Νοεμβρίου 2013



[Μηνάς Παπαγεωργίου:] Αγαπητέ κ. Carotta, θα ξεκινήσω τη συνέντευξη αυτή με μια απλή ερώτηση. Γιατί ξεκινήσατε να μελετάτε το ζήτημα της ιστορικότητας του Ιησού; Ποιο ήταν το γεγονός που σας έσπρωξε προς αυτή την κατεύθυνση;
[Francesco Carotta:] Η ώθηση γι'αυτή τη μελέτη ήταν ένα άρθρο δημοσιευμένο το 1959 από τον Ρ. Χέμπριγκ με τίτλο « Νέες σπουδές για την Εικονογραφία του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα». Ήταν φανερό από αυτό το άρθρο πως οι διατηρημένη εικόνα του Ιούλιου Καίσαρα δεν ανταποκρινόταν με την νοητή εικόνα που έχουμε γι΄αυτόν. Ο καθοριστικός παράγων ήταν η θέαση του πορτραίτου του Καίσαρα στο μουσείο Τορλόνια - και το σχόλιο της Έρικας Σιμόν, της διάσημης γερμανής αρχαιολόγου, πως μπορεί να είναι το κεφάλι του αγάλματος που ο Αντώνιος τοποθέτησε στη Ρόστρα (σ.σ. η Ρόστρα ήταν το βήμα όπου οι ρωμαίοι γερουσιαστές μιλούσαν)μετά τον φόνο του Καίσαρα. Είχε την επιγραφή « στον πιο αξιέπαινο γονέα», σε μια προσπάθεια να ξυπνήσει αισθήματα οίκτου και εκδίκησης μαζί στον παρατηρητή. Σε λειτουργεία και έκφραση το κεφάλι της Τορλόνια ομοιάζει με το περίλυπο πρόσωπο του Χριστού στην Πιετά και αφού οι απεικονίσεις της Πιετά είναι τυπικές του Ιησού Χριστού αλλά όχι του Ιούλιου Καίσαρα, η ερώτηση που αναδύεται είναι αν ο μεταγενέστερος Χριστός δανείστηκε άλλα στοιχεία από τον προγενέστερο Καίσαρα. Ρωτώντας γι΄αυτό, οι θεολόγοι είπαν πως δεν είναι παράξενο αφού ακόμα και ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός αναφέρθηκε να έχει θεραπεύσει τους τυφλούς και ανάπηρους , ακριβώς όπως περιγράφεται στις ιστορίες για τον Ιησού. Τέτοια πράγματα ήταν απλά αναμενόμενα από το χάρισμα του Αυτοκράτορα. Όντας περίεργος από αυτό, μια έρευνα ξεκίνησε.

[Μ.Π.:] Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι στην χώρα μας που δεν ενδιαφέρονται για το εάν ο Ιησούς υπήρξε ιστορικά. Όπως λένε, δεν τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, παρά αποκλειστικά η διδασκαλία του. Ως ένας άνθρωπος που έχει ταξιδέψει σε αρκετές χώρες του κόσμου κάνοντας διαλέξεις για το θέμα αυτό, τι μηνύματα εισπράττετε από τους αναγνώστες και το ακροατήριό σας;
[F.C.:] Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως μόνο η διδασκαλία Του είναι σημαντική. Όμως άλλοι ανθρώποι πιστεύουν πως δεν μπορούμε να ξέρουμε ποια ήταν η διδασκαλία Του, εάν δεν ξέρουμε Ποιος ήταν. Εάν υπήρχε μια επαναγραφή της Αγίας Γραφής, ένα ξανα-γράψιμο των γραφών, πως θα μπορούσαμε να ξέρουμε πως ήταν η διδασκαλία Του, εάν δεν γυρίσουμε στις πηγές, στις αληθινές πηγές ; Ένα άλλο σημείο είναι - εάν δεν υπήρχε ιστορικός Ιησούς, τότε δεν θα υπήρχε ούτε ιστορικό Πάσχα, ούτε ιστορική ανάσταση. Αυτό θα μείωνε τον χριστιανισμό σε μια θρησκεία μεταξύ άλλων, όχι Στην Θρησκεία, όπως διατείνεται πως είναι. [Μ.Π.:] Υπήρξαν ιστορικοί που αντιτάχθηκαν στο σενάριο της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού. Μπορείτε να μας αναφέρετε τους σημαντικότερους από αυτούς; Μπορείτε να σχολιάσετε το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίστηκαν μετά το Μεσαίωνα;
[F.C.:] Τα πιο σημαντικά ονόματα μπορούν να βρεθούν στο βιβλίο του ’λμπερτ Σβάιτσερ (1906/91984) Geschichte der Leben-Jesu-Forschung, Tubingen. (Η αναζήτηση του ιστορικού Ιησού). Στο κεφάλαιο 22 (σελ. 451 στην γερμανική έκδοση) τοποθετεί στην κατηγορία των αρνητών της ιστορικότητας του Ιησού τους - Κάρολο Φρανσουά Ντυπουά, Κονσταντίν Φρανσουά Βολναί (σύμβουλο του Ναπολέοντα), Μπρούνο Μπάουερ (χεγκελιανός) , Αλμπερτ Κάλτχοφφ, Τζον Μ. Ρόμπερτσον, Πέτερ Γιένσεν, Αντρέι Νιεμογέφσκι, Κρίστιαν Πάουλ Φούγρμανν, Γουίλλιαμ Μπέντζαμιν Σμιθ, ’ρθουρ Ντριους, Τόμας Γουίτακερ, Σ. Χοέκστρα, ’λλαρντ Πήρσον, Σάμουελ Αντριάν Νάμπερ, Γ.Τ.Π.Τ. Μπολλάντ, Σάμουελ Λουμπλίνσκι, προσωρινά ακόμα ’μπραχαμ Ντιρκ Λόμαν. Θα ήταν άσκοπο να ονομάσω όλους τους άλλους που συντάχθηκαν μετά το 1913. Σαν αντιπροσωπευτικός όλων των άλλων, δείτε τον Πωλ- Λουί Κουσούντ.
Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίζονται μετά τον μεσαίωνα ; Διότι πριν τα ευαγγέλια θεωρούνταν ιστορία. Μετέπειτα, με τον ερχομό του διαφωτισμού και τις κριτικές ιστορικές σπουδές, η έλλειψη απόδειξης μέσα στην κλασσική ιστοριογραφία οδήγησε στην υπόθεση πως τα ευαγγέλια ήταν μονάχα ένας μύθος ή απάτη. Όπου κατά τη γνώμη μου είναι λάθος. Μια επαναγραφή δεν είναι απάτη αλλά μια πραγμάτωση τουλάχιστον κατά τη γνώμη του συγγραφέα και «επαναγραφέα» , πχ ενός ευαγγελιστή.
Γι'αυτό σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας μου, η χριστιανική παράδοση αποδεικνύει πως είναι σωστή, η οποία πάντα υποστήριζε πως τα ευαγγέλια είναι ιστορικά βιβλία. Ξαναγραμμένα, αλλά είναι.

[Μ.Π.:] Μπορείτε να μας περιγράψετε μέσα σε λίγες γραμμές το κύριο μέρος των συμπερασμάτων της έρευνάς σας σχετικά με την ιστορικότητα του Ιησού και τη σχέση του με τον Ιούλιο Καίσαρα;
[F.C.:] Πρώτα απ'όλα υπάρχουν μακροσκοπικές ανυσηχίες. Ο χριστιανισμός απλώθηκε μέσω των αποικιών που ιδρύθηκαν από τον Καίσαρα - ή από το θετό του γιο Οκταβιανό - μέσα στα σύνορα της αυτοκρατορίας που ορίστηκαν από αυτούς, και χρησημοποιήθηκαν από το ξεκίνημα στο Ιουλιανό ημερολόγιο. Ο Ιησούς γεννήθηκε ακριβώς 100 χρόνια μετά τον Καίσαρα. Έτσι έχουμε το ίδιο γεω-χρονολογικό πλαίσιο- με μια ομαλή αλλαγή ενός αιώνα.
Και τα δύο πρόσωπα είναι συμμετρικά συμπληρωματικά - Ο Ιούλιος Καίσαρας, υιός της Αφροδίτης και ιδρυτής της ρωμαικής αυτοκρατορίας, ανέβηκε στο επίπεδο του αυτοκρατορικού Θεού, ο Θεός Ιούλιος, μετά τον βιαίο θάνατο του. Το δόγμα γύρω από αυτόν διαλύθηκε όταν αναδύθηκε ο Χριστιανισμός. Το δόγμα γύρω από τον Ιησού Χριστό, υιό του Θεού και γεννήτορα (σ.σ. αυτή τη λέξη χρησημοποιούμε εμείς, η λέξη «ιδρυτής» σημαίνει πρακτικά την ίδρυση της εκκλησίας. Ιδρυτής του χριστιανισμού ήταν οι Πέτρος και Παύλος, γι'αυτό γιορτάζονται και μαζί άλλωστε!Υπάρχει μια λεπτή διαφορά στο νόημα) του Χριστιανισμού εμφανίστηκε γύρω από τον 2ο αιώνα. Πρώιμοι ιστορικοί, όμως ποτέ δεν αναφέρουν τον Ιησού και ακόμα δεν υπάρχει απ΄τη απόδειξη της υπαρξής του. Από την άλλη, ένα πραγματικό ιστορικό πρόσωπο χάνει το δόγμα του - αξιοπερίεργες αντανακλάσεις εικόνων.

Μετά είναι να παρατηρήσουμε πως και στα δύο βιογραφικά, σ'αυτό του Καίσαρα - από τον Ρουβικώνα στον φόνο - και σ'αυτό του Ιησού - από τον Ιορδάνη στην σταύρωση - τρέχουν παράλληλα. Και ο Καίσαρας και ο Ιησούς ξεκινούν τις ανερχόμενες καρριέρες τους σε γειτονικά κράτη(σ.σ. περιοχές θα ήταν το σωστό) στο βορρά - Γαλατία και Γαλιλαία
Και οι δύο έπρεπε να περάσουν το μοιραίο ποτάμι- Τον Ρουβικώνα και τον Ιορδάνη. Αφού πέρασαν τους ποταμούς, και οι δύο ήρθαν αντιμέτωποι μ'έναν προστάτη/ανταγωνιστή - Τον Πομπήιο και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και στους πρώτους ακολούθους τους - Τον Αντόνιο και τον Κούριο από την μία και τον Πέτρο και Ανδρέα από την άλλη. Και οι 2 συνεχώς στην κίνηση, τελικώς φτάνουν στην πρωτεύουσα, Ρώμη και Ιερουσαλήμ, όπου μετά τον πρώτο θρίαμβο, μετέπειτα υπομένουν το μαρτύριο Και οι δύο είχαν καλές σχέσεις με τις γυναίκες και είχαν από μια ξεχωριστή σχέση με μια συγκεκριμένα γυναίκα, ο Καίσαρας με την Κλεοπάτρα και ο Ιησούς με την Μαγδαληνή. Και οι δύο είχαν συναντήσεις τη νύχτα, ο Καίσαρας με τον Νικομήδη, ο Ιησούς με το Νικόδημο.
Και οι δύο ήταν μεγάλοι ρήτορες και από την υψηλότερη αριστοκρατία, απόγονοι του Αινεία και του Δαυίδ, παρά ταύτα και οι δύο είναι αυτοδημιούργητοι. Και οι δύο αγωνίζονται σκληρά και τελικά θριαμβεύουν , έτσι ο καθένας έχει «θριαμβευτική είσοδο». Ο Καίσαρας σε άλογο και ο Ιησούς σε γάιδαρο.

Και οι δύο έχουν συνάφεια με καθημερινούς ανθρώπους - και οι δύο συγκρούονται με τις υψηλότερες αρχές - Ο Καίσαρας με την Σύγκλητο, ο Ιησούς με την Σαχρεντίν. Και οι δύο είναι εριστικοί χαρακτήρες, αλλά δείχνουν αξιοσημείωτη επιείκεια - η clementia Caesaris και το «αγάπα τον εχθρό σου» του Ιησού.
Και οι δύο έχουν έναν προδότη - Τους Βρούτο και Ιούδα. Και οι δύο έναν φονιά που στη αρχή ξεφεύγει - Τον άλλο Βρούτο και τον Βαραββά. Και έναν που νίπτει τας χείρας του - Λέπιδο και Πιλάτο.
Και οι δύο κατηγορήθηκαν πως έκαναν τους εαυτούς τους βασιλιάδες - Βασιλιάς των Ρωμαίων και Βασιλιάς των Εβραίων.
Και οι δύο ντύθηκαν με το κόκκινη βασιλική πορφύρα και φόρεσαν ένα στέμμα στα κεφάλια τους - Ένα δάφνινο στεφάνι και ένα αγκάθινο στέμμα.
Και οι δύο σκοτώνονται - Ο Καίσαρας μαχαιρώνεται με στιλέττα, ο Ιησούς σταυρώνεται , αλλά και μια μαχαιριά στα πλευρά.
Και οι δύο πεθαίνουν τις ίδιες αντιπροσωπευτικές ημερομηνίες του έτους - ο Καίσαρας την 15η Μαρτίου και ο Ιησούς την 15η του Νισάν.
Και οι δύο θεοποιήθηκαν μετά θάνατον - σαν Θεός Ιούλιος και Ιησούς Χριστός. Και οι δύο άφησαν πίσω τους ιερείς - Τον Μάρκο Αντώνιο και τον Πέτρο. Και οι δύο είχαν έναν διάδοχο - Ο Γάιος Οκταβιανός υιοθετήθηκε στην τελευταία διαθήκη του Καίσαρα και ο Ιωάννης που ο Ιησούς υιοθετεί από το σταυρό.
Τώρα, είνα ένα πράγμα που ξεχωρίζει σαν να είναι ολότελα παράταιρο - ο Καίσαρας ήταν διοικητής, ο Ιησούς θαυματουργός.

Όμως στον επικήδειο λόγο για τον Καίσαρα, ο Αντώνιος περιγράφει όλα τα μεγάλα επιτεύγματα και θαύματα του Καίσαρα.
Αυτά τα θαύματα του Καίσαρα συμπεριλαμβάνουν την επιβίωση από μία καταιγίδα στη Θάλασσα και ακόμα και την ανάσταση των νεκρών - για τους ανθρώπους ήταν ένα θαύμα το ότι ο Καίσαρας έφερε τις τιμές του Μάριου «πίσω από τον ’δη στην πόλη» μετά από πολλά χρόνια δικτατορίας του Σύλλα.
Aπό την άλλη, κάποια από τα θαύματα του Ιησού αφορούν τον εξορισμό των δαιμόνων, κάτι που πραγματικά αντιπροσωπεύει την απόλυτη, θεολογική μορφή σύρραξης. Αυτή η εικόνα που συνήθως έχουμε στο νου είναι τον Καίσαρα να διεξαγάγει ανηλεή πόλεμο, σε άκρα αντίθεση με τον Ιησού να κηρύττει την αγάπη και τον ερχομό του βασιλείου του Θεού, το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε είναι ένα (βασίλειο) με ειρήνη, αγάπη και ομόνοια. Αυτό παρά το γνωστό απόφθεγμα - «Σκεφτείτε πως δεν έρχομαι να φέρω ειρήνη στον κόσμο. Ήρθα όχι για να φέρω ειρήνη, αλλά ένα ξίφος. Γι'αυτό ήρθα να θέσω τον άνθρωπο σε διάσταση με τον πατέρα του, και την κόρη με την μητέρα της, και την νύφη με την πεθερά. Και οι εχθροί ενός άντρα θα είναι (κάτοχοι) της οικείας του.»

Και ο Ιησούς συνεχίζει να επαινεί που παίρνουν τους ανθρώπους του και τους δίνουν απόβλητα Ξεκάθαρα , αυτές είναι καταστάσεις εμφυλίου πολέμου. Επομένως ο Ιησούς φέρνει ρητώς τη βασιλεία του Θεού μέσω εμφυλίου πολέμου - έστω κι αν δεν είχε επιθυμία να χρησημοποιήσει τέτοια μέσα - ακριβώς όπως έκανε ο Καίσαρας.
Από την αλλη η clementia Caesaris (σ.σ Κλεμέντια ήταν η ρωμαική θεά της συγχώρεσης. Ο Καίσαρας έχτισε ναό της Κλεμέντιας λίγο πριν πεθάνει) σπανίως αναφέρεται, εάν δεν αγνοείται εντελώς, ακόμα και αν ο Καίσαρας την εννοούσε σαν μία σημαντική πολιτική διακύρηξη - «Ας είναι αυτή η νέα πολιτική νίκης όπου οπλίζουμε τους εαυτούς μας με φιλευσπλαχνία και ελευθεριότητα».
Το πολιτικό πρόγραμμα του «αγαπώ τους εχθρούς μου» εκτελέστηκε τόσο συστηματικά, που τελικά σκοτώθηκε - σαν τον Ιησού.
Ακόμα και οι περιορισμοί της συγχώρεσης είναι οι ίδιοι - Ο Καίσαρας συγχώρεσε όλους τους εχθρούς του εκτός από τους κατ'επαναληψη χλευαστές της συγχώρεσης του. Ο Ιησούς συγχώρεσε όλους τους αμαρτωλούς εκτός από αυτούς που αμάρτησαν εναντίον του αγίου πνεύματος.
Επομένως τα κύρια χαρακτηριστικά της εικόνας ταιριάζουν.
Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως τα ονόματα και οι τοποθεσίες δύσκολα διαφέρουν σε κάθε αναφορά - Γαλατία και Γαλιλέα , Κορφίνιο και Καπερναούμ, Βιθυνία και Βεθανία , Ιούνιος και Ιούδας, Μάρια και Μαρία, Νικομήδης και Νικόδημος, Ποντίφηκας Λέπιδος και Πόντιος Πιλάτος κλπ. Επιπλέον, άλλα ονόματα, ανόμοια μεταξύ τους, φαίνεται να είναι μεταφρασμένα. Καισίλιοι σαν τυφλοί, Κλαύδιοι σαν κουτσοί , Ο Μέτελλος σαν ακρωτηριασμένος, σαν ο άνδρας με το ξεραμένο χέρι. Και αυτοί που κατακτήθηκαν από το Καίσαρα βρίσκονται ξανά, όπως αυτοί οι θεραπευόμενοι από τον Ιησού. Και αυτοί που πολιορκήθηκαν από τον Καίσαρα είναι δαιμονισμένοι στην ιστορία του Ιησού, εδώ είναι σημαντικό να προσέξουμε πως και τα δύο (ρήματα) είναι "obsessus" στα λατινικά. Ακόμα και τα αντιπροσωπευτικά πρόσωπα ανταποκρίνονται το ένα με το άλλο (της εκάστοτε ιστορίας). Για παράσειγμα, ο αντίπαλος και προκάτοχος του Καίσαρα, ο μεγάλος Πομπήιος, αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του προσφέρθηκε σε ένα πιάτο, και ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Υπάρχουν διαφορές που πρέπει να εξακριβωθούν. Και οι δύο φονεύονται. Ο Καίσαρας όμως μαχαιρώθηκε ενώ ο Ιησούς σταυρώθηκε, αλλά με μια μαχαιριά στα πλευρά. Ο Κάσσιος Λογγίνος έδωσε στον Καίσαρα την θανατηφόρα μαχαιριά με ένα στιλέτο, ενώ ο Ιησούς μαχαιρώθη με ένα δόρυ πάνω στο σταυρό- αλλά επίσης από έναν Λογγίνο! (Αυτός έγινε άγιος, και εορτάζεται στις 15 Μαρτίου, την ίδια μέρα που ο Καίσαρας φονεύτηκε από τον άλλο Λογγίνο). Η σωρός του Καίσαρα κάηκε σε αντίθεση μ'αυτή του Ιησού, αλλά επιδείχτηκε στο κοινό σαν μια κέρινη μορφή κρεμάμενη από ένα σταυρωτού σχήματος τρόπαιο. Και «κρεμώ» στα λατινικά σημαίνει αποτεφρώνω , αλλά η ηχητικά όμοια ελληνική λέξη «κρεμώ» , σημαίνει «κρεμώ», «σταυρώνω».
Έτσι, στην ιστορία του Καίσαρα και του Ιησού, άνθρωποι και τοποθεσίες έχουν τα ίδια ονόματα.Αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως τα ονόματα εμφανίζονται με την ίδια σειρά. Και αυτό ισχύει και για φημισμένες παραθέσεις. Συχνές ρήσεις Καίσαρας - «Όποιος δεν είναι σε καμία πλευρά , είναι με την πλευρά μου». Ιησούς - «Αυτός που δεν είναι εναντίον μας, είναι με μας».
Καίσαρ - «δεν είμαι βασιλιάς, είμαι Καίσαρας». Για τον Ιησού - «Δεν έχουμε βασιλιά αλλά Καίσαρα».
Καίσαρ - « ο καλύτερος θάνατος είναι ο ξαφνικός». Ιησούς - « Αυτό που θα κάνεις (να με οδηγήσεις στο θάνατο) κάντο γρήγορα».
Καίσαρ - « Έχοντας τους σώσει, μήπως με καταστρέψουν;» Για τον Ιησού - «έσωσε τους άλλους, τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει».
Μερικές φορές μια μικρή, διακριτική αλλαγή νοήματος - Καίσαρ - « ο κύβος ερρίφθη» , Ιησούς - « ρίψε αλιεύ» , όπου η ελληνική λέξη αλιεύς αντί για τη λατινική alea , «κύβος» χρησημοποιήται.
Καίσαρ - «Ηλθα, είδα, ενίκησα». Η ιστορία με τον τυφλό που ο Ιησούς θεράπευσε λέει «/Ηλθα , ένιψα και είδα», όπου τον «νίπτω» αντικαθιστά το «νικώ».

Επιπλέον βγαίνει πως οι αντιθέσεις των ευαγγελίων γίνονται κατανοητές εάν ανατρεχθούν πίσω στις Καισαρικές πηγές. Για παράδειγμα η «θάλασσα» της Γαλιλαίας είναι φτιαγμένη από γλυκό ύδωρ επομένως δεν είναι μία θάλασσα, όμως είναι σωστά ονομασμένη, διότι είναι αρχικά η «Γαλλατική Θάλασσα», ένα κομμάτι της Ανδριατικής. Τελικά, όλα τα σύμβολα του χριστιανισμού προβλέπονται στο δόγμα του Θείου Ιούλιου, του μεταθανάτια θεοποιημένου Καίσαρα - Οι τίτλοι (Θεός, υιός Θεού, Παντοδύναμος, Φιλεύσπλαχνος, Σωτήρ, Λυτρωτής , κλπ), η μητέρα του Θεού, ο σταυρός σε όλες τις παραλλαγές του, ο εσταυρωμένος, το πρόσωπο στην Πιετά (του Μικελάντζελο), το αγκάθινο στεφάνι, τα μακρυά μαλλιά,το μούσι, το περίζωμα, τη ράβδο, το φωτοστέφανο, το αστέρι της Βηθλεέμ, την ανάσταση, την ανάληψη, κλπ.
Επομένως , να αναγνωριστεί πως είναι μία και αυτή ιστορία έχει αναπόφευκτο. Με άλλα λόγια - Ο Ιησούς αποδεικνύει πως είναι ο Θεός Ιούλιος, ο Θεοποιημένος Καίσαρ, όπως παραδίδεται από την παράδοση. Τούτη η ανακάλυψη δεν είναι ολότελα νέα. Στη δεκαετία του '50 ο γερμανός θεολόγος Έθελμπερτ Στάουφφερ παρατήρησε πως η λειτουργεία του Πάσχα δεν ακουλουθεί την απαγγελία του Ευαγγελίου, αλλά την νεκρική τελετουργεία του Καίσαρα. Δυστηχώς, μόνο η πρώιμη εργασία του «Χριστός και Καίσαρες» είχε μεταφραστεί στα αγγλικά, όχι η μεταγενέστερη «Ιερουσαλήμ και Ρώμη» η οποία εκθέτει τα πράγματα πιο ξεκάθαρα

Αυτό που είναι νέο είναι η παρουσιαζόμενη απόδειξη στη μελέτη μας πως όλο το ευαγγέλιο είναι μία παραλλαγμένη ιστορία του ρωμαικού εμφυλίου πολέμου, από τον Ρουβικώνα μέχρι τον φόνο και την ταφή του Καίσαρος, δλδ από τον Ιορδάνη μέχρι την «σύλληψη» και «σταύρωση» του Ιησού. Η βάση του κατά Μάρκου ευαγγελίου πρέπει να ειδωθεί στις «Ιστορίες» του Ασινίου Πολλίου. Οι «Ιστορίες» του είναι χαμένες σε μας, αλλά χρησημοποιήθηκαν από τον Αππιανό και τον Πλούταρχο, καμιά φορά αντιγραμένες λέξη προς λέξη, επιτρέποντας μία σύγκριση με το ευαγγέλιο του Μάρκου.

[Μ.Π.:] Ποιοι θα μπορούσαν να ήταν οι λόγοι της δημιουργίας του Χριστιανισμού από τους Ρωμαίους; Σε ποιους σκοπούς θα μπορούσαν να τους εξυπηρετήσουν; Και γιατί ο Χριστιανισμός κυνηγήθηκε από τους Εβραίους;
[F.C.:] Ο χριστιανισμός δεν δημιουργήθηκε από τους «ρωμαίους», αλλά από τους ανθρώπους, που ήθελαν να θεοποιήσουν τον φονευμένο Καίσαρα αφού είχαν πειστεί πως είχε αναληφθεί στους ουρανούς. Η καθαγίαση του Θεού Ιουλίου, η ιδρυτική αρχή αυτού που ήταν να ονομαστεί χριστιανισμός, ήταν η μεταθανάτια νίκη του Ιουλίου Καίσαρα, μαζί με τους διαδόχους του - Των ανθρώπων , ιδιαίτερα των γυναικών, των βετεράνων - και της Τριανδρίας. Αυτοί ήταν δημοκράτες, και έπρεπε να πολεμήσουν εναντίον των αριστοκρατών, για να αποκτήσουν μια πιο δίκαια κατάσταση, να δώσουν γη στους βετεράνους, στους φτωχούς, και να μην αφεθεί στα χέρια των ιδιοκτητών λατιφουντίων, των πλουσίων. Ήταν ακόμα μια μάχη για να δοθεί ρωμαική υπηκοότητα στους μη-ρωμαικούς πληθυσμούς, η οποία ξεκίνησε με τη Νουμαντία, συνεχίστηκε με τον κοινωνικό πόλεμο, που οδήγησε σε νίκη στους εμφυλίους πολέμους. Μία παλιά, πεισματική μάχη,με μια μακρυά αλυσίδα μαρτύρων - Γράκχοι, Δρούσος, Σατουρνίνος, Μάριος, Γρατιδιανός, Πούμπλιος Κλώδιος, Καίσαρ....
Όπως τους δημοκράτες, ο χριστιανισμός ήταν πάντα αντιμέτωπος με δύο πλευρές - Με τη ρωμαική αριστοκρατία, η οποία ήθελε να διατηρήσει τα προνόμια κατά των φτωχών, οι βετεράνοι και οι νέοι ρωμαίοι, και από τους εθνικιστές διαφόρων πλυθησμών που ήθελαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους (δλδ να καταπιέζουν άλλα έθνη, που τότε καλούσαν τη Ρώμη για βοήθεια.) Αμφότεροι, η ρωμαική αριστοκρατία και οι διόφοροι εθνικιστές καλούσαν την ελευθερία τους - η οποία έχει ένα πολύ ωραίο όνομα, αλλά συχνά καταλήγει στην καταπίεση των αδυνάτων.
Ο Καίσαρ ήταν ο σωτήρ και λυτρωτής όλων των καταπιεσμένων, των ρωμαίων και των επικείμενων ρωμαίων. Γι΄αυτό και έπρεπε να αγωνιστεί τον γαλατικό πόλεμο κατά των γαλατών εθνικιστών και τον εμφύλιο πόλεμο κατά της ρωμαικής αριστοκρατίας. Οι εβραίοι έδρασαν με τον ίδιο τρόπο όπως οι Γαλάτες και σχεδόν όλοι οι άλλοι πλυθησμοί, μερικώς θέλοντας να γίνουν ρωμαίοι, μερικώς επαναστατώντας. Αλλά αυτό ήταν αργότερα υπό των Φλαβίων.Την εποχή του Πομπήιου οι εβραίοι ήταν χωρισμένοι σε ένα πόλεμο διαδοχής μεταξύ δύο αδερφών και διεκδικητών.
Στον εμφύλιο πόλεμο οι περισσότεροι εβραίοι ήταν με την πλευρά του Πομπήιου, αλλά κάποιοι επίσης από την πλευρά του Καίσαρος. Μετέπειτα ο Καίσαρ έδωσε την διοίκηση της Παλαιστίνης σε έναν Ιδουμαίο, ο οποίος ήταν περισσότερος πιστός κατά τη διάρκεια των αλεξανδρινών πολέμων, στον Αντίπατρο, τον πατέρα του Ηρώδη. Αυτό δεν συμβίβασε την σχέση του με τους εβραίους, οι οποίοι όταν ο Καίσαρ σκοτώθηκε, ήρθαν οχληδόν στην αγορά και θρήνησαν για αρκετές συνεχείς νύχτες.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου εβραικού πολέμου, οι εβραίοι μερικώς επαναστατούν, αλλά μερικώς είναι με την πλευρά των ρωμαίων, ακουλουθώντας τον βασιλιά Αγρίππα, έναν απόγονο του Ηρώδη, σύμμαχο του Βεσπασιανού. Ο Ιώσηπος, ο οποίος στην αρχή ήταν με την πλευρά των επαναστατών, άλλαξε πλευρές , πήγε με το Βεσπασιανό και έγινε ο Φλάβιος Ιώσηπος, ο φημισμένος ρωμαιοεβραίος ιστορικός που έγραψε ελληνικά. Υποθέτουμε πως ήταν ο ιστορικός απόστολος Παύλος, που πρώτα καταδίωξε τους χριστιανούς και μετά μετέτρεψε το όνομα του από Σαούλ σε Παούλ.
Υπό τον Ανδριανό, ο Μπαρ Κοτζμπά φαίνεται πως καταδίωξε τους χριστιανούς επειδή ήταν με την πλευρά των ρωμαίων, οι οποίοι υποστήριζαν το καταπιεσμένο εθνικό κομμάτι της Παλαιστίνης.

[Μ.Π.:] Κατά την ανάπτυξή του ο Χριστιανισμός υπέστη πολλές αλλαγές, κυρίως σε ότι αφορά τις προσθαφαιρέσεις στα ιερά του κείμενα.
Πραγματοποιήθηκαν οι αλλαγές αυτές από τα ίδια κέντρα που τον εμπνεύστηκαν; Και τι συνέβη με τις αιρέσεις; Πως και γιατί δημιουργήθηκαν τα πρώτα σχίσματα;
[F.C.:] Οι αλλαγές ήταν κυρίως αποτέλεσμα μια προσαρμογής στη νέα κατάσταση, και σε νέες δυναστείες. Ο καθοριστικός παράγων ήταν πάντα κρατικοί λόγοι. Τα ευαγγέλια μας γράφτηκαν , δλδ ξανα-γράφτηκαν, μεταξύ 70 και 100 υπό των Φλαβίων, αφού αυτή η νέα δυναστεία , καταξιωμένη στη Γαλιλαία, χρειαζόταν έναν Γαλιλαίο Ιησού, και όχι πλέον έναν Γαλατικό, όπως οι Ιούλιοι , που καταξιώθηκαν στη Γαλατία.

[Μ.Π.:] Τα ευαγγέλια -απόκρυφα και μη- είναι οι μοναδικές πηγές που υποτίθεται ότι μαρτυρούν γεγονότα από την εποχή που έζησε ο Ιησούς. Τα θεωρεί η διεθνής επιστημονική κοινότητα ως ιστορικές πηγές;
[F.C.:] Ναι είναι μία - μετά των απαραιτήτων αλλαγών - αξιόπιστη ιστορική πηγή. Αλλά πρέπει να υπολογίζουμε πως ξαναγράφτηκαν , δλδ διασκευάστηκαν, οικουμενικοποιήθηκαν και προσαρμόστηκαν.

[Μ.Π.:] Ποιος είναι ο ρόλος της Ελλάδας στην εξάπλωση του Χριστιανισμού; Έχετε επαφή με συγγραφείς και μελετητές από τη χώρα μας; Στις μέρες μας αναπτύσσεται ένα ρεύμα το οποίο θέτει επί τάπητος ζητήματα σαν αυτά που σας έθεσα παραπάνω δημιουργώντας εντάσεις και γόνιμο διάλογο. Βλέπετε είναι και η μελέτη του «ένδοξου» παρελθόντος μας που έρχεται στο προσκήνιο...
[F.C.:] Η Ελλάς έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Η Ρώμη γενικώς και ο Καίσαρ ειδικώς μπορούν να χαρακτηριστούν ως ύστερη ελληνιστική (σ.σ. εποχή). Ο Καίσαρ σπούδασε στη Ρόδο, μιλούσε ελληνικά με τους αξιωματικούς του και σίγουρα με την Κλεοπάτρα, με την οποία είχε και ένα γιο, με το διπλό προγραμματικό όνομα Πτολεμαίος Καισαρίων. Προστάτευε την ’ρτεμη της Εφέσου, επανίδρυσε την Κόρινθο, και τελευταίες λέξεις στον Βρούτο λέχθηκαν στα ελληνικά - «Και συ, τέκνον ;» Έκλαψε μπροστά από το άγαλμα του Αλεξάνδρου, ο οποίος κατέκτησε τον κόσμο σε μια εποχή που ο ίδιος δεν είχε ακόμα καταφέρει τίποτα, και όπως ο Αλέξανδρος αποθεώθηκε σαν ’μμων - Δίας, έγινε επίσης ένας Θεός, ο Θεός Ιούλιος.
Η ρωμαική αυτοκρατορία ήταν πάντα δίγλωσση. Οι πρώτοι ρωμαίοι ιστορικοί, πχ ο Φάβιος Πίκτωρ, έγραψε στα ελληνικά, ο Πολύβιος και ο Πλούταρχος ήταν έλληνες, αλλά και ρωμαίοι επίσης. Η Ρώμη δε μπορεί να κατανοηθεί σε αντιπαράθεση με την Ελλάδα, όπως το Λάτιο ή Ιταλία. Η Ρώμη ήταν στο Λάτιο, στην Ιταλία, αλλά η Ρώμη ήταν μια πολυεθνική κατασκευή εξαρχής, με Ετρουσκικά, Λατινικά, Σαβινικά, Ελληνικά (στην αρχή από την Μεγάλη Ελλάδα), Πελασγικά στοιχεία, και η ρωμαική αυτοκρατορία μετέπειτα ενένταξε όλο και πιο πολλούς λαούς, Ισπανικούς (σ.σ εννοεί Ιβήρες), Λουζιτανούς, Γαλάτες, Γερμανούς, Βρεταννούς κλπ. στη δύση, και την κληρονομιά της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου στην ανατολή. Για να γίνει κατανοητό, πρέπει να σχηματοποιήσουμε την ρωμαική αυτοκρατορία όπως είναι η ευρωπαική ένωση σήμερα. Η Ευρώπη δεν είναι σε αντίθεση με τα έθνη που την αποτελούν, κάποιος είναι έλληνας και ευρωπαίος, βέλγος και ευρωπαίος κλπ. Το ίδιο ήταν η Ρώμη. Ο καθένας ανήκε και στο έθνος και ήταν ρωμαίος επίσης - Έλληνας και ρωμαίος, γαλάτης και ρωμαίος, ίβηρας και ρωμαίος, ιταλός και ρωμαίος, αιγύπτιος και ρωμαίος, σύριος και ρωμαίος κλπ. Εθνικότητα - Ελληνική. Υπηκοότητα - Ρωμαική.
Όσο για την άλλη ερώτηση. Κρατώ επαφή με αρκετούς συγγραφείς, επίσης από την χώρα σας, αλλά δεν συνηθίζω να δημοσιοποιώ τα ονόματα των ακαδημαικών μου επαφών, λόγω εχεμύθειας. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι αυτοί που έχουν δημοσίως εκφράσει τη γνώμη τους - δείτε στο http://www.carotta.de/eindex.html.

[Μ.Π.:] Πάνω στη βάση των ζητημάτων που θίξαμε στα προηγούμενα ερωτήματα, σας πληροφορώ πως υπάρχει επίσης έντονος προβληματισμός εδώ (σ.σ στην Ελλάδα), σχετικά με το κατά πόσον έχουν πολιτισμική σχέση ο ελληνισμός και η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο). Τι πιστεύει ένας ιστορικός που έχει μελετήσει βαθιά την προέλευση, καθώς επίσης και το βασικό δομικό λίθο της αυτοκρατορίας αυτής - που δεν είναι άλλος από το χριστιανισμό;
[F.C.:] Τέσσερις αιώνες μετά τον Καίσαρα, ο Κωνσταντίνος μετακίνησε την πρωτεύουσα από την Ρώμη στην Κων/πολη, την δεύτερη Ρώμη, και οι βυζαντινοί αυτοαποκαλούνταν «Ρωμαίοι». Η Ορθόδοξη εκκλησία είναι το ελληνικό κομμάτι της ρωμαικής εκκλησίας, όπως η Καθολική εκκλησία είναι το λατινικό κομμάτι της ίδιας ρωμαικής εκκλησίας. Ο διαχωρισμός τους, το σχίσμα, ήταν η συνέπεια του διαχωρισμού της ρωμαικής αυτοκρατορίας. Αυτές οι εκκλησίες είναι η μορφή με την οποία και τα δύο κομμάτια της αυτοκρατορίας επέζησαν μετά την πτώση της. Βεβαίως υπάρχει σχέση μεταξύ της ανατολικής ρωμαικής αυτοκρατορίας με τον ελληνισμό, μεσολαβούντος της Ρώμης, η οποία και μπορεί να θεωρηθεί μια ελληνιστική αυτοκρατορία, ειδικά στο ανατολικό κομμάτι της. [Μ.Π.:] Μπορείτε να μας δώσετε τις προβλέψεις σας σχετικά με το μέλλον του χριστιανισμού στην παγκόσμια σκηνή, έχοντας υπ' όψιν σας την εξάπλωση της παγκοσμιοποίησης και τη δράση των χριστιανών φονταμενταλιστών στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού; [F.C.:] Χωρίς έναν ιστορικό Ιησού, ο χριστιανισμός θα γίνει μια θρησκεία μεταξύ άλλων, απειλούμενος από αποσκιρτήσεις, αθεισμό και αιρέσεις. Πιθανόν θα πρέπει να φοβόμαστε μια αναγέννηση του χριστιανικού συντηρητισμού σαν ένα αντίμετρο στον αντίστοιχο ισλαμικό, μια σύγκρουση θρησκειών συνοδευόμενη από σύγκρουση πολιτισμών. Γνωρίζοντας πως ο ιστορικός Ιησούς δλδ ο Καίσαρ, αναγνωρίζοντας Τον, το δόγμα του Θεού Ιούλιου θα μπορούσε να γίνει ο κοινός παρονομαστής όλων των παγκοσμίων θρησκειών - ο οποίος στην πράξη ήταν από το ξεκίνημα - , βοηθώντας να υπερνικηθούν οι διαχωρισμοί και να ελευθερωθούν οι καταπιεσμένοι. Θα μπορούσε.



[Μ.Π.:] Τέλος θα ήθελα να στείλετε ένα μήνυμα στα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας του Μεταφυσικού.
[F.C.:] Παρακαλώ όχι μηνύματα. Το κίνητρο μας ήταν και είναι μόνο η περιέργεια του ερευνητή. Εάν θέλετε με κάθε κόστος ένα μύνημα , υπάρχει μόνο ένα - Πρέπει να καλλιεργήσουμε τον μικρό μας κήπο, δλδ την επιθυμία να μάθουμε τα πάντα και να μην πιστεύουμε τίποτα.
Παρά ταύτα, εάν γνωρίζουμε την αληθινή ιστορία μέσα από ένα ιστορικά αναπτυγμένο παλίμψηστον, τότε μπορούμε να μάθουμε από την ιστορία, και να μην είμαστε καταδικασμένοι να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος.

Τρία παραδείγματα
- Γνωρίζοντας πως οι άγιοι τόποι εφευρέθηκαν από τον Κωνσταντίνο,και όχι από τον Καίσαρ δλδ τον Ιησού - τι νόημα θα είχαν οι σταυροφορίες, που αναλήφθηκαν για να ελευθερώσουν έναν ανύπαρκτο τάφο στην Ιερουσαλήμ;
- Στο ξεκίνημα της σταυροφορίας κατά της «τρομοκρατίας» των Ισλαμιστών, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπους έβγαλε το σύνθημα « Είστε ή με μας ή με τους τρομοκράτες.» Το έκανε σαν καλός χριστιανός , πιστεύοντας πως ήταν τα λόγια του Κυρίου. Γράφτηκαν μεταξύ του Ματθαίου 12.30 και Λουκά 11.23 - Αυτός που δεν είναι με μένα είναι εναντίον μου. Ανατρέχοντας πίσω στις καισαρικές πηγές, ήμαστε ικανοί να αποδείξουμε πως αυτές οι λέξεις λέχθηκαν από τον Πομπήιο, δλδ τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και πως σε αντίθεση ο Ιησούς - να πούμε ο Καίσαρ - ήταν στην πράξη το ακριβώς αντίθετο, - « Αυτός που δεν είναι εναντίον μας είναι μαζί μας». (Μάρκου 9.40, Λουκά 9.50) Αν ο πρόεδρος το ήξερε αυτό, θα σκεφτόταν δύο φορές πριν υιοθετήσει το σύνθημα ενός χαμένου, ένας που κάνει τους ουδέτερους εχθρούς του οδηγείται στην απομόνωση. Ο ίδιος, η χώρα του, οι σύμμαχοι του, και όχι λιγότερο ο κόσμος, θα μπορούσαν να αποφύγουν μια οδυνηρή εμπειρία.
- Σήμερα, όπως ήταν κάποτε, υπάρχει μια κουβέντα περί θρησκευτικών πολέμων στην οποία είμαστε μπλεγμένοι, και μιας θρησκευτικής ελευθερίας η οποία πρέπει να αποδοθεί στον καθένα σαν το προσωπικό του, αναδιαφισβήτητο δικαίωμα. Με τον Καίσαρα όμως religio δύσκολα σημαίνει «θρησκεία» με τη δική μας έννοια, αλλά είτε «προκατάληψη» ή αλλιώς - και συνηθέστερα - «όρκος υποταγής». Είμαστε σίγουροι πως πρέπει να ανοίξουμε τις ρέουσες θύρες στην προκατάληψη; Και ήμαστε σίγουροι πως ένας όρκος υποταγής είναι μια ιδιωτική υπόθεση που δε μας αφορά;

[Σημείωση: ]
Για περισσότερες πληροφορίες για τον Francesco Carotta επισκεφθείτε το site: http://www.carotta.de/ και συγκεκριμένα τις διαλέξεις του: α) http://www.carotta.de/subseite/echo/tumult-e.html, β) http://www.carotta.de/subseite/events/lhc_e.html, καθώς και μία πρώτη προσπάθεια αναπαράστασης της κηδείας του Καίσαρα: http://www.atriumlibertatis.org/funuscaesaris.html






[Σύντομο Βιογραφικό του Francesco Carotta:]
Γεννήθηκε το 1946 στη Βενετία. Σπούδασε μηχανολογία στην Ιταλία, φιλοσοφία στη Γαλλία και γλωσσολογία στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 συμμετείχε ενεργά στα πολιτικο-πολιτιστικά κινήματα της Φρανκφούρτης του Μάιν, της Μπολόνιας και της Ρώμης. Παράλληλα, ήταν συνιδρυτής αυτόνομων πολιτιστικών κέντρων για ξένους εργαζόμενους, ελεύθερων ραδιοφωνικών σταθμών και εφημερίδων.
Μέχρι σήμερα έχει εργαστεί ως δάσκαλος γλωσσών, μεταφραστής και ερμηνευτής, ενώ δραστηριοποιήθηκε και ως επιχειρηματίας στην πληροφορική και στην εκδοτική βιομηχανία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '80 και του '90.
Ζει μόνιμα εντός Eυρώπης.
meta-journalist
Ο καθηγητής Humprheys σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη για την ιστορικότητα του Ιησού.

Αρχικός Τίτλος: Συνέντευξη Kenneth Humphreys (www.jesusneverexisted.com)

1. Αγαπητέ κ. Humphreys, μιλήστε μας για την προσπάθεια που κάνετε τα τελευταία χρόνια μέσω της ιστοσελίδας σας jesusneverexisted.com και μέσω του συγγραφικού σας έργου. Η προσπάθειά μου να αποδείξω μέσω της ιστοσελίδας μου jesusneverexisted.com ότι ο Ιησούς δεν είναι ιστορικό πρόσωπο βρίσκεται ήδη στον όγδοο χρόνο και μάλλον έχω ήδη πετύχει τους μισούς από τους αρχικούς μου στόχους! Η ιστοσελίδα μου αυτή τη στιγμή περιέχει περίπου 150 άρθρα μεταφρασμένα σε εφτά γλώσσες. Κάθε τέσσερις με έξι εβδομάδες η ιστοσελίδα ανανεώνεται με νέο υλικό. Εκατομμύρια επισκέπτες έχουν επισκεφτεί την ιστοσελίδα μόνο τον τελευταίο χρόνο ενώ στο φόρουμ οι συζητήσεις είναι ιδιαίτερα ενθουσιώδεις. Ο πρώτος τόμος του βιβλίου μου Jesus Never Existed κυκλοφορεί εδώ και δύο χρόνια και έχει διατεθεί σε είκοσι οχτώ χώρες. Τον προηγούμενο χρόνο κυκλοφόρησε μία αναθεωρημένη έκδοση στην Ινδία ενώ ένα απόσπασμα του βιβλίου συμπεριλήφθηκε στην ανθολογία που επιμελήθηκε ο Tim Leedom, The Book Your Church Doesn't Want You To Read. Ο δεύτερος τόμος του Jesus Never Existed αναμένεται να κυκλοφορήσει την άνοιξη και αν όλα πάνε καλά θα κυκλοφορήσει και στα ισπανικά.

2. Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας ώθησαν στο να ασχοληθείτε με το ζήτημα της ιστορικότητας του Ιησού και την κατασκευή της ιστοσελίδας jesusneverexisted.com; Ουσιαστικά αυτό που με ώθησε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα ήταν η απόφασή μου να γράψω ένα άρθρο για τις αιτίες που οδήγησαν τον κόσμο στις σκοτεινές εποχές του Μεσαίωνα, κάτι που μου κέντριζε το ενδιαφέρον από παιδί. Η επισκίαση του αρχαίου κόσμου ήταν μια τραγική εξέλιξη - που ακόμα και τώρα μας στοιχειώνει - και έτσι ποτέ μου δε πίστεψα στην ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι για όλα έφταιγαν οι βάρβαροι και η παρακμή και ότι η Εκκλησία ήταν εκείνη ουσιαστικά που είχε διατηρήσει τη φλόγα του πολιτισμού αναμμένη. Στην αρχή, διατηρούσα και εγώ τη πεποίθηση που έχουν ακόμα οι περισσότεροι άνθρωποι, ότι ο Ιησούς ήταν υπαρκτό, ιστορικό πρόσωπο. Στο κάτω κάτω, από τη στιγμή που υπήρχε ο Χριστιανισμός θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει και από κάπου. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι τόσο ισχυρός που δύσκολα κανείς αρχίζει να αναζητάει πραγματικά στοιχεία. Όταν όμως αρχίσεις να το ψάχνεις περισσότερο αυτό που ανακαλύπτεις είναι ότι στη θέση του πραγματικού Ιησού υπάρχει μόνο το κενό. Υπάρχουν επομένως δύο σκάνδαλα που θα πρέπει να ξεσκεπαστούν: η επαίσχυντη ιστορία της Εκκλησίας και η εξοργιστική απάτη στην οποία βασίστηκε. Υπάρχει λοιπόν υλικό για πάρα πολλές ιστοσελίδες!

3. Αν κάποιος σας ζητούσε να του απαντήσετε συνοπτικά στο ερώτημα «Τελικά υπήρξε ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ;», τι ακριβώς θα του λέγατε; Δεν υπάρχει καμία απόδειξη. Σε καμία πηγή της εποχής του Ιησού δεν γίνεται αναφορά στο πρόσωπό του, πράγμα παράξενο αν όλα όσα λέγονται για εκείνον είναι αλήθεια. Και τι γίνεται με τη φημολογούμενη ζωή και κληρονομιά αυτού του ανθρώπου που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του μυθικού αρχετυπικού ήρωα, χωρίς ουσιαστικά καμία απτή απόδειξη που να συνδέει αυτό τον άνθρωπο με την ιστορία; Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι πρόκειται για μια τρανταχτή απάτη που εκμεταλλεύεται επιτυχώς τη ψυχολογική αδυναμία του ανθρώπινου μυαλού.
Ακόμα και οι βασικές λεπτομέρειες γύρω από τη γέννηση, τη ζωή και το θάνατο του Ιησού είναι αμφιλεγόμενες, αόριστες ή τελείως άγνωστες και καμία από αυτές δε μπορεί να επιβεβαιωθεί από την αρχαιολογία, κάποιο αρχαίο αντικείμενο ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο. Οι πράξεις δε που του αποδίδονται είναι απίθανες, αδύνατες ή απλώς φανταστικές και δε φαίνεται να επηρέασαν τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Και παρόλο που είχε να φέρει εις πέρας μια πολύ σημαντική αποστολή δεν έγραψε τίποτα ο ίδιος ενώ τα όσα φέρεται να είπε δεν είναι αυθεντικά αλλά αναμασούν ιδέες που υπάρχουν σε παλαιότερα κείμενα. Όλα όσα έχουν γραφτεί για τον Ιησού φαίνεται να έχουν φτιαχτεί έτσι ώστε να ενσταλάζουν τη πίστη, να εμποδίζουν την κρίση και να επιβάλλουν συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το θέμα της «ιστορικότητας του Ιησού» δεν αφορά μόνο την ακαδημαϊκή έρευνα. Η δογματική αντίληψη που επιμένει στην ιστορικότητά του μας έχει επιβληθεί από κάποιους που έχουν τεράστια πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Υπάρχει ένας ιστός από παγκόσμιες μεγαλο-επιχειρήσεις που δεν είναι πρόθυμες να εγκαταλείψουν τον ουσιαστικό λόγο ύπαρξής τους, δηλαδή το πρόσωπο του Ιησού.

4. Λογικά θα έχετε έρθει σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους, ενώ χιλιάδες θα είναι αυτοί που θα έχουν διαβάσει τις απόψεις σας. Ποιο είναι το feedback που εισπράττετε από την άποψη που υποστηρίζει την ανυπαρξία του Ιησού; Όσον αφορά το feedback που λαμβάνω από τους ανθρώπους με τους οποίους έρχομαι σε επαφή θα έλεγα ότι είναι χωρισμένοι στα δύο. Σίγουρα όμως οι άνθρωποι που αρνούνται την ιστορικότητα του Ιησού αποτελούν τη μειοψηφία του πληθυσμού. Αλλά το ίδιο δε συμβαίνει σάμπως και με τους έξυπνους και ενημερωμένους ανθρώπους;! Προς το παρόν, ακόμα και αυτοί που δεν πιστεύουν σε κάποια θρησκεία θεωρούν δεδομένο το γεγονός ότι ο Ιησούς υπήρξε ιστορικά. Δεν αντιλαμβάνονται όμως πόσο εύθραυστος είναι αυτός ο ισχυρισμός. Από την άλλη, η ιστοριούλα του Θεανθρώπου ενισχύεται ολοένα και περισσότερο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που αποφεύγουν να εξετάσουν προσεκτικά το θέμα. Συν το γεγονός ότι κάθε μέρα που περνά θεωρείται όλο και πιο ανεπίτρεπτο κάποιος να «προσβάλλει» τα θρησκευτικά πιστεύω μιας ομάδας ανθρώπων.

5. Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι ο ρόλος του «αποστόλου Παύλου» στη διάδοση του χριστιανισμού; Ως γνωστόν οι επιστολές του γράφτηκαν αρκετά χρόνια πριν τη συγγραφή των ευαγγελίων. Κατά τη γνώμη μου, η ύπαρξη του «Αποστόλου Παύλου» είναι ιδιαιτέρως απίθανη. Δε με πείθει καθόλου η ιστορία για τη ζωή του πριν ασπαστεί τον Χριστιανισμό, τότε που ήταν διώκτης του, ενώ τα δήθεν αποστολικά του ταξίδια δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψεύτικες αφηγήσεις. Αυτό που φαίνεται να είναι αληθινό είναι κάποιες από τις επιστολές του - πιθανόν μόνο τέσσερις εξ αυτών - οι οποίες φαίνεται να δημιουργήθηκαν από την πένα κάποιου φανατικού θρησκευτικού ζηλωτή, ο οποίος πιθανόν να ονομαζόταν Παύλος. Το πότε ακριβώς γράφτηκαν είναι ένα πρόβλημα. Οι πιστοί αρέσκονται να τις τοποθετούν γύρω στο 50 μΧ αλλά ίσως να γράφτηκαν και έναν αιώνα αργότερα, λίγο πριν συλλεχθούν και δημοσιευτούν από τον Μαρκίωνα. Κατά τον 2ο αιώνα μΧ οι επιστολές του Παύλου εμπλουτίστηκαν και διαμορφώθηκαν από τους αντιπάλους του Ιησού και τελικά συμπεριλήφθηκαν στον Κανόνα της Καθολικής εκκλησίας αν και αρχικά θεωρήθηκαν γνωστικά κείμενα. Δεν είναι περίεργο ότι ο πρωτοπόρος «Απόστολος κατά των Εθνικών» μιλάει όπου βρεθεί και όπου σταθεί για τις προϋπάρχουσες θρησκευτικές κοινότητες; Η εικόνα του Παύλου ως θεμελιωτή της θρησκείας του Χριστιανισμού δεν είναι παρά ένα μεταγενέστερο, ιδεαλιστικό παραμύθι.

6. Οι ιστορίες που ακολουθούν τη φήμη του Ιησού (τις διαβάζουμε μέσα από τα ευαγγέλια) ομοιάζουν σε πάρα πολλές περιπτώσεις με μύθους και παραβολές που συναντούμε σε παραδόσεις άλλων λαών ή ακόμη και θαυματοποιών που έδρασαν την ίδια περίπου εποχή. Μπορείτε να μας αναφέρετε συνοπτικά ορισμένα τρανταχτά παραδείγματα; Το μονοπάτι των «παραβολών του Ιησού» είναι τόσο καλά στρωμένο ώστε όταν κανείς κάνει αναφορά στις ομοιότητες που υπάρχουν με μύθους άλλων θρησκειών να παίρνει ως απάντηση το ότι «οι άλλες θρησκείες αντέγραψαν στοιχεία από τη ζωή του Ιησού». Εν μέρει, είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι αλήθεια. Οι αγύρτες ιερείς του Μίθρα ήταν φτιαγμένοι από την ίδια πάστα που ήταν και οι ιερείς του Ιησού και σίγουρα θα είχαν αντιγράψει κάποιες «καλές ιστορίες» από τους αντιπάλους τους. Αυτό όμως σίγουρα που τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια των υποστηρικτών του Χριστιανισμού είναι η ίδια η μαρτυρία των Πατέρων της Εκκλησίας, οι οποίοι ειλικρινά αποδέχονται την ύπαρξη του «διαβόλου»! Και αν αναλογιστούμε ότι αυτό είναι κάτι για το οποίο μίλησαν όλες οι παγανιστικές θρησκείες εκατοντάδες χρόνια πριν αντιλαμβανόμαστε από πού προέρχεται τα μεγαλύτερα ποσοστά αντιγραφής.
Θέλετε παραδείγματα; Σχεδόν όλοι οι θεοί και οι ήρωες γεννήθηκαν με θαυματουργικό τρόπο, σημάδι της θεανθρώπινης φύσης τους. Το πιο αρχαίο παράδειγμα είναι πιθανόν ο Αιγυπτιακός θεός Ώρος ο οποίος νήπιο ακόμα χρειάστηκε να κρυφτεί για να σωθεί από τον εχθρό του, τον Σεθ. Οι αδερφοί Ρέμος και Ρωμύλος, ιδρυτές της Ρώμης είχαν ως πατέρας τους τον ’ρη και μητέρα τους μια Εστιάδα Παρθένα. Εδώ συναντάμε και το κλασσικό μοτίβο της θεότητας που έρχεται στον κόσμο από μια παρθένα, όπως και στον μύθο του Ηρακλή, του ’δωνη, του Ταμμούζ κ.α. Και από τη στιγμή που οι επίγειοι βασιλιάδες θεωρούνταν οι εκπρόσωποι του θεού στη γη, έπρεπε και οι θεοί να έχουν μια συνοδεία από πιστούς ακόλουθους ως αποδέκτες της σοφίας τους και μάρτυρες των θαυματουργικών πράξεών τους. Ο Μίθρας είχε μια ακολουθία από 12 μαθητές που αντιπροσώπευαν τους 12 αστερισμούς από τους οποίους περνούσε ο θεός-Ήλιος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του και με τους οποίους μοιράστηκε το τελευταίο του ιερό γεύμα. Ο Διόνυσος μετέτρεψε το νερό σε κρασί, ένα τέχνασμα που αντέγραψε από τους πανούργους ιερείς του. Ο Απολλώνιος και ο Βούδας θεωρούνταν αμφότεροι «σοφοί» που μεταλαμπάδευαν τη σοφία τους στους υπολοίπους. Για την ακρίβεια στα βουδιστικά κείμενα βρίσκουμε ακόμα και αυτούσια «λόγια του Ιησού». Τα αποφθέγματα και οι «άθλοι» που δεν προέρχονταν από παγανιστικές πηγές, ήταν επηρεασμένες από την Ιουδαϊκή γραμματεία. Οι Χριστιανοί δεν αρνούνται απαραίτητα αυτές τις ομοιότητες αλλά τις μεταφράζουν ως αποδείξεις της «εκπλήρωσης των γραφών». Για όλους τους υπολοίπους όμως είναι καθαρή αντιγραφή.

7. Ποια ήταν κατά τη γνώμη σας οι λόγοι που οδήγησαν τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο να κηρύξει το χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής - και μετέπειτα Βυζαντινής - αυτοκρατορίας; Ποια κέντρα εξυπηρέτησε μεσομακροπρόθεσμα η επιλογή αυτή; Θα σας απαντήσω σύντομα. Ο Κωνσταντίνος ήταν ένας ανελέητος και φιλόδοξος πρίγκιπας ο οποίος όμως δεν ανέλαβε αξιώματα κατά τη διάρκεια της Τετραρχίας του Διοκλητιανού. Από τις άκρες λοιπόν της αυτοκρατορίας, τη Βρετανία, οργάνωσε εξέγερση με σκοπό να ξαναεδραιώσει την μοναρχία. Έχοντας περάσει αρκετό καιρό στην ανατολή γνώριζε πολύ καλά ότι οι αντίπαλοί του αντιμετώπιζαν μεγάλο πρόβλημα με τους δυσαρεστημένους Χριστιανούς. Γι' αυτό λοιπόν και ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να ορίσει τον εαυτό του προστάτη τους καθώς όχι μόνο αυτό δε θα είχε κάποιο κόστος για τον ίδιο αλλά θα του πρόσφερε και τη στήριξη των φανατισμένων Χριστιανών. Εξακολούθησε να ανέχεται τη πίστη στους παγανιστικούς θεούς αλλά αναγνώριζε ότι η Εκκλησία μπορούσε να του προσφέρει κάτι που εκείνοι δε θα του πρόσφεραν ποτέ - μια πειθαρχημένη ιεραρχία που εκτείνεται από την αυτοκρατορική αυλή μέχρι τις επαρχιακές αλλά και τις μεγάλες πόλεις. Έναν αιώνα αργότερα, ο Θεοδόσιος επέβαλλε τον Χριστιανισμό ως τη μόνη επιτρεπτή θρησκεία της αυτοκρατορίας και έτσι κατέστρεψε ουσιαστικά τον παγανισμό.

8. Μετά την οργάνωση της εκκλησίας παρατηρείται (με πρωτοβουλία των οικουμενικών συνόδων) η κοπτοραφή των ευαγγελίων (με σκοπό να εξαλειφθούν - όσο γίνεται - αταίριαστα στοιχεία) και η πλαστογράφηση αναφορών που ανάμεσα στα άλλα πιστοποιούν την ιστορική ύπαρξη του προσώπου Ιησούς. Μπορείτε να μας αναφέρετε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα; Χάρη στην τυχαία ανακάλυψη των χειρογράφων της Νεκρής Θάλασσας και των γνωστικών ευαγγελίων που βρέθηκαν κοντά στη πόλη του Nag Hammadi σήμερα γνωρίζουμε καλύτερα τις ποικίλες Χριστιανικές απόψεις αλλά και το Ιουδαϊκό περιβάλλον από το οποίο ξεπήδησαν. Οι ιστορίες για τον Ιησού αποτελούσαν κατά τη διάρκεια του 2ου και του 3ου αιώνα μΧ. ένα ολόκληρο λογοτεχνικό είδος. Αλλά για να δημιουργηθεί μια ενωμένη και κυρίαρχη θρησκεία (και κυρίως μια θρησκεία η οποία θα καθιστούσε τον αυτοκράτορα αντιπρόσωπο του Θεού στη γη) έπρεπε τα διάφορα δόγματα να ενωθούν σε ένα κωδικοποιημένο δόγμα το οποίο και θα προσπαθούσαν να επιβάλλουν ως το μόνο ορθό. Έτσι λοιπόν οι Οικουμενικές Σύνοδοι κατάφεραν σκανδαλωδώς να εξυψώσουν την θεϊκή υπόσταση του Ιησού και να καταστήσουν τη Μαρία ως «μητέρα του Θεού». Στη συνέχεια δημιούργησαν το Πιστεύω περιορίζοντας με αυτό τον τρόπο τις διαφορετικές γνώμες και απόψεις που ενδεχομένως θα προέκυπταν. Από τη στιγμή που ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία του κράτους μεγάλα χρηματικά ποσά ξοδεύτηκαν για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ενός «Ιστορικού Ιησού» που έζησε κάποτε στα Παλαιστινιακά εδάφη. Η προπαγάνδα αυτή που απευθυνόταν ως επί το πλείστον στον αμόρφωτο πληθυσμό ήταν απαραίτητη για να εδραιωθεί το νέο αυτό δόγμα. Αναφέρω ενδεικτικά τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα: ο Πανάγιος Τάφος και ο Γολγοθάς στην Ιερουσαλήμ, η σπηλιά της Αγίας Οικογένειας στη Ναζαρέτ και η σπηλιά της Γέννησης στη Βηθλεέμ, αλλά και ο Τίμιος Σταυρός, τα καρφιά της Σταύρωσης, η περιτομή του Ιησού ακόμα και άχυρο από τη φάτνη. Από κει και πέρα για να μπορέσουν να εδραιωθούν οι επίσκοποι ως οι αληθινοί διάδοχοι των αποστόλων στην εκκλησιαστική ιεραρχία έπρεπε να εφευρεθούν τα μυθεύματα για τους αγίους και τα ιερά εκκλησιαστικά κειμήλια.

9. Στο διάβα της ιστορίας και ιδιαίτερα μετά το Μεσαίωνα, υπήρξαν δειλά δειλά και οι πρώτοι στοχαστές και ιστορικοί ερευνητές, που αμφισβήτησαν την ιστορικότητα του Ιησού. Μπορείτε να μας απαντήσετε: α) Από πότε περίπου χρονικά ξεκινά αυτή η αμφισβήτηση; , β)Σε ποια ερωτήματα και σε ποια στοιχεία εστιάστηκε; και γ) Πως αντιμετωπίστηκαν οι αμφισβητίες από το σύστημα και με ποιο τρόπο προσπάθησε η εκκλησία να αντικρούσει την αμφισβήτηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα; Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση ταρακούνησε τα θεμέλια του Καθολικού ολοκληρωτισμού. Από τη στιγμή που ο ίδιος ο Πάπας κατηγορήθηκε ως Αντίχριστος το εκκλησιαστικό καθεστώς δεν ήταν καθόλου ασφαλές. Αρχικά το ενδιαφέρον του κόσμου επικεντρώθηκε στο να προσεγγίσει εκ νέου την αλήθεια των ευαγγελίων και να τα απαλλάξει από τις υπερβολές και τις ψευτιές της Καθολικής Εκκλησίας. Οι πρώτες που αμφισβητήθηκαν ήταν οι επιστολές που είχαν χρησιμοποιηθεί για να ενισχυθεί το Παπικό κύρος και στη συνέχεια αποσπάσματα από τα ίδια τα ευαγγέλια στα οποία ήταν εμφανείς οι μεταγενέστερες προσθήκες. Κάθε πλαστή αναφορά που ερχόταν στο φως αποδυνάμωνε ολοένα και περισσότερο τις αναφορές που παρέμεναν. Κάποια στιγμή, όπως ήταν φυσικό, κάποιοι άνθρωποι σκέφτηκαν ότι οι αφηγήσεις των ευαγγελίων δεν ήταν τέσσερις ανεξάρτητες μαρτυρίες της ζωής του Χριστού αλλά μια αλυσίδα γεγονότων. Αυτή η συνειδητοποίηση τους ώθησε στο να προσπαθήσουν να ανακαλύψουν την «αληθινή» ιστορία που κρυβόταν πίσω από αυτές τις αφηγήσεις. Αλλά μια τέτοια προσπάθεια ήταν και είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη καθώς δεν υπάρχει καμία ιστορική βάση. Το μόνο πράγμα που μπορεί να σταματήσει κάποιον ερευνητή είναι η ίδια του η πίστη, γιατί φτάνει κάποια στιγμή σε ένα σημείο οπού δε μπορεί να υποστηρίξει επιστημονικά αυτό το οποίο θεωρεί ως αλήθεια.
Το να αποδεικνύεις βέβαια ότι «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός» δεν είναι και εύκολη υπόθεση. Τους πρώτους αιώνες πολλοί άνθρωποι πλήρωσαν με τη ζωή τους την ειλικρίνειά τους και πολλοί άλλοι κατέστρεψαν την καριέρα τους. Ο Χριστιανισμός όμως μετά από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της επιστήμης και του ορθολογισμού έχει πλέον καταντήσει να είναι ένας διαλυμένος, ατομικιστικός οργανισμός χωρίς ουσιαστικές ανθρωπιστικές δομές που βρίσκεται σε παρακμή.
Και αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Αν κάποιος θέλει να βγάλει πολλά λεφτά από το όνομα του Ιησού μπορεί να συνεργαστεί με τους Χριστιανούς Απολογητές, τους ανθρώπους που προερχόμενοι κυρίως από την Αμερική, προσπαθούν να αποδείξουν μέσα από το marketing και την τεχνολογία την ιστορικότητα του Ιησού χωρίς να διστάζουν να προωθούν κάθε ευφάνταστο παραμύθι. Οι νέοι αυτοί σταυροφόροι της Βίβλου παρουσιάζονται ως οι αναγεννημένοι Ιησουίτες. Νεκρανάστησαν το πτώμα του μεσαιωνικού Καθολικισμού - το αλάθητο της Βίβλου, το δόγμα του Δημιουργού των ειδών, την αιώνια μάχη του καλού και του κακού, τη σωτηρία μέσα από την Εκκλησία - και χρησιμοποιούν με τον πιο επαίσχυντο τρόπο όλα τα τεχνολογικά μέσα που διαθέτουν για να προωθήσουν αυτές τις πρωτόγονες και βάρβαρες προκαταλήψεις.

10. Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την άποψη που επικρατεί αυτή τη στιγμή σε διεθνές επιστημονικό επίπεδο σχετικά με την ιστορικότητα του Ιησού; Υπάρχουν ακαδημαϊκοί που τοποθετούν στο τραπέζι της συζήτησης παρόμοια «καυτά» ζητήματα ή είναι ακόμη νωρίς να συζητούμε για κάτι τέτοιο; Η ακαδημαϊκή κοινότητα έχει βοηθήσει δυστυχώς όλους αυτούς τους ανθρώπους με την έλλειψη της λογικής και την υπερβολική της ευαισθησία σε θέματα «πίστης». Η άποψη που κυριαρχεί ανάμεσα στους λόγιους - ακόμα και αυτούς που είναι άθεοι - είναι ότι πιθανόν κάποτε να υπήρξε κάποιος Ιησούς. Αυτή η ιδέα είναι ως ένα σημείο βάσιμη. ’λλωστε το συγκεκριμένο όνομα ήταν πολύ συνηθισμένο εκείνη την εποχή. Γνωρίζουμε μάλιστα ότι υπήρχαν επαναστάτες διαφόρων δογμάτων ανάμεσα στους Ιουδαίους του 1ου αιώνα μΧ. Ο Αύγουστος, ο Ηρώδης, ο Πιλάτος και ο Καϊάφας ήταν όντως ιστορικά πρόσωπα ενώ γνωρίζουμε ότι ο Χριστιανισμός ξεκίνησε να εξαπλώνεται ως θρησκεία μόλις τον 2ο αιώνα μΧ. Επομένως, θα μπορούσαμε να πούμε με βάση τη κοινή λογική ότι κάποτε υπήρξε ένας Ιησούς ο οποίος όμως δε γεννήθηκε από μια παρθένα και δεν έκανε όλα αυτά τα θαύματα που πιστεύουν οι άνθρωποι ότι έκανε.
Αυτός όμως ο Ιησούς δεν είναι απαραίτητα ο συγκεκριμένος Ιησούς, ο ιδρυτής του Χριστιανισμού. Από τη στιγμή που η Ιουδαία του 1ου αιώνα μΧ αριθμούσε περίπου μισό εκατομμύριο πληθυσμό καταλαβαίνουμε ότι θα πρέπει να υπήρχαν χιλιάδες άτομα που είχαν το όνομα Ιησούς (ίσως και είκοσι χιλιάδες!) Τέσσερις αρχιερείς του 1ου αιώνα είχαν το όνομα Ιησούς, ο Απόστολος Παύλος έρχεται αντιμέτωπος με έναν μάγο που λέγεται Ιησούς ενώ έχει και έναν πιστό ακόλουθο που επίσης ονομάζεται Ιησούς. Ο Ιώσηπος δε αναφέρει δεκαεννιά άτομα με αυτό το όνομα. Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι ένας από αυτούς τους ανθρώπους θα μπορούσε να είναι ο δικός μας Ιησούς αλλά αυτό θα ήταν ιστορικά ανακριβές. Στην πραγματικότητα ο Ιησούς των ευαγγελίων δεν είναι παρά ένα πρόσωπο αγνώστων στοιχείων και ταυτότητας. Χωρίς κάποιο στοιχείο να συνδέει τον Ιησού με την ιστορία, οι αφηγήσεις για τη ζωή του δεν είναι παρά ευφάνταστα παραμύθια.
Υπάρχουν βέβαια και ακαδημαϊκοί που δε φοβούνται να καταρρίψουν αυτόν τον μύθο. Αναφέρω ενδεικτικά τους Thomas Thompson, Bob Price και Jay Raskin που είναι μερικοί από τους «καταξιωμένους» ακαδημαϊκούς που δε φοβούνται να πουν ότι «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός».

11. Αρκετοί είναι οι άνθρωποι που όταν βρίσκονται μπροστά στο αίνιγμα του ζητήματος της ιστορικότητας του Ιησού, ανταπαντούν με την άποψη πως δεν τους ενδιαφέρει εάν πραγματικά υπήρξε, παρά μόνον η διδασκαλία του. Τι θα τους απαντούσατε; Δεκτό. Αλλά αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας θα πρέπει τουλάχιστον να συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή ότι αν ο Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ, τότε και η διδασκαλία «του» δεν είναι δικιά «του» αλλά είναι η πολιτιστική κληρονομιά μιας προηγούμενης εποχής, η οποία μάλιστα στις μέρες μας είναι εξαιρετικά παρωχημένη.
Θέλουμε πραγματικά να θεραπεύσουμε τις ασθένειες με τον εξορκισμό όπως μας συμβούλεψε ο Ιησούς; Θέλουμε να μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι είναι αμαρτωλοί από τη στιγμή που γεννήθηκαν και ότι κινδυνεύουν να ριχτούν στις πύρινες φλόγες της κόλασης ανά πάσα στιγμή; Ή να τους μάθουμε να μην ανησυχούν για την επόμενη μέρα όπως μας προτρέπει ο Ματθαίος στο ευαγγέλιο του, να παίζουν με τα φίδια και να πίνουν δηλητήριο χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες; Πάρα πολλοί ευκολόπιστοι άνθρωποι πιστεύουν ότι τα λόγια του Ιησού διαπνέονται από καλοσύνη - κάτι που προφανώς δεν ισχύει. Και πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω πως θα μπορούσαν ποτέ να βρουν πρακτική εφαρμογή τα συγκεκριμένα λόγια του Ιησού: «όταν κάποιος σε χαστουκίσει γύρνα και το άλλο μάγουλο» και «αγαπάτε αλλήλους».

12. Ας υποθέσουμε πως κάποια στιγμή στο μέλλον καταρρέει σε παγκόσμιο επίπεδο το σύστημα «χριστιανισμός». Τι θα πρότεινε ο Kenneth Humphreys ως «αντίδοτο» σε ότι αφορά τη θρησκευτικότητα των δυτικών -μιας και κυρίως αυτές αφορά- κοινωνιών; Εσείς ο ίδιος πως αντιλαμβάνεστε τον όρο θρησκευτικότητα - πνευματικότητα; Πιστεύω ότι στο μέλλον το οικοδόμημα του Χριστιανισμού τελικά θα καταρρεύσει λόγω των ασταμάτητων συγκρούσεων μεταξύ των διαφόρων ομάδων οι οποίες αποτελούν και την ουσία της θρησκευτικότητας μιας και πρόκειται για ανθρώπινο κατασκεύασμα. Δυστυχώς όμως τέτοιου είδους παρασιτικοί οργανισμοί καταφέρνουν πάντα να προσαρμόζονται και να συνεχίζουν το έργο τους. Η θρησκεία άλλωστε κατάφερνε από πάντα να προσελκύει στους κόλπους της τους χαμένους, τους μόνους και αυτούς που έχουν την αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Για αυτό το λόγο πάντα θα υπάρχει. Στη θέση του Χριστιανισμού θα ξεπηδήσει ο Γνωστικισμός (ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερη ανάγκη από έναν ιστορικό Ιησού) και ένας μιλιταριστικός Φονταμενταλισμός που θα έχει ως σκοπό να σώσει τον κόσμο από την επικείμενη Αποκάλυψη. Παρόλα αυτά παραμένω αισιόδοξος. Ας ελπίσουμε ότι μια μεγάλη μερίδα του κόσμου θα στηριχτεί περισσότερο στον ορθολογισμό και στην επιστήμη.
Σε μια κοινωνία όπως π.χ. η αμερικάνικη που είναι κατά βάση καταναλωτική και αξιολογεί την ευτυχία με βάση το πόσα πολλά πράγματα μπορεί να καταναλώσει κάποιος, δε μπορούμε να μιλάμε για πνευματικότητα και ψυχή. Αυτή είναι και η τραγωδία της Αμερικής. Αν και έχει ήδη καταναλώσει αχόρταγα όλο τον κόσμο παραμένει ακόμα κενή και προσπαθεί να καλύψει αυτό το κενό με τον Ιησού. Για μένα, η ευτυχία έρχεται όταν κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας και τη θέση μας μέσα σε αυτόν. Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ξοδεύοντας λίγα χρήματα και κάνοντας την ελάχιστη ζημιά στο περιβάλλον! Μια κοινωνία απαγκιστρωμένη από τη θρησκεία μπορεί να προσφέρει πολύ καλύτερα θεάματα, τέχνες και «αρχιτεκτονικές» κατασκευές από μία θεοκρατική και αν αυτό που αποζητούν ουσιαστικά οι άνθρωποι είναι το δέος και το θαύμα, το πραγματικό σύμπαν που μας περιβάλλει έχει να τους προσφέρει πολύ περισσότερα μυστήρια από όσα φαντάζονται.


Σύντομο Βιογραφικό:
O Kenneth Humphreys είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην ιστορία και στις κοινωνικές επιστήμες του Πανεπιστημίου του Essex, μεταπτυχιακού τίτλου στην παιδαγωγική του Πανεπιστημίου του Leicester και ανωτάτου πτυχίου στις επιχειρηματικές σπουδές. Δίδαξε για πολλά χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου κάποια στιγμή κατέλαβε και τη θέση του Λέκτορα στις Σύγχρονες Γλώσσες, αλλά και στο εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του ως καθηγητής δίδαξε στην Τουρκία και στην Παπούα Νέα Γουινέα. Η καριέρα του εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας περιλαμβάνει τη διαχείριση πωλήσεων στην βιομηχανία λογισμικών. Η ενασχόληση του με τη θρησκεία και κυρίως ότι αφορά τον Χριστιανισμό προέκυψε από το έντονο ενδιαφέρον του πάνω σε αυτό το θέμα. Το τελευταίο χρονικό διάστημα εργάζεται ως συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός και δημόσιος ομιλητής συμμετέχοντας σε καμπάνιες εναντίον της επανεμφάνισης της προκατάληψης και του παραλογισμού.
Το Δεκέμβριο του 2001 ξεκίνησε το Jesus Never Existed Website, το οποίο δέχεται πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες κάθε χρόνο και αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμο σε εννιά γλώσσες (μεταξύ αυτών και στην ελληνική).
Το 2005 δημοσιεύτηκε από την Iconoclast Press το βιβλίο Jesus Never Existed, το οποίο διατίθεται ήδη σε 30 χώρες. Μια συνοπτική έκδοση του βιβλίου επανεκδόθηκε το 2006 στη Ινδία από την Hindu Voice. Στο μέλλον πιθανώς να κυκλοφορήσει και μια Ισπανική έκδοση.
Το 2008 αναμένεται να κυκλοφορήσει μια αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου Jesus Never Existed από τις Infidel Publications.
Στα τέλη του 2008 αναμένεται επίσης να κυκλοφορήσει και ένας δεύτερος τόμος, The Case Against Christ από την Iconoclast Press.
meta-journalist



Θρησκεία με τεράστια εξάπλωση και με­γαλύτερη ακόμα επιρροή στη διαμόρφω­ση του κυρίαρχου κόσμου και του πολιτι­σμού του ο Χριστιανισμός δεσπόζει στις ζωές της ανθρωπότητας εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια. Αν και ακούγεται σαν παραδοξότητα, ο χριστιανισμός με τη μορφή που τον γνωρίζουμε εμείς δεν έχει ως ιδρυτή του τον… Ιησού Χριστό. Πράγματι ο Χριστός δεν επιδίωξε να εξαπλωθεί ο λόγος του εκτός των ιουδαϊκών συνόρων. Τίποτα δεν πιστοποιεί μια πα­ρόμοια φιλοδοξία. Κάτι τέτοιο εξάλλου θα προϋπέ­θετε μια γραπτή μαρτυρία, η οποία θα αποτελούσε θεμέλιο λίθο για τη διάδοσή της. Έτσι ο χριστιανι­σμός του… Χριστού δεν είναι πάρα το αποτέλεσμα που προήλθε από τη συνεκτική ομάδα δώδεκα αν­θρώπων γνωστότερων υπό τον όρο οι Απόστολοι, οι οποίοι ομολόγησαν μια νέα πίστη πάνω από έναν κενό τάφο που αποδίδεται ότι φιλοξένησε για λίγο το σκήνωμα του Ιησού.




Ο κ.Μάριος Μπέγζος για την Ιστορικότητα του Ιησού Χριστού:


«Υπάρχουν κάποιες ιστορικές μαρτυρίες για τον Ιησού, αλλά το σημαντικότερο για τον Ιησού δεν είναι η Ιστορική Του ύπαρξη, είναι η πίστη των ανθρώπων.
Δλδ. είναι σα να ρωτάμε, αν το φέρουμε παράδειγμα από το χώρο της τέχνης, αν οι αδελφοί Καραμάζωφ υπήρχαν και έγινε η δίκη τους και έχουμε τα πρακτικά και είναι ή δεν είναι έτσι…
Πάντοτε στο χώρο της πίστης μιλάς για τη σημασία του πράγματος και όχι για το ίδιο το πράγμα το οποίο σε τελευταία ανάλυση χλωμιάζει…
…Κάτι το οποίο αποδεικνύεται, επιβάλλεται κιόλας. Αν η ύπαρξη του Χριστού αποδεικνυόταν μαθηματικώς – ιστορικώς, θα ήταν υποχρεωτική για τους ανθρώπους, ενώ τώρα είναι στη διάθεση των ανθρώπων. Δεν είναι υποχρεωτική, είναι μόνο δεσμευτική»…
***
O Μάριος Περικλέους Μπέγζος γεννήθηκε την 27η Νοεμβρίου 1951 στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε την εγκύκλια μόρφωσή του (1963-1969). Σπού­δασε θεολογία και φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια Αθηνών (1969-1973), Γενεύης (1973-1974) και Τυβίγκης (1979-1981) με υποτροφίες του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (IΚΥ), του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (WCC), της Γερμανικής Κρατικής Υπηρεσίας Μορφωτικών Ανταλλαγών (DAAD) και του ερευνητικού Ιδρύματος Alexander von Humboldt καθώς επίσης φοίτησε (1973-1977) στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1975 εργάζεται στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ως επιστημονικός βοηθός του Νίκου Νησιώτη, τον οποίο διαδέχθηκε μετέπειτα. Αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1985 με διατριβή για την φιλοσοφία της θρησκείας του φυσι­κού Βέρνερ Χάιζενμπεργκ. Διδάσκει Συγκριτική Φιλοσοφία της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (Θεολογική Σχολή) ως λέκτορας από το 1986, επίκουρος καθηγητής από το 1991, αναπληρωτής καθη­γητής από το 1999 και καθηγητής από το 2003. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα φιλοσοφίας της θρησκείας στο Πανεπι­στήμιο του Μαρβούργου της Γερμανίας (Marburg an der Lahn) κάθε εαρινό εξάμηνο (1991-1997), καθώς επίσης ψυχολογία της θρησκείας και κοινωνιολογία της θρησκείας στο Πανεπι­στήμιο Αθηνών.
via

Ο Ιησούς; Όχι, ο Ηλιακός θεός Σολ.
Ιταλικό Μωσαϊκό, Σεβίλλη, Ισπανία, 2ος αιώνας μ.Χ.
Από το «Σπίτι του Πλανητάριου».
Οι 7 πλανητικές θεότητες του μωσαϊκού έδωσαν τα ονόματά τους στις μέρες της εβδομάδας.








Ένας Καθηγητής Μιλά

«Η ημερομηνία γέννησής του πρέπει να επαναπροσδιορισθεί για το 6 ή 5 ή 4 π.Χ., αν και μερικοί προτιμούν το 11 ή το 7…
Η πόλη γέννησής του δεν ήταν η Βηθλεέμ … αυτό υποστηρίχθηκε μόνο και μόνο για να μπορεί έτσι να εκπληρωθεί μια προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης…
Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε πιθανόν στη Ναζαρέτ … ή ίσως σε κάποιο άλλο μικρό μέρος.»
– Michael Grant (Jesus, p71,171)
 
 

 

Ο Ιησούς Δεν Υπήρξε Ποτέ – Μια τρελή ιδέα;

Σε έναν πολιτισμό εδραιωμένο πάνω στη Χριστιανική Θρησκεία η άρνηση της ύπαρξης του Ιησού μπορεί να φαίνεται με την πρώτη ματιά ως γελοία ιδέα ή ακόμη και ανόητη. Σε τελευταία ανάλυση περνάει το επιχείρημα ότι η «γενική τάση των λόγιων και επιστημόνων» αποδέχεται ότι υπήρχε ένας ιστορικός Ιησούς, ακόμη και αν δεν υπάρχει συμφωνία για το ποιος πραγματικά ήταν, πότε ακριβώς έζησε, τι έκανε ή τι είπε.

 

Πραγματικότητα και Φαντασία

Σήμερα, οι μελετητές της Καινής Διαθήκης οδηγούνται ανάμεσα σε δυο κόσμους, σε έναν όπου ο θεολογικός Ιησούς («ο υιός του Θεού») βρίσκεται στην κεντρική σκηνή – αλλά αυτός ο Ιησούς βέβαια αναγνωρίζεται σαν θέμα πίστεως – και σε έναν άλλον κόσμο, τον «κόσμο του ιστορικού Ιησού».
Μια λεπτομερής και συχνά διεξοδική έρευνα για την ιστορία, τον πολιτισμό και την πολιτική της Παλαιστίνης στη δεύτερη εκκλησιαστική περίοδο δημιουργεί ένα ιστορικά έγκυρο υπόβαθρο. Έναντι αυτού του υπόβαθρου ένα λεπτό κατασκεύασμα του «Ιησού» κάνει τη φασματική του εμφάνιση.
Είναι όμως το ίδιο το ιστορικό πλαίσιο που επιτρέπει σ’ αυτόν τον σωτήρα-φάντασμα να «ζήσει», να «πεθάνει» και να «αναστηθεί» και δια μέσου αυτού να αφήσει την απατηλή του σκιά στην ιστορία.
«Είμαστε σίγουροι ότι η Ιερουσαλήμ υπήρχε, όπως και ο Ηρώδης, οι Φαρισαίοι και οι Ρωμαίοι, γιατί όχι και ένας Ιησούς;» Παρεμβάλλω το ντοκιμαντέρ του Discovery Channel:
«Αυτός είναι ο τύπος των σανδαλιών που θα μπορούσε να είχε φορέσει ο Ιησούς. Αυτός είναι ο τύπος δέντρου που κάτω από το οποίο θα είχε καθίσει να ξεκουραστεί.»

Η Αδράνεια της Ήπιας Επιλογής

Οι επαγγελματίες ιστορικοί δεν είναι απαραίτητα δεσμευμένοι με κάποιο ειδικό ενδιαφέρον για το θέμα του Ιησού – και είναι όλοι καλά πληροφορημένοι για την αμφιλεγόμενη φύση του. Ένας μελετητής που ανακοινώνει ότι πιστεύει ότι δεν υπάρχει ιστορικά κάποιος Ιησούς είναι πιο πιθανόν να αντιμετωπίσει την περιφρόνηση, ακόμη και τον περίγελο, και λίγα θα κερδίσει από την ειλικρίνειά του.
Έτσι οι περισσότεροι μελετητές, μεγαλωμένοι και εκπαιδευμένοι σε μια Χριστιανική κουλτούρα είναι ικανοποιημένοι είτε με το να υποθέτουν ότι ο Ιησούς υπήρξε (και υποκύπτουν στις γνώμες των ειδικών της Βίβλου που συχνά είναι άνθρωποι της πίστεως), είτε ενώ δίνουν την ανεπάρκεια αποδεικτικών στοιχείων για πολλές ιστορικές προσωπικότητες, προλογίζουν την αβεβαιότητά τους με ένα «πιθανόν». Είναι πολύ πιο ασφαλές για αυτούς να διακηρύξουν την «πιθανότητα ενός προσώπου πίσω από το μύθο» ακόμη και όταν αιτιολογούν ότι τα στρώματα του επικαλυμμένου μύθου επισκιάζουν την οποιαδήποτε γνώση για αυτό το πρόσωπο.
Αυτή η «ασφαλής» και άτολμη επιλογή διατηρεί ταυτόχρονα την «ασάφεια» ενός ξυλουργού σε ένα αρχαίο, επαρχιακό, απομονωμένο τόπο («η ανυπαρξία αποδείξεων δεν είναι απόδειξη της ανυπαρξίας») και μια ακαδημαϊκή αποστασιοποίηση από «θέματα πίστης» τα οποία ανύψωσαν αυτόν τον υποτιθέμενο αφανή γκουρού σε μια εικονική θέση.

 

Ένα Ελαττωματικό Σενάριο

Αλλά πόσο θα μπορούσε ένας κόσμος θρησκείας να έχει προκύψει από μια ασημότητα που απέτυχε κατά τη διάρκεια της ζωής του να προσεχθεί από κάποιον; Πόσο αξιόπιστο είναι το γεγονός ότι ένας περιπλανώμενος δάσκαλος (ραβί), που δεν έγραψε τίποτα ο ίδιος, επιλαχών σε ένα κόσμο γεμάτο από φακίρηδες, προφήτες και εξορκιστές, θα μπορούσε να μαγεύσει τόσο πολύ ώστε ο απόηχος του να έχει αντήχηση μέσα στους αιώνες;
Ο «μινιμαλιστής» Ιησούς είναι πραγματικά λιγότερο ικανοποιητικός από έναν Ιησού που δεν υπάρχει καθόλου επειδή απαιτεί και μια αναζήτηση αλλού για τις ρίζες της νέας θρησκείας. Και αν οι ρίζες πρόκειται να βρεθούν αλλού, τότε τι ανάγκη υπάρχει για αυτή την ασαφή προσωπικότητα σε κάθε περίπτωση;

«Είναι πολύ αμφίβολο για το αν η Χριστιανική πίστη θα μπορούσε να είχε χτιστεί πάνω στα θεμέλια ενός ιστορικού Ιησού…ο οποίος ήταν κάτι λίγο περισσότερο από ένα δάσκαλο εφαρμοσμένης φιλοσοφίας.»
-J. Macquarrie (An Existential Theology, p 23)
Αν συμφωνήσουμε ότι ένας περιπατητικός, ραβινικός ριζοσπάστης ονόματι Ιησούς, απαρατήρητος από τις καταγραφές της ιστορίας, δεν είναι μη αληθοφανής τότε με την ίδια λογική ούτε πολλοί τέτοιοι Ιησούδες δεν είναι αβάσιμοι.
Ποιον από αυτούς θα εκλέγαμε ως τη βάση για τη Χριστιανική πίστη ως τον «μοναδικό γεννηθέντα υιό» του Θεού; Αν θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από αυτούς τότε δεν είναι κανείς από αυτούς.
Είτε ο ΙΧ ήταν μια θεότητα που επέλεξε να θαμπώσει χιλιάδες αλλά να μην αφήσει κανένα ίχνος, που κατάφερε να επηρεάσει – όχι τους Ιουδαίους – αλλά μια μικρή χούφτα μυστηριωδών οπαδών των οποίων οι διάδοχοι γρήγορα διασπάστηκαν σε πολυάριθμες αντιμαχόμενες φατρίες. Είτε ο ΙΧ ήταν το κατασκεύασμα ανθρώπινων μυαλών, ένα κατασκεύασμα που προδίδεται ανά πάσα στιγμή από την αντίφαση και την παράλειψη.

Σωτηρία από αιτία

Από ειρωνεία τύχης, ήταν η εργασία ενός αριθμού αδογμάτιστων θεολόγων παρά φιλελεύθερων στοχαστών αυτή που προκάλεσε τη πρώτη διάσπαση για αυτό το λαμπρό κατασκεύασμα τον Ιησού, Υιό του Θεού, Σωτήρα του Κόσμου.
Η πρώτη πρόκληση για την «εκλαμβανόμενη σοφία» της Εκκλησίας έγινε κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Μετασχηματισμού, η οποία έδωσε νομιμότητα στην κριτική για το Παπικό σύστημα. Έχοντας αφήσει να ξεχυθεί η πλημμύρα, όλες οι θρησκευτικές αρχές και η ίδια η Βίβλος τέθηκαν υπό αμφισβήτηση και ο Προτεσταντισμός εμφανίστηκε σε μυριάδες διαφορετικές σέκτες. Όμως μετά από χίλια χρόνια επιβεβλημένης άγνοιας από την Εκκλησία, οι «λόγιοι» δεν είχαν παρά ένα μικρό απόθεμα της πραγματικής γνώσης. Όπως οι αργόμισθοι κληρικοί, αυτοί οι μελετητές πάσχισαν να χρησιμοποιήσουν τα εκ νέου ανακαλυπτόμενα εργαλεία της λογικής για να υπερασπίσουν τα δόγματα του Χριστιανισμού, είτε του Ρωμαιοκαθολικισμού είτε των νέων «αγνών» μετασχηματισμένων ποικιλιών.
Όμως μετά από δύο αιώνες, καθώς ο Διαφωτισμός εκτυλισσόταν, διάφοροι γενναίοι θεολόγοι άρχισαν να εφιστούν την προσοχή στα προφανή λάθη και δυσαρμονίες στα αποδεκτά ευαγγέλια. Γιατί, ρωτούσαν, η Καινή Διαθήκη σιωπούσε όσον αφορά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του Ιησού; Γιατί ο Παύλος δεν είπε σχεδόν τίποτα για τη ζωή του Ιησού;
Κατά τη διάρκεια της Αμερικάνικης και της Γαλλικής Επανάστασης οι ελεύθεροι στοχαστές πήγαν ακόμη παραπέρα, αμφισβητώντας την ειλικρίνεια ολόκληρης της Βίβλου και καταγγέλλοντας τον Χριστιανισμό ως πλαστή δεισιδαιμονία και όργανο καταδυνάστευσης. Μια νέα μινιμαλιστική πίστη γεννήθηκε, ο «θεϊσμός», στον οποίο ένας θεός δημιουργός δεν έπαιζε κανένα άμεσο ρόλο στις υποθέσεις των ανθρώπων.

 

Ιστορική Κριτική

Στον αιώνα που ακολούθησε, μια ριζοσπαστική μειονότητα – ειδικότερα οι σπουδαστές της σχολής Tübingen στη Γερμανία στα μέσα του 19ου αιώνα με αρχές του 20ου αιώνα – συνέχισαν να διαδίδουν την περίπτωση ότι ο Χριστιανικός Κύριος και Σωτήρας ήταν ένα ευσεβές κατασκεύασμα, κι ότι όλη η «ζωή» του, η δίκη και η σταύρωσή του ήταν μια απομίμηση εδαφίων από την Ιουδαϊκή Βίβλο.
Για αυτούς που κοίταξαν πέρα από την παρωπιδική όραση του Χριστιανισμού ήταν πολύ προφανές ότι το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του Ιησού είχε αντιστοιχίες σε πολύ παλαιότερους μύθους, οι οποίοι είχαν πανομοιότυπους κύριους και δευτερεύοντες χαρακτήρες, ίδιες πλοκές και ίδιο ηθικό σκοπό. Ο Χριστιανισμός, ήταν σαφές, δεν είχε πέσει από τον ουρανό αλλά ήταν ένα προϊόν φτιαγμένο από ανθρώπους.
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, ο ορθολογισμός, η αρχαιολογία και οι νέες τεχνικές επιστημονικής έρευνας επέβαλαν περιορισμούς πάνω στους υπέρμαχους της πίστης, παρά τα περιοδικά ξεσπάσματα θρησκευτικού ζήλου. Για να συμβιβάσουν τις συσσωρευμένες και αναμφισβήτητες αποδείξεις του λάθους της Βίβλου, ποίκιλες «ζωές» του Ιησού εμφανίστηκαν και πολλαπλασιάστηκαν όπως τα φύκια σε μια ηλιόλουστη λίμνη.
Η «επικρατούσα τάξη» των μελετητών της Καινής Διαθήκης, πολλοί από τους οποίους ήσαν αφοσιωμένοι Χριστιανοί, είχαν βρει ένα καινούριο σπίτι. Ένας μυστηριώδης «Ιησούς της ιστορίας» πιστεύεται τώρα να έχει υπάρξει κάτω από τα αναγνωρισμένα συσσωρευμένα στρώματα του – βασισμένου στην πίστη – κατασκευάσματος.
Έντρομοι να παραδεχτούν ότι και η πίστη και οι καριέρες τους χτίστηκαν πάνω σε μια παρανόηση μνημειωδών διαστάσεων, εικάζουν με οποιοδήποτε αριθμό ευφάνταστων ιδεών – ένας ριζοσπάστης ραβίνος Ιησούς, ένας μεσογειακός χωρικός Ιησούς, ένας Ιησούς με γυναίκα και οικογένεια, ένας Ιησούς που ταξίδεψε στην Αγγλία, την Ινδία ή την Ιαπωνία, ένας Στωικός ή Κυνικός φιλόσοφος Ιησούς – ένας Ιησούς για όλες τις εποχές και για όλα τα γούστα. Εκατό ή περισσότερες ενδεχόμενες «βιογραφίες» για τον θεάνθρωπο ανταγωνίζονται μεταξύ τους, καθεμιά να αποσκοπεί στην αποφυγή της προφανής αλήθειας ότι καμιά γνήσια πραγματικότητα δεν στηρίζει το θρησκευτικό μύθο.

Το Τέλος των Ημερών

Στον 21ο αιώνα αντιμετωπίζουμε το παράδοξο ότι αν και το ξεσκέπασμα της βιβλικής απάτης έχει προχωρήσει τόσο μακριά από όσο ποτέ πριν άλλοτε, η παγκόσμια γεωπολιτική χρηματοδοτεί και ενθαρρύνει μια θορυβώδη επαναδιατύπωση του βιβλικού φονταμενταλισμού και αλάθητου, ένας χείμαρρος παραπληροφόρησης, η ποσότητα της οποίας μπορεί να είναι συντριπτική.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τον χρόνο ούτε την τάση να ερευνήσουν διεξοδικά τη ποσότητα των στοιχείων και επιχειρημάτων. Οι Χριστιανοί απολογητές είναι πάντα έτοιμοι να καταγγείλουν ένα «Χριστο-μυθιστή» (κάποιον που υποστηρίζει ότι ο Ιησούς είναι μύθος) ως έναν απομονωμένο μονομανή που ζει στα πρόθυρα της πνευματικής διαύγειας, ανάξιο σοβαρής προσοχής. Η τραχιά εχθρότητά τους όμως κρύβει τον φόβο ότι η πτώση του υπερήρωά τους μπορεί να μην είναι μακριά. Και αυτό που δεν μπορούν να αρνηθούν ή να καταστείλουν πια είναι το γεγονός ότι η αποκάλυψη του «Ιησού Χριστού» για το προϊόν μυθεύματος το οποίο αποτελεί, έχει ενστερνιστεί και επιβεβαιωθεί από ένα συνεχές ρεύμα ταλαντούχων μελετητών σε όλες τις χώρες.
jesusneverexisted.com/


H ιστορία παρίσταται ως βλοσυρός μάρτυρας στη μοίρα των γενναίων στοχαστών που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα δόγματα της Εκκλησίας.


Oι Αληθινοί Μάρτυρες

1546 Etienne Dolet, Γάλλος εκδότης και βιβλιέμπορος και παθιασμένος υποστηρικτής της μάθησης, φυλακίστηκε αρκετές φορές για τις ευθείς κριτικές του για την Εκκλησία.
Ο Dolet κατηγορήθηκε για αθεϊσμό και τον κάψανε στη Λυόν, μαζί με τα βιβλία του, αφήνοντας την οικογένειά του πάμφτωχη.



1553 Michael Servetus,ο Ισπανός φυσικός που ανακάλυψε την κυκλοφορία του αίματος στους πνεύμονες ( μια περαιτέρω έρευνα βασισμένη στον Galen), κατάφυγε από την Ιερά Εξέταση και νόμιζε τον εαυτό του ασφαλή ανάμεσα στους Προτεστάντες.
Μεγάλο λάθος.
Ο John Calvin, o πουριτανός «Προτεστάντης Πάπας» της Γενεύης απέδειξε τα χριστιανικά του προτερήματα με το να ρίξει τον Servetus στην πυρά με την αιτία της αίρεσης. Ο Servetus είχε επικρίνει την Αγία Τριάδα και το βάπτισμα των νηπίων.




1589 Francis Kett, δάσκαλος στο at Bene't (Corpus Christi), Cambridge, εξέφρασε αμφιβολίες ότι ο ΙΧ μπορεί να μην ήταν ο μεγάλος ηθικοδιδάσκαλος που πίστευαν οι Χριστιανοί.
Για την τολμηρότητά του κάψανε τον καθηγητή ώσπου να απομείνουν οι στάχτες του.
 



1600 Giordano Bruno, Ιταλός φιλόσοφος που δίδασκε στο Παρίσι και στο Wittenberg, πλήρωσε την ύστατη τιμή επειδή σκεφτόταν για τον εαυτό του.
Μετά από μαράζωμα 7 χρόνων σε ένα μπουντρούμι της Ιεράς Εξέτασης, όπου είχε υποβληθεί σε επανειλημμένα βασανιστήρια, καταδικάστηκε τελικά και ρίχτηκε στην πυρά.
Ο Bruno είχε την τόλμη να υπονοήσει ότι το διάστημα δεν έχει σύνορα και ότι ο ήλιος και οι πλανήτες του δεν ήταν μοναδικοί.
 



1619 Lucilio Vanini (ή αλλιώς 'Giulio Cesare' - 'Ιούλιος Καίσαρας').
Φιλόσοφος, δάσκαλος και ελεύθερος στοχαστής, το 1616 ο πρώην Καρμηλίτης μοναχός Vanini δημοσίευσε απερίσκεπτα τις σκέψεις του με το “De admirandis naturae reginae deaeque mortalium arcanis” («των θαυμάσιων μυστικών της βασίλισσας και θεάς των θνητών, της φύσης»).
Οι ιδέες του περιλάμβαναν την πιθανότητα της εξέλιξης των ανθρώπων από τους πιθήκους και την άρνηση μιας αθάνατης ψυχής.
Ο Vanini απέρριψε το Χριστιανισμό ως μια μυθιστοριογραφία που επινόησαν οι ιερείς και μίλησε για φυσικές εξηγήσεις των θαυμάτων. Κατά συνέπεια έπρεπε να φύγει, από σε μέρος για να γλιτώσει από το διωγμό των καθολικών.
Αλλά πιάστηκε στην Τουλούζη όπου και καταδικάστηκε, κόψανε τη γλώσσα του, τον στραγγάλισαν και τον κάψανε.




Thomas Paine (1737-1809) – επαναστατικός υπέρμαχος της ελευθερίας. «Αποστρέφομαι τη Βίβλο όπως αποστρέφομαι καθετί που είναι σκληρό.»








Bruno Bauer (1809-1882) – ο πρώτος εικονοκλάστης (πολέμιος των θεσμίων).

 






Kersey Graves (1813-1883) – Κουάκερος που είδε την απάτη του Ιησού.








Το Τέλος είναι Κοντά

«Όχι μόνο έχει εγκαταλειφθεί η θεότητα του Χρίστου, αλλά και η ανθρώπινη ύπαρξή του ολοένα και περισσότερο αμφισβητείται σοβαρά.
Μερικοί από τους ικανότερους μελετητές στον κόσμο αρνούνται ότι έζησε καθόλου.
Μια επιβλητική βιβλιογραφία που ασχολείται με την έρευνα, έντονη στη σοβαρότητά της και βαθυστόχαστη και επιμελής στην έρευνά της, αυξάνεται ολοένα και περισσότερο σε όλες τις χώρες, και διαδίδει την πεποίθηση ότι ο Ιησούς είναι ένας μύθος.
Ο Ιησούς… θα πρέπει να πάρει τη θέση του μαζί με το πλήθος των άλλων ημίθεων των οποίων οι φανταστικές ζωές και πράξεις συγκροτούν τη μυθολογία του κόσμου.»
– Marshall J. Gauvin (Did Jesus Christ Really Live? )1922







Μελετητής των Παπύρων της Νεκράς Θάλασσας

To 1970 o βιβλικός μελετητής και ειδικός των παπύρων της Νεκράς Θάλασσας, John Alegro, μίλησε για τη μη ύπαρξη του Ιησού.
Η θέση του Alegro συνέδεσε αντιλήψεις του θεανθρώπου με οράματα προκαλούμενα από παραισθησιογόνες ουσίες.
Το εν λόγω παραισθησιογόνο φυτό ήταν η Amrita Muscaria (δηλητηριώδες μανιτάρι), το φαλλικό μανιτάρι που ευλόγως χρησιμοποιούταν από τους πρώτους Χριστιανούς και ερμηνευόταν ως παρθενογένεση (χωρίς φυτά από σπόρους) και ο «Θεός που απέκτησε σάρκα».
Ο Alegro αντιμετωπίστηκε με δριμύ μένος και εξοστρακίστηκε. Πέθανε το 1988.

Ψηλά στον Ιησού;







Γεννημένος Ξανά Αθεϊστής

Ο Ευαγγελιστής που «έριξε έξω το ύδωρ των λουτρών και ανακάλυψε ότι δεν υπάρχει κανένα μωρό εκεί».
«Δεν υπάρχει καμιά απλή σύγχρονη ιστορική αναφορά του Ιησού, ούτε από τους Ρωμαίους ή τους Ιουδαίους, ούτε από κανέναν πιστό ή άπιστο, κατά τη διάρκεια της ζωής του.»
Αυτό δεν ανασκευάζει την ύπαρξή του, αλλά σίγουρα ρίχνει πολύ αμφιβολία στην ιστορικότητα ενός ανθρώπου που ήταν υποθετικά ευρέως γνωστός για το μεγάλο αντίκτυπο που είχε στον κόσμο. Κάποιος θα έπρεπε να είχε παρατηρήσει ήσημειώσει κάτι.»
– Dan Barker, Losing Faith in Faith: From Preacher to Atheist (1992, p. 360).


Γκρεμίζοντας το Μύθο του Ιησού – Ένα Ιστορικό

Για περισσότερα από 200 χρόνια μια μειονότητα θαρραλέων μελετητών έχει τολμήσει να αμφισβητήσει την ιστορία του Ιησού. Παρά τους κινδύνους των φυσικών επιθέσεων, της επαγγελματικής καταστροφής και κοινωνικής κατακραυγής, έχουν αμφισβητήσει σοβαρά την ειλικρίνεια του ευαγγελικού έπους, έχουν απομακρύνει τα στρώματα της απάτης και ψεύδους και έχουν τελικά προκαλέσει την ίδια την ύπαρξη του θεανθρώπου.

Hermann Samuel Reimarus (1694-1768).1778, Για τον Σκοπό του Ιησού και τις Διδασκαλίες Του.
Φιλόσοφος του Διαφωτισμού και καθηγητής Ασιατικών γλωσσών στο Γυμνάσιο του Αμβούργου, τα εκτεταμένα γραπτά του – που δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό του – απορρίπτουν την «αποκαλυφθείσα θρησκεία» και μιλούν υπέρ ενός νατουραλιστικού θεϊσμού. Ο Reimarus κατηγόρησε τους συγγραφείς των ευαγγελίων για συνειδητή απάτη και αναρίθμητες αντιφάσεις.
Francois Marie Arouet (Voltaire) (1694-1778). Η πιο σημαίνουσα φιγούρα του Διαφωτισμού, είχε φοιτήσει σε ένα Ιησουΐτικο κολλέγιο κι ωστόσο κατέληξε: «Ο Χριστιανισμός είναι η πιο γελοία, η πιο παράλογη και αιματηρή θρησκεία που είχε ποτέ μολύνει τον κόσμο…Ο αληθινός Θεός δεν μπορεί να έχει γεννηθεί από ένα κορίτσι, ούτε να πεθάνει στην αγχόνη, ούτε να φαγωθεί σε ένα κομμάτι ζύμης.»
Φυλακίστηκε, εξορίστηκε, τα έργα του απαγορεύτηκαν και τα κάψανε, αλλά η μεγάλη δημοσιότητα του Βολταίρου στην επαναστατική Γαλλία του εξασφάλισαν μια τελευταία κατοικία στο Πάνθεον στο Παρίσι. Οι θρησκευτικοί εξτρεμιστές όμως έκλεψαν τη σωρό του και την πέταξαν σε ένα σωρό απορριμμάτων.

Charles François Dupuis, 1794, Origine de tous les Cultes ou La Religion universelle. Αστρο-μυθική ερμηνεία του Χριστιανισμού (και όλων των θρησκειών). «Ένα μεγάλο λάθος διαδίδεται ευκολότερα από ότι μια μεγάλη αλήθεια, επειδή είναι ευκολότερο να το πιστέψουν, παρά να το σκεφτούν λογικά, και επειδή οι άνθρωποι προτιμούν τα θαύματα των ρομαντικών διηγημάτων από την απλότητα της ιστορίας.» Ο Dupuis κατέστρεψε ο ίδιος το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας του εξαιτίας της βίαιας αντίδρασης που προκάλεσε.
Count Volney, 1787, Les Ruines; ou, Méditation sur les révolutions des empires. (Τα Ερείπια των Αυτοκρατοριών).
Ναπολεόντειος ερευνητής, είδε για τον εαυτό του στοιχεία των Αιγυπτιακών πρόδρομων του Χριστιανισμού.
Edward Evanson, 1792, The Dissonance of the Four Generally Received Evangelists and the Evidence of their Respective Authenticity. Άγγλος ορθολογιστής που αμφισβήτησε την αποστολική πατρότητα του 4ου Ευαγγελίου και κατήγγειλε διάφορες επιστολές του Παύλου ως πλαστές.
Thomas Paine, 1795, The Age of Reason. Φυλλαδιογράφος που έκανε την πρώτη κλήση για την Αμερικάνικη ανεξαρτησία (Common Sense, 1776; Rights of Man, 1791). Ο Paine έκανε άγριο εμπαιγμό για τις αντιφάσεις και θηριωδίες της Βίβλου. Όπως πολλοί Αμερικανοί επαναστάτες ο Paine ήταν θεϊστής:

«Δεν πιστεύω στη δοξασία που διακηρύχθηκε από την Εβραϊκή εκκλησία, τη Ρωμαϊκή εκκλησία, την Ελληνική εκκλησία, την Προτεσταντική εκκλησία, ούτε από καμιά εκκλησία που να γνωρίζω… Καθεμιά από αυτές τις εκκλησίες κατηγορεί τις άλλες για έλλειψη πίστεως. Κι από μέρους μου, δεν τις πιστεύω όλες.» – The Age of Reason.

Robert Taylor, 1828, Syntagma Of The Evidences Of The Christian Religion; 1829, Diegesis. Ο Taylor φυλακίστηκε για τη δήλωσή του για τις μυθικές προελεύσεις του Χριστιανισμού. «Οι πρώτοι Χριστιανοί έκαναν τις λέξεις να μη σημαίνουν τίποτα περισσότερο από μια προσωποποίηση της αρχής της αιτίας, της καλοσύνης, ή αυτής της αρχής, όποια κι αν μπορεί να είναι, η οποία ωφελεί περισσότερο την ανθρωπότητα στο πέρασμα από τη ζωή.»
Godfrey Higgins, 1836, Anacalypsis – An Attempt to Draw Aside the Veil of the Saitic Isis; or an Inquiry into the Origin of Languages, Nations and Religions. Άγγλος πρωτοπόρος της αρχαιολογίας και του ελευθερο-τεκτονισμού.
Bruno Bauer, 1841, Criticism of the Gospel History of the Synoptics. 1877, Christus und die Caesaren. Der Hervorgang des Christentums aus dem romischen Griechentum. Ο πρώτος εικονοκλάστης (πολέμιος των θεσμίων).
Ο Bauer αμφισβήτησε την αυθεντικότητα των Επιστολών του Παύλου (στις οποίες είδε την επιρροή των Στωικών φιλοσόφων όπως του Σένεκα) και το ρόλο του Φίλωνα στο νεοσύστατο Χριστιανισμό. Ο Bauer απέρριψε την ιστορικότητα του ίδιου του Ιησού. «Όλα όσα είναι γνωστά για τον Ιησού ανήκουν στον κόσμο της φαντασίας.» Κατά συνέπεια το 1842 ο Bauer χλευάστηκε και απομακρύνθηκε από το αξίωμά του ως καθηγητή της θεολογίας της Καινής Διαθήκη στο Tübingen.
Ralph Waldo Emerson, 1841, Essays. Κάποτε Τριαδιστής Χριστιανός και πρώην Ουνιτάριος (μονιστής) πάστορας, θεωρούσε τον Ιησού ότι ήταν «αληθινός προφήτης» αλλά ότι ο οργανωμένος Χριστιανισμός ήταν μια «ανατολική μοναρχία».
«Τα κυριακάτικα σχολεία μας και οι εκκλησίες και οι άπορες κοινωνίες είναι ζυγοί στο λαιμό μας.»
Mitchell Logan, 1842, Christian Mythology Unveiled. «Η επικρατούσα άποψη, όσο παράλογη κι αν είναι ή βασισμένη σε λάθος, είναι πάντα η βασίλισσα των εθνών.»
Ferdinand Christian Baur, 1845, Paulus, der Apostel Jesu Christi. Γερμανός μελετητής που εξακρίβωσε ως «μη αυθεντικές», όχι μόνο τις ποιμαντορικές επιστολές, αλλά και τις Προς Κολοσσαείς, Εφεσίους, Φιλήμονα και Φιλιππησίους (αφήνοντας μόνο τις τέσσερις κύριες Παυλικές επιστολές να θεωρηθούν γνήσιες). Ο Baur ήταν ο ιδρυτής της αποκαλούμενης «Σχολής του Tübingen».
David Friedrich Strauss, 1860, The Life of Jesus Critically Examined. Λουθηρανός εφημέριος που έγινε μελετητής, εξέθεσε επιδέξια τα ευαγγελικά θαύματα ως μύθους και κατά τη πορεία υποβίβασε τον Ιησού σε άνθρωπο. Του κόστισε την καριέρα.
Ernest Renan, 1863, Das Leben Jesu. Εκπαιδευόμενος για Καθολικός ιερέας, ο Renan έγραψε μια ρομαντική βιογραφία του θεανθρώπου την οποία εμπνεύστηκε από τους Γερμανούς κριτικούς. Του κόστισε το επάγγελμα.
Robert Ingersoll, 1872, The Gods. Γνωστός και εντυπωσιακός ομιλητής του Ιλλινόις, οι λόγοι του καυτηρίαζαν τη Χριστιανική θρησκεία. «Πάντα φαινόταν σε μένα ότι ένα ον προερχόμενο από άλλο κόσμο, με ένα μήνυμα ασύλληπτης σημασίας για την ανθρωπότητα, θα έπρεπε τουλάχιστον να εξακρίβωνε αυτό το μήνυμα με την υπογραφή του. Δεν είναι εκπληκτικό ότι ούτε μία λέξη δεν γράφτηκε από τον Χριστό;»
Kersey Graves, 1875, The World's Sixteen Crucified Saviours. Κουακέρος της Πενσυλβάνια που είδε κατευθείαν στην παγανιστική βάση των Χριστιανικών μυθευμάτων αν και σπάνια αναφέρει πηγές για τα εκτεταμένα συμπεράσματά του.
Allard Pierson, 1879, De Bergrede en andere synoptische Fragmenten. Θεολόγος, ιστορικός της τέχνης και της λογοτεχνίας που αναγνώρισε την Επί Όρους Ομιλία ως μια συλλογή αφορισμών από τη γραμματεία της Ιουδαϊκής Σοφίας. Η έκδοση του Bergrede του Pierson υπήρξε η αρχή της Ολλανδικής Ριζικής Κριτικής. Όχι μόνο η αυθεντικότητα όλων των Παυλικών επιστολών αλλά και η ιστορική ύπαρξη του Ιησού θέτηκε υπό αμφισβήτηση.
Bronson C. Keeler, 1881, A Short History of the Bible. Μια κλασσική παράθεση της Χριστιανικής απάτης.
Abraham Dirk Loman, 1882, "Quaestiones Paulinae," in Theologisch Tijdschrift. Καθηγητής της θεολογίας στο Άμστερνταμ που είπε ότι όλες οι επιστολές χρονολογούνται από το δεύτερο αιώνα. Ο Loman επεξήγησε το Χριστιανισμό ως μια συγχώνευση της Ιουδαϊκής και της Ρωμαιο-Ελληνικής σκέψης. Όταν τυφλώθηκε ο Loman είπε ότι η τυφλότητά του, του έδωσε διορατικότητα στη σκοτεινή ιστορία της εκκλησίας!
Thomas William Doane, 1882, Bible Myths and their Parallels in Other Religions. Ξεπερασμένη αλλά κλασσική αποκάλυψη των παγανιστικών προγενέστερων των βιβλικών μύθων και θαυμάτων.
Samuel Adrianus Naber, 1886, Verisimilia. Laceram conditionem Novi Testamenti exemplis illustrarunt et ab origine repetierunt. Κλασικιστής που είδε κρυμμένους Ελληνικούς μύθους στη Χριστιανική Βίβλο.
Gerald Massey, 1886, Historical Jesus and Mythical Christ. 1907, Ancient Egypt-The Light of the World. Ένα άλλο κλασσικό έργο από μια παλιά νέμεση του ιερατείου.


Edwin Johnson, 1887, Antiqua mater. A Study of Christian Origins. Άγγλος ριζοσπάστης θεολόγος, συσχέτισε τους πρώτους Χριστιανούς με τους Chrestian, οπαδοί ενός καλού (Chrestus) Θεού που είχαν οικειοποιηθεί το μύθο του Διόνυσου Ελευθέριου («Διόνυσος ο Ελευθερωτής»), για να παρουσιάσουν ένα αυτο-θυσιαζόμενο Θεάνθρωπο. Κατήγγειλε τους δώδεκα αποστόλους ως τελείως πλαστά κατασκευάσματα.


Rudolf Steck, 1888, Der Galaterbrief nach seiner Echtheit untersucht nebst kritischen Bemerkungen zu den Paulinischen Hauptbriefen. Ριζοσπάστης Ελβετός μελετητής που στιγμάτισε όλες τις Παυλικές επιστολές ως πλαστές.
Franz Hartman, 1889, The Life of Johoshua: The Prophet of Nazareth.
Willem Christiaan van Manen, 1896, Paulus. Καθηγητής στο Λάιντεν και ο πιο διάσημος των Ολλανδών Ριζικών, ένας κληρικός που δεν πίστεψε στη σωματική ανάσταση του Ιησού Χριστού. Μετά αφού κράτησε το επιχείρημά του για πολλά χρόνια ο Van Manen κατέληξε ότι καμιά από τις Παυλικές επιστολές δεν ήταν αυθεντική και ότι οι Πράξεις βασίστηκαν στις εργασίες του Ιώσηπου.
Joseph McCabe, 1897, Why I Left the Church. 1907, The Bible in Europe: an Inquiry into the Contribution of the Christian Religion to Civilization. 1914, The Sources of the Morality of the Gospels. Φραγκισκανός μοναχός που μετατράπηκε σε ευαγγελικό αθεϊστή. Ο McCabe, πολυγραφότατος συγγραφέας, κομμάτιασε σε πολλά μέρη το μύθο του Ιησού – «Δεν υπάρχει μόνο μια “μορφή του Ιησού” στα Ευαγγέλια. Υπάρχουν δώδεκα μορφές» - αλλά παρόλα αυτά συνέχιζε να επιτρέπει τη πιθανότητα για να ένα ιστορικό ιδρυτή.
Albert Schweitzer.1901, The Mystery of the Kingdom of God. 1906, The Quest of the Historical Jesus. Ο διάσημος Γερμανός θεολόγος και ιεραπόστολος (35 χρόνια στο Καμερούν) χλεύασε τον ανθρωπιστικό Ιησού των φιλελευθέρων ενώ την ίδια στιγμή είχε το κουράγιο να αναγνωρίσει τη δουλειά των Ολλανδών Ριζικών. Το δικό του απαισιόδοξο συμπέρασμα ήταν ότι ο υπερήρωας ήταν ένας Αποκαλυπτικός φανατικός και ότι ο Ιησούς πέθανε ως ένας απογοητευμένος άνθρωπος. Είπε περίφημα ότι αυτοί που έψαχναν για ένα ιστορικό Ιησού βρήκαν μόνο μια αντανάκλαση των ίδιων.
Wilhelm Wrede, 1901, The Messianic Secret. Ο Wrede επέδειξε πως, στο Ευαγγέλιο του Μάρκου, μια ψεύτικη ιστορία διαμορφώθηκε από την πρώτη Χριστιανική πίστη.
George Robert Stowe Mead, 1903, Did Jesus Live 100 BC? Μια μελέτη των ιστοριών του Εβραίου Γιεσού (Jeschu) η οποία τοποθετεί τον Ιησού σε προγενέστερη εποχή.
Thomas Whittaker, 1904, The Origins of Christianity. Δηλώνει ότι ο Ιησούς είναι μύθος.
William Benjamin Smith, 1906, Der vorchristliche Jesus. 1911, Die urchristliche Lehre des reingöttlichen Jesus. Μιλά για την προέλευση από μια προ-Χριστιανική λατρεία του Ιησού στο νησί της Κύπρου.
Albert Kalthoff, 1907, The Rise of Christianity. Άλλος Γερμανός ριζοσπάστης μελετητής που ταυτίζει το Χριστιανισμό με ψύχωση. Ο Χριστός ήταν ουσιαστικά η υπερβατική αρχή της Χριστιανικής κοινότητας η οποία στόχευε σε αποκαλυπτική κοινωνική μεταρρύθμιση.
Gerardus Bolland, 1907, De Evangelische Jozua. Φιλόσοφος στο Λάιντεν, αναγνώρισε τη προέλευση του Χριστιανισμού σε ένα παλαιότερο Εβραϊκό Γνωστικισμό. Ο σουπερστάρ της Καινής Διαθήκης είναι ο «γιος της Μοναχής» της Παλαιάς Διαθήκης, ο οπαδός που μετονομάζεται Ιησούς από το Μωυσή. Η παρθένος δεν είναι παρά ένα σύμβολο για το λαό του Ισραήλ. Οι “Netzerim” πήραν το ευαγγέλιο τους από την Αλεξάνδρεια στη Παλαιστίνη.
Το 1907 ο Πάπας Πίος Χ αναθεμάτισε τους Νεωτεριστές που «εργάζονταν στα πλαίσια της εκκλησίας». Ένας αντι-νεωτεριστικός όρκος εισήχθηκε το 1910.
Prosper Alfaric (1886-1955) Γάλλος καθηγητής της Θεολογίας, συγκλονισμένος από τη στάση του Πίου Χ, απαρνήθηκε την πίστη του και άφησε την εκκλησία το 1909 για να εργαστεί για το σκοπό του ρασιοναλισμού.
Mangasar Magurditch Mangasarian, 1909, The Truth About Jesus ? Is He a Myth? Πρώην Πρεσβυτεριανός πάστορας που είδε μέσα από το μύθευμα.
Karl Kautsky, 1909, The Foundations of Christianity. Πρώιμος σοσιαλιστής, ερμήνευσε τον Χριστιανισμό σε αντιστοιχία με την ταξική πάλη.
Arthur Drews, 1910, Die Christusmythe (The Christ Myth). 1910, Die Petruslegende (The Legend of St Peter). 1924, Die Entstehung des Christentums aus dem Gnostizismus (Η Ανάδυση του Χριστιανισμού από το Γνωστικισμό). Διαπρεπής φιλόσοφος, ήταν από τους μεγαλύτερους Γερμανούς υποστηρικτές του ισχυρισμού του μύθου του Ιησού. Τα ευαγγέλια ιστοριοποιούν ένα προϋπάρχοντα μυστικιστή Ιησού του οποίου ο χαρακτήρας προήλθε από τους προφήτες και τη γραμματεία της Ιουδαϊκής Σοφίας. Τα Πάθη βρέθηκαν και στους «συλλογισμούς» του Πλάτωνα.
John E. Remsburg, 1909, The Christ: A critical review and analysis of the evidences of His existence. Ευαγγέλια γεμάτα αντιφάσεις. Αμφίβολο το ότι ο Ιησούς υπήρξε και ένας υπερφυσικός Χριστός είναι σίγουρα Χριστιανικό δόγμα.
John Robertson, 1910, Christianity and Mythology. 1911, Pagan Christs. Studies in Comparative Hierology. 1917, The Jesus Problem. Ο Robertson επέστησε την προσοχή στην καθολικότητα (σύνδεση) πολλών στοιχείων της πλοκής του έργου του Ιησού με τις προ-χριστιανικές ιεροτελεστίες της σταύρωσης στον αρχαίο κόσμο. Συσχέτισε τον πρότυπο Ιησού με μια αρχαία Εφραιμιτική θεότητα με μορφή αρνιού.
Alexander Hislop, 1916, The Two Babylons. Διεξοδική έκθεση των παγανιστικών τελετών και σύνεργων του Ρωμαιο-Καθολικισμού.
Gustaaf Adolf van den Bergh van Eysinga, 1912, Radical Views about the New Testament. 1918, Voorchristelijk Christendom. De vorbereiding van het Evangelie in de Hellenistische wereld. Θεολόγος και τελευταίος των Ολλανδών Ριζικών που είχε αξίωμα πανεπιστημιακού καθηγητή.
Edward Carpenter, 1920, Pagan and Christian Creeds. Ανέλυσε την παγανιστική προέλευση του Χριστιανισμού.
Rudolf Bultmann, 1921, The History of the Synoptic Tradition. 1941, Neues Testament und Mythologie. Λουθηρανός θεολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Marburg. Ο Bultman ήταν ο εισηγητής του «Κριτικισμού» (κριτική μορφή) και έκανε πολλά για να απομυθοποιήσει τα ευαγγέλια. Αναγνώρισε τις αφηγήσεις του Ιησού σαν θεολογία που εξυπηρετήθηκε στη γλώσσα του μύθου. Ο Bultman παρατήρησε ότι η Καινή Διαθήκη δεν ήταν η ιστορία του Ιησού αλλά μια καταγραφή της πρώτης Χριστιανικής πίστης/δοξασίας. Υποστήριζε ότι η αναζήτηση για ένα ιστορικό Ιησού ήταν ατελέσφορη. «Δεν μπορούμε να ξέρουμε σχεδόν τίποτα σχετικά με τη ζωή και την προσωπικότητα του Ιησού.» (Jesus and the World, 8)
James Frazer, 1922, The Golden Bough. Ανθρωπολογική εξήγηση της πορείας του ανθρώπου από τη μαγεία, μέσω της θρησκείας στην επιστήμη. Ο Χριστιανισμός ένα πολιτιστικό φαινόμενο.
P. L. Couchoud, 1924, Le mystère de Jesus.1939, The Creation of Christ. Ο Choushoud ενστερνίστηκε έναν ιστορικό Πέτρο παρά έναν ιστορικό Ιησού και υποστήριξε ότι τα Πάθη διαμορφώθηκαν πάνω στο θάνατο του Στέφανου.
Georg Brandes, 1926, Jesus – A Myth. Προσδιόρισε την Αποκάλυψη του Αγ. Ιωάννη ως το πιο πρώιμο κομμάτι της Καινής Διαθήκης.
Henri Delafosse, 1927, Les Lettres d’Ignace d’Antioche. 1928, "Les e'crits de Saint Paul," in Christianisme. Κατήγγειλε επιστολές του Ιγνάτιου ως νεώτερες πλαστογραφήσεις.
Joseph Wheless, 1926, Is It God's Word? An Exposition of the Fables and Mythology of the Bible and the Fallacies of Theology. 1930, Forgery in Christianity. Αμερικανός δικηγόρος, μεγαλωμένος στη «Ζώνη της Βίβλου» (στα βάθη του Νότου), ανέτρεψε τη βιβλική φαντασία.
L. Gordon Rylands, 1927, The Evolution of Christianity.1935, Did Jesus Ever Live?
Edouard Dujardin, 1938, Ancient History of the God Jesus.
John J. Jackson, 1938, Christianity Before Christ, Επίστησε την προσοχή στους Αιγυπτίους της Χριστιανικής δοξασίας.
Alvin Boyd Kuhn, 1944, Who is this King of Glory? 1970, Rebirth for Christianity. Ο Ιησούς δεν ήταν ποτέ κάποιο πρόσωπο, αλλά ένα σύμβολο της θεϊκής ψυχής σε κάθε άνθρωπο.
Herbert Cutner, 1950, Jesus: God, Man, or Myth? Η μυθική φύση του Ιησού και μια περίληψη της τρέχουσας αντιπαράθεσης μεταξύ των μυθικιστών (που υποστηρίζουν το μύθο) και όσων υποστηρίζουν την ιστορική ύπαρξη του Ιησού. Η μυθικιστική άποψη είναι συνεχής παράδοση, όχι καινούρια. Παγανιστικές προελεύσεις του Ιησού.
Georges Las Vergnas, 1956, Pourquoi j'ai quitté l'Eglise romaine Besançon.
Georges Ory, 1961, An Analysis of Christian Origins.
Guy Fau, 1967, Le Fable de Jesus Christ.
John Allegro, 1970, The Sacred Mushroom and the Cross. 1979, The Dead Sea Scrolls and the Christian Myth. Ο Ιησούς δεν ήταν τίποτα άλλο εκτός από ένα μαγικό μανιτάρι και η ζωή του μια αλληγορική ερμηνεία μιας κατάστασης που προκαλείται από ναρκωτικές ουσίες. Όχι φυλακή για τον Allegro – αλλά επαγγελματική καταστροφή.
George Albert Wells, 1975, Did Jesus Exist? 1988, The Historical Evidence for Jesus. 1996, The Jesus Legend. 1998, Jesus Myth. 2004, Can We Trust the New Testament? Thoughts on the Reliability of Early Christian Testimony. Ο Χριστιανισμός μια επέκταση της λογοτεχνίας της Ιουδαϊκής Σοφίας. Τα τελευταία βιβλία παραδέχονται τη πιθανή επιρροή ενός πραγματικού ιεροκήρυκα.
Max Rieser, 1979, The True Founder of Christianity and the Hellenistic Philosophy. O Χριστιανισμός άρχισε από τους Εβραίους της Διασποράς και έπειτα παγιώθηκε αναδρομικά στην προ του ‘70 Παλαιστίνη. Ο Χριστιανισμός έφθασε τελευταίος, και όχι πρώτος, στην Παλαιστίνη – κι αυτός ο λόγος που τα Χριστιανικά αρχαιολογικά ευρήματα εμφανίζονται στη Ρώμη αλλά όχι στην Ιουδαία μέχρι τον 4ο αιώνα.
Abelard Reuchlin, 1979, The True Authorship of the New Testament. Κατ’ εξοχήν θεωρία συνομωσίας: ο Ρωμαίος αριστοκράτης Άριους Καλπούρνιους Πίσων (ή αλλιώς Φλάβιος Ιώσηπος) συνωμότησε για να κερδίσει τον έλεγχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με το να διαμορφώσει μια εντελώς νέα θρησκεία.
Hermann Detering, 1992, Paulusbriefe ohne Paulus?: Die Paulusbriefe in der holländischen Radikalkritik. Γερμανός πάστορας στην παράδοση των Ολλανδών Ριζικών.
Gary Courtney, 1992, 2004 Et tu, Judas? Then Fall Jesus! Τα Πάθη είναι ουσιαστικά η μοίρα του Καίσαρα σε Ιουδαϊκή παραλλαγή που μπολιάζεται πάνω στη λατρεία του νεκρού/αναστημένου Άττι. Οι Ιουδαίοι οπαδοί του Καίσαρα συνταίριαξαν το θυσιασμένο «λυτρωτή της ανθρωπότητας» με το «Βασανισμένο Υπηρέτη» του Ησαΐα.
Michael Kalopoulos, 1995, The Great Lie. Ο Έλληνας ιστορικός βρίσκει εντυπωσιακά όμοιες αντιστοιχίες μεταξύ των βιβλικών κειμένων και της Ελληνικής μυθολογίας. Εκθέτει την πανούργα, παραπλανητική και αυταρχική φύση της θρησκείας.
Gerd Lüdemann, 1998, The Great Deception: And What Jesus Really Said and Did. 2002, Paul: The Founder of Christianity. 2004, The Resurrection Of Christ: A Historical Inquiry. Μετά από 25 χρόνια μελέτης, ο Γερμανός καθηγητής καταλήγει ότι ο Παύλος, και όχι ο Ιησούς, ίδρυσε τον Χριστιανισμό. Ο Lüdemann αποβλήθηκε από τη θεολογική σχολή στο Πανεπιστήμιο του Göttingen γιατί τόλμησε να πει ότι η Ανάσταση ήταν «μια ευσεβής αυταπάτη». Αυτά λοιπόν περί ακαδημαϊκής ελευθερίας.
Alvar Ellegard, 1999, Jesus One Hundred Years Before Christ. Ο Χριστιανισμός ιδωμένος σαν απόρροια από την Εσσαϊκή Εκκλησία του Θεού με τον Ιησού ως αρχέτυπο του Δασκάλου της Αρετής.
D. Murdock (aka 'Acharya S') 1999, The Christ Conspiracy: The Greatest Story Ever Sold. 2004, Suns of God: Krishna, Buddha and Christ Unveiled. Προσθέτει μια αστρο-θεολογική διάσταση στην κατάρρευση του μύθου του Χριστού. Η Murdock προσδιορίζει τον ΙΧ ως μια σύνθετη θεότητα που χρησιμοποιήθηκε για να ενοποιήσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εκθέτει επίσης ανησυχητικές εκτροπές για τους σοβαρούς μελετητές.
Earl Doherty, 1999, The Jesus Puzzle. Did Christianity Begin with a Mythical Christ? Δυνατή έκθεση του πως ο Χριστιανισμός άρχισε σαν μυστικιστική-αποκαλυπτική Εβραϊκή αίρεση – δεν προϋποθέτει κανέναν Ιησού!
Timothy Freke, Peter Gandy, 1999, The Jesus Mysteries. 2001, Jesus and the Lost Goddess : The Secret Teachings of the Original Christians. Εξετάζει τη στενή σχέση μεταξύ της ιστορίας του Ιησού και αυτής του Όσιρη-Διονύσου. Ο Ιησούς και η Μαρία Μαγδαληνή μυθικές φιγούρες βασισμένες στους Παγανιστές Θεάνθρωπο και Θεά.
Harold Liedner, 2000, The Fabrication of the Christ Myth. Καταγγείλει αναχρονισμούς και γεωγραφικά λάθη των ευαγγελίων. Ο Χριστιανισμός μια από τις πιο αποτελεσματικές απάτες της ιστορίας.
Robert Price, 2000, Deconstructing Jesus. 2003 Incredible Shrinking Son of Man: How Reliable Is the Gospel Tradition? Πρώην πάστορας και αναγνωρισμένος μελετητής, δείχνει ότι ο Ιησούς είναι ένα ανυπόστατο αμάλγαμα ορισμένων προφητών του 1ου αιώνα και λυτρωτών ή γνωστικών «Αιώνων» των μυστηριακών λατρειών.
Hal Childs, 2000, The Myth of the Historical Jesus and the Evolution of Consciousness. Ένας ψυχοθεραπευτής αναλαμβάνει τον θεάνθρωπο.
Michael Hoffman, 2000,Judaism's Strange Gods. Ιστορικός και θεωρητικός του «θανάτου του εγώ» ο οποίος εγκαταλείπει την ιδέα του ιστορικού Ιησού.
Burton Mack, 2001,The Christian Myth: Origins, Logic, and Legacy. Κοινωνική διαμόρφωση της δημιουργίας ενός μύθου.
Luigi Cascioli, 2001, The Fable of Christ. Κατηγορεί τον Παπισμό για το ότι κερδοσκοπεί από μια απάτη!
Frank R. Zindler, 2003, The Jesus the Jews Never Knew: Sepher Toldoth Yeshu and the Quest of the Historical Jesus in Jewish Sources. Καμιά απόδειξη στις Εβραϊκές πηγές για το φανταστικό μεσσία.
Tom Harpur, 2005, The Pagan Christ: Recovering the Lost Light. Καναδός μελετητής της Καινής Διαθήκης και πρώην Αγγλικανός ιερέας, επαναδιατυπώνει τις ιδέες του Kuhn, Higgins και Massey. Ο Ιησούς είναι ένας μύθος και όλες οι βασικές ιδέες του Χριστιανισμού προέρχονται από την Αίγυπτο.
Francesco Carotta, 2005, Jesus Was Caesar: On the Julian Origin of Christianity. Εξονυχιστικός κατάλογος των αντιστοιχιών. Ανησυχητικά, υποστηρίζει ότι ο Καίσαρας ήταν Ο Ιησούς.
Joseph Atwill, 2005, Caesar's Messiah: The Roman Conspiracy to Invent Jesus. Ακόμα μια εργασία στις ομοιότητες μεταξύ των Ευαγγελίων και του Ιώσηπου. Ο Atwill υποστηρίζει ότι οι κατακτητές της Ιουδαίας τον 1ο αιώνα, Βεσπασιανός, Τίτος και Δομιτιανός, χρησιμοποίησαν τους Εξελληνισμένους Ιουδαίους για να κατασκευάσουν τα «Χριστιανικά» κείμενα προκειμένου να καθιερώσουν μια φιλειρηνική εναλλακτική στον εμπόλεμο Ιουδαϊσμό. Ο Ιησούς ήταν ο Τίτος Φλάβιος; Δεν νομίζω …
Michel Onfray, 2005, Traité d'athéologie (2007 In Defence of Atheism) French philosopher argues for a positive atheism, debunking an historical Jesus along the way.
Kenneth Humphreys, 2005, Jesus Never Existed. Book of this website. Draws together the most convincing expositions for the supposed messianic superhero. The author sets this exegesis within the socio-historical context of an evolving, malevolent religion.
Jay Raskin, 2006, The Evolution of Christs and Christianities. Academic and erstwhile filmaker Raskin looks beyond the official smokescreen of Eusebius and finds a fragmented Christ movement and a composite Christ figure, crafted from several literary and historical characters. Speculates that the earliest layer of myth-making was a play written by a woman called Mary. Maybe.
Thomas L. Thompson, 2006, The Messiah Myth. Theologian, university don and historian of the Copenhagen school who concludes Jesus and David are both amalgams of Near Eastern mythological themes originating in the Bronze Age.
Jan Irvin, Andrew Rutajit, 2006, Astrotheology and Shamanism: Unveiling the Law of Duality in Christianity and other Religions. Explores astrotheology and shamanism and vindicates John Allegro's work with psychoactive substances.

jesusneverexisted.com/