ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του μαγνητικού πεδίου της Γης και του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Αν ο Δρ. Πέρσινγκερ έχει δίκιο, το μαγνητικό πεδίο της Γης αλληλεπιδρά συνεχώς με τον εγκέφαλό μας με τέτοιο τρόπο ώστε να επηρεάζει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές μας. Αυτή η διεπαφή, ωστόσο, φαίνεται να έχει ένα άλλο αποτέλεσμα: η έρευνα του φαίνεται να δείχνει ότι το γεωμαγνητικό πεδίο μπορεί να αποθηκεύσει και να μεταδώσει όλες τις πληροφορίες κάθε ανθρώπινου εγκεφάλου στην ιστορία. Και αν μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτήν την δεξαμενή δεδομένων, δεν θα υπάρχουν άλλα μυστικά.

Και πόσο πιθανό είναι να μπορούμε όχι μόνο να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας μέσα από το μαγνητικό πεδίο της Γης αλλά και με οντότητες πάνω και πέρα από την εξέλιξη του ανθρώπου που μπορεί να χρησιμοποιούν τον μαγνητισμό για να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους σε εμάς;

Δείτε ένα μικρό βίντεο από τη γνωστή σειρά Through the Wormhole όπου o ίδιος κάνει επίδειξη ενός πειράματος για την ύπαρξη της τηλεπάθειας.


 


  via

 

Μύθος: Η ύπνωση είναι μια αφύσικη ή μεταφυσική κατάσταση.

Αλήθεια : Η ύπνωση είναι μια φυσιολογική λειτουργία του ανθρώπινου ψυχισμού. Η δυνατότητα για ύπνωση υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο (αλλά και στα περισσότερα ζώα). Η ονειροπόληση, η φαντασία, η έκσταση, η μυσταγωγία, είναι οι απαρχές του γενικού φαινομένου της ύπνωσης.


Μύθος: Η ύπνωση έρχεται από εξωτερικούς παράγοντες.

ΑλήθειαΗ ύπνωση είναι μια εσωτερική δυνατότητα, που ενυπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο. Η ύπνωση δεν επιβάλλεται ούτε με μηχανικές συσκευές, ούτε με χημικές ουσίες, ούτε με υπερφυσικές δυνάμεις του υπνωτιστή ή όποιου άλλου. Η ιδέα του μεσαίωνα, ότι στην ύπνωση κάποιος «κάνει κάτι» σε κάποιον άλλον, είναι τελείως λάθος. Ο υπνωτιστής λειτουργεί περίπου όπως αυτός που ρωτάμε να μας δείξει τον δρόμο π.χ. για την Πάτρα. Θα μας εξηγήσει πώς να πάμε, αλλά θα πάμε μόνοι μας, δεν περιμένουμε με μαγικό τρόπο να μας τηλε-μεταφέρει στην Πάτρα, ούτε έχουμε την απαίτηση να έρθει και ο ίδιος! Για το λόγο αυτό, η ύπνωση είναι ουσιαστικά αυτούπνωση, ακόμα και όταν βοηθιέται από ένα κλινικό υπνοθεραπευτή.


Μύθος: Η ύπνωση είναι ότι και ο ύπνος.

ΑλήθειαΗ ύπνωση είναι διαφορετική κατάσταση από τον ύπνο. Βρίσκεται σε μια ενδιάμεση περιοχή ανάμεσα στην εγρήγορση και τον ύπνο. Η ονομασία ύπνωση δόθηκε, μάλλον γιατί είναι συχνότερο να έχει ο υπνωτιζόμενος τα μάτια κλειστά. Μπορεί όμως κάποιος, κάλλιστα να είναι υπνωτισμένος και με τα μάτια ανοιχτά!


Μύθος: Ο υπνωτισμένος μπορεί να μείνει «κολλημένος» στην ύπνωση.

Αλήθεια: Αν δεν μιλήσεις στον υπνωτισμένο, συνήθως σε λίγα λεπτά, θα επιστρέψει στην συνήθη κατάσταση εγρήγορσης. Λιγότερο συχνά, μπορεί να κοιμηθεί για λίγο, αν δεν του μιλήσεις καθόλου! Ποτέ όμως δεν έμεινε κανείς «κολλημένος» στην ύπνωση.


Μύθος: Ο υπνωτισμένος χάνει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

ΑλήθειαΟ υπνωτισμένος κρατάει πάντα ένα επίπεδο επαφής με την πραγματικότητα. Για παράδειγμα ακούει τη φωνή του υπνωτιστή ή όποιου άλλου του μιλάει. Επίσης βλέπει τα εμπόδια στο δωμάτιο και δεν πέφτει επάνω τους, αν τυχόν περπατήσει υπνωτισμένος. Μπορεί να γράψει, να ζωγραφίσει και να μιλήσει, παρόλο που είναι σε ύπνωση!


Μύθος: Ο υπνωτισμένος είναι ουσιαστικά ξύπνιος.

Αλήθεια: Στην ύπνωση η προσοχή του υπνωτισμένου, εστιάζεται βαθιά στην ανάκληση του αναδυόμενου ενδοψυχικού (υποσυνείδητου) υλικού ή στα παράγωγα της προβλητικής του φαντασίας. Έτσι βάζει σε δεύτερο ρόλο την αντικειμενική εξωτερική πραγματικότητα και δεν ασχολείται ιδιαίτερα με αυτήν, εκτός από την επικοινωνία με τον υπνωτιστή. Αυτή η διάσχιση της προσοχής στην εξωτερική και ταυτόχρονα στην εσωτερική πραγματικότητα, είναι που χαρακτηρίζει την ύπνωση, σαν ένα μοναδικό ψυχικό φαινόμενο.


Μύθος: Αυτά που βλέπει κάποιος στην ύπνωση, είναι τα γνωστά κλασσικά όνειρα.

Αλήθεια: Οι εικόνες και το υλικό που παράγεται από την ύπνωση, σχετίζονται άμεσα με τον ονειρικό κόσμο. Προέρχονται από το ίδιο υπόστρωμα. Αλλά στην ύπνωση τα όνειρα μπορεί να είναι λιγότερο ή περισσότερο, κατευθυνόμενα και ελεγχόμενα, είτε από τον ίδιο τον υπνωτιζόμενο, είτε από τον υπνωτιστή. Η στοχευόμενη ανάδυση ονειρικού υλικού, είναι μια από τις χρήσεις της ύπνωσης στην υπνοθεραπεία. Ο υπνωτιστής για παράδειγμα μπορεί να διακόψει την εξέλιξη μιας αφήγησης του υπνωτισμένου, αν αυτό του προκαλεί δυσφορία. Ανάλογα με το θεραπευτικό στόχο, μπορεί όμως και να προτρέψει τον υπνωτισμένο να αναμετρηθεί με τα φοβικά του αντικείμενα.


Μύθος: Το περιεχόμενο της αφήγησης ενός υπνωτισμένου είναι ιστορικά αληθινό.

Αλήθεια: Το αντίθετο ισχύει συχνότερα. Αφού η φαντασία και οι φαντασιώσεις, παίζουν σοβαρό ρόλο στην ύπνωση, δεν αναμένουμε αφηγήσεις ιστορικού τύπου αλλά κυρίως συμβολικού και φαντασιακού, υλικό όμως πολύτιμο για μελέτη. Η αναμνήσεις μέσα από την ύπνωση, σαν πάγια και σωστή πρακτική, δεν γίνονται αποδεκτές στα δικαστήρια.


Μύθος: Με την ύπνωση μπορεί κάποιος να ξαναζήσει προηγούμενες ζωές.

Αλήθεια: Αυτές οι παιδαριώδεις και ίσως ρομαντικές σκέψεις, ανήκουν στην παιδική ηλικία της ανθρωπότητας. Έχουμε ακούσει μέσα στα χρόνια, τις πιο απίθανες ιστορίες μέσα από την ύπνωση, στο κοντινό ή μακρινό παρελθόν, ακόμα και σε άλλους πλανήτες. Καμία δεν μπόρεσε να αντέξει σοβαρή κριτική στην ιστορική αλήθεια. Μια μόνο λέξη χαρακτηρίζει όσους κρώζουν σήμερα, στον 21ο αιώνα, μυθικές ανοησίες για παλινδρομήσεις σε προηγούμενες ζωές, με την ύπνωση: Απατεώνες. Φυλαχτείτε, γιατί υπάρχουν πολλοί!


Μύθος: Η ύπνωση είναι επικίνδυνη στο σώμα.

ΑλήθειαΔεν υπάρχει καμία παρενέργεια στο σώμα, από την ύπνωση. Αν βέβαια είναι άβολη η καρέκλα, το πολύ να «πιαστείτε»!

Μύθος: Μετά την ύπνωση δεν θα θυμάμαι τίποτα.

ΑλήθειαΑντίθετα, μετά την ύπνωση, θα τα θυμάστε όλα. Σε αντίθεση με τις ταινίες του σινεμά, όπου ο δολοφόνος είχε λάβει κρυμμένη εντολή να πυροβολήσει κάποιον! Αυτά συμβαίνουν μόνο στη φαντασία του συγγραφέα της ταινίας. Αν μάλιστα αμφιβάλετε, ζητείστε να γραφτεί κάθε συνεδρία σε βίντεο και ξαναδείτε τη αργότερα!


Μύθος: Η ύπνωση είναι το ίδιο με τη χαλάρωση.

Αλήθεια: Η ύπνωση δεν έχει άμεση σχέση με τη χαλάρωση. Απλά η χαλάρωση βοηθάει στην επαγωγή της ύπνωσης. Ένας άνθρωπος εκνευρισμένος και ανήσυχος δεν μπορεί εύκολα να υπνωτιστεί. Η χαλάρωση μπορεί να είναι τμήμα της μεθόδου έναρξης της ύπνωσης, αλλά δεν είναι ύπνωση. Επιπλέον στην καθαυτό διάρκεια μιας ύπνωσης, δεν απαιτείται η χαλάρωση.


Μύθος: Μπορεί κάποιος να μας υπνωτίσει, χωρίς τη θέλησή μας.

ΑλήθειαΚανένας δεν μπορεί να υπνωτιστεί χωρίς τη θέλησή του. Αντίθετα μάλιστα, η συναίνεση και η ενεργητική προσπάθεια του υπνωτιζόμενου, είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ύπνωση.


Μύθος: Ο υπνωτιστής μπορεί να με βάλει να κάνω κάτι πού δεν θέλω.

ΑλήθειαΟ υπνωτιστής δεν μπορεί να σας αναγκάσει να κάνετε κάτι, που δεν θα το θέλατε και εσείς. Εδώ χρειάζεται να είσαστε ειλικρινής με τον εαυτό σας.


Μύθος : Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν μπορούν να υπνωτιστούν. Άλλοι έχουν την πεποίθηση ότι η ύπνωση απαιτεί, ο υπνωτιζόμενος να είναι «ψυχικά αδύνατος» χαρακτήρας, άλλοι ότι πρέπει να είναι «ψυχικά δυνατός».

Αλήθεια : Οι έννοιες «δυνατός» και «αδύναμος» στην ψυχική σφαίρα, είναι ούτως ή άλλως, ασαφείς. Δεν υπάρχει καμία τέτοια προϋπόθεση για την ύπνωση. Αυτό που όντως βοηθάει στην ύπνωση, είναι να μπορεί κάποιος να κινητοποιεί τη φαντασία του, αλλά δεν είναι αναγκαστικό προαπαιτούμενο. Απαιτούμενο είναι να αισθάνεται ότι μπορεί να εμπιστευτεί τον υπνωτιστή. Η αναζήτηση ενός ειδικά εκπαιδευμένου υπνοθεραπευτή, βοηθάει στην εγκατάσταση ενός κλίματος εμπιστοσύνης.


Μύθος : Η τέχνη του να υπνωτίζει κάποιος τους άλλους, είναι χάρισμα για λίγους.

Αλήθεια : Η τέχνη του να υπνωτίζει κάποιος τους άλλους, είναι μια δεξιότητα που διδάσκεται. Κάποιοι έχουν μεγαλύτερη έμφυτη ικανότητα, κάποιοι μικρότερη, αλλά δεν είναι «ουράνιο χάρισμα». Και όπως σε όλα τα θέματα, ταλέντο είναι η καλλιέργεια του ταλέντου.


Μύθος : Ο υπνωτιστής μπορεί να με γελοιοποιήσει μπροστά σε άλλους.

Αλήθεια : Αυτό το σπορ, το ασκούν μόνο οι υπνωτιστές της διασκέδασης. Αν απαντήσετε στην πρόσκληση του υπνωτιστή να ανεβείτε στη σκηνή για να υπνωτιστείτε, αυτό σημαίνει ότι τα θέλατε και τα πάθατε! Αυτός είναι ο νόμος της διασκέδασης! Με ένα ψυχίατρο δεν διατρέχετε αυτόν τον κίνδυνο. Καλύπτεστε από την Ιατρική Ηθική και Δεοντολογία.


Μύθος : Τα μυστικά μου θα αποκαλυφθούν. Δεν θέλω ο καθένας να ελέγχει το μυαλό μου!

Αλήθεια : Η ύπνωση δεν είναι o ορός της αλήθειας. Γνωρίζετε τα πάντα για τη διαδικασία και ελέγχετε αυτό που θέλετε να πείτε, αν λέγεται ή δεν λέγεται, οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της συνόδου. Αν πάλι πάτε σε έναν Ψυχίατρο και δεν του πείτε τα μυστικά σας, τότε γιατί να πάτε; Σε κάθε περίπτωση, τον έλεγχο του μυαλού σας τον έχετε μόνον εσείς. Υπάρχει πάντα ο προστατευτικός παράγοντας του νου, που εξασφαλίζει ότι τα ήθη, οι αξίες, και οι πεποιθήσεις σας κρατιούνται άθικτες, και επιτρέπει την πρόσβαση μόνο στις θετικές προτάσεις στον υποσυνείδητο.


Μύθος : Η ψυχοθεραπεία με ύπνωση, είναι μια ανώδυνη διαδικασία.

Αλήθεια : Η υπνοθεραπεία δεν είναι σαν τον «ανώδυνο τοκετό». Το εκλυόμενο συναίσθημα κινητοποιείται έντονα, ισχυρά και ορμητικά προς κάθε κατεύθυνση. Ο καλά εκπαιδευμένος επαγγελματίας στην κλινική ύπνωση, φροντίζει να διοχετεύει κατάλληλα αυτή την ενέργεια. Ποτέ δεν ανοίγει το κανάλι αν δεν σιγουρευτεί ότι μπορεί να ελέγξει τα νερά!


Μύθος : Η ύπνωση σαν θεραπεία από έναν ειδικό, κοστίζει πολύ!

Αλήθεια : Η ύπνωση είναι οικονομικότερη από την κλασσική ψυχανάλυση, και πολλά άλλα είδη ψυχοθεραπείας, απλά λόγω της ταχύτερης πρόσβασης στο υποσυνείδητο, όπου μπορείτε να κάνετε τις αλλαγές που θα σας ωφελήσουν. Το αντίτιμο στην ταχύτερη πρόσβαση, είναι κάποιες εντονότερα φορτισμένες συνεδρίες. Το ψυχικό φορτίο που πρέπει να αποδεσμευτεί είναι το ίδιο, είτε αποδεσμεύεται λίγο-λίγο για πολύ χρόνο, είτε περισσότερο αλλά συντομότερα! Είναι θέμα προσωπικής επιλογής.


Μύθος : Το μυαλό μου είναι πάρα πολύ δυνατό για να υπνωτιστεί.

Αλήθεια : Ένα δυνατό μυαλό είναι ένα πλεονέκτημα στην γρήγορη πρόσβαση της ωφέλειας από την ύπνωση. Μπορεί κάλλιστα να υπνωτιστεί.


 Η σχέση του deja vu με την Ύπνωση.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η περίεργη σχέση ύπνωσης, μνήμης και μετά-υπνωτικών εντολών αποτέλεσε τη βάση μιας σειράς πειραμάτων με στόχο την επιλεκτική εμφάνιση του φαινομένου deja vu. Ο ερευνητής Akira O’Connor στο Πανεπιστήμιο του Leeds έθεσε σε ύπνωση μια ομάδα εύκολα υπνωτιζόμενων ανθρώπων. Σε κατάσταση ύπνωσης οι μισοί έπαιξαν ένα παιχνίδι και μετά τους δόθηκε η μετά-υπνωτική εντολή να ξεχάσουν το παιχνίδι που έπαιξαν, αλλά οι άλλοι μισοί δεν έπαιξαν το παιχνίδι και τους δόθηκε η μετά-υπνωτική εντολή να νοιώθουν οικείοι με το παιχνίδι, σαν να είχαν παίξει.

Μετά την ύπνωση, όλοι έπαιξαν το παιχνίδι. Μόνο η δεύτερη ομάδα παρουσίασε πολύ υψηλά ποσοστά  deja vu με έντονο χαρακτηριστικό τη σύγχυση, σχετικά με το αν πράγματι είχαν παίξει ή όχι το παιχνίδι και πού(O'Connor, Barnier et al. 2008)!

Μιλώντας για την ύπνωση, πρέπει να τονίσουμε ότι οι μελέτες της ευκολίας για να υπνωτιστεί κάποιος (hypnotizability –μετριέται με τυποποιημένες κλίμακες), έχουν δείξει ότι οι ασθενείς με διασχιστική διαταραχή ταυτότητας (πρώην σύνδρομο πολλαπλών προσωπικοτήτων), έχουν τον υψηλότερο δείκτη ευκολίας για να υπνωτιστούν, σε σύγκριση με ασθενείς με άλλες διαγνώσεις όπως οι διαταραχές διάθεσης, η κατάθλιψη, η διαταραχή πανικού, οι διαταραχές προσωπικότητας και η σχιζοφρένια καθώς επίσης και από τους μη πάσχοντες ψυχικά ανθρώπους! Όπως αναφέραμε πιο πάνω, η διασχιστική διαταραχή ταυτότητας έχει υψηλά ποσοστά εμφάνισης deja vu. Ακόμα και η κοντινή στην ύπνωση κατάσταση της υπνοβασίας έχει συνδυαστεί με τα φαινόμενα deja vu (Pressman 2009).

Η διασύνδεση ύπνωσης και deja vu είναι εντυπωσιακή!




  Την επόμενη φορά που θα δείτε στις ειδήσεις μια ιστορία για ένα άτομο που συνελήφθη για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού ή για κατηγορίες που αφορούν παιδική πορνογραφία, ακούστε προσεκτικά τι λένε οι γείτονες και οι συνάδελφοί του, όταν τους ρωτούν οι εφημερίδες ή τα κανάλια. Πολύ συχνά θα ακούσετε φράσεις όπως: «Είμαστε σοκαρισμένοι. Ήταν τόσο καλό άτομο». «Τον συμπαθούσαν όλα τα παιδιά», «Μας είναι δύσκολο να το πιστέψουμε. Δεν έχει δώσει ποτέ αφορμή για το παραμικρό».





 Πρέπει να ξεφορτωθούμε την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι που κακοποιούν σεξουαλικά παιδιά δείχνουν ή ενεργούν διαφορετικά από τον οποιονδήποτε. Τα άτομα αυτά μπορεί να είναι πολύ ικανά κοινωνικά, έως και γοητευτικά και στις περισσότερες περιπτώσεις θεωρούνται από τον περίγυρο πιστοί φίλοι, καλοί εργαζόμενοι και υπεύθυνα μέλη της κοινωνίας. Είναι όμως σημαντικό να θυμόμαστε ότι το πώς εμφανίζεται κάποιος δημοσίως, δεν αντανακλά πάντα την ιδιωτική του συμπεριφορά.

 Είναι διεθνώς αναγνωρισμένο ότι σε πολλές περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης παιδιών οι δράστες χρησιμοποιούν μια διακριτική και βαθμιαία διαδικασία που ονομάζεται «grooming» (κυριολεκτικά μεταφράζεται σαν: «περιποίηση», «προετοιμασία» και αποδίδεται στα ελληνικά σαν «αποπλάνηση»), με σκοπό να χαλαρώσουν και να καθησυχάσουν τα παιδιά και τις οκογένειες τους, ώστε σιγά σιγά να χειραγωγηθούν προς την κακοποίηση και να ξεπεράσουν τις αντιστάσεις τους. Επιφανειακά οι συμπεριφορές αποπλάνησης μπορεί να δείχνουν αθώες και ακόμη και να δώσουν την αίσθηση ότι το άτομο που τις κάνει είναι ιδιαίτερα καλό και ικανό με τα παιδιά. Με το να γίνονται φιλικοί και αρεστοί, οι άνθρωποι αυτοί μπαίνουν ύπουλα στη ζωή των παιδιών, συχνά μέσα από τις οικογένειες, τα σχολεία, τους χώρους θρησκευτικής λατρείας, τα σπορ και τα χόμπυ των παιδιών.




  Η διαδικασία της αποπλάνησης:

 Οι άνθρωποι που κακοποιούν σεξουαλικά παιδιά είναι «ειδικοί» στο να κερδίζουν την εμπιστοσύνη των παιδιών, αλλά και των γονιών τους. Αναζητούν καταστάσεις όπου μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση στα παιδιά, ακόμη και επιλέγοντας δουλειές που θα τους παρέχουν κάλυψη, όπως σε σχολεία, σε ομάδες νέων, σε αθλητικές ομάδες αλλά και σε μέρη όπου παιδιά ζουν, κινούνται, παίζουν και μαθαίνουν.

 Η αποπλάνηση τυπικά παίρνει εβδομάδες, μήνες ή ακόμη και χρόνια και περιλαμβάνει πολλές φάσεις. Τα μικρότερα παιδιά ή τα παιδιά με νοητικές δυσκολίες διατρέχουν ιδιαίτερο κίνδυνο, αφού δεν έχουν τις λεκτικές ικανότητες ή τη γνώση για να καταλάβουν ή να πουν στους άλλους τι συμβαίνει. Επίσης, παιδιά που βασίζονται στον κακοποιητή για φροντίδα, αγάπη ή άλλα πράγματα κινδυνεύουν επίσης από τις απαιτήσεις του δράστη. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά που οι γονείς τους που έχουν μειωμένη επίβλεψη από τους γονείς τους.

 Οι παράγοντες: θέση (π.χ. δάσκαλος, προπονητής, ιερέας, γονιός), προσωπική γοητεία (καλές λεκτικές ικανότητες, καλές ικανότητες ακρόασης, θερμό συναίσθημα, εκδήλωση ενδιαφέροντος, ο «καλός άνθρωπος», ο «ωραίος τύπος» ), εξουσία (φιγούρα εξουσίας, γονιός, όργανο της τάξης, πολιτικός, φιλάνθρωπο άτομο) και διασημότητα (διάσημα άτομο), έχει φανεί ότι παίζουν ιδιαίτερο ρόλο στη διαδικασία της αποπλάνησης.


 Η ένταση και η διάρκεια των φάσεων της αποπλάνησης διαφέρει από περίπτωση σε περίπτωση, αλλά τα βήματα αυτά παρατηρούνται σχεδόν σε κάθε περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού και περιλαμβάνουν:

 Το δεσμό που ο δράστης επιδιώκει και εγκαθιστά με το παιδί στόχo.

 Την εξάρτηση-εμπιστοσύνη που κάνει το θύμα να βασίζεται στο δράστη).

 Την εξασθένηση της αντίστασης του παιδιού στις ακατάλληλες συμπεριφορές του δράστη (απευαισθητοποίηση).

 Την παγίδευση του παιδιού, ώστε να παραμείνει στο ρόλο του θύματος όσο περισσότερο είναι δυνατό (συντήρηση).

 Την προστασία και την αφοσίωση που απαιτεί ο δράστης από το παιδί. Αυτό συχνά διευκολύνεται από το γεγονός ότι είναι κάποιος που το παιδί αγαπά, αν και δεν του αρέσει η συγκεκριμένη συμπεριφορά του. Το παιδί θέλει να σταματήσει η κακοποίηση, αλλά δε θέλει απαραίτητα το δράστη έξω από τη ζωή του. Αυτό μπορεί να προκαλέσει βαθιά σύγχυση και μεγάλη ψυχολογική φθορά στο παιδί.

 ***Η εγγύτητα (η εύκολη πρόσβαση εξαιτίας κάποιου είδους σχέσης) αλλά και η ευαλωτότητα είναι τα δύο βασικά κριτήρια με τα οποία οι δράστες επιλέγουν τα παιδιά που θα αποπλανήσουν. Οι άνθρωποι που αποπλανούν μπορούν να διακρίνουν πόσο ευάλωτο είναι ένα παιδί με την ακρίβεια που ένα σκυλί μυρίζει το φόβο. Έχουν μια «έκτη αίσθηση» για τον αποχωρισμό ή την απομόνωση του παιδιού από ουσιαστικές σχέσεις με άλλους ενηλίκους. Δράστες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών έχουν πει ότι επέλεξαν τα θύματά τους παρατηρώντας τα πώς αλληλεπιδρούν με τους γονείς τους. Συνήθως αναζητούν παιδιά που οι γονείς τους τα αγνοούν, τα παραμελούν, δεν τα επιβλέπουν ή δεν τα υποστηρίζουν συναισθηματικά.



  Η «αποπλάνηση» του περιβάλλοντος.

 Συχνά κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της αποπλάνησης, εκείνοι που κακοποιούν σεξουαλικά παιδιά αφιερώνουν πολύ κόπο και προσπάθεια, ώστε να εμφανιστούν αξιόπιστοι και ευγενείς, όχι μόνο προς τα ίδια παιδιά που έχουν βάλει στόχο και τελικά θυματοποιούν, αλλά επίσης και προς του γονείς και τους άλλους ενηλίκους γύρω τους. Μερικές φορές προσπαθούν εντατικά να εγκαταστήσουν πρώτα σχέσεις με τους ενήλικες, ώστε τελικά να μπορούν να βρίσκονται εύκολα κοντά στα παιδιά.

 Η "αποπλάνηση" μιας οικογένειας επιτρέπει στον κακοποιητή να οικοδομήσει βαθμιαία εμπιστοσύνη και να αποκτήσει πρόσβαση στο στόχο του, ενώ συγχρόνως εμφανίζεται υπεράνω υποψίας. Ωστόσο, συχνά η πρόσβαση από μόνη της δε φτάνει. Οι δράστες χειρίζονται τα πράγματα, ώστε να υπάρξει ενδιαφέρον ή επιθυμία από το περιβάλλον του παιδιού να περνά χρόνο μαζί τους. Μπορεί, για παράδειγμα, ένας προπονητής ή ένας δάσκαλος να καλλιεργήσει τη φήμη ότι είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός και ότι τα παιδιά που προπονεί ή διδάσκει πετυχαίνουν υψηλές επιδόσεις.

 Η μείωση της πιθανότητας να τους αναφέρει κάποιος ή να τους αποκαλύψει το θύμα είναι κεντρικός σκοπός στη διαδικασία της αποπλάνησης. Εξασφαλίζοντας λογικές εξηγήσεις για τις επαφές τους με τα παιδιά, οι δράστες εξασφαλίζουν άλλοθι αλλά και κάλυψη, ώστε να έχουν περισσότερες ευκαιρίες για επαφές χωρίς επίβλεψη και χωρίς ερωτήσεις από το περιβάλλον. Αυτό αφενός μειώνει την πιθανότητα της αποκάλυψης από το παιδί τυχόν περίεργων ή άβολων συμπεριφορών, αφετέρου αυξάνει την πιθανότητα το περιβάλλον να πιστέψει αυτές τις λογικές εξηγήσεις και όχι το παιδί, αν αυτό μιλήσει.

 Τα παιδιά δεν είναι κουτά και εύκολα αντιλαμβάνονται την εκτίμηση που τρέφει το περιβάλλον προς κάποιον, ο οποίος έχει φροντίσει να χειριστεί επιδέξια τους οικείους του. Σε κάποιες περιπτώσεις το άλλοθι εξασφαλίζεται όταν το περιβάλλον είναι πρόθυμο να αγνοήσει ή να δικαιολογήσει συμπεριφορές, από το φόβο των συνεπειών που μπορεί να υπάρξουν αν κάποιος τις κάνει θέμα (πχ το παιδί θα εκδιωχθεί από την ομάδα).


  Οι συμπεριφορές της αποπλάνησης:

 Είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι οι συμπεριφορές που περιγράφονται παρακάτω δε συνιστούν απαραίτητα προγνωστικό σημάδι για σεξουαλική κακοποίηση. Ωστόσο, σύμφωνα με τη γνώση που μας προσφέρει η εντατική έρευνα που γίνεται τόσο σε θύματα, όσο και σε δράστες σεξουαλικής κακοποίησης, αυτά που περιγράφονται μπορούν να χρησιμεύσουν σαν προειδοποιητικά σημάδια ή σαν ενδείξεις για μεγαλύτερη εγρήγορση και προσοχή.


 Κατά τη διαδικασία της αποπλάνησης (grooming), αυτοί που κακοποιούν σεξουαλικά παιδιά:

 Δείχνουν να μην έχουν ένα φυσιολογικό αριθμό ενήλικων φίλων και προτιμούν να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους αλληλεπιδρώντας με παιδιά και εφήβους (των οποίων δεν είναι γονείς ή κηδεμόνες).

 Βρίσκουν τρόπους να μένουν μόνοι με ένα παιδί ή έφηβο, σε καταστάσεις όπου δεν είναι πιθανό ότι άλλοι ενήλικες θα τους διακόψουν π.χ. παίρνουν το παιδί βόλτες με το αυτοκίνητο, κανονίζουν ιδιαίτερες εκδρομές, προσφέρονται πολύ συχνά ή και επιμένουν να το κρατήσουν ή να το κοιμίσουν στο σπίτι τους.

 Γίνονται βαθμιαία φίλοι με το παιδί και την οικογένειά του και απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης τους. Έχουν εύκολη πρόσβαση στην επαφή με το παιδί, για την οποία συχνά υπάρχει μια λογική και γνωστή εξήγηση.

 Αγνοούν τα λεκτικά και σωματικά σήματα που δείχνει το παιδί, όταν δε θέλει να το αγκαλιάσουν, να το φιλήσουν, να το γαργαλήσουν κ.λπ.

 Απευαισθητοποιούν το παιδί μέσα από μη σεξουαλικά αγγίγματα ή με «τυχαία» αγγίγματα των απόκρυφων σημείων του σώματός του. Παίζουν παιχνίδια σωματικής επαφής με τα παιδιά –γαργαλητά, τρίψιμο της πλάτης, πάλη.

 Δε σέβονται την ιδιωτικότητα του παιδιού ή του εφήβου στο μπάνιο ή στο υπνοδωμάτιο. Μπαίνουν χωρίς ειδοποίηση στο μπάνιο όταν το παιδί βρίσκεται εκεί ή στο δωμάτιό του ενώ ντύνεται.

 Προωθούν την ιδέα ότι η σχέση τους με ένα παιδί είναι ιδιαίτερη. Από καιρό σε καιρό φαίνεται να έχουν έναν διαφορετικό, ιδιαίτερο φιλικό δεσμό με κάποιο παιδί ή έφηβο συγκεκριμένης ηλικίας ή εμφάνισης.

 Επικοινωνούν υπερβολικά με το παιδί ή τον έφηβο. Του στέλνουν μηνύματα, email, παίρνουν τηλέφωνα.

 Ενθαρρύνουν το παιδί να κρατά ακίνδυνα μυστικά με αυτούς, βάζοντας τη βάση για μελλοντικά σεξουαλικά μυστικά.

 Βιντεοσκοπούν ή φωτογραφίζουν το παιδί.

 Δίνουν στο παιδί ή στον έφηβο χρήματα ή δώρα χωρίς να υπάρχει κάποια ειδική περίσταση (πχ γιορτή, γενέθλια).

  Φέρονται στο παιδί σαν ενήλικα. Του κάνουν ειδικές χάρες, του δείχνουν ιδιαίτερη εύνοια, του δίνουν ιδιαίτερα προνόμια.

 Συζητούν ή ζητούν από το παιδί ή τον έφηβο να μιλήσει για σεξουαλικές εμπειρίες ή αισθήματα.

 Δοκιμάζουν τα όρια του παιδιού χρησιμοποιώντας ακατάλληλη γλώσσα ή λέγοντάς του βρώμικα αστεία.

 Διαθέτουν αλκοόλ ή ναρκωτικά στο παιδί ή στον έφηβο. Του επιτρέπουν την παράνομη συμπεριφορά (οδήγηση χωρίς δίπλωμα, πρόσβαση σε πορνογραφία, ουσίες, αλκοόλ).

 Φέρνουν σε επαφή το παιδί με πορνογραφία (για να πυροδοτήσουν το σεξουαλικό του ενδιαφέρον ή για να κάνουν αυτή τη συμπεριφορά να φανεί «φυσιολογική»).

 Απομονώνουν το παιδί ή τον έφηβο από άλλους ενηλίκους (πχ από τους γονείς ή άλλα σημαντικά άτομα). Υπονομεύουν αντί να υποστηρίζουν τις ουσιαστικές σχέσεις των παιδιών με τους σημαντικούς άλλους.

 Βλέπουν οι ίδιοι παιδικό πορνογραφικό υλικό από βίντεο, υπολογιστή, περιοδικά ή στο διαδίκτυο (εκτός του ότι πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό συμπεριφορικό σημείο, η παρακολούθηση, η κατοχή ή η διακίνηση παιδικής πορνογραφίας είναι ποινικό αδίκημα και πρέπει να καταγγέλλεται).

 !!! ΠΡΟΣΟΧΗ στις ταμπέλες που βάζουμε στους ανθρώπους.

 Εξαιτίας των μεγάλων ικανοτήτων που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι για χειρισμό και εξαπάτηση, δεν υπάρχει μια αλάνθαστη «λίστα» με συμπεριφορές που διακρίνουν έναν εν δυνάμει δράστη σεξουαλικής κακοποίησης, ούτε ένα μοναδικό προφίλ που ταιριάζει σε όλους όσοι κακοποιούν, αντίθετα με τη διαδεδομένη άποψη. Αυτό κάνει πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς εύκολα αυτούς τους ανθρώπους, ανάμεσα σε όσους αλληλεπιδρούν με παιδιά.

 Κάποιοι από τους παράγοντες που περιγράφονται σαν πιθανές ενδείξεις της αποπλάνησης του περιβάλλοντος ενός παιδιού, είναι ακριβώς εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να έχουν οι άνθρωποι που έχουν γνήσια επιθυμία να βοηθήσουν τα παιδιά. Θέλουμε ανθρώπους που είναι ευχάριστοι, που διαθέτουν δύναμη και προσόντα, που έχουν την ικανότητα και την επιθυμία να αφιερώσουν τις ζωές του στα παιδιά και που αποδεικνύουν όλα αυτά με συνεχιζόμενη συμπεριφορά προς τα παιδιά.

 Δε θέλουμε να γεννηθούν υποψίες σε βάρος αθώων, καλοπροαίρετων και φροντιστικών ανθρώπων. Όπως δε θέλουμε να διωχθεί κάποιος άνθρωπος ακίνδυνος, που απλά έχει αδέξια κοινωνική συμπεριφορά. Πώς μπορούμε λοιπόν να ξεχωρίσουμε ανάμεσα σε έναν άνθρωπο που ενδιαφέρεται πραγματικά για τα παιδιά ή που είναι απλά «περίεργος», και σε εκείνους που η πρόθεσή τους είναι να αποπλανήσουν και να κακοποιήσουν παιδιά;


 Τρεις παράγοντες αναφέρεται στη βιβλιογραφία ότι βοηθούν σε αυτή τη διαφοροποίηση: η παραβίαση των προσωπικών ορίων, η μυστικότητα και η απομόνωση.

  Η κύρια ένδειξη ότι μια φαινομενικά κατάλληλη κοινωνική συμπεριφορά είναι στην πραγματικότητα μέρος της διαδικασίας της αποπλάνησης, είναι η παραβίαση ορίων. Όριο είναι μια «γραμμή» την οποία όταν κανείς περάσει, προκαλεί δυσφορία ή άγχος στο άτομο, του οποίου το όριο παραβιάστηκε.

 Με πολύ απλά λόγια: οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται πραγματικά για τα παιδιά, δεν παραβιάζουν ΠΟΤΕ τα όρια των παιδιών. Τέτοιες συμπεριφορές συνήθως θα προκαλούσαν και την αντίδραση του περιβάλλοντος του παιδιού, εάν γίνονταν αντιληπτές. Παραδείγματα είναι η με οποιονδήποτε τρόπο έκθεση του παιδιού σε ακατάλληλο σεξουαλικό υλικό, η συζήτηση ακατάλληλων σεξουαλικών θεμάτων με τα παιδιά, τα αγγίγματα συγκεκριμένων σημείων του σώματος (π.χ γεννητικά όργανα) ή η έκθεση των σημείων αυτών του σώματος του παιδιού ή του δράστη.

 Μια δεύτερη ένδειξη που συνδέεται με την πιθανότητα για αποπλάνηση, είναι το επίπεδο της μυστικότητας. Αυτή δεν αφορά μόνο τη μυστικότητα που διατηρείται ανάμεσα σε έναν ενήλικο και ένα παιδί, αλλά και το βαθμό της γνώσης που έχει το περιβάλλον σχετικά με τις επαφές του παιδιού.

 Γνωρίζουν οι γονείς τις επαφές του παιδιού με συγκεκριμένο άτομο; Γνωρίζουν άλλοι άνθρωποι στη ζωή του παιδιού αυτές τις επαφές; Ποιος γνωρίζει το σκοπό αυτών των επαφών, τον τρόπο και τη συχνότητά τους; Συγκεκριμένες προσπάθειες ενός ενηλίκου να κρύψει τις επαφές με το παιδί από το περιβάλλον του παιδιού, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν ανησυχητική ένδειξη.

 Ο τρίτος ενδεικτικός παράγοντας είναι το επίπεδο της απομόνωσης του παιδιούαπό το περιβάλλον, ενώ απασχολείται με κάποιον ενήλικα. Άσχετα αν αυτή η επαφή του παιδιού είναι γνωστή, η προσπάθεια κάποιου να απομακρύνει από τη «δημόσια θέα» τις δραστηριότητές του με ένα παιδί ή να απομονώσει το παιδί από άλλα παιδιά ή ενήλικες και να του παρέχει ειδικό χρόνο και προσοχή, είναι ένα στοιχείο που πρέπει να προβληματίσει σοβαρά.

 Οι παραπάνω ενδεικτικοί παράγοντες αναφέρονται σαν σημεία που οφείλουν να μας κινητοποιήσουν να επανεξετάσουμε την άποψη που έχουμε για τα κίνητρα ενός ενηλίκου. Η ενημέρωση και η γνώση των τρόπων με τους οποίους οι κακοποιητές σκέφτονται, και των στρατηγικών που χρησιμοποιούν, βοηθά γονείς και φροντιστές παιδιών να είναι σε μεγαλύτερη εγρήγορση και να προστατεύουν τα παιδιά τους, αλλά λειτουργεί και ενάντια στον άδικο χαρακτηρισμό ανθρώπων ως υπόπτων.


 Χρήσιμα δεδομένα από την έρευνα:

 Οι άνθρωποι που κακοποιούν σεξουαλικά παιδιά προέρχονται από όλα τα κοινωνικά, μορφωτικά και οικονομικά στρώματα.

 Θύματα μπορούν να πέσουν παιδιά κάθε ηλικίας –ακόμα και βρέφη.

 Τόσο άνδρες, όσο και γυναίκες κακοποιούν σεξουαλικά, αν και η έρευνα δείχνει ότι οι άνδρες είναι περισσότεροι.

 Πάνω από το 90% των δραστών σεξουαλικής κακοποίησης ήταν γνωστοί στα παιδιά και τις οικογένειές τους και είχαν κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

 Οι ανήλικοι δράστες σεξουαλικής κακοποίησης ευθύνονται για περίπου το ένα τρίτο των σεξουαλικών επιθέσεων σε παιδιά. Η μέση ηλικία έναρξης της νεανικής σεξουαλικής επιθετικότητας είναι τα 12 με 14 χρόνια.


 Τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε την ασφάλεια των παιδιών:

 Δίνουμε μεγάλη προσοχή και δεν βιαζόμαστε όταν επιλέγουμε τους ανθρώπους που θα επιτρέψουμε να μπουν στο κύκλο των έμπιστων προσώπων της οικογένειάς μας και είμαστε πάντα σε ετοιμότητα, ώστε να αποκλείσουμε άμεσα κάποιον που μας έδωσε ενδείξεις ότι δεν είναι ασφαλής.

 Η πλειοψηφία των συμβάντων σεξουαλικής κακοποίησης (αλλά όχι όλα) συμβαίνουν όταν ενήλικες και παιδιά βρίσκονται σε καταστάσεις ένας προς έναν. Αυτός ο κίνδυνος μπορεί να μειωθεί, μειώνοντας αυτές τις ευκαιρίες.

 Σκεφτόμαστε προσεκτικά οποιαδήποτε κατάσταση απαιτεί να βρίσκεται ένα παιδί μόνο με έναν ενήλικα, σε συνθήκες χωρίς επίβλεψη.

 Υποστηρίζουμε δραστηριότητες που συμβαίνουν σε ομάδα, όπου υπάρχουν και άλλοι ενήλικες παρόντες ή σε χώρους όπου μπορεί κανείς να παρατηρεί ή να ακούει τον ενήλικο και το παιδί.

 Αν το παιδί μας πρέπει να μείνει μόνο με έναν ενήλικα, όταν εμείς δεν είμαστε παρόντες, ζητούμε από κάποιον τρίτο να εμφανίζεται κάπου κάπου απροειδοποίητα και να ελέγχει τα πράγματα.

 Ενημερώνοντας τους ανθρώπους ότι δεν θεωρούμε δεδομένη την ασφάλεια του παιδιού μας, δίνουμε σε κάποιον πιθανό κακοποιητή το μήνυμα ότι το παιδί μας δεν είναι εύκολος στόχος.

 Επιβλέπουμε τις παρέες που περιλαμβάνουν παιδιά διαφόρων ηλικιών, ειδικά όταν συγκεντρώνονται ή σε διανυκτερεύουν μαζί σε κάποιο χώρο.

 Η κακοποίηση συχνά συμβαίνει ενώ οι ενήλικες κάνουν κοινωνικές σχέσεις και τα παιδιά παίζουν χωρίς επίβλεψη σε διαφορετικούς χώρους και περιοχές.


 Τα μυστικά παίζουν πολύ συχνά σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της αποπλάνησης.

 Για το λόγο αυτό μαθαίνουμε από νωρίς στα παιδιά ότι δεν υπάρχουν πράγματα που πρέπει να κρατούν μυστικά από τους γονείς τους, ακόμη κι όταν δείχνουν αθώα.


 Οι άνθρωποι που κακοποιούν σεξουαλικά παιδιά, τα κάνουν με τον τρόπο τους να αισθάνονται συνυπεύθυνα για την κακοποίησή τους.

 Συχνά κατηγορούν τα ίδια τα παιδιά για την κακοποίησή τους, τους προκαλούν βαθιά αισθήματα ντροπής ή ενοχής, ώστε να φοβούνται και τα ίδια την αποκάλυψη ή τα πείθουν ότι κάνεις δε θα τα πιστέψει αν μιλήσουν την κακοποίησή τους.


 Όχι σπάνια, απειλούν ευθέως τα παιδιά με αντίποινα σε περίπτωση που μιλήσουν.

 Συνεπώς, εξηγούμε στα παιδιά ότι η ασφάλειά τους είναι το σημαντικότερο πράγμα και ότι ποτέ δε θα τα μαλώσουμε και δε θα τα κατηγορήσουμε για κάτι περίεργο, άβολο ή άσχημο που συνέβη, ώστε να αισθάνονται πάντα την άνεση να μας το εμπιστευθούν.



 Τέλος, η καλή επικοινωνία, οι σχέσεις οικειότητας και στοργής, η σωστή επίβλεψη και η συναισθηματική υποστήριξη των παιδιών από τους γονείς τους είναι το τεράστιο ζητούμενο και συγχρόνως η βάση της προστασίας των παιδιών από την σεξουαλική κακοποίηση και την εκμετάλλευση.

 Όπως ήδη ειπώθηκε, τα απομονωμένα παιδιά, εκείνα που δεν έχουν ουσιαστικούς δεσμούς με έμπιστους και φροντιστικούς ενηλίκους στη ζωή τους, τα παραμελημένα και αγνοημένα από τους γονείς τους παιδιά, είναι ο ευκολότερος στόχος για τους δράστες της σεξουαλικής κακοποίηση ή εκμετάλλευσης.



Το κείμενο περιέχει πληροφορίες από τα παρακάτω:
-Elliott Μ, Browne Κ, Kilcoyne J. (1995) Child sexual abuse prevention: What offenders tell us. Child Abuse & Neglect, Volume 19, Issue 5, 579-594.
-Gilbert, R., Kemp, A. et al (2008b) Recognising and responding to child maltreatment. The Lancet. Available at www.thelancet.com.
-Radford, L. et al (2011) Child abuse and neglect in the UK today. London: NSPCC. Available at www.nspcc.org.uk.
-International Society for Prevention of Child Abuse and Neglect (ISPCAN) (2007). ICAST manual. Available from www.ispcan.org
-Jennifer Mitchell and Rosemary Webb. Grooming Behaviors: How Offenders Build Familiarity & Trust, Child Lures Prevention/Teen Lures Prevention, 2013. Available at:www.teenluresprevention.com
-Tanner J, Brake S, Exploring Sex Offender Grooming. Available at: www.bksolutions.com
-http://www.kemh.health.wa.gov.au/services/sarc/documents/abuse.pdf
-http://en.wikipedia.org/wiki/Child_grooming
Σπυριδούλα Κώτση
Ψυχίατρος παιδιών και εφήβων
 


  via