Μαΐου 2013
zoom



Μια εκπληκτικής ομορφιάς φωτογραφία του National Geogrpahic  θα σας κάνει να τα χάσετε με την δύναμη της εικόνας και την οφθαλμαπάτη που  προκαλεί.
Πρόκειται για τη φωτογραφία που έβγαλε ο Ζορζ Στάινμετζ για το National Geogprahicκαι σ” αυτήν υπάρχει ένα κοπάδι από καμήλες καθώς προχωρά στη μεγαλύτερη αμμώδη έρημο του πλανήτη που βρίσκεται ανάμεσα στη  Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ομάν και την Υεμένη. Στα αραβικά η έρημος ονομάζεται Ρουμπ Αλ-Καλί που σημαίνει το «άδειο τετράγωνο».
Το πραγματικά απίστευτο  όμως είναι οτι εσύ δεν βλέπεις τις καμήλες αλλά τις σκιές τους. Οι «μαύρες» καμήλες οι οποίες φαίνονται στην φωτογραφία δεν είναι παρά οι σκιές των ζώων και όχι οι ίδιες οι καμήλες. Αν πατήσετε στην εικόνα, θα παρατηρήσετε τα μικρά άσπρα σημάδια και θα δείτε πως αυτά  είναι οι πραγματικές καμήλες που διασχίζουν την έρημο!
via



Ένα πρωινό ακούω μια γνώριμη φωνή να μου λέει: «Βγες έξω στο δρόμο, υπάρχει ένα δώρο για σένα». Καταχαρούμενος, βγαίνω έξω και βλέπω το δώρο μου. Μια πανέμορφη άμαξα μπροστά στην πόρτα μου, από λουστραρισμένο ξύλο καρυδιάς, με μπρούντζινα χερούλια και φανάρια από λευκή πορσελάνη. Όλα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ κομψά, πολύ «chic».


 Ανοίγω την πορτούλα και μπαίνω στην άμαξα. Το μεγάλο ημικυκλικό κάθισμα με επένδυση από μπορντό βελούδο και τα κουρτινάκια από λευκή δαντέλα, δίνουν στην καμπίνα μια νότα βασιλικής μεγαλοπρέπειας.

 Έχω την αίσθηση —αντιλαμβάνομαι απ” αυτά που βλέπω—, ότι σχεδιάστηκε αποκλειστικά για μένα. Έχει υπολογιστεί η απόσταση για τα πόδια, το μέγεθος του καθίσματος, το ύψος της οροφής… Όλα είναι πάρα πολύ άνετα κι έχει χώρο μόνο για μένα. Από τα παράθυρα βλέπω «το τοπίο»: δεξιά το σπίτι μου, αριστερά το σπίτι του γείτονά μου… 

Μουρμουρίζω: «Απίθανο δώρο! Αχ, τι ωραία!…» και κάθομαι λίγο να απολαύσω αυτήν την ωραία αίσθηση. Στο λεπτό, αρχίζω να βαριέμαι. Η θέα από το παράθυρο είναι πάντα η ίδια.
Αναρωτιέμαι: «Πόσον καιρό μπορεί κανείς να βλέπει τα ίδια πράγματα;»


Και καταλήγω ότι το δώρο που μου έκαναν είναι τελείως άχρηστο. Ενώ εκφράζω το παράπονό μου μεγαλοφώνως, περνάει ο γείτονάς μου και μου λέει, σαν να διαβάζει τη σκέψη μου. «Δε νομίζεις ότι κάτι λείπει απ” αυτήν την άμαξα;»


Με απορία (τι να λείπει άραγε;) κοιτάζω τα χαλιά και την ταπετσαρία. «Λείπουν τα άλογα» μου λέει πριν προλάβω να τον ρωτήσω.
Γι” αυτό βλέπω όλο τα ίδια —σκέφτομαι—, γι” αυτό νιώθω να βαριέμαι… «Καλά λες» απαντάω.


Οπότε, πάω στο στάβλο του σταθμού, ζεύω στην άμαξα δύο άλογα κι ανεβαίνω πάλι επάνω. Από μέσα, φωνάζω: «Ίααα!» Και ξεκινάμε…
Η θέα τώρα είναι υπέροχη, καταπληκτική, το τοπίο που αλλάζει είναι μια διαρκής έκπληξη. Ωστόσο, σε λίγο νιώθω την άμαξα να τραντάζεται και βλέπω ένα ράγισμα στο πλάι. Φταίνε τα άλογα, που με πάνε από κακοτράχαλους δρόμους.
Πέφτουν σε λακκούβες, σκαρφαλώνουν ανηφοριές, με οδηγούν σε γειτονιές περίεργες κι επικίνδυνες. Αντιλαμβάνομαι ότι εγώ δεν έχω κανέναν έλεγχο.


Τα άλογα με πάνε όπου θέλουν.
Στην αρχή ήταν ωραία, τώρα όμως αισθάνομαι ότι το πράγμα έχει γίνει πολύ επικίνδυνο.


Αρχίζω να φοβάμαι, αλλά ούτε αυτό μου προσφέρει κάτι.
Εκείνη τη στιγμή, περνάει από δίπλα μου ο γείτονας με το αυτοκίνητό του.


Του βάζω τις φωνές: «Ανάθεμά σε! Τι μου “κανες!»
Κι εκείνος μου φωνάζει: «Χρειάζεσαι αμαξά!» «Άαα!» κάνω εγώ.
Με μεγάλη δυσκολία, με τη βοήθεια του γείτονα, συγκρατώ τα άλογα και αποφασίζω να προσλάβω αμαξά.


Λίγες μέρες μετά, αναλαμβάνει καθήκοντα.
Ένας άνθρωπος πολύ τυπικός, προσεκτικός, με σοβαρή όψη, που φαίνεται να ξέρει καλά τη δουλειά του. Τώρα, μάλιστα. Είμαι έτοιμος να απολαύσω πραγματικά το δώρο μου. Ανεβαίνω στην άμαξα, τακτοποιούμαι στην καμπίνα, βγάζω το κεφάλι και λέω στον αμαξά πού θέλω να πάω.


Αυτός οδηγεί, αυτός ελέγχει την κατάσταση, αυτός αποφασίζει για τη σωστή ταχύτητα και επιλέγει την καλύτερη διαδρομή. Εγώ… Εγώ, απλώς, απολαμβάνω το ταξίδι. 


Αυτή η μικρή αλληγορία θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την ολιστική αντίληψη για τον άνθρωπο. Όταν ήρθαμε στον κόσμο, βγήκαμε από το «σπίτι» μας και βρήκαμε μπροστά μας ένα δώρο:
το σώμα μας. Μια άμαξα που σχεδιάστηκε ειδικά για τον καθένα από μας. Ένα όχημα ικανό να προσαρμόζεται στις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος, αλλά και να παραμένει απαράλλαχτο σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. 


Λίγο μετά τη γέννηση, το σώμα μας κατέγραψε μια επιθυμία, μια ανάγκη, μια ενστικτώδη απαίτηση, και κινήθηκε. Η άμαξα αυτή —το σώμα—, δεν θα είχε καμία χρησιμότητα χωρίς άλογα. Τα άλογα είναι οι επιθυμίες, οι ανάγκες, οι ενορμήσεις και τα συναισθήματα. Για ένα διάστημα, όλα πάνε καλά. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποιούμε πως οι επιθυμίες αυτές μας οδηγούν σε δρόμους κάπως τολμηρούς — και καμιά φορά επικίνδυνους.


Χρειάζεται, λοιπόν, να βάλουμε φρένο στις επιθυμίες μας.
Τότε εμφανίζεται ο ρόλος του αμαξά: το μυαλό, η διάνοιά μας, η ικανότητά μας για λογική σκέψη. Ο αμαξάς θα διαχειριστεί όσο καλύτερα γίνεται το πέρασμά μας από αυτή τη ζωή. Πρέπει να ξέρουμε ότι ο καθένας από μας είναι, τουλάχιστον, οι τρεις αυτές προσωπικότητες που συνεργάζονται… 


Εσύ θα φροντίσεις να υπάρχει αρμονία ανάμεσα σ” αυτά τα τρία μέρη και να μην παραμελήσεις κανέναν από αυτούς τους τρεις πρωταγωνιστές.


Μην αφήσεις το κορμί σου να το παρασύρουν μόνο οι ορμές, τα συναισθήματα ή τα πάθη σου. Θα είναι φοβερά επικίνδυνο και μπορεί να αποβεί εις βάρος σου. Μ” άλλα λόγια, χρειάζεσαι το μυαλό για να βάλεις κάποια τάξη στη ζωή σου.


Ο αμαξάς χρειάζεται για να καθορίζει τον δρόμο, την πορεία. Τα άλογα είναι, όμως, αυτά που πραγματικά οδηγούν την άμαξα. Μην επιτρέψεις στον αμαξά να τα παραμελεί. Έχουν ανάγκη από τροφή και προστασία, γιατί… τι θα έκανες χωρίς άλογα; Τι θα ήσουν αν είχες μόνο σώμα και μυαλό; Πώς θα ήταν η ζωή σου αν δεν είχες καμία επιθυμία; Θα ζούσες όπως αυτοί που περνάνε από τον κόσμο χωρίς να έχουν επαφή με τα συναισθήματά τους, αφήνοντας μόνο το μυαλό τους να οδηγεί την άμαξα.


Φυσικά, ούτε την άμαξα μπορείς να παραμελήσεις, γιατί πρέπει να κρατήσει για όλο το ταξίδι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να την επισκευάζεις, να τη φροντίζεις, να τη λουστράρεις, να κάνεις δηλαδή ό,τι απαιτείται για τη συντήρησή της. Αν δεν την προσέχει κανείς, η άμαξα χαλάει, κι άμα χαλάσει η άμαξα, τελειώνει το ταξίδι.


Όταν λοιπόν είμαι σε θέση να τα ενσωματώσω όλα αυτά, όταν ξέρω ότι είμαι το σώμα μου, ο πονοκέφαλος και η πείνα μου, το κέφι, οι επιθυμίες και τα ένστικτά μου… ότι είμαι ακόμη οι στοχασμοί, ο νους που σκέφτεται και οι εμπειρίες μου… τότε είμαι έτοιμος να πορευτώ, με τα κατάλληλα εφόδια, τον δρόμο που σήμερα επιλέγω για μένα.



Η αλληγορία της άμαξας του Χόρχε Μπουκάι




"Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί θεωρείται αρρώστια αυτό που έχω. Γιατί είναι άρρωστο να μην θέλεις τίποτα. Να μην έχεις κανένα στόχο και κανένα όνειρο. Γιατί αυτό έχει βαφτιστεί κατάθλιψη;(...) Γιατί ντε και καλά πρέπει να έχω κάποιο όνειρο; Δεν μπορώ απλώς να αναπνέω και να κοιμάμαι;... Γιατί πρέπει να είμαι καλός σε μία δουλειά, γιατί πρέπει να κάνω σχέδια για το μέλλον, γιατί πρέπει να αγωνιώ για το παιδί μου, γιατί πρέπει να μου αρέσουν τα ταξίδια και οι γνώσεις;
Όλες αυτές οι ανάγκες κατασκευάστηκαν έτσι ώστε ο άνθρωπος να αποφύγει τον πραγματικό του εαυτό και οι άνθρωποι τα κάνουν όλα αυτά με την ψευδαίσθηση ότι τα κάνουν για τον εαυτό τους, ότι τον πλουτίζουν, τον δυναμώνουν, τον καλλιεργούν. Γιατί όμως ο εαυτός χρειάζεται ενδυνάμωση,καλλιέργεια και πλούτο;  Μήπως επειδή από μόνος του είναι αδύναμος,ακαλλιέργητος και φτωχός;  Μήπως επειδή η φύση του είναι τιποτένια;
Και γιατί αυτός που αποφασίζει,κόντρα στο ρεύμα, να παραμείνει με την τιποτένια φύση του,χωρίς να επέμβει καθόλου, γιατί αυτός θεωρείται καταθλιπτικός και όχι ήρωας;
Γιατί δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι οι άλλοι που παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και όλο κάνουν πράγματα;
(...)
Δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι αυτοί οι ανθρώπινοι οργανισμοί που ασυνείδητα έχουν αντιληφθεί πόσο καταθλιπτικοί είναι και τρέχουν με αλματώδη ταχύτητα μακριά από τον εαυτό τους και βαφτίζονται ισορροπημένοι άνθρωποι;
 Και είμαι καταθλιπτικός εγώ,που αποφάσισα να μην τρέξω μακριά και απλώς έκατσα οκλαδόν μέσα  στη μέση, περιμένοντας να δω τι θα γίνει; (...)

 Ο έρωτας δεν είναι σύπμτωμα κατάθλιψης;
 Η μεταμφίεση του προβλήματός μου σε φτερωτό έρωτα με τόξο και βέλος,δεν είναι κατάθλιψη;
 Δεν είναι φυγή το να ντυθώ το ρόλο του άντρα-κουβαλητή, του άντρα-κατακτητή, του άντρα-στήριγμα, του άντρα-δουλευταρά, του άντρα-προστάτη, του άντρα-κερατά, του άντρα-οτιδήποτε;
 Δεν είναι ψευδαίσθηση;
 Η σχέση δεν είναι ψυχαναγκασμός;
 Όταν εγώ άναβα το θερμοσίφωνο στις τέσσερις,για να έρθει η Ιουλία στις τεσσερισήμισι και να βρει ζεστό νερό για να κάνει μπάνιο,επειδή έπρεπε να φύγει πάλι στις πέντε, το έκανα επειδή ήμουνα μη καταθλιπτικός άνθρωπος;
 Ή ψυχαναγκαστικός;
Ή μήπως από τρελό έρωτα μετά από δώδεκα χρόνια συμβίωσης;
Τι διαφορά έχει το πάτημα του κουμπιού του θερμοσίφωνα μια συγκεκριμένη ώρα καθημερινά από το να μετράω ρόμβους και τετραγωνάκια στην κουβέρτα μου μέχρι να πάει τρεισήμισι;
 Η πρώτη περίπτωση θεωρείται υγιής και η δεύτερη άρρωστη; Στην πρώτη περίπτωση ζούσα, ενώ τώρα δεν ζω;
Αν είναι δυνατόν...

 Τέτοια παραποίηση της πραγματικότητας,μόνο και μόνο για να στηρίξουμε μια αρρωστημένη κοινωνική δομή, αποτελούμενη από καταθλιπτικούς ψυχιάτρους, καταθλιπτικούς πολιτικούς, καταθλιπτικούς αρχιτέκτονες, καταθλιπτικούς καλλιτέχνες, καταθλιπτικούς οικογενειάρχες, που γαντζώνονται σαν τα κοράκια από κάποια τέχνη ή από κάποια επιστήμη, ή από τα ίδια τους τα παιδιά για να βαφτιστούν υγιείς, ευχαριστημένοι και επιτυχημένοι;
Για μία σφραγίδα πάνω στην ταυτότητα, για μερικά κολυβογράμματα που λένε έγγαμος ή άγαμος ή επάγγελμα τάδε;
 Επάγγελμα πετυχημένος;
 Πετυχημένος άνθρωπος;
Αυτό το ψέμα κατάφερε να μας πασάρει η εξέλιξη, σε αυτό το ψέμα καταλήξαμε το 2010, αφού πρώτα ταξιδέψαμε με τρύπια βάρκα πάνω σε χιλιάδες άλλα ψέματα.
Πάντα, δηλαδή, μία κοινωνία για να υπάρξει κρεμάει μία ταμπέλα, ένα πανό, με τον στόχο που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός, και ο κάθε κακομοίρης παλεύει μία ζωή να πετύχει αυτόν το στόχο.
(...)
Θέλω να μπορέσω να νιώσω αδιαφορία για όλα,ακόμα και για το παιδί μου, για να λυτρωθώ από τον ρόλο μου.
 Θέλω να μείνω σκέτος, για να δω τι θα γίνει.
 Είμαι περίεργος.
Αυτό δεν είναι παραίτηση.
 Ίσα ίσα, αυτό είναι πραγματικό ενδιαφέρον.
 Κανένας δεν τολμάει να φτάσει στα άκρα τη μιζέρια του εαυτού του,όλοι φτάνουν μέχρι ενός σημείου και μετά τη διακόπτουν πανικόβλητοι.
 Κανονίζουν στα γρήγορα μία βραδινή έξοδο, τρέχουν να αγοράσουν κάτι για να ανέβουν ψυχολογικά, διαβάζουν ωραία βιβλία για να τους απορροφήσει κάτι, το ρίχνουν στην εργασιοθεραπεία, κατεβάζουν ιδέες, ονειρεύονται σχέσεις,ταξίδια,εκτονώνονται,συμπάσχουν με τα δελτία ειδήσεων, θυμούνται τα παλιά,όλοι κάτι κάνουν,ποιος τολμάει να μην κάνει τίποτα;
(...)

Γιατί ένιωθα ευτυχισμένος όταν γεννήθηκε ο Ιάσονας;
 Σίγουρα όχι για τον Ιάσονα.
Αν μου έλεγαν ξαφνικά στο μαιευτήριο ότι ο Ιάσονας δεν είναι δικός μου, δεν θα ένιωθα τόσο ευτυχισμένος.
 Άρα ένιωθα ευτυχισμένος επειδή ο Ιάσονας ήτανε δικός μου και όχι επειδή γεννήθηκε.
Θα μπορούσε δηλαδή η ευτυχία μου να μετατραπεί σε φρίκη μέσα σε ένα δευτερόλεπτο,άρα η ευτυχία μου δεν έχει καμία σχέση με αυτόν στον οποίο την αποδίδω.
 Άρα δεν νιώθω τίποτα αληθινό.
 Οπότε δημιουργώ ψεύτικα συναισθήματα, επειδή δεν έχω αληθινά και μετά πάω και τα φορτώνω σε κάποιον άλλον έτσι ώστε να γλιτώσω εγώ από αυτά.
 Οπότε γιατί χαίρομαι όταν είμαι ερωτευμένος;
 Χαίρομαι γιατί για άλλη μια φορά δεν πρέπει να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, χαίρομαι που τον απέφυγα."

Μεγάλοι δρόμοι, Λένα Κιτσοπούλου


«Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας… Δεν είναι η ζωή πολυτιμότερη από την τροφή, και το σώμα από το ένδυμα;» Μη μεριμνήσετε, λοιπόν, για την αύριο · επειδή, η αύριο θα μεριμνήσει για τα δικά της · αρκετό είναι στην ημέρα το κακό της.» (Κατά Ματθαίον 6:33-34)



του ανιχνευτή

Υπάρχουν ή υπήρξαν άπειρες πραγματικότητες γύρω μας:


  • η πραγματικότητα που αντιλαμβάνονται τα έντομα και τα πουλιά τα οποία βλέπουν στην περιοχή του υπεριώδους φωτός, κάτι που αδυνατεί να κάνει ο άνθρωπος
  • η πραγματικότητα που βιώνουν τα ψάρια στο θαλάσσιο κόσμο και "τα ψάρια δεν ξέρουν ότι βρέχει", σύμφωνα με το εξαιρετικό βιβλίο του Παντελή Γιαννουλάκη
  • η πραγματικότητα που βιώνουν οι σκύλοι, οι οποίοι μπορούν να ακούσουν συχνότητες από 40 ως 46.000 χερτζ, αντίθετα με εμάς που μπορούμε να ακούμε ήχους με συχνότητες που κυμαίνονται από 20 ως 20.000 χερτζ (κύκλους ανά δευτερόλεπτο)
  • η πραγματικότητα που βιώνουν οι γυναίκες σ'ένα φονταμενταλιστικό θεοκρατικό καθεστώς, όπως το ισλαμικό Αφγανιστάν
  • η πραγματικότητα με ό,τι σήμαινε για την αντίληψη και τον τρόπο ζωής των χριστιανών στα σκοτεινά χρόνια (όχι και πως τα σημερινά είναι λουσμένα στο φως!), που όλα τα σκέπαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά της Ιεράς Εξέτασης
  • οι αντιλήψεις που διαμόρφωναν τη θεωρία και την πράξη-και άρα την πραγματικότητα- στην κοινωνία των αρχαίων Σπαρτιατών, της αυτοκρατορικής Ρώμης, της σταλινικής Σοβιετικής Ένωσης
  • η πραγματικότητα ενός εφήβου που όλη του η μέρα σχεδόν και η ενέργειά του καταναλώνεται μπροστά στην οθόνη ενός PC και σε ψηφιακά ταξίδια μέσα σε εικονικούς κόσμους, που οριοθετούν μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα απ'αυτή ενός νεαρού αθλητή π.χ. του στίβου
  • Η ρευστή πραγματικότητα των ονείρων που για πρωτοπόρους επιστήμονες δεν θεωρείται λιγότερο πραγματική από εκείνη της εγρήγορσης


Τελικά ποια πραγματικότητα είναι ποιο πραγματική; Κι αν, σύμφωνα με τις απόψεις και τα συγκλονιστικά πειράματα της Κβαντομηχανικής, ότι τίποτε δεν είναι αληθινό, ούτε το ίδιο το-σύμφωνα με πολύ σοβαρές ενδείξεις- ολογραφικό  σύμπαν ("Η αντίληψη ότι ο κόσμος μας είναι τρισδιάστατος μπορεί να είναι μια παράξενη αυταπάτη"), αν δεν βρεθεί ο παρατηρητής να το παρατηρήσει...



...τότε δεν είναι ένα μεγάλο φιάσκο κάθε δόγμα που έχει συμφωνήσει ο ίδιος ο άνθρωπος ν'ακολουθεί, συχνά σαν  πεισματάρικο σκυλί, πιστό μέχρι θανάτου στον αφέντη του; Όσο κι αν το κακομεταχειρίζεται αυτός, καθώς έχει φροντίσει να το εκπαιδεύσει ώστε να προσαρμοστεί απόλυτα στη "σκυλίσια πραγματικότητά του!"


 Κι αν ποτέ δοκιμάσεις-και ίσως το'χεις κάνει- να μιλήσεις σε έναν οπαδό θρησκείας ή κόμματος και να προσπαθήσεις με απόλυτα λογικά επιχειρήματα να του εξηγήσεις ότι όλα όσα πιστεύει μπορεί να είναι ένα τερατώδες ψέμα, μια καλοστημένη απάτη, ένα ανύπαρκτο ιδανικό και μια μυθοπλασία, πώς θα αντιδράσει αυτός; Με τι αυτοματισμούς;
Πώς θα υπερασπιστεί τη νοητική του φυλακή και την εμφυτευμένη ιδέα από τους εκμεταλλευτές του (ακόμη και με αντισυμβατική-περιθωριακή αμφίεση), αν όχι σαν θηρίο που με νύχια και δόντια υπερασπίζεται τη "φωλιά" του; Αυτή που με τίποτε δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει για να πάει έστω λίγο παραπέρα.
Την περιοχή στην οποία κινείται και θεωρεί πως είναι όλος ο κόσμος γι'αυτόν μες στον οποίο βιώνει την πολύτιμη "πραγματικότητά" του...Η οποία έχει πειστεί (ή προγραμματιστεί να πιστεύει) πως είναι και η μόνη ορθή, σωτήρια, κατάλληλη! Και το χειρότερο; για να υιοθετηθεί κι από όλους τους άλλους ή σχεδόν όλους!

 Μέσα στη σκοτεινή φυλακή των δεσμωτών, που το τελευταίο που επιθυμούν είναι η διαύγεια και η ανεξαρτησία του συνειδητοποιημένου ανθρώπου. Η οποία οδηγεί στην πνευματική και σωματική ελευθερία...







Κι επειδή θα γίνει και πολύ καχύποπτος απέναντί σου, αν δοκιμάσεις πάλι να του εξηγήσεις ότι εσύ επιλέγεις ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΚΕΙΣ σε καμία "στρούγκα", πολιτική-θρησκευτική-επιστημονική-καλλιτεχνική-γηπεδική, γιατί προσπαθείς ν'ανακαλύψεις την αλήθεια (ή τις αλήθειες) μόνος σου, αναλαμβάνοντας υπεύθυνα και το τίμημα των επιλογών σου. Χωρίς σπόνσορες ή δεκανίκια ή στάμπες και φλάμπουρα (ή ακόμη και αντίθετα στη"σημαία της μη σημαίας") ή ελεγκτές να σε κατέχουν, ε! τότε πια...

...καταλαβαίνεις πως μια τέτοια πιθανότητα ΔΕΝ υφίσταται και δεν χωράει με τίποτα στην εξήγηση που του έμαθαν για τον κόσμο, τους ανθρώπους και τη λειτουργία τους. Η οποία διαμορφώνει την πραγματικότητα στα δικά του "βαριά μάτια", με τους συμμάχους κι αντιπάλους, τις εξισώσεις της και τις ερμηνείες της, τα στεγανά και τα έστω και κάποια παράξενα και "γραφικά" της. Εσένα το πολύ να σε κατατάξει σε αυτά τα τελευταία, αν πειστεί ότι δεν είσαι "πράκτορας του εχθρού" ή κάποιος με ανεξιχνίαστες-κι επί το πλείστον δόλιες-βλέψεις, με δήθεν "μανδύα ουδετερότητας". Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να κινδυνέψει και η σωματική σου ακεραιότητα, αν οι(ο) συνομιλητές(-ής) σου εξαντλήσουν το λεκτικό οπλοστάσιο των ιδεολογικών μαθημάτων τους και τότε περάσουν σε πιο "αποτελεσματικές μεθόδους διαλόγου"...Αν μάλιστα είναι και φανατισμένοι, πιθανώς να μη χρησιμοποιήσουν και πάρα πολλές λέξεις και να περάσουν πιο γρήγορα στις "αποτελεσματικές" μεθόδους επιβολής των απόψεών τους, αλλά εσύ φταις που πήγες κι έμπλεξες!


Οπότε καλό είναι να ξέρεις πότε να σιωπάς ή και να μην ανοίγεις καθόλου το στόμα σου, όταν αντιλαμβάνεσαι το "βάθος και το ύψος" της "πραγματικότητας" που συναντάς μπροστά σου. Και, απλώς, να την προσπερνάς...Αφού έτσι κι αλλιώς και το Εντερπράιζ από το ΣΤΑΡ ΤΡΕΚ να εμφανιστεί και να μαρσάρει στους ουρανούς, οι "πραγματογνώμονες" θα μιλούνε για παραισθήσεις κάποιων ευφάνταστων. Μέχρι ο μίστερ Σποκ να τους διακτινίσει στο σκάφος για να τους μελετήσει, όπως ο ανθρωπολόγος μια πρωτόγονη φυλή στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου!



Κλείνω με κάποια λόγια του Φραντς Κάφκα:

" Από τα έξω θα επιβάλλει κανείς πάντοτε θριαμβευτικά στον κόσμο θεωρίες και μετά θα πέφτει κατευθείαν μέσα στο λάκκο που έσκαψε, όμως μόνο από τα έσω θα κρατάει τον εαυτό του και τον κόσμο ήρεμο κι αληθινό "



πηγη


Όταν διαβάσετε την ακόλουθη ιστορία μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Μην πείτε «ωραίο για παραμυθάκι, αλλά στην πραγματική ζωή τι γίνεται»; Γιατί είναι αλήθεια πως…
 «όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρει»! Άλλωστε τι μπορείς να πεις σε έναν άνεργο, σε έναν που δεν έχει να φάει, σε κάποιον που χρωστάει, σε αυτόν που του παίρνουν το σπίτι, σε έναν που αδικήθηκε ή σε έναν άρρωστο; Επειδή, όμως, όλοι είμαστε στο «χορό» αυτό  με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, χρειαζόμαστε λίγη δύναμη, λίγη αισιοδοξία, λίγο κουράγιο για να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω… Λόγια θα μου πείτε… Ελπίδα, θα σας πω εγώ…
«Μια μέρα o γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι. Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες και ο αγρότης προσπαθούσε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Τέλος, αποφάσισε ότι το ζώο ήταν γέρικο και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά. 









Δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρο. Το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να τον θάψει ζωντανό. Κάλεσε… όλους τους γείτονές του να έρθουν και να τον βοηθήσουν. Πήραν όλοι, λοιπόν, από ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι. Στην αρχή, ο γάιδαρος συνειδητοποίησε τι συνέβαινε και φώναξε φρικτά, ούρλιαξε… Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, ησύχασε. Λίγα φορτία χώμα είχαν πέσει στο πηγάδι, όταν ο γεωργός κοίταξε κάτω και έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε. Ήταν κάτι καταπληκτικό!!!! Με κάθε φτυαριά χώμα που έπεφτε στην πλάτη του, ο γάιδαρος τιναζόταν και έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Οι γείτονες του αγρότη συνέχισαν να πετάνε φτυαριές χώμα πάνω στο ζώο και αυτό κάθε φορά τιναζόταν και έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Πολύ σύντομα, όλοι ήταν έκπληκτοι με το γαϊδούρι που έχει φτάσει πια στην επιφάνεια του πηγαδιού»!

Ηθικό δίδαγμα: Η ζωή μπορεί να φέρει σε σας πολλές «φτυαριές» από σκουπίδια μέσα στο πηγάδι της ζωής σας. Να θυμάστε, όμως, πως καθένα από τα προβλήματά σας αυτά είναι ένα εφαλτήριο. Μπορούμε να βγούμε από τα βαθύτερα πηγάδια απλά με ένα τίναγμα. Πατάμε πάνω στο πρόβλημα και κάνουμε ένα βήμα πάνω!!!


forcleveronly


 via





Κάθε φορά που εσύ ζητάς κάτι από το σύμπαν, αυτό ανταποκρίνεται άμεσα και σου απαντάει σε κάθε σου ερώτηση.

Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι εάν σου απαντάει το σύμπαν ή όχι, διότι αυτό τουλάχιστον για εμένα είναι δεδομένο. Το μεγάλο ερώτημα είναι το πως απαντάει το σύμπαν και για την ακρίβεια πως μπορείς εσύ να αντιληφθείς την απάντησή του.

Αυτή είναι μια ερώτηση πολύ παλιά η οποία μόλις πρόσφατα έχει αρχίσει να απαντιέται διάσπαρτα.

Η απάντηση είναι αρκετά απλή και ίσως για αυτό είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή. Μπορείς εσύ ο ίδιος να πεις στο σύμπαν τον τρόπο με τον οποίο θα ήθελες να σου απαντάει στα ερωτήματά σου.

Ο τρόπος είναι απλός. Σκέψου κάτι αίσιο το οποίο κάθε φορά που το φέρνεις στο νου σου δημιουργείται ένα θετικό συναίσθημα. Αυτό θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε με το οποίο νιώθεις οτι έχεις ιδιαίτερη σχέση. Για παράδειγμα μια φίλη μου, έλεγε τις προάλλες οτι κάθε φορά που βλέπει ένα πούπουλο, κάτι καλό συμβαίνει στη ζωή της. Είναι πεπεισμένη οτι το πούπουλο είναι ένα σημάδι παρουσίας κάποιου αγγέλου που την βοηθάει και επιλέγει να κάνει την παρουσία του αισθητή με αυτόν τον τρόπο.

Το σημάδι αυτό λοιπόν θα μπορούσε να είναι ένα ουράνιο τόξο, ένα χρώμα, ένας ήχος, ένας άγιος, μια μυρωδιά ή ακόμα και ένας αριθμός. Σε μένα για παράδειγμα, αυτόν τον ρόλο τον έχει ο αριθμός 22. Το γιατί δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι οτι εγώ νιώθω πολύ συνδεδεμένος με αυτόν τον αριθμό και κάθε φορά που τον βλέπω κάτι πολύ καλό παρουσιάζεται στη ζωή μου. Πέρα από αυτό, πολλές φορές η παρουσία του αριθμού αυτού με βοηθάει να επιλέγω όταν βρίσκομαι σε κάποιο δίλημμα. Ξαφνικά εμφανίζεται με έναν άμεσο ή έμμεσο τρόπο υποδεικνύοντας μου τον δρόμο.


Αφού λοιπόν διαλέξεις ένα σύμβολο με το οποίο νιώθεις οτι είσαι ιδιαίτερα συνδεδεμένος, ζήτα ξεκάθαρα από το σύμπαν οτι θέλεις να σου δίνει αυτό το σημάδι όταν σου απαντάει ή όταν θέλει να σου υποδείξει το δρόμο σου.

Το σύμπαν άμεσα θα λάβει το αίτημα σου και θα ανταποκριθεί. Κανόνισε όμως να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές ώστε όταν σου απαντάει με τον τρόπο που του έχεις ζητήσει, να το αντιλαμβάνεσαι και να το ευχαριστήσεις. Εάν δεν το κάνεις αυτό τουλάχιστον στην αρχή μέχρι να παγιοποιηθεί μέσα σου, τότε το σύμπαν θα το εγκαταλείψει επίσης όπως το εγκατέλειψες κι εσύ.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη αντιληφθεί, έστω κι αχνά, κάποιο σημάδι το οποίο επαναλαμβάνεται στη ζωή μας πριν μας συμβεί κάτι καλό. Εάν είσαι ένας από αυτούς που το έχουν ήδη αντιληφθεί, τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτό το σημάδι και να αιτηθείς ξεκάθαρα στο σύμπαν οτι πλέον είσαι συνειδητός και επιθυμείς να συνεχίσει να επικοινωνεί μαζί σου με αυτόν τον τρόπο. Έτσι τα σημάδια ή οι οιωνοί θα ενταθούν περισσότερο.

Αυτή η γνώση υπήρχε από την αρχαιότητα, έστω κι αν ήταν ασυνείδητη. Οι μάντεις είχαν οιωνούς με τους οποίους προέβλεπαν το μέλλον. Αυτοί οι οιωνοί, ήταν ο δικός τους τρόπους να ερμηνεύσουν τις απαντήσεις του σύμπαντος.

Φυσικά, όπως και οτιδήποτε άλλο σε αυτόν τον δυαδικό κόσμο, το ίδιο κόλπο λειτουργεί και αντίστροφα. Δηλαδή ένα αρνητικό σημάδι μπορεί να επαναλαμβάνεται διαρκώς πριν συμβεί κάτι κακό. Μια γνωστή μου λέει ότι κάθε φορά που βλέπει μια παλιά συμμαθήτριά της στο δρόμο, κάτι κακό της συμβαίνει. Και φυσικά, αποδίδει την αρνητική κατάσταση που προκύπτει μετέπειτα στην επιρροή αυτής της γυναίκας, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η γυναίκα απλά εξυπηρετεί τον τρόπο που το σύμπαν την προειδοποιεί για κάτι μελλοντικό.

Κάποιοι άλλοι βλέπουν νεκρούς συγγενείς, ενώ υπάρχουν πολλοί που βλέπουν εφιάλτες πριν συμβεί κάτι κακό.

Όλα αυτά συμβαίνουν όμως γιατί απλά εσύ έχεις ειδοποιήσει το σύμπαν υποσυνείδητα ότι επιθυμείς τον έναν ή τον άλλον τρόπο να επικοινωνεί μαζί σου.

Τώρα λοιπόν μπορείς να αναλάβεις εσύ τα ηνία και να πάψεις να είσαι έρμαιο απλά των οιωνών και να αρχίσεις μια ωραία συνειδητή κουβέντα με το αγαπητό σύμπαν.

Καταλήγοντας θα ήθελα να πω ότι τα παραπάνω είναι απλά ένας έξυπνος τρόπος να βρούμε μία δίοδο επικοινωνίας με αυτή τη Νοημοσύνη. Αυτό συμβαίνει διότι δεν είμαστε σε θέση να είμαστε πλήρως συντονισμένοι με την μία και μοναδική Συνείδηση, όπου φυσικά δεν θα χρειαζόμασταν ούτε οιωνούς ούτε σημάδια για να λαμβάνουμε απαντήσεις. Απλά, αμέσως μόλις θα γεννιόταν η ερώτηση, ταυτόχρονα θα αναδυόταν και η απάντηση.

Μέχρι να φτάσουμε εκεί ωστόσο ας προσπαθήσουμε με κάποιους τρόπους να διευκολύνουμε την επικοινωνία μας με το σύμπαν.

Μωυσής

via





1.Περί Γνώσης και Πνευματικού Δρόμου

1.1 Γνώμη των Πολλών και Πραγματικότητα 

Ο άνθρωπος που γίνεται σοφός συνειδητοποιεί σταδιακά ότι η πραγματικότητα είναι σχεδόν κατά κανόνα ακριβώς αντίθετη από τη γνώμη των πολλών. Ότι « η γνώμη των πολλών» είναι συνήθως « η πλάνη των πολλών » . Και τότε αρχίζει να αναρωτιέται αν αυτός είναι ο τρελός ή όλοι οι υπόλοιποι.

1.2 Η Αλήθεια είναι το αντίθετο του Κατεστημένου

Η Πλάνη είναι το αντίθετο της Αλήθειας. Γι αυτό και σε ένα σημερινό 
Κόσμο βουτηγμένο στην Πλάνη, ένας τρόπος για να προσεγγίσεις την
Αλήθεια είναι να διαλογιστείς ποιο είναι το αντίθετο των κατεστημένων ανθρώπινων παραδοχών!

1.3 Η μετά θάνατον αναγνώριση

Σε ένα τρελό κόσμο όλοι οι λογικοί άνθρωποι θεωρούνται από τις μάζες σαν «τρελοί» στην εποχή τους. Το ακόμα πιο τρελό είναι ότι σε μεταγενέστερες εποχές οι λογικοί άνθρωποι του παρελθόντος ανακηρύσσονται «σοφοί» από τους ίδιους ανθρώπους της μάζας που θεωρούν και πάλι τρελούς τους λογικούς της εποχής τους.

1.4 Γέννηση και Θάνατος

Ο σοφός άνθρωπος κλαίει με κάθε γέννηση γιατί κάθε γέννηση δεν είναι παρά η αποτυχία μιας ψυχής να μείνει στον Πνευματικό Κόσμο.
Ο σοφός άνθρωπος γελάει με το θάνατο εκείνης της ψυχής που δεν έζησε ματαίως και κλαίει με το θάνατο εκείνης της ψυχής που δεν πήρε τα μαθήματα της.

1.5 Τα αντίθετα: Επιτυχία και Ευτυχία

Ο σοφός άνθρωπος γνωρίζει ότι κατά κανόνα η επιτυχία είναι συνώνυμη της δυστυχίας και όχι της ευτυχίας μιας και η επιτυχία ακολουθεί συνήθως τα αρρωστημένα πρότυπα των πολλών.
Αυτοί που αναγνωρίζονται μετά θάνατο είναι τυχεροί γιατί μπόρεσαν να ζήσουν μια απλή ζωή χωρίς τις παρενέργειες της επωνυμίας-επιτυχίας.

1.6 Είναι η Αλήθεια σχετική;

Πολλοί άνθρωποι όταν συζητάς μαζί τους, σου λένε ότι «η Αλήθεια είναι σχετική». Μπορεί βέβαια αυτό να είναι αλήθεια όσον αφορά τον Κόσμο της Δυαδικότητας που ζούμε, αλλά συχνά αυτό χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για να μην παραδεχθούν ότι πέραν του Κόσμου αυτού, στον Κόσμο της Μοναδικότητας υπάρχει η απόλυτη Αλήθεια και η απόλυτη

Γνώση. Και μάλιστα αυτή η Αλήθεια μπορεί να προεκταθεί, με τη χρήση των Συμπαντικών Νόμων από τον Άνθρωπο και να γίνει η σφαιρική αλήθεια που να ισχύει και στον Κόσμο αυτό της Δυαδικότητας.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η αλήθεια είναι σχετική, το κάνουν γιατί φοβούνται τη σύγκριση της στάσης τους με την αντικειμενική αλήθεια. Γι αυτούς ισχύει το «αν η αλήθεια είναι σχετική και υποκειμενική, τότε μπορώ να κάνω ότι θέλω χωρίς να δίνω λόγο σε κανένα».
Μια παρόμοια στάση κρατούν οι ίδιοι άνθρωποι συνήθως και για την ύπαρξη του Θεού. Λένε ότι «δεν υπάρχει Θεός» ή ότι «δεν ξέρουμε αν υπάρχει Θεός» και έτσι μπορούν να κάνουν άνετα ότι θέλουν χωρίς να νοιάζονται αν συνάδει με τους νόμους του Θεού και χωρίς να δίνουν λογαριασμό. Αλλά, δυστυχώς, λογαριάζουν χωρίς τον Ξενοδόχο!

1.7 Η διαφορά του «Έχω» από το «Είμαι»

Παραδείγματα από τη διαφορά του «έχω» από το «είμαι»:

-Έχω διδαχθεί τη ζωή του Χριστού και πιστεύω στο Χριστό δεν σημαίνει ότι είμαι Χριστιανός. Είμαι ιερέας ή μοναχός και έχω αφιερωθεί στο Χριστό δεν σημαίνει ότι είμαι στο πνευματικό επίπεδο του Χριστού, ότι δηλαδή είμαι Χριστός!

-Έχω αυτοκίνητο δεν σημαίνει ότι είμαι και οδηγός. Έχω πάρει μαθήματα οδήγησης δεν σημαίνει ότι είμαι και οδηγός. Έχω πολλά χρόνια σαν οδηγός δεν σημαίνει ότι είμαι και καλός οδηγός

-Έχω παιδιά δεν σημαίνει ότι είμαι και γονιός, πραγματικός γονιός!

-Έχω σύντροφο δεν σημαίνει ότι είμαι συντροφικός και ότι βιώνω συντροφικότητα

-Έχω οικογένεια δεν σημαίνει ότι δεν είμαι μόνος

1.8 «Έχω» και «Είμαι»

-Το «έχω» αφορά την κατοχή υλικών αντικειμένων ή την αποθήκευση πληροφοριών στο μυαλό μου. Το «είμαι» αφορά κατάσταση μου. Το «έχω» είναι κατοχή ενώ το «είμαι» είναι ιδιότητα -«Έχω» σημαίνει «κατέχω». «Είμαι» σημαίνει «κατέχομαι», «δονούμαι», «είμαι συντονισμένος και ακτινοβολώ ». Και όσο το «είμαι» αφορά περισσότερα επίπεδα της ύπαρξης μου ή και όλα, τόσο πιο πολύ είμαι -Το «έχω» μπορούν να μου το πάρουν ενώ το «είμαι» δεν μπορούν
-Δεν είμαι πάντα άξιος αυτού που «έχω» ενώ δεν μπορώ παρά να είμαι ισάξιος αυτού που «είμαι»
-Δεν είναι πάντα δίκαιο το ότι έχω αυτό που έχω ενώ είναι πάντα δίκαιο το ότι είμαι αυτό που είμαι
-Το «έχω» είναι μια παθητική κατάσταση ενώ το «είμαι » είναι αναγκαστικά ενεργητική
-Το «έχω» αφορά μια προσωρινή επίγεια κατάσταση που χάνεται είτε στη διάρκεια της επίγειας ζωής είτε σίγουρα με το θάνατο, ενώ το «είμαι» μεταφέρεται σαν ιδιότητα και μετά το θάνατο στον Πνευματικό Κόσμο καθώς και στην επόμενη ζωή σαν μιασματικό και ιδιοσυγκρασιακό χαρακτηριστικό
-Το «έχω» υπακούει στην ποσότητα ενώ το «είμαι» στην ποιότητα. Το «είμαι» δεν χρειάζεται το «έχω» για να είναι

1.9 Η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας

Υπάρχουν συνήθως δύο ειδών άνθρωποι που φαίνεται να έχουν μεγάλη
ιδέα για τον εαυτό τους:
-Αυτοί που είναι ανασφαλείς όσον αφορά την αξία τους και δεν αντέχουν το να φαίνονται έτσι και γι αυτό επιλέγουν την επιθετική άμυνα
-Και αυτοί που είναι σίγουροι ότι είναι μεγάλοι και ασχολούνται συνέχεια με το να το προβάλλουν
Τελικά, παρά τη φαινομενική αντίθεση, και οι δύο ασχολούνται υπερβολικά με τον εαυτό τους, γινόμενοι εγωκεντρικοί και εγωιστές.

1.10 «Όχι» και «Ναι» 

Όταν σου λένε «Όχι» έχεις συνήθως να διαχειριστείς τον άλλον και το θιγμένο σου εγωισμό. Όταν σου λένε «Ναι» έχεις να διαχειριστείς μόνο τον κολακευμένο σου εγωισμό. Αλλά αυτό το τελευταίο είναι πιο δύσκολο! Γι αυτό και οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι «Το αγριότερο των θηρίων είναι ο κόλακας!»

1.11 Ποιος ακολουθεί ποιον

Η ζωή δεν ακολουθεί ούτε εσένα, ούτε και κανένα. Εσύ πρέπει να ακολουθείς τη ζωή, αν θέλεις να ζήσεις πραγματικά.

1.12 «Μνημεία Πολιτισμού» και «Μνημεία Χαράς»

Βλέπω τον Παρθενώνα ή τις Πυραμίδες ή το Σινικό Τείχος και θλίβομαι!
Αυτά δεν είναι για μένα «Μνημεία Πολιτισμού». Θα ήταν μόνο αν πίσω από αυτά υπήρχαν άνθρωποι που έδρασαν ελεύθερα και πήραν χαρά από αυτό που έκαναν ακόμα και αν δεν έμενε τίποτα από τη δράση τους.
Αντ’ αυτού πίσω από αυτά τα «Μνημεία Πολιτισμού» και τα « Επτά Θαύματα του Κόσμου» βλέπω δούλους ή κακοπληρωμένους εργάτες ή στρατιώτες που δούλεψαν για θρησκευτικές, πολιτικές ή στρατιωτικές εξουσίες και σκοπιμότητες.
Τα κάστρα στην άμμο που χτίζει ο μπαμπάς με το παιδί του και διαλύονται από το κύμα και τον άνεμο σε μερικές ώρες, αυτά θαυμάζω!
Γιατί είναι μνημεία πραγματικού πολιτισμού, γιατί είναι «Μνημεία Χαράς»!

1.13 Η «Τράπεζα της Χαράς»!

Πολιτισμός δεν είναι ένας διάσημος πίνακας του Πικάσο. Ο Πικάσο, πέρασε ώρες άγχους για να φτιάξει έναν τέλειο πίνακα και να επιτύχει.
Και μετά, αφού αναγνωρίστηκε, το έργο του έγινε εμπορικό αντικείμενο που κοσμεί σαλόνια ή μουσεία και το οποίο το βλέπεις μόνο με εισιτήριο και κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Τι ανιδιοτελή χαρά πήρε ο Πικάσο από αυτό;
Πραγματικό «Μνημείο Πολιτισμού» είναι η «μουτζούρα» που έφτιαξε ο μπόμπιρας αφού πασαλείφτηκε με λαδομπογιές και γεμάτος χαρά το έδειξε στη μαμά του και αυτή χωρίς να τον μαλώσει που λερώθηκε του είπε «Μπράβο!» και «Ευχαριστώ!» που της το δώρισε.
Τι σημασία έχει που σε μερικές ώρες ή μέρες αυτό το έργο τέχνης πετάχτηκε στο σκουπιδοντενεκέ; Μέσα στην καρδιά του παιδιού και των γονιών του έμεινε για πάντα! Στην «Τράπεζα της Χαράς» έμεινε για πάντα και συνέβαλε για ένα κόσμο καλύτερο.

1.14 Τι κρύβεται πίσω από ένα «πολιτιστικό γεγονός»

Πολιτισμός δεν είναι να βάλεις το σμόκιν σου και να πας στην πρεμιέρα της τάδε όπερας στο «Μέγαρο» δίπλα στους επώνυμους.
Αυτή το «πολιτιστικό γεγονός» των λίγων ωρών, δεν είναι παρά μια «παράσταση»!
Κρύβει από πίσω της χιλιάδες ώρες πόνου, άγχους, ανταγωνισμών και κακιών μεταξύ των «συντελεστών» της παράστασης.
Κρύβει εγωισμό και φιλοδοξίες.
Κρύβει κατεστραμμένες ζωές χάριν της επιτυχίας.
Καταπίεση από γονείς και μάνατζερ.
Χαμένες ώρες ξεγνοιασιάς.
Κρύβει, επίσης, την όλη εμπορική δραστηριότητα του «Μέγαρου»
Και, τέλος, κρύβει όλη την ψευτοδιασκέδαση των «κουλτουριάρηδων» θεατών που παρακολουθούν την «γκλαμουράτη» παράσταση για να χαριεντίζονται μεταξύ τους στη διάρκεια της και μετά για το «πόσο καλλιεργημένοι είναι» και πόσο «ιν».
Μια κιθάρα και μια χαρούμενη παρέα σε ένα σπίτι ή σε μια παραλία, με ένα ουζάκι, λίγο φαγητό και πολλή διάθεση, στην οποία συμμετέχουν όχι μόνο οι ταλαντούχοι αλλά και οι φάλτσοι της παρέας με αθώα πειράγματα και πολύ γέλιο, αυτό είναι πολιτισμός! Αυτό είναι διασκέδαση! Αυτό είναι ζωή! Γιατί ακριβώς δεν είναι μια «παράσταση»!

1.15 Ο «Πολιτισμός της Χαράς»

Σε όποιο πολιτιστικό γεγονός, χορό, τραγούδι, θέατρο, κλπ, υπάρχουν από τη μια «θεατές» και από την άλλη «καλλιτέχνες» , δεν έχεις πολιτισμό αλλά έχεις παράσταση.
Ο πολιτισμός απαιτεί την ενεργητική συμμετοχή όλων. Αν θεατές και καλλιτέχνες έδιναν ραντεβού στο θέατρο χωρίς εισιτήριο για να παίξουν ερασιτεχνικά ένα θεατρικό έργο με συμμετοχή των θεατών στα δρώμενα ως ηθοποιών, τότε αυτό θα ήταν πολιτισμός.
Η λέξη «πολιτισμός» προέρχεται από τη λέξη «πόλη». Είναι δηλαδή κάτι που αφορά τη συμμετοχή των πολιτών.
Οι μικρές «πρωτόγονες» φυλές είναι πιο κοντά στο πνεύμα αυτό. Σε κάθε τους εκδήλωση δεν υπάρχουν «αυτοί που δρουν» και «αυτοί που βλέπουν» . Όλοι συμμετέχουν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Γι αυτό και όλοι παίρνουν και δίνουν χαρά, παίρνουν και δίνουν συναισθήματα.
Αυτό είναι πολιτισμός! Αυτό είναι «Ο Πολιτισμός της Χαράς»!
1.16 Η Τέχνη της Επίγειας Ζωής!
Εφόσον είσαι στη Γη θα πρέπει να ζεις με το ένα πόδι «μέσα στον κόσμο» (ανθρώπινη κοινωνία) και το άλλο «έξω από τον κόσμο».
Αν ζεις και με τα δύο πόδια μέσα στον κόσμο τότε αλλοτριώνεσαι όπως οι πολλοί και τότε αρρωσταίνεις και δυστυχείς όπως οι πολλοί.
Αν ζεις και με τα δύο πόδια έξω από τον κόσμο τότε πολύ συχνά τρελαίνεσαι ή γίνεσαι ένα δυστυχισμένος ερημίτης.
Η τέχνη της επίγειας ζωής δεν είναι παρά το να βρίσκεις τη χρυσή τομή ανά πάσα στιγμή όσον αφορά το «μέσα» και το «έξω» με το να
-Να αγαπάς τη σύντροφο, τους γονείς και τα παιδιά σου χωρίς να προσκολλάσαι σε αυτά
-Να κάνεις όνειρα χωρίς να δεσμεύεσαι από την έκβαση τους
-Να θέλεις χωρίς να στενοχωριέσαι όταν τα θέλω σου δεν γίνονται πραγματικότητα
-Να γελάς με τη ροή της ζωής που ανατρέπει όλα τα ανθρώπινα σχέδια
-Να θέλεις να αλλάξεις την ανθρωπότητα αλλά να επικεντρώνεσαι στο να αλλάξεις τον εαυτό σου
-Να ξέρεις την αλήθεια για τους άλλους και πολύ περισσότερο για τους δικούς σου αλλά να τους αφήνεις να επιλέγουν τη δική τους πορεία
-Να προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους μόνο με το παράδειγμα σου και να μην στενοχωριέσαι όταν δεν θέλουν να αλλάξουν
-Να αφήνεσαι στο «Γενηθήτω το θέλημα Σου» και όχι στο «Γενηθήτω το
θέλημα μου»
-Να έχεις τη δυνατότητα να διακριθείς αλλά να αρκείσαι στο να αφήσεις την ίδια τη ζωή να καθορίσει πότε θα διακριθείς και πολύ περισσότερο αν θα διακριθείς
-Να ζεις σαν ένας περαστικός διαβάτης που όμως χαίρεται κάθε στιγμή του διάβα του
-Να ξέρεις ότι δεν ανήκεις εδώ αλλά να ρουφάς κάθε « καλή» και «κακή» στιγμή χωρίς να γίνεσαι μισάνθρωπος αναχωρητής και χωρίς να γίνεσαι δούλος της «ηδονής»
-Να δέχεσαι και τα « καλά» και τα «άσχημα» αυτού του κόσμου και να διακρίνεις πίσω από τη φαινομενική αδικία και ασχήμια, τη σοφία και την ομορφιά του Σύμπαντος και την αγάπη του Θεού!

1.17 Η δουλειά του Θεού και η δουλειά του Ανθρώπου

Η δουλειά του Θεού είναι να δημιουργεί και ορίζει τόσο τον Ήλιο, όσο και τη Νύχτα και τον Άνθρωπο.
Η δουλειά του Ήλιου είναι να λάμπει όλη μέρα
Η δουλειά της Νύχτας είναι να δοκιμάζει την αρετή του Ανθρώπου
Η δουλειά του Ανθρώπου είναι να μην κρύβεται στα ανήλιαγα την ημέρα και να μην «θαμπώνεται» από το σκοτάδι το βράδυ

1.18 Μην παραπονιέσαι για τη βροχή!

Μην παραπονιέσαι για τη βροχή. Ή πάρε ομπρέλα ή απόλαυσε την.

1.19 Έχουν και άλλοι σειρά εκτός από σένα…

Μην παραπονιέσαι που δεν βρέχει. Είναι η σειρά των πλασμάτων που χρειάζονται την ξηρασία! Να κάνεις υπομονή και να είσαι έτοιμος όταν θα έρθει η δική σου σειρά.

1.20 Τα Τρία Αν…

Αν ζεις χωρίς αρχές, έχεις πρόβλημα
Αν έχεις αρχές χωρίς να τις ζεις, έχεις μεγαλύτερο πρόβλημα
Αν οι αρχές σου δεν σε αφήνουν να ζεις (χαρούμενα), ε τότε έχεις πρόβλημα και εσύ και οι αρχές σου!

1.21 Ο «γκρι» μανδύας

Επειδή ακριβώς ο Άνθρωπος έχει μέσα του τη Συνείδηση, τη
Συνειδησιακή Ψυχή, έχει την τάση να δικαιολογεί όλες τους τις αρνητικές προθέσεις, «θέλω» και δράσεις επικαλύπτοντας τα με ένα λογικό μανδύα ή ένα γκρι μανδύα καλοσύνης και θετικότητας.

1.22 Ο «κλόουν», η στρουθοκάμηλος, ο ελέφαντας και ο άνθρωπος

Έχω ένα ψάρι στο ενυδρείο μου που το λένε «κλόουν» λόγω των πολύχρωμων ραβδώσεων του. Όταν το αγόρασα ο μαγαζάτορας μου είπε:
«Θα το βάλεις στο ενυδρείο και δεν θα το ξαναδείς γιατί όλο κρύβεται ».
Πράγματι βρήκε μια τρύπα σε μια πέτρα και χάθηκε. Αλλά όλο και μεγάλωνε και κάποια στιγμή δεν το χώραγε η τρύπα. Έβαζε λοιπόν μέσα στην τρύπα μόνο το κεφάλι του ενώ όλο του το σώμα ήταν απέξω.
Μου θύμισε την ιστορία με τη στρουθοκάμηλο που λέγεται ότι όταν κινδυνεύει χώνει το κεφάλι της μέσα στην άμμο. Ή την ιστορία με τον ελέφαντα που όσο ήταν μικρός αρκούσε για την αιχμαλωσία του ένα μικρό σχοινί και ένας μικρός πάσσαλος. Μετά παρότι μεγάλωσε και δυνάμωσε αυτός ο μικρός πάσσαλος και το λεπτό σχοινί παρέμενε ικανό φόβητρο και εμπόδιο στο μυαλό του για να μην δραπετεύσει.
Έτσι γίνεται πολύ συχνά και με μας τους ανθρώπους όταν λειτουργούμε στο επίπεδο του φοβισμένου και μαντρωμένου ζώου. Μας αιχμαλωτίζουν φανερά ή κρυφά ή δενόμαστε μόνοι μας με τις « χρυσές αλυσίδες» και σταδιακά, παρότι πλέον ασφυκτιούμε, παρότι μαραζώνουμε, δεν τολμούμε να απελευθερωθούμε.
Άλλοι θεωρούν ότι «όλα είναι μάταια», άλλοι ότι «έτσι είναι η ζωή» και άλλοι ότι «δεν μπορείς να κάνεις τίποτα ». Μερικοί λένε «καλά είσαι εκεί που είσαι, που θα βρεις καλύτερα» και άλλοι «το μη χείρον βέλτιστον».
Πολλοί από μας ξεχνάνε κιόλας και την αίσθηση της ελευθερίας και την ανάμνηση της.
Και όλα αυτά ισχύουν και για τις συντροφικές σχέσεις, και για τις οικογενειακές, τις φιλικές, τις εργασιακές, τις θρησκευτικές, τις πολιτικές, τις κοινωνικές και γενικότερα.
Αλλά θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία! Όχι μόνο «αρετήν» αλλά και «τόλμην». 

1.23 Οι ελάχιστες δυνατές τριβές

Ότι και να κάνεις, παρέμβαση θα κάνεις! Φρόντισε μόνο οι δράσεις σου να είναι αυτές με τις ελάχιστες δυνατές τριβές.
Όχι με τις ελάχιστες τριβές αλλά με τις ελάχιστες δυνατές τριβές. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην λερωθείς σε ένα κόσμο φτιαγμένο από χώμα. Σημασία έχει να φτιάξεις τούβλα και όχι λάσπη και να θυμηθείς να πλύνεις τα χέρια σου μετά.
Ότι θα ξαναλερωθείς, αυτό είναι το μόνο σίγουρο εφόσον ζεις στη Γη!
Αλλά όταν ανέβεις στο Ουράνιο Παλάτι όσο λιγότερη βρωμιά έχεις στα χέρια σου τόσο το καλύτερο.

1.24 «Να πάρεις έναν κηπουρό…»

-«Να πάρεις ένα κηπουρό να σου φροντίζει το κτήμα », μου είπε ένας προσκαλεσμένος
-«Και τότε εγώ γιατί το πήρα το κτήμα;» απόρησα
-Μα εσύ είσαι γιατρός και καλός μάλιστα. Μπορείς να αφιερωθείς αποκλειστικά στη δουλειά σου
-Ναι, αλλά τότε δεν θα είμαι καλός γιατρός!

1.25 Γέλιο ή Κλάμα;

Όταν ένα παιδί γεννιέται, κλαίει την ίδια στιγμή που οι γονείς του χαίρονται.
Το παιδί κλαίει από τον τρόμο του που βγαίνει από το γνώριμο περιβάλλον της μήτρας σε ένα άγνωστο κόσμο. Ήδη πριν από αυτό, έκλαιγε η Ατομική του Ψυχή όταν συνειδητοποίησε ότι θα ενσαρκωθεί ξανά και θα επιστρέψει στην Επίγεια Ζωή χάνοντας τη διαβίωση στον Πνευματικό Κόσμο.
Οι γονείς χαίρονται για τον εαυτό τους, για το «απόκτημα» τους, αλλά αν συνειδητοποιούσαν τι σημαίνει αυτό για το παιδί το ίδιο, τότε θα έκλαιγαν.
Έτσι ανάποδα αντιδρά ο μέσος άνθρωπος.

1.26 Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει…

Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, οι συγγενείς του κλαίνε.
Κλαίνε όχι για το νεκρό συνήθως αλλά για τη δική τους απώλεια. Αυτός που πεθαίνει συνήθως κλαίει είτε γιατί φοβάται γιατί θεωρεί ότι χάνεται η ύπαρξη, είτε γιατί φοβάται ότι θα πάει στην Κόλαση.
Αν όμως ένας άνθρωπος, δεν έζησε μάταια, αν δηλαδή προόδευσε ψυχικά και έγινε καλύτερος, θα πρέπει να γελάει γιατί είτε δεν θα ξαναγεννηθεί, είτε θα γεννηθεί σε καλύτερες συνθήκες.

1.27 Η αρετή της Διάκρισης

Η αρετή της διάκρισης, είχα διαβάσει κάποτε, ότι θεωρείται πολύ σημαντική για τους Χριστιανούς μύστες. Τότε μου φάνηκε λίγο παράξενο αυτό.
Αλλά η ζωή μου έδειξε ότι πράγματι είναι πολύ σημαντική.
-Να μπορείς να διακρίνεις τον «καλό’ από τον «κακό» άνθρωπο
-Να μπορείς να διακρίνεις πότε υπάρχει προοπτική για κάτι και πότε δεν υπάρχει
-Να μπορείς να διακρίνεις τις κακοτοπιές στην αρχή τους
-Να μπορείς να διακρίνεις το σημαντικό και το ασήμαντο, το σοβαρό και το ελαφρύ
-Να μπορείς να διακρίνεις πότε αυτό που νοιώθεις είναι του εσωτερικού σου εαυτού και πότε είναι του εξωτερικού σου εαυτού
Αλλά, όπως όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα έτσι είναι και οι αρετές.
Το επίπεδο της διάκρισης σου πάει με το επίπεδο των άλλων σου αρετών.
Και όπως όλες οι αρετές έχει να κάνει με το επίπεδο της
αποπροσκόλλησης σου από πράγματα, ανθρώπους και ιδέες. Πχ για να διακρίνεις την ποιότητα ενός ατόμου θα πρέπει να μην έχεις προσκόλληση σε αυτό το άτομο ή στις ιδέες που αυτό εκφράζει θεωρητικά.

1.28 Ο μόνος απόλυτος κανόνας!

Το να προσπαθείς να είσαι απόλυτος στον σχετικό Κόσμο της Ποικιλομορφίας σημαίνει να είσαι νευρωτικός και να χάνεις κάθε πιθανότητα γαλήνης και ευτυχίας. Γι αυτό και υπάρχει η λαϊκή σοφία που λέει ότι «η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα».
Ο μόνος απόλυτος κανόνας είναι «Να μην είσαι απόλυτος». Και αυτό ισχύει, βέβαια, όχι απόλυτα!

1.29 «Να πλένεις τα βρακιά σου»

Οι άνθρωποι εκτιμούν τον Γκάντι, όπως και πολλά μεγάλα άτομα, αλλά σίγουρα δεν εκτιμούν τις ποιότητες τους και τον τρόπο ζωής τους.
Αν αυτό συνέβαινε τότε πολύ περισσότεροι άνθρωποι θα «έπλεναν τα βρακιά τους» ώστε να είναι ταπεινοί και ανεξάρτητοι. Ιδιαίτερα στις μέρες μας το να μαγειρεύεις, να φροντίζεις το σπίτι σου, να πλένεις, να μαστορεύεις ότι μπορείς, να φροντίζεις τον κήπο σου και γενικά να είσαι ανεξάρτητος και να μη φορτώνεσαι στους άλλους σε κρατάει προσγειωμένο, ανεξάρτητο και εν μέρει ταπεινό.
Εκτός και αν τα κάνεις όλα αυτά για να υπερηφανεύεσαι για ποιότητες που είναι απλώς καθημερινές και δεν εμπεριέχουν κάτι το ιδιαίτερο.
Είναι όμως η αλλοτρίωση της εποχής μας που τα κάνει αυτά ιδιαίτερα ενώ είναι από τη φύση τους καθημερινά.



Θρύψαλα από τον Καθρέφτη του Πλούταρχου, Άθως Όθωνος
ΠΗΓΗ

via









Πόσες φορές το έχουμε πει; Και πόσες άλλες το έχουμε ακούσει;
- Κάτι λείπει από τη ζωή μου και δεν...
είμαι ευτυχισμένος / ευτυχισμένη! 

Συνήθως, δεν ξέρουμε τι είναι αυτό το «κάτι» που λείπει από τη ζωή μας και ευχόμαστε να το γνωρίζαμε. Άλλες φορές πάλι, πιστεύουμε ότι αυτό που μας λείπει και μας κάνει δυστυχισμένους είναι μια σχέση, η κατάλληλη δουλειά, οι φίλοι ή χιλιάδες άλλα πράγματα που μπορεί να είναι είτε υλικά αγαθά είτε άλλες εσωτερικές ανάγκες για επικοινωνία, αγάπη, κατανόηση, αυτοπεποίθηση κλπ. 

Συνήθως, η σκέψη αυτή του ανικανοποίητου μας δημιουργεί την εντύπωση ότι η ζωή μας είναι άδεια, βαρετή και δεν έχει σκοπό. Δυστυχώς, προσπαθούμε χωρίς αποτέλεσμα, να καλύψουμε αυτή την ανεπάρκεια με τον υπερκαταναλωτισμό, το φαγητό και άλλες καταχρήσεις που με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε ακόμα πιο δύσκολα μονοπάτια από αυτό στο οποίο ήδη βαδίζουμε. Το ανικανοποίητο της ζωής μας οδηγεί στο να παίρνουμε ρίσκα τα οποία δεν δίνουν λύση στα προβλήματα μας, όπως π.χ την δημιουργία μιας εξωσυζυγικής σχέσης ή στην ανάληψη εξόδων πέραν των δυνατοτήτων μας, όπως π.χ την αγορά ενός πολύ ακριβού αυτοκινήτου ή σπιτιού. Πιστεύουμε ότι με τον πειραματισμό και ζώντας επικίνδυνα και αλόγιστα, ότι τελικά θα ανακαλύψουμε το μυστικό της ευτυχίας και θα αποδράσουμε από τα τετριμμένα που δεν μας ικανοποιούν. Κάνουμε όμως μεγάλο λάθος. Το τραγικό, είναι ότι ακόμα και αν πάρουμε επιπόλαια ρίσκα και εάν γεμίσουμε την ζωή μας με άχρηστα αγαθά τελικά θα συνειδητοποιήσουμε ότι το κενό μέσα στην ψυχή μας θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Μπαίνουμε σε αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς που μας κάνει να ψάχνουμε όλο και πιο πολύ, να ζητάμε όλο και πιο πολλά και να νιώθουμε συνεχώς πιο μόνοι, πιο μπερδεμένοι και πιο ανικανοποίητοι.

Γιατί μας λείπει κάτι από τη ζωή μας; Και τι είναι αυτό το κάτι που μας λείπει τελικά; Για να νιώθουμε τόσο ανικανοποίητοι σημαίνει ότι έχουμε χάσει επαφή με όλα αυτά που υπάρχουν ήδη στη ζωή μας και που κάποτε μας χάριζαν ευτυχία, έχουμε χάσει επαφή με τις αξίες μας και τους ανθρώπους που ομόρφαιναν τη ζωή μας με την παρουσία και τα λόγια τους. Όλοι αυτοί οι παράγοντες ομόρφαιναν τη ζωή μας και της χάριζαν ισορροπία και πληρότητα. Από τη στιγμή που οι παράγοντες αυτοί δεν υπάρχουν για τον ένα ή τον άλλο λόγο, τότε η ζωή μας φαίνεται άδεια και προσπαθούμε να την γεμίσουμε με υποκατάστατα ευτυχίας που πιθανό να μας κάνουν να αισθανθούμε τα ίδια συναισθήματα χαρά και πληρότητας.

Όλα αυτά που δίνουν νόημα στην ζωή μας και την μετατρέπουν από μια καθημερινή ρουτίνα επιβίωσης σε έναν παράδεισο ευτυχίας γεμάτο περιπέτεια, βρίσκονται κρυμμένα βαθιά μέσα μας, πλακωμένα από την σκόνη και τα σκουπίδια που οι δυσκολίες και οι αρνητικές μας σκέψεις έφεραν στην ψυχή μας. Αντί λοιπόν να ψάχνουμε απελπισμένα να βρούμε καινούργιες πηγές ευτυχίας, γιατί δεν ψάχνουμε πρώτα βαθιά μέσα στη ψυχή μας; Αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη είναι να χαλαρώσουμε, να ηρεμήσουμε και να αναλογιστούμε τι ήταν αυτό που μας έκανε ευτυχισμένους στο παρελθόν; Τι ήταν αυτό που μας γέμιζε με ενθουσιασμό; Τι ήταν αυτό που μας ανέβαζε το ηθικό και μας έδινε την δύναμη να κάνουμε τα πάντα; Ποιο ήταν το μυστικό της ευτυχίας μας όταν νιώθαμε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι από τη ζωή μας;

Αν μας λείπουν αγαπημένοι άνθρωποι, τότε ας κάνουμε το πρώτο βήμα για να τους επαναφέρουμε στην ζωή μας. Δεν είναι δύσκολο, απλά πρέπει να ξεπεράσουμε τις όποιες ανασφάλειες μας ή τον εγωισμό μας και να πούμε :
- Σε χρειάζομαι στην ζωή μου, μου λείπεις, η παρουσία σου μου κάνει καλό.

Αν μας λείπουν κάποιες αγαπημένες ασχολίες που μας έκαναν να χαλαρώνουμε ή να νιώθουμε δημιουργικοί, τότε ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τον χρόνο μέσα στην καθημερινότητα μας και να τον αφιερώσουμε σε αυτά που αγαπάμε. Μήπως ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε αυτό το χόμπι ; Να γυμναστούμε; Να ζωγραφίσουμε και να γράψουμε; Να περπατήσουμε στο αγαπημένο μας δάσος ή να φτιάξουμε εκείνη την κατασκευή που είναι χρόνια τώρα παρατημένη στην αποθήκη;


Η ικανοποίηση και η ολοκλήρωση στην ζωή μας δεν προκύπτουν από εξωτερικούς παράγοντες αλλά από εμάς τους ίδιους και από τον τρόπο με τον οποίο εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα γύρω μας. 

Αν σας λείπει η αγάπη, φέρτε την αγάπη στην ζωή σας αφού πρώτα όμως μάθετε να την χαρίζετε απλόχερα. Αν σας λείπει η αισιοδοξία, ονειρευτείτε αυτή τη στιγμή τα πιο όμορφα όνειρα για το μέλλον σας και κυνηγήστε τα για να μην μείνουν μόνο όνειρα. Αν σας λείπει το ενδιαφέρον, δημιουργείστε ενδιαφέροντα και ασχοληθείτε με ότι αγαπάτε και με ότι σας εκφράζει για να έχετε χιλιάδες λόγους να ενδιαφέρεστε. Αν σας λείπει η επικοινωνία, βγείτε από το καβούκι ασφαλείας σας και απλώστε το χέρι σας στους ανθρώπους – πραγματικά θα εκπλαγείτε με το πόσοι άνθρωποι θα αντεπεξέλθουν στο κάλεσμα σας.

Όταν νιώθετε εξαντλημένοι, όταν νιώθετε μόνοι, ανικανοποίητοι, άδειοι, απογοητευμένοι, μην τα παρατάτε. Μην αφήνεστε έρμαιο στη μοίρα σας. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να μαζέψετε όλες σας τις δυνάμεις, να πατήσετε στα πόδια σας, να πολεμήσετε για την ευτυχία σας, να αποδείξετε ότι η ζωή σας είναι γεμάτη! Είστε αυτόφωτοι. Δεν σας λείπει τίποτα για να γεμίσετε την ζωή σας με ομορφιά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το συνειδητοποιήσετε….





Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ....
ανακοινώσει το φοβερό νέο!
- Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
"Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"


Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:
"Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα".

Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"

Και το βόδι απάντησε:
"Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου!"

Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!

Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη.

Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι... Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.

Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες…

Έτσι ο αγρότης «έσφαξε την κότα» για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!

Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο.

Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να «σφάξει το γουρούνι».

Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλίτωσε! Πέθανε! Στην κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.

Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να «σφάξει το βόδι».

Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν' - έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη...

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ:
Χάσαμε την ανθρωπιά μας. και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας...!
Όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο.
Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ' αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή.
Ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας.
Eίμαστε σαν τις ίνες ενός υφάσματος.
Και αν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, το ύφασμα είναι άχρηστο...

ΤΕΛΙΚΑ
Εμείς είμαστε τα ποντικάκια..
Εμείς όμως είμαστε και οι κότες..
Εμείς και τα γουρούνια.
Εμείς και τα βόδια.
Δεν είναι αδύνατον να γελάμε, αν δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά.

Πηγη




1. Μην ακολουθείς το μονοπάτι. Πήγαινε εκεί που δεν υπάρχει μονοπάτι και άφησε τα ίχνη σου.
2. Ο καλύτερος τρόπος να κρατάς το λόγο σου είναι να μην τον δίνεις.
3. Ντροπή δεν είναι να μην αγαπάς, αλλά να μην εκτιμάς αυτό που έχεις να σ' αγαπάει...
4. Ο άνθρωπος παντρεύεται από έλλειψη γνώσης, χωρίζει από έλλειψη υπομονής, και ξαναπαντρεύεται από έλλειψη μνήμης.
5. Πάντα σκεφτόμουν τι θα έκανα για σένα αν ήσουν δικιά μου.
Το λάθος μου είναι ότι δε σκέφτηκα τι πρέπει να κάνω για να γίνεις δικιά μου.
6. Όλοι οι άνθρωποι κάποτε πεθαίνουν. Λίγοι όμως πραγματικά έζησαν.
7. Όταν είσαι μόνη μην κλάψεις. Σκέψου πως και το φεγγάρι
είναι μόνο του και όμως λάμπει.
8.When life gives you a bad romance, show everyone your poker face, buy a new telephone, call Alejandro.. and guys... just Dance!
9. Η ζωή είναι ένας καθρέφτης: μας κοιτάζει όπως τον κοιτάζουμε. Αν τον δούμε με χαμόγελο και καλοσύνη θα μας χαμογελάσει κι εκείνος καλοσυνάτα.

10. Η ευτυχία είναι μια σκάλα που δεν μπορείς να την σηκώσεις με τα χέρια στις τσέπες
11. Υπάρχουν άνθρωποι που σ' όλη τους την ζωή δεν κάνουν τίποτα γι' αυτό δεν κάνουν και λάθη. Αλλά όλη η ζωή τους είναι ένα λάθος
12. Να είσαι ευχαριστημένος από τη ζωή αφού σου δίνει την ευκαιρία ν' αγαπάς, να δουλεύεις, να παίζεις και να κοιτάζεις τ' αστέρια στον ουρανό.
13. Γεννηθήκαμε από θαύμα, ζούμε μέσα στο θαύμα, η ύπαρξή μας είναι ένα μεγάλο, πολύπλευρο θαύμα και το μόνο που δεν πιστεύουμε είναι το θαύμα.
14. Για να ζήσεις ελεύθερος και ευτυχισμένος πρέπει να θυσιάσεις την πλήξη και την βολή σου.
Και αυτή δεν είναι πάντα μια εύκολη θυσία.
15. Οι πραγματικοί φίλοι μας επισκέπτονται όταν ευημερούσε μόνο εάν τους καλέσουμε, όταν όμως αντιμετωπίζουμε πρόβλημα έρχονται χωρίς πρόσκληση.
16. Οι φίλοι στους οποίους μπορείς να τηλεφωνήσεις στις 4:00 το πρωί όταν νιώθεις ότι τους χρειάζεσαι είναι οι μόνοι που μετράνε.
17. Εκείνος που μιλά άσχημα για άλλους μπροστά σου, θα μιλήσει άσχημα για σένα πίσω από την πλάτη σου.
18. Επέπληξε τον άνθρωπο σου όταν είστε οι δυο σας, αλλά να τον επαινείς πάντοτε μπροστά στους άλλους.
19. Εάν θέλεις έναν καινούργιο έρωτα, πρέπει να του κλείσεις το μάτι. Εάν θέλεις να τον κρατήσεις, πρέπει να κλείσεις και τα δυο.
20. Όπου κοιτάς στο τέλος θα πας.
21. Αν περιμένεις να περάσει το τρένο μην ξεκινήσεις για το αεροδρόμιο. Μείνε στην στάση.
Αλλιώς το πιθανότερο είναι να μην πας τελικά πουθενά.
22. Μην φοβάσαι αν πέσεις. Όποιος περπατάει ή τρέχει θα πέσει αλλά μπορεί να ξανασηκωθεί. Ο μόνος που δεν θα πέσει ποτέ είναι αυτός που σέρνεται.
23. Η απουσία κάνει τους μέτριους έρωτες να σβήνουν και τους έντονους να μεγαλώνουν, όπως και ο άνεμος κάνει τα κεριά να σβήνουν, αλλά τις πυρκαγιές να φουντώνουν.
24. Το μόνο εμπόδιο ανάμεσα σ' εμάς και στην ευτυχία, είναι ο εαυτός μας.
25. Το να φύγει κάποιος από κάτι που τον δυσαρεσετί μερικές φορές είναι το πιο εύκολο. Το δύσκολο είναι ν' αντέξει και να πολεμήσει για να αλλάξει την κατάσταση.
26. Όσοι αγαπούν, ούτε απατούν, ούτε απαιτούν, ούτε επαιτούν.
27. Αν μια αγάπη διαρκεί, είναι γιατί κάτι μένει ακόμη μέσα μας ανικανοποίητο.
28. Μπορείς να καταλάβεις την ποιότητα ενός ανθρώπου αν παρατηρήσεις πως συμπεριφέρεται σε αυτούς που δεν έχουν τίποτα να του προσφέρουν.
29. Η τύχη τρέμει τον γενναίο και τρομοκρατεί τον δειλό.
30. Η συκοφαντία συνήθως χτυπάει τους άξιους ανθρώπους, όπως τα σκουλήκια
ρίχνονται επάνω στα καλύτερα φρούτα.
31. Πάνω στην οργή σου ούτε να λες κάτι, ούτε και να κάνεις. Εάν μια φορά λυπηθείς
που δε μίλησες, εκατό φορές θα μετανιώσεις που δεν έμεινες σιωπηλός.
32. Από τους ανθρώπους δεν λείπει η δύναμη, λείπει η θέληση.
33. Ο πλούτος και η εξουσία δεν αλλάζουν τον άνθρωπο, τον αποκαλύπτουν.
34. Απόφευγε ανθρώπους που προσπαθούν να μειώσουν τις φιλοδοξίες σου. Οι μικροπρεπείς άνθρωποι πάντα το κάνουν αυτό. Αλλά οι πραγματικά μεγάλοι, σε κάνουν να αισθανθείς ότι κι εσύ μπορείς να γίνεις μεγάλος.
35. Την νύχτα το μεγαλύτερο σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή.
36. Αν θες να πιάσεις ένα ψάρι θα πρέπει να σκεφτείς σαν να ήσουν ψάρι.
37. Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σου πει τι δεν μπορείς να κάνεις.
Πηγη 




Ο νόμος των δονήσεων μας λέει ότι τα πάντα στο σύμπαν βρίσκονται σε μία συνεχή κατάσταση δόνησης. Τα πάντα είτε είναι στερεά, υγρά ή αέρια είναι δημιουργημένα από ενέργεια και όλες οι μορφές της ενέργειας συνεχώς κινούνται και δονούνται.
Ένας βράχος, ένας άνθρωπος ή ένα αυτοκίνητο μπορεί να φαίνεται ότι είναι ακίνητο, αλλά στην πραγματικότητα δονείται αργά στο υπο - ατομικό επίπεδο. Άλλες μορφές ενέργειας όπως η θερμότητα, το φώς και ο ήχος επίσης δονούνται, αλλά πολύ γρηγορότερα από αντικείμενα που "εμφανίζονται" ως στερεά.
Δεν υπάρχουν 2 πράγματα που να είναι ακριβώς τα ίδια σε ολόκληρο το σύμπαν. Αυτό συμβαίνει λόγω του γεγονότος ότι τα πάντα δονούνται με διαφορετική ταχύτητα-ρυθμό, Λαμβάνοντας υπ' όψιν τον νόμο της έλξης, που λέει ότι τα όμοια έλκονται, μπορούμε να καταλάβουμε το πώς οι δονήσεις ελκύονται από άλλες δονήσεις που έχουν παρόμοια συχνότητα.
Οι σκέψεις σας είναι μία μορφή ενέργειας που έχουν την δικιά τους μοναδική συχνότητα και καθώς οι σκέψεις σας στέλνονται έξω στο σύμπαν, συγκεντρώνουν ενέργεια που δονείται σε παρόμοια συχνότητα και φέρνει στην ζωή σας συγκυρίες και ανθρώπους που δονούνται επίσης στις ίδιες συχνότητες.
Όσο υψηλότερη είναι η δόνηση, τόσο θετικότερα θα είναι τα γεγονότα και οι άνθρωποι που ελκύετε και το αντίθετο επίσης, όσο χαμηλότερος ο κραδασμός, τόσο πιο αρνητικοί θα είναι οι άνθρωποι και τα γεγονότα που ελκύετε. Αυτό σημαίνει ότι είναι σημαντικό να ανυψώσετε την δόνηση σας έτσι ώστε και οι σκέψεις που εκπέμπετε να είναι υψηλότερων δονήσεων.
Ο δημιουργικός οραματισμός και οι τεχνικές του όπως και η επαναληπτική χρήση θετικών σκέψεων είναι ένας από τους πλέον αποτελεσματικούς τρόπους για να ανυψώσετε την δόνησή σας. Για να το κάνετε αυτό αποτελεσματικά θα πρέπει να αλλάξετε τις πεποιθήσεις σας στο βαθύτερο δυνατό επίπεδο.
Η χρήση των θετικών σκέψεων για παράδειγμα δεν θα λειτουργήσει, εκτός και αν πρώτα δεν έχετε με επιτυχία βάλει τον σπόρο της όποιας επιθυμίας σας, μέσα στον υποσυνείδητο νου σας. Εάν οι επαναλαμβανόμενες θετικές σκέψεις σας δεν προχωρούν πέρα από το συνειδητό σας μυαλό είναι μάλλον απίθανο να δείτε την όποια διαφορά στην πραγματικότητά σας.
Εντούτοις, εάν με την σταθερή επίδραση των θετικών σκέψεων και την κανονική χρήση του δημιουργικού οραματισμού κατορθώσετε να γονιμοποιήσετε το υποσυνείδητο μυαλό σας με μια νέα θετική κατεύθυνση, το πλέον σίγουρο θα είναι ότι θα εξυψώσετε την δόνηση σας σε ένα πιο υψηλό επίπεδο.
Αυτή η υψηλότερη κραδασμική κατάσταση θα φέρει νέους ανθρώπους και νέες εμπειρίες που επίσης υπάρχουν σε ένα πιο υψηλό επίπεδο και έπειτα θα αρχίσετε να βλέπετε τις θετικές αλλαγές στη ζωή σας.
Για να ξεκινήσετε την διαδικασία της ανύψωσης της δόνησής σας και της έλκυσης θετικότερων ανθρώπων και γεγονότων στην ζωή σας, θα πρέπει να θέλετε να αλλάξετε. Μερικές φορές ο δρόμος της αλλαγής φαντάζει σαν ένα δύσκολο μονοπάτι.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να πάρετε μία απόφαση και να επιμείνετε σε αυτήν. Η ζωή αλλάζει συνεχώς, και όπως ήδη ειπώθηκε προηγουμένως τα πάντα στο σύμπαν είναι φτιαγμένα από ενέργεια.
Όλες οι μορφές της ενέργειας κινούνται συνεχώς. Τίποτα δεν μένει ακίνητο για πάντα. αυτή είναι η φύση του σύμπαντος και επομένως είναι άσκοπο να προσπαθήσει κάποιος να το αντιπαλέψει αυτό. Αγκαλιάστε το και προχωρήστε μπροστά έτσι όπως ξέρετε ότι σας αρέσει να κάνετε.
Το να κάνετε θετικές αλλαγές για το καλύτερο, μπορεί να περιλαμβάνει το να αποφεύγετε αρνητικούς ανθρώπους. Αποφεύγετε να παρακολουθείτε τηλεόραση και να διαβάζετε εφημερίδες, τα περισσότερα νέα των ΜΜΕ μας κρατούν σε μία αρνητική νοητική κατάσταση, γεμίζοντας τα κεφάλια μας με εικόνες βίας, φτώχειας και δυσφορίας. Αυτό μπορεί να σας αποτρέψει από το να νιώθετε αρνητικά.
Μην "τσιμπάτε" στην αρνητική συμπεριφορά των άλλων και να γνωρίζετε ότι μία αρνητική σκέψη μπορεί να αντικατασταθεί με μία θετική. Αυτό είναι αποκλειστικά στο χέρι σας. Βάλτε έναν απλό στόχο και εργαστείτε σε αυτή την κατεύθυνση με τις σωστές σκέψεις, λόγια και πράξεις.
Αντικαταστήστε την συνεχή "μουρμούρα" στο πίσω μέρος του κεφαλιού σας με θετικές σκέψεις και επαναλάβετέ τις όσο το δυνατόν συχνότερα. Φανταστείτε το θετικό αποτέλεσμα των επιθυμιών σας με όσο το δυνατόν περισσότερο συναίσθημα.
Δείτε την εικόνα αυτού που θέλετε μέσα στο μυαλό σας και συγκεντρωθείτε σε αυτό ξανά και ξανά, ειδικά για μερικά λεπτά κάθε πρωί όταν ξυπνάτε , όπως και πριν πάτε για ύπνο. Φανταστείτε το πως θα νιώθετε όταν οι επιθυμίες σας πραγματοποιηθούν στην ζωή σας. Το να ανυψώσετε την δόνηση σας και επομένως να καλυτερέψετε την ζωή σας, είναι κάτι που αρχίζει με την επιθυμία για αλλαγή.
Με κάποια σχετική πειθαρχία και γεμίζοντας το μυαλό σας με θετικές σκέψεις και λέξεις, έχετε την ικανότητα να αλλάξετε την κατεύθυνση της ζωής σας. Οποιαδήποτε σκέψη που "κρατιέται" σταθερά στο υποσυνείδητό σας θα υλοποιηθεί στην πραγματικότητά σας.

Με Αγάπη, Φως και Χαρά
Christina Stardancer



via