Άξια Λόγου

[άξια λόγου][bleft]

Ψυχολογία

[ψυχολογία][threecolumns]

Επιτάφιος Θρήνος - Εγκώμια

πιτάφιος Θρνος
(γκώμια μετά του μώμου -118ου Ψαλμού του Δαβίδ)
πιτάφιος Θρνος ονομάζεται το τμήμα της Ακολουθίας του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, που κατ’ οικονομία τελείται την εσπέρα της
Μεγάλης Παρασκευής και περιλαμβάνει την στιχολογία του Ψαλμού 118 (ΡΙΘ΄), του λεγομένου «Αμώμου», επειδή αρχίζει με τη φράση: «Μακάριοι οι άμωμοι…», και ο οποίος συμψάλλεται με αντίφωνα τα «επιτάφια» τροπάρια, τα αποκαλούμενα «εγκώμια» καταμεμημένα σε τρείς στάσεις των 75, 62 και 48 στροφών αντιστοίχως. Συνήθως όμως παραλείπεται
η στιχολογία του Αμώμου και περιορίζεται ο αριθμός των εγκωμίων,
από τα οποία διανθίζουμε τα κατωτέρω:
ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ χος πλ. α’.
® Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
― Μακάριοι οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ, οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ Κυρίου.
Τά Ἐγκώμια
® Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ κατετέθης, Χριστέ, / καὶ Ἀγγέλων στρατιαὶ ἐξεπλήττοντο, / συγκατάβασιν δοξάζουσαι τὴν σήν.
― Μακάριοι οἱ ἐξερευνῶντες τὰ μαρτύρια αὐτοῦ, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ἐκζητήσουσιν αὐτόν.
® Ἡ ζωὴ πῶς θνῄσκεις; πῶς καὶ τάφῳ οἰκεῖς; τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον λύεις δέ, / καὶ τοῦ δου τοὺς νεκροὺς ἐξανιστᾷς.
― Οὐ γὰρ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ ἐπορεύθησαν.
® Μεγαλύνομέν σε, Ἰησοῦ Βασιλεῦ, καὶ τιμῶμεν τὴν ταφὴν καὶ τὰ πάθη σου, / δι’ ὧν ἔσωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς.
― Σὺ ἐνετείλω τὰς ἐντολάς σου, τοῦ φυλάξασθαι σφόδρα.
® Ὁ Δεσπότης πάντων, καθορᾶται νεκρός, / καὶ ἐν μνήματι καινῷ κατατίθεται ,/ ὁ κενώσας τὰ μνημεῖα τῶν νεκρῶν.
― φελον κατευθυνθείησαν αἱ ὁδοί μου τοῦ φυλάξασθαι τὰ δικαιώματά σου.
® Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ / κατετέθης, Χριστέ, καὶ θανάτῳ σου τὸν θάνατον ὤλεσας, καὶ ἐπήγασας τῷ κόσμῳ τὴν ζωήν.
― Τὰ δικαιώματά σου φυλάξω, μή με ἐγκαταλίπῃς ἕως σφόδρα.
® Ὁ ὡραῖος κάλλει, παρὰ πάντας βροτούς, / ὡς ἀνείδεος νεκρὸς καταφαίνεται, / ὁ τὴν φύσιν ὡραΐσας τοῦ παντός.
 Ἐν τίνι κατορθώσει ὁ νεώτερος τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; ἐν τῷ φυλάσσεσθαι τοὺς λόγους σου.
® Ἰησοῦ γλυκύ μοι καὶ σωτήριον φῶς, / τάφῳ πῶς ἐν σκοτεινῷ κατακέκρυψαι; ὢ ἀφάτου καὶ ἀρρήτου ἀνοχῆς!
― Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
® Ὢ θαυμάτων ξένων! / ὢ πραγμάτων καινῶν! / Ὁ πνοῆς μοι χορηγὸς ἄπνους φέρεται, / κηδευόμενος χερσὶ τοῦ Ἰωσήφ.
― Ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου, ὅπως μὴ ἁμάρτω σοι.
® Ἐν καιν μνημεί κατετέθης, Χριστέ, κα τν φύσιν τν βροτν νεκαίνισας, ναστς θεοπρεπς κ τν νεκρν.
― ν ἐντολαῖς σου ἀδολεσχήσω καὶ κατανοήσω τὰς ὁδούς σου.
® Ἐπ γς κατλθες, / να σώσς δάμ, / κα ν γ μ ερηκς τοτον, Δέσποτα, μέχρις δου κατελήλυθας ζητν.
― Τς δούς μου ξήγγειλα, κα πήκουσάς μου, δίδαξόν με τ δικαιώματά σου.
® Συγκλονεται φόβῳ, / πσα, Λόγε,  γ κα Φωσφόρος τς κτνας πέκρυψε, / το μεγίστου γ κρυβέντος σου φωτός.
― δν δικαιωμάτων σου συνέτισόν με, κα δολεσχήσω ν τος θαυμασίοις σου.
® Ὡς βροτς μν θνσκεις, / κουσίως, Σωτήρ, ς Θες δ τος θνητος ξανέστησας, κ μνημάτων κα βυθο μαρτιν.
― Ὁδὸν ἀληθείας ᾑρετισάμην, καὶ τὰ κρίματά σου οὐκ ἐπελαθόμην.
® Δακρυρρόους θρήνους, / π σ  γνή, μητρικς  ησοῦ,πιρραίνουσα / νεβόα· πς κηδεύσω σε Υἱὲ;
― δν δικίας πόστησον π’μοκα τ νόμ σου λέησόν με.
® Ἡ ζω θανάτου, / γευσαμένη, Χριστός, / κ θανάτου τος βροτος λευθέρωσε, κα τος πσι νν δωρεται τν ζωήν.
― Νομοθέτησόν με, Κύριε, τν δν τν δικαιωμάτων σου, κακζητήσω ατν δι παντός.
® Καθελν σε, Λόγε, / π ξύλου νεκρόν, ν μνημεί ωσφ νν κατέθετο. / λλ’ νάστα σζων πάντας ς Θεός.
― Κλνον τν καρδίαν μου ες τ μαρτύριά σου, κα μ ες πλεονεξίαν.
® Ὑψωθες ν ξύλ/ κα τος ζντας βροτούς συνυψος, π τν γν δ γενόμενος, τος κειμένους δ’ π’ ατν ξανιστς.
― πστρεψον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα, ἐν τῇ ὁδῷ σου ζῆσόν με.
® Ὁ εσχήμων, Στερ, σχηματίζει φρικτς, κα κηδεύει ς νεκρν εσχημόνως Σε, / κα θαμβεταί σου τ σχμα τ φρικτόν.
― Καὶ ἔλθοι ἐπ’ ἐμὲ τὸ ἔλεός σου, κύριε, τὸ σωτήριόν σου κατὰ τὸ λόγιόν σου.
® Ὑπ γν βουλήσει, / κατελθν ς θνητός, / πανάγεις π γς πρς οράνια, /τος κεθεν πεπτωκότας ησο.
― Καὶ ἀποκριθήσομαι τοῖς ὀνειδίζουσί με λόγον, ὅτι ἤλπισα ἐπὶ τοὺς λόγους σου.
® Κν νεκρς ράθης, / λλ ζν ς Θεός, νεκρωθέντας τος βροτος νεζώωσας, / τν μν πονεκρώσας νεκρωτήν.
― Καὶ φυλάξω τὸν νόμον σου διὰ παντός, εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.
® Προσκυν τ πάθος, νυμν τν ταφήν, μεγαλύνω σου τ κράτος φιλάνθρωπε, δι’ ν λέλυμαι παθν φθοροποιν.
― Μνήσθητι τὸν λόγον σου τῷ δούλῳ σου, ᾧ ἐπήλπισάς με.
® Ἑκουσίως, Στερ, κατελθν π γν, / νεκρωθέντας τος βροτος νεζώωσας, κα νήγαγες ν δόξ πατρικ.
― Ψαλτ σάν σοι τ δικαιώματά σου ν τόπ παροικίας μου.
® Ὁ χειρί σου πλάσας, / τν δμ κ τς γς, δι’ ατν τ φύσει γέγονας νθρωπος, κα σταύρωσαι βουλήματι τ σ.
― δεήθην τοῦ προσώπου σου ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· ἐλέησόν με κατὰ τὸ λόγιόν σου.
® Ὑπακούσας, Λόγε, τ δί Πατρί, μέχρις δου το δεινο καταβέβηκας, κα νέστησας τ γένος τν βροτν.
― Σχοινία μαρτωλν περιεπλάκησάν μοι, κα το νόμου σου οκ πελαθόμην.
® Ομοι, φς το Κόσμου! / ομοι, φς τ μόν! ησο μου ποθεινότατε κραζεν,  Παρθένος θρηνδοσα γοερς.
― Μέτοχος ἐγώ εἰμι πάντων τῶν φοβουμένων σε καὶ τῶν φυλασσόντων τὰς ἐντολάς σου.
® Ὦ Θεὲ καὶ Λόγε, / ὦ χαρὰ ἡ ἐμή, πῶς ἐνέγκω σου ταφὴν τὴν τριήμερον· νῦν σπαράττομαι τὰ σπλάγχνα μητρικῶς.
― Χρηστότητα καὶ παιδείαν καὶ γνῶσιν δίδαξόν με, ὅτι ταῖς ἐντολαῖς σου ἐπίστευσα.
® Τίς μοι δώσει δωρ, κα δακρύων πηγάς,  Θεόνυμφος Παρθένος κραύγαζεν, / να κλαύσω τν γλυκύν μου ησον;
― Χρηστς ε σύ, Κύριε, κα ν τ χρηστότητί σου δίδαξόν με τ δικαιώματά σου.
® Θέλων φθης, Λόγε, ν τ τάφ νεκρός, λλ ζς κα τος βροτος ς προείρηκας, / ναστάσει σου, Σωτήρ μου, γερες.
Δόξα… Τριαδικόν
νυμνομεν, Λόγε, σ τν πάντων Θεόν, σν Πατρ κα τ γί σου Πνεύματι, κα δοξάζομεν τν θείαν σου ταφήν.
Κα νν… Θεοτοκίον
Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε γνή, κα τιμμεν τν ταφν τν τριήμερον, το Υο σου κα Θεο μν πιστς.
Κα πάλιν τ πρτον Τροπάριον
Ἡ ζω ν τάφ κατετέθης Χριστέ, κα γγέλων στρατια
ξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τν σήν.
ΣΤΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ χος πλ. α’.
® Ἄξιόν στι / μεγαλύνειν σε τν Ζωοδότην, τν ν τ Σταυρ τς χερας κτείναντα, / κα συντρίψαντα τ κράτος το χθρο.
― Α χερές σου ποίησάν με, κα πλασάν με, συνέτισόν με, κα μαθήσομαι τς ντολάς σου.
® Ἄξιόν στι μεγαλύνειν σε τν πάντων Κτίστην· τος σος γρ παθήμασιν, χομεν / τν πάθειαν, υσθέντες τς φθορς.
― Ο φοβούμενοί σε ψονταί με, κα εφρανθήσονται, τι ες τος λόγους σου πήλπισα.
® Ἔφριξεν  γῆ / κα  λιος, Στερ, κρύβη, σο το νεσπέρου φέγγους, Χριστέ, δύναντος ν τάφ σωματικς.
 γνων, Κύριε, τι δικαιοσύνη τ κρίματά σου, κα ληθείταπείνωσάς με.
® Ῥήγνυται ναοῦ, καταπέτασμα τ σ σταυρώσει, κρύπτουσι φωστρες, Λόγε, τ φς, / Σο κρυβέντος λιε π γν.
― Γενηθήτω δὴ τὸ ἔλεός σου τοῦ παρακαλέσαι με κατὰ τὸ λόγιόν σου τῷ δούλῳ σου.
® Θρνον ερόν, δετε σωμεν Χριστ θανόντι, ς α μυροφόροι γυνακες πρίν, να κα τ χαρε συνακούσωμεν ατας.
― Γενηθήτω ἡ καρδία μου ἄμωμος ἐν τοῖς δικαιώμασίν σου, ὅπως ἂν μὴ αἰσχυνθῶ.
® Μύρον ἀληθῶς, Σὺ κένωτον πάρχεις, Λόγε· θεν Σοι κα μύρα προσέφερον, ς νεκρῷ τ ζντι γυναίκες μυροφόροι.
― Ἐκλείπει εἰς τὸ σωτήριόν σου ἡ ψυχή μου, καὶ εἰς τὸν λόγον σου ἐπήλπισα.
® δου μν ταφείς, τ βασίλεια, Χριστὲ, συντρίβεις, θάνατον θανάτ δ θανατος, κα φθορς λυτροσαι γηγενες.
― Πᾶσαι αἱ ἐντολαί σου ἀλήθεια· ἀδίκως κατεδίωξάν με, βοήθησόν μοι.
® δυς π γν,  φωσφόρος τς διιαιοσύνης, / κα νεκρος σπερ ξ πνου ξήγειρας, κδιώξας παν τ ν δ σκότος.
― Κατὰ τὸ ἔλεός σου ζῆσόν με, καὶ φυλάξω τὰ μαρτύρια τοῦ στόματός σου.
® Τάφ ωσήφ, ελαβς σε τ καιν συγκρύπτων, / μνους ξοδίους θεοπρεπες, τος συμμίκτοις θρήνοις μέλπει σοι, Σωτήρ.
― Εἰς τὸν αἰῶνα, κύριε, ὁ λόγος σου διαμένει ἐν τῷ οὐρανῷ.
® Τέτρωμαι δεινς, / κα σπαράττομαι τ σπλάγχνα, Λόγε, τν δικόν Σου βλέπουσα σφαγήν, / λεγεν  Πάναγνος ν κλαυθμ.
― Εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν ἡ ἀλήθειά σου· ἐθεμελίωσας τὴν γῆν, καὶ διαμένει.
® Ὄμμα τ γλυκύ, κα τ χείλη σου πς μύσω, Λόγε; Πς νεκροπρεπς δ κηδεύσω Σε; / φρίττων νεβόα ωσήφ.
― Εἰς τὸν αἰῶνα οὐ μὴ ἐπιλάθωμαι τῶν δικαιωμάτων σου, ὅτι ἐν αὐτοῖς ἔζησάς με, κύριε.
® μνους ωσήφ / κα Νικόδημος πιταφίους, δουσι Χριστ νεκρωθέντι νν, δει δ σν τούτοις κα τα Σεραφείμ.
― Πάσης συντελείας εδον πέρας, πλατεα  ντολή σου σφόδρα.
® φριξεν ρν, Στερ, δης σε τν ζωοδότην, πλοτον τν κείνου σκυλεύοντα / κα τος π’ αἰῶνος γείροντα νεκρούς.
― πρ τος χθρούς σου σόφισάς με τν ντολήν σου, τι ες τν αἰῶνα μή στι.
® Μύροις σ Χριστέ,  Νικόδημος κα  Εσχήμων, νν καινοπρεπς περιστείλαντες· / φρξον, νεβόων, πσα  γ.
― κ πάσης δο πονηρς κώλυσα τος πόδας μου, πως ν φυλάξω τος λόγους σου.
® δε μαθητήν, / ν γάπησας κα σν Μητέρα, τέκνον κα φθογγν δς, γλυκύτατον, / κραζε δακρύουσα  γνή.
― π τν ντολν σου συνκα, δι τοτο μίσησα πσαν δν δικίας.
® Σ ς ν ζως, / χορηγς, Λόγε, τος ουδαίους ν σταυρ ταθες οκ νέκρωσας, λλ’ νέστησας κα τούτων τος νεκρούς.
― Λύχνος τος ποσί μου  νόμος σου, κα φς τας τρίβοις μου.
® Κάλλος Λόγε πρίν, οδ εδος ν τ πάσχειν σχες, λλ’ ξαναστς περέλαμψας, καλλωπίσας τους βροτος θείαις αγας.
― μοσα κα στησα το φυλάξασθαι τ κρίματα τς δικαιοσύνης σου.
® Οδέ σε Θεόν, / κατόνταρχος κν νεκρώθης. Πς σε ον, Θεέ μου, ψαύσω χερσφρίττων, νεβόα ωσήφ.
― ταπεινώθην ἕως σφόδρα· κύριε, ζῆσόν με κατὰ τὸν λόγον σου.
® Ὕπνωσας μικρόν, κα ζώωσας τος τεθνετας, κα ξαναστς ξανέστησας τος πνοντας ξ αἰῶνος, γαθέ.
― κλινα τὴν καρδίαν μου τοῦ ποιῆσαι τὰ δικαιώματά σου εἰς τὸν αἰῶνα δι’ ἀντάμειψιν.
® Ἤρθη σταυρωθείς, /  ν δασι τν γν κρεμάσας, κα ς πνους ν ατ νν προσκλίνεται,  μ φέρουσα σείετο δεινς.
― Βοηθός μου καὶ ἀντιλήμπτωρ μου εἶ σύ· εἰς τὸν λόγον σου ἐπήλπισα.
® Κν τος κ νεκρν παισχύνθητε,  ουδαοι, ος  ζωοδότης νέστησεν, ν μες κτείνατε φθονερς.
 ντιλαβοῦ μου κατὰ τὸ λόγιόν σου, καὶ ζήσομαι, καὶ μὴ καταισχύνῃς με ἀπὸ τῆς προσδοκίας μου.
® Ἔφριξεν δών τ όρατον φς, σ Χριστέ μου, μνήματι κρυπτόμενον πνουν τε, κα σκότασεν  λιος τ φς.
― Οἱ ὀφθαλμοί μου ἐξέλιπον εἰς τὸ σωτήριόν σου καὶ εἰς τὸ λόγιον τῆς δικαιοσύνης σου.
® Ἔκλαιε πικρς /  πανάμωμος Μήτηρ σου, Λόγε, τε ν τ τάφώρακε Σ τν φραστον κα ναρχον Θεόν.
― Ποίησον μετὰ τοῦ δούλου σου κατὰ τὸ ἔλεός σου καὶ τὰ δικαιώματά σου δίδαξόν με.
® δης  δεινός συνετρόμαξεν τε σε εδεν, λιε τς δόξης θάνατε, κα δίδου τος δεσμίους ν σπουδ.
― Δοῦλός σού εἰμι ἐγώ, συνέτισόν με, καὶ γνώσομαι τὰ μαρτύριά σου.
® Ὕμνοις σου, Χριστέ, νν τν σταύρωσιν κα τν ταφήν τε παντες πιστο κθειάζομεν, ο θανάτου λυτρωθέντες σ ταφ.
Δόξα… Τριαδικόν
ναρχε Θεέ, συναΐδιε Λόγε κα Πνεμα, σκπτρα τν νάκτων κραταίωσον, κατ πολεμίων ς γαθός.
Κα νν… Θεοτοκίον
Τέξασα ζωήν, παναμώμητε γν Παρθένε, πασον κκλησίας τ σκάνδαλα, κα βράβευσον ερήνην ς γαθή.
Κα πάλιν τ πρτον Τροπάριον
ξιόν στι μεγαλύνειν σε τν Ζωοδότην, τν ν τ Σταυρ τς χερας κτείναντα, κα συντρίψαντα τ κράτος το χθρο.
ΣΤΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ χος γ’.
® Α γενεα πσαι μνον τ ταφ σου προσφέρουσι, Χριστέ μου.
― πίβλεψον π’ μέ, κα λέησόν με κατ τ κρμα τν γαπώντων τ νομά σου.
® Καθελν το ξύλου,  ριμαθαίας ν τάφ σε κηδεύει.
― Τ διαβήματά μου κατεύθυνον κατ τ λόγιόν σου, κα μ κατακυριευσάτω μου πσα νομία.
® Δερο πσα κτίσις, μνους ξοδίους, προσοίσωμεν τ Κτίστ.
― Λύτρωσαί με π συκοφαντίας νθρώπων, κα φυλάξω τς ντολάς σου.
® Ος θρεψε τ μάννα, κίνησαν τν πτέρναν κατ το εεργέτου.
― Τ πρόσωπόν σου πίφανον π τν δολόν σου, κα δίδαξόν με τ δικαιώματά σου.
® Ὢ τς παραφροσύνης κα τς Χριστοκτονίας, τς τν προφητοκτόνων!
― Δίκαιος εἶ, κύριε, καὶ εὐθεα ἡ κρίσις σου.
® Ὡς φρων πηρέτης, προδέδωκεν  μύστης τν βυσσον σοφίας.
― νετείλω δικαιοσύνην τ μαρτύριά σου, κα λήθειαν σφόδρα.
® Ἰωσφ κηδεύει, σν τ Νικοδήμνεκροπρεπς τν Κτίστην.
―  δικαιοσύνη σου δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὁ νόμος σου αλήθεια.
® Ζωοδότα Στερ, δόξα σου τ κράτει, τν δην καθελόντι.
― κέκραξα ν λ καρδί μου, πάκουσόν μου, Κύριε, τ δικαιώματά σου κζητήσω.
® Ὕπτιον ρσα,  Πάναγνός σε Λόγε, μητροπρεπς θρήνει.
― κέκραξά σοι, σσόν με, κα φυλάξω τ μαρτύριά σου.
® Ὧ γλυκύ μου αρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πο δυ σου τ κάλλος;
― Προέφθασα ν ωρί κα κέκραξα, ες τος λόγους σου πήλπισα.
® Θάνατον θανάτσ θανατος Θεέ μου, θεί σου δυναστεί.
― Τῆς φωνῆς μου ἄκουσον, κύριε, κατὰ τὸ ἔλεός σου, κατὰ τὸ κρίμα σου ζῆσόν με.
® Πεπλάνηται  πλάνος,  πλανηθες λυτροται, σοφί σῇ, Θεέ μου.
― γγς ε σύ, Κύριε, κα πσαι α δοί σου λήθεια.
® Υἱὲ Θεο παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πς πάθος κατεδέξω;
― Κρνον τν κρίσιν μου κα λύτρωσαί με, δι τν λόγον σου ζσόν με.
® Ἀνέκραζεν  Κόρη, θερμς δακρυρροοσα, τ σπλάγχνα κεντουμένη.
― Οἱ οἰκτιρμοί σου πολλοί, κύριε· κατὰ τὸ κρίμα σου ζῆσόν με.
® Ὦ φς τν φθαλμν μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, πς τάφ νν καλύπτ;
― Πολλο ο κδιώκοντές με κα θλίβοντές με, κ τν μαρτυρίων σου οκ ξέκλινα.
® Δοξάζω σου, Υέ μου, τν κραν εσπλαγχνίαν, ς χάριν τατα πάσχεις.
― δε, τι τς ντολάς σου γάπησα, Κύριε, ν τ λέει σου ζσόν με.
® Ὄξος ποτίσθης κα χολν, οκτίρμον, τν πάλαι λύων γεσιν.
― ρχ τν λόγων σου λήθεια, κα ες τν αἰῶνα πάντα τ κρίματα τς δικαιοσύνης σου.
® Α Μυροφόροι, Στερ, τ τάφω προσελθοσαι, προσέφερόν σοι μύρα.
― δικίαν μίσησα κα βδελυξάμην, τν δ νόμον σου γάπησα.
®νάστηθι, οκτίρμον, μς κ τν βαράθρων, ξανιστν τοδου.
― Προσεδόκων τ σωτήριόν σου, Κύριε, κα τς ντολάς σου γάπησα.
® νάστα, Ζωοδότα,  σ τεκοσα Μήτηρ, δακρυρροοσα λέγει.
― φύλαξεν  ψυχή μου τ μαρτύριά σου, κα γάπησεν ατ σφόδρα.
® Οράνιαι Δυνάμεις ξέστησαν τ φόβνεκρν σε καθορσαι.
― Ἐξερεύξαιντο τὰ χείλη μου ὕμνον, ὅταν διδάξῃς με τὰ δικαιώματά σου.
® Τος πόθ τε κα φόβτ πάθη σου τιμσι, δίδου πταισμάτων λύσιν.
― Φθέγξαιτο  γλσσά μου τ λόγιά σου, τι πσαι α ντολαί σου δικαιοσύνη.
®  φρικτν κα ξένον θέαμα, Θεο Λόγε! πς γ σε συγκαλύπτει;
― Ζήσεται  ψυχή μου, κα ανέσει σε, κα τ κρίματά σου βοηθήσει μοι.
® Ἔρραναν τν τάφον α Μυροφόροι μύρα, λίαν πρω λθοσαι.
― πλανήθην ς πρόβατον πολωλός, ζήτησον τν δολόν σου, τι τς ντολάς σου οκ πελαθόμην.
® Ερήνην κκλησία, λα σου σωτηρίαν, δώρησαι σ γέρσει.
Δόξα… Τριαδικόν
 Τρις Θεέ μου, Πατρ Υἱὸς κα Πνεμα, λέησον τν κόσμον.
Κα νν… Θεοτοκίον
δεν τν το Υο σου νάστασιν, Παρθένε, ξίωσον σος δούλους.
 Θεομήτωρ θρηνδοσα γοερς: « γλυκύ μου αρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πο δυ σου τ κάλλος;»

γκώμια ( Στάσις Πρώτη) χος πλ. α.

 ζω ν τάφ
κατετέθης, Χριστέ,
κα γγέλων στρατια ξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τν σήν.
 ζω, πς θνσκεις;
πς κα τάφ οκες;
το θανάτου τ βασίλειον λύεις δέ,
κα το δου τος νεκρος ξανιστς.
Μεγαλύνομέν σε,
ησο Βασιλε,
κα τιμμεν τν ταφν κα τ πάθη σου,
δι’ ν σωσας μς κ τς φθορς.
 Δεσπότης πάντων
καθορται νεκρός,
κα ν μνήματι καιν κατατίθεται,
 κενώσας τ μνημεα τν νεκρν.
 ζω ν τάφ
κατετέθης, Χριστέ,
κα θανάτ σου τν θάνατον λεσα καπήγασας τ Κόσμ, τν ζωήν.
 ραος κάλλει,
παρ πάντας βροτούς,
ς νείδεος νεκρς καταφαίνεται,
 τν φύσιν ραΐσας το παντός.
ησο, γλυκύ μοι
κα σωτήριον φς,
τάφ πς ν σκοτειν κατακέκρυψαι;
 φάτου, κα ρρήτου νοχς!
 θαυμάτων ξένων!
 πραγμάτων καινν!
 πνος μοι χορηγς πνους φέρεται, κηδευόμενος χερσ το ωσήφ.
ν καιν μνημεί,
κατετέθης Χριστέ,
κα τν φύσιν τν βροτν νεκαίνισας, ναστς θεοπρεπς κ τν νεκρν.
π γς κατλθες,
να σώσς δάμ,
κα ν γ μ ερηκς τοτον, Δέσποτα, μέχρις δου κατελήλυθας ζητν.
Συγκλονεται φόβ
πσα, Λόγε,  γ,
κα φωσφόρος τς κτνας πέκρυψε,  το μεγίστου γ κρυβέντος Σου φωτός.
ς βροτς μν θνσκεις
κουσίως, Σωτήρ,
ς Θες δ τος θνητος ξανέστησας
κ μνημάτων κα βυθο μαρτιν.
Δακρυρρόους θρήνους,
π σ  γνή
μητρικς,  ησο, πιρραίνουσα νεβόα· πς κηδεύσω σε, Υἱὲ;
 ζω θανάτου
γευσαμένη, Χριστός,
κ θανάτου τος βροτος λευθέρωσε   κα τος πσι νν δωρεται τν ζωήν.
Καθελν σε, Λόγε,
π ξύλου νεκρόν,
ν μνημεί ωσφ νν κατέθετο.
λλ’ νάστα σζων πάντας ς Θεός.
ψωθες ν ξύλ,
κα τος ζντας βροτούς
συνυψος, π τν γν δ γενόμενος,   τος κειμένους π’ ατν ξανιστς.
 εσχήμων, Στερ,
σχηματίζει φρικτς
κα κηδεύει ς νεκρν εσχημόνως σε
κα θαμβεταί σου τ σχμα τ φρικτόν.
π γν βουλήσει
κατελθν ς θνητός,
πανάγεις π γς πρς οράνια
τος κεθεν πεπτωκότας, ησο.
Κν νεκρς ράθης,
λλ ζν ς Θεός,
νεκρωθέντας τος βροτος νεζώωσας,
τν μν πονεκρώσας νεκρωτήν.
Προσκυν τ πάθος,
νυμν τν ταφήν,
μεγαλύνω σου τ κράτος, φιλάνθρωπε,
δι’ ν λέλυμαι παθν φθοροποιν.
κουσίως, Στερ,
κατελθν π γν,
νεκρωθέντας τος βροτος νεζώωσας
κα νήγαγες ν δόξ πατρικ.
 χειρί σου πλάσας
τν δμ κ τς γς,
δι’ ατν τ φύσει γέγονας νθρωπος    κα σταύρωσαι βουλήματι τ σ.
πακούσας, Λόγε,
τ δί Πατρί,
μέχρις δου το δεινο καταβέβηκας,   κα νέστησας τ γένος τν βροτν.
Ομοι, φς το Κόσμου!
ομοι, φς τ μόν!
ησο μου ποθεινότατε, κραζεν
 Παρθένος θρηνδοσα γοερς.
 Θε κα Λόγε,
 χαρ  μή,
πς νέγκω σου ταφν τν τριήμερον.
νν σπαράττομαι τ σπλάγχνα μητρικς.
Τίς μοι δώσει δωρ
κα δακρύων πηγάς,
 Θεόνυμφος Παρθένος κραύγαζεν, να κλαύσω τν γλυκύν μου ησον;
Θέλων φθης, Λόγε,
ν τ τάφ νεκρός,
λλ ζς κα τος βροτος ς προείρηκας
ναστάσει σου, Σωτήρ μου, γερες.

Δόξα… Τριαδικόν

νυμνομεν, Λόγε,
σ τν πάντων Θεόν,
σν Πατρ κα τ γί σου Πνεύματι,
κα δοξάζομεν τν θείαν σου Ταφήν.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον

Μακαρίζομέν σε,
Θεοτόκε γνή,
κα τιμμεν τν Ταφν τν τριήμερον,     το Υο σου κα Θεο μν πιστς.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον Τροπάριον

 ζω ν τάφ,
Κατετέθης, Χριστέ,
κα γγέλων στρατια ξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τν σήν.


γκώμια (ΣτάσιςΔευτέρα) χος πλ. α.

ξιόν ἐστι
μεγαλύνειν σε τὸν Ζωοδότην,
τὸν ἐν τῷ Σταυρῷ τὰς χεῖρας ἐκτείναντα
καὶ συντρίψαντα τὸ κράτος τοῦ ἐχθροῦ.
ξιόν ἐστι
μεγαλύνειν σε τὸν πάντων κτίστην·
τοῖς Σοῖς γὰρ παθήμασιν, ἔχομεν
τὴν ἀπάθειαν, ῥυσθέντες τῆς φθορᾶς.
φριξεν ἡ γῆ
καὶ ὁ ἥλιος, Σῶτερ, ἐκρύβη,
σοῦ τοῦ ἀνεσπέρου φέγγους, Χριστέ, δύναντος ἐν τάφῳ σωματικῶς.
ήγνυται ναοῦ
καταπέτασμα τῇ Σῇ σταυρώσει, κρύπτουσι φωστῆρες, Λόγε ,τὸ φῶς,
Σοῦ κρυβέντος ἥλιε ὑπὸ γῆν.
Θρῆνον ἱερόν
δεῦτε ᾄσωμεν Χριστῷ θανόντι,
ὡς αἱ μυροφόροι γυναῖκες πρίν,
ἵνα καὶ τὸ χαῖρε συνακούσωμεν αὐταῖς.
Μύρον ἀληθῶς,
σὺ ἀκένωτον ὑπάρχεις, Λόγε·
ὅθεν Σοι καὶ μύρα προσέφερον,
ὡς νεκρῷ τῷ ζῶντι γυναίκες μυροφόροι.
δου μὲν ταφείς,
τὰ βασίλεια, Χριστὲ, συντρίβεις,
θάνατον θανάτῳ δὲ θανατοῖς
καὶ φθορᾶς λυτροῦσαι γηγενεῖς.
δυς ὑπὸ γῆν
ὁ φωσφόρος τῆς διιαιοσύνης
καὶ νεκροὺς ὥσπερ ἐξ ὕπνου ἐξήγειρας,
ἐκδιώξας ἄπαν τὸ ἐν ᾍδῃ σκότος.
Τάφῳ Ἰωσήφ,
εὐλαβῶς Σε τῷ καινῷ συγκρύπτων, ὕμνους ἐξοδίους θεοπρεπεῖς,
τοῖς συμμίκτοις θρήνοις μέλπει σοι, Σωτήρ.
Τέτρωμαι δεινῶς
καὶ σπαράττομαι τὰ σπλάγχνα, Λόγε,
τὴν ἄδικόν Σου βλέπουσα σφαγήν,
ἔλεγεν ἡ Πάναγνος ἐν κλαυθμῷ.
μμα τὸ γλυκύ
καὶ τὰ χείλη σου πῶς μύσω, Λόγε;
πῶς νεκροπρεπῶς δὲ κηδεύσω Σε; φρίττων ἀνεβόα Ἰωσήφ.
μνους Ἰωσήφ
καὶ Νικόδημος ἐπιταφίους
ᾄδουσι Χριστῷ νεκρωθέντι νῦν,
ᾄδει δὲ σὺν τούτοις καὶ τα Σεραφείμ.
φριξεν ὁρῶν,
Σῶτερ, ᾍδης σε τὸν ζωοδότην,
πλοῦτον τὸν ἐκείνου σκυλεύοντα,
καὶ τοὺς ἀπ’αἰῶνος νεκρούς ἐξανιστῶντα.
Μύροις σὲ Χριστέ,
ὁ Νικόδημος καὶ ὁ εὐσχήμων,
νῦν καινοπρεπῶς περιστείλαντες·  φρῖξον, ἀνεβόων, πᾶσα ἡ γῆ.
δε μαθητήν,
ὃν ἠγάπησας καὶ σὴν Μητέρα,
τέκνον καὶ φθογγὴν δὸς, γλυκύτατον, ἔκραζε δακρύουσα ἡ Ἁγνή.
Σὺ ὡς ὢν ζωῆς
χορηγὸς, Λόγε, τοὺς Ἰουδαίους,
ἐν σταυρῷ ταθεὶς οὐκ ἐνέκρωσας,
ἀλλ’ἀνέστησας καὶ τούτων τοὺς νεκρούς.
Κάλλος, Λόγε, πρίν,
οὐδὲ εἶδος ἐν τῷ πάσχειν ἔσχες,
ἀλλ’ ἐξαναστὰς ὑπερέλαμψας, καλλωπίσας τους βροτοὺς θείαις αὐγαῖς.
Οἶδέ σε Θεόν,
κατόνταρχος κἂν ἐνεκρώθης·
Πῶς σε οὖν, Θεέ μου, ψαύσω χερσὶ; φρίττων, ἀνεβόα Ἰωσήφ.
πνωσας μικρόν
καὶ ἐζώωσας τοὺς τεθνεῶτας
καὶ ἐξαναστὰς ἐξανέστησας
τοὺς ὑπνοῦντας ἐξ αἰῶνος, Ἀγαθέ.
ρθη σταυρωθείς,
ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας,
καὶ ὡς ἄπνους ἐν αὐτῇ νῦν προσκλίνεται,
ὃ μὴ φέρουσα ἐσείετο δεινῶς.
Κἂν τοὺς ἐκ νεκρῶν
ἐπαισχύνθητε, ὦ Ἰουδαῖοι,
οὓς ὁ ζωοδότης ἀνέστησεν,
ὃν ὑμεῖς ἐκτείνατε φθονερῶς
φριξεν ἰδών
τὸ ἀόρατον φῶς, σὲ Χριστέ μου,
μνήματι κρυπτόμενον ἄπνουν τε,
καὶ ἐσκότασεν ὁ ἥλιος τὸ φῶς.
κλαιε πικρῶς
ἡ πανάμωμος Μήτηρ σου, Λόγε,
ὅτε ἐν τῷ τάφῳ ἑώρακε
σὲ τὸν ἄφραστον καὶ ἄναρχον Θεόν.
δης ὁ δεινός
συνετρόμαξεν ὅτε σε εἶδεν,
λιε τῆς δόξης ἀθάνατε,
καὶ ἐδίδου τοὺς δεσμίους ἐν σπουδῇ.
μνοις σου, Χριστέ,
νῦν τὴν σταύρωσιν καὶ τὴν ταφήν τε, ἅπαντες πιστοὶ ἐκθειάζομεν,
οἱ θανάτου λυτρωθέντες σῇ ταφῇ.

Δόξα… Τριαδικόν

ναρχε Θεέ,
συναΐδιε Λόγε καὶ Πνεῦμα,

σκῆπτρα τῶν Ἀνάκτων κραταίωσον,   κατὰ πολεμίων ὡς ἀγαθός.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον

Τέξασα ζωήν,
παναμώμητε ἁγνὴ Παρθένε,
παῦσον Ἐκκλησίας τὰ σκάνδαλα
καὶ βράβευσον εἰρήνην ὡς ἀγαθή.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον Τροπάριον

ξιόν ἐστι
μεγαλύνειν σε τὸν Ζωοδότην,
τὸν ἐν τῷ σταυρῷ τὰς χεῖρας ἐκτείναντα,
καὶ συντρίψαντα τὸ κράτος τοῦ ἐχθροῦ.


γκώμια (Στάσις Τρίτη) χος γ΄.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι
ὕμνον τῇ ταφῇ σου
προσφέρουσι, Χριστέ μου.
Καθελὼν τοῦ ξύλου,
ὁ Ἀριμαθαίας
ἐν τάφῳ σε κηδεύει.
Δεῦρο πᾶσα κτίσις,
ὕμνους ἐξοδίους
προσοίσωμεν τῷ Κτίστῃ.
Οὓς ἔθρεψε τὸ μάννα,
ἐκίνησαν τὴν πτέρναν
κατὰ τοῦ εὐεργέτου.
 τῆς παραφροσύνης
καὶ τῆς Χριστοκτονίας,
τῆς τῶν προφητοκτόνων!
ς ἄφρων ὑπηρέτης,
προδέδωκεν ὁ μύστης
τὴν ἄβυσσον σοφίας.
ωσὴφ κηδεύει,
σὺν τῷ Νικοδήμῳ,
νεκροπρεπῶς τὸν Κτίστην.
Ζωοδότα Σῶτερ,
δόξα σου τῷ κράτει,
τὸν ᾍδην καθελόντι.
πτιον ὁρῶσα,
ἡ Πάναγνός σε, Λόγε,
μητροπρεπῶς ἐθρήνει.
 γλυκύ μου ἔαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
ποῦ ἔδυ σου τὸ κάλλος;
Θάνατον θανάτῳ,
σὺ θανατοῖς, Θεέ μου,
θείᾳ σου δυναστείᾳ.
Πεπλάνηται ὁ πλάνος,
ὁ πλανηθεὶς λυτροῦται,
σοφίᾳ σῇ, Θεέ μου.
Υἱὲ Θεοῦ παντάναξ,
Θεέ μου πλαστουργέ μου,
πῶς πάθος κατεδέξω;
νέκραζεν ἡ Κόρη,
θερμῶς δακρυρροοῦσα,
τὰ σπλάγχνα κεντουμένη.
 φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
πῶς τάφῳ νῦν καλύπτῃ;
Δοξάζω σου, Υἱέ μου,
τὴν ἄκραν εὐσπλαγχνίαν,
ἧς χάριν ταῦτα πάσχεις.
ξος ἐποτίσθης
καὶ χολὴν, οἰκτίρμον,
τὴν πάλαι λύων γεῦσιν.
Αἱ Μυροφόροι, Σῶτερ,
τῷ τάφω προσελθοῦσαι,
προσέφερόν σοι μύρα.
νάστηθι, οἰκτίρμον,
ἡμᾶς ἐκ τῶν βαράθρων
ἐξανιστῶν τοῦ ᾍδου.
νάστα, Ζωοδότα,
ἡ σὲ τεκοῦσα μήτηρ,
δακρυρροοῦσα λέγει.
Οὐράνιαι Δυνάμεις
ἐξέστησαν τῷ φόβῳ,
νεκρὸν σε καθορῶσαι.
Τοῖς πόθῳ τε καὶ φόβῳ,
τὰ πάθη σου τιμῶσι,
δίδου πταισμάτων λύσιν.
 φρικτὸν καὶ ξένον
θέαμα, Θεοῦ Λόγε!
πῶς γῆ σε συγκαλύπτει;
ρραναν τὸν τάφον
αἱ Μυροφόροι μύρα,
λίαν πρωῒ ἐλθοῦσαι. (τρίς)
Εἰρήνην Ἐκκλησία,
λαῷ σου σωτηρίαν,
δώρησαι σῇ Ἐγέρσει.

Δόξα… Τριαδικόν

 Τριὰς, Θεέ μου,
Πατὴρ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα,
ἐλέησον τὸν Κόσμον.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον

δεῖν τὴν τοῦ Υἱοῦ σου
Ἀνάστασιν, Παρθένε,
ἀξίωσον σοὺς δούλους.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον Τροπάριον

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι
ὕμνον τῇ ταφῇ σου
προσφέρουσι, Χριστέ μου.
via
Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :


Φιλοσοφία

[φιλοσοφία][grids]

Εκλεκτά

[εκλεκτά][twocolumns]

Μεταφυσικά

[μεταφυσικά][list]

Πνευματικά

[πνευματικά][bsummary]