Σεπτεμβρίου 2019




  Από τότε που υπάρχουν άνθρωποι εις την γην, διεπιστώθη η ανάγκη της δημιουργίας κοινωνιών. Αι κοινωνίαι όμως αυταί έπρεπε να στηρίζωνται σε νόμους. Και εκάθησεν ο άνθρωπος και έκαμε νόμους. Πόσους; Είναι αδύνατον να μετρηθούν. Και όμως παρά την πολυνομίαν, βασιλεύει ατυχώς η ανομία. Οι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι. Σχεδόν κυριαρχεί το ψέμα, η αβεβαιότης, η αδικία.


Ιδού όμως σήμερον ένας νόμος. Είναι παλαιός. Πάντοτε, παρά ταύτα, νέος. Απλούς, σύντομος, σωτήριος. «Αυτά που θα ήθελες να κάμουν οι άλλοι σε σένα, αυτά πρέπει να κάμης και συ εις αυτούς». Πόσον ευκολονόητος ο νόμος αυτός! «Χρυσούς κανών» ωνομάσθη· ακριβής ζυγαριά κοινωνικής δικαιοσύνης. Και η μακρά ανθρωπίνη πείρα απέδειξεν, ότι κάθε άλλη νομοθεσία, μη στηριζόμενη εις τον κανόνα αυτόν, που διετύπωσεν ο Κύριος, καταντά ψευδές κατασκεύασμα και απατηλό σκέπασμα ατομισμού και αδικίας.

Ας ίδωμεν, λοιπόν, την εφαρμογήν του θείου αυτού νόμου ει’ς την σύγχρονον κοινωνίαν μας.


1.Είσαι εις την κορυφήν;

«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιτείτε αυτοίς ομοίως». Δηλαδή, τι θα ήθελες συ από τους προισταμένους σου, εάν ήσο ένας από τους υφισταμένους, τους εργάτας, τους υπηρέτας; Θα ήθελες, φυσικά, δικαίαν αμοιβήν, δίκαιον ημερομίθσιον, που απαιτεί η αναγνώρισις των δικαιωμάτων, τα οποία έχεις και συ εις την ζωήν.


Και θα εύρισκες τόσον αληθινόν τον λόγον του Κυρίου: «άξιός εστιν ο εργάτης της τροφής αυτού» (Ματθ. ι΄10). Αφού, δηλαδή, εργάζεται δικαιούται να έχη τα μέσα διά την τροφήν του και την συντήρησίν του. Αι! λοιπόν.

Τώρα, που είσαι συ προιστάμενος, εργοδότης, αξιωματούχος «ποίει ομοίως». Δεν έχεις το δικαίωμα, λέγει ο Κύριος, να αδικής τον υφιστάμνεό σου, να τον εκμεταλλεύεσαι, να τον αφήνης να πεινά και να βλέπη την οικογένειά του να λυώνη ωσάν την λαμπάδα από την δυστυχίαν και τον υποσιτισμόν.

Έλα εις την θέσιν του κατωτέρου σου. Ζήσε διά μερικές στιγμές την ζωήν του, κι έπειτα κρίνε ποίον είναι το καθήκόν σου. Αν εγίνετο αυτό, δεν θα εδημιουργούντο εις την κοινωνίαν αι μεγάλαι αδικίαι και τα εγκληματικά λάθη, που βλέπομεν σε κάθε βήμα. Αφάνταστοι αι αδικίαι εις βάρος των πτωχών, των μικρών, των αδυνάτων. Πλουτίζουν με το αίμα των συναθρώπων των πολλοί. Καταπατούν στοιχειώδεις αρχάς δικαιοσύνης. Και ο μικρός πιέζεται. Η φωνή του δεν ακούγεται. Ούτε ο στεναγμός του.


Ποτίζει με δάκρυ και αίμα το λιγοστό ψωμί του. Φοβερόν! Άνθρωπε, διατί λησμονείς το παράδειγμα του Κυρίου; Ήτο Θεός, κυρίαρχος, παντοκράτωρ. Και όμως έγινε δούλος, διά να γίνωμεν ημείς κύριοι, ελεύθεροι, ευτυχείς. «Ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι», είπεν ο Κύριος. Πως κατόπιν τούτου τολμώμεν ημείς και περιφρονούμεν και αδικούμεν τον αδελφό μας; Έπειτα, η ζωή είναι τροχός. Δεν είναι καθόλου παράδοξον να ευρεθής κάποτε και συ εις την θέσιν του υφισταμένου.

Πόσοι πρώην εργοσταρχιάρχαι έγιναν εργάται, πτωχοί, άστεγοι! Και τότε; Αλλά και αυτό να μη γίνη, μη λησμονώμεν, ότι όλοι μας έχομεν «Κύριον εν ουρανοίς», ο Οποίος θα ζητήση κάποτε λογαριασμόν. Δεν φοβούμεθα την οργήν του αιωνίου και αδεκάστου Νομοθέτου και Κριτού;


2.Είσαι εις την βάσιν;

Δεν είσαι όμως προιστάμενος. Είσαι υφιστάμενος, εργάτης. Έχει και διά σε εφαρμογήν ο «χρυσούς κανών». Τι, λοιπόν, θα ήθελες εκ μέρους των υφισταμένων σου, αν ήσο προιστάμενος; Βέβαια, ποιότητα εργασίας καλήν, ειλικρίνειαν, τιμιότητα, εργατικότητα. Τώρα όμως είσαι υφιστάμενος. Καλείσαι, λοιπόν, να θέσης εις εφαρμογήν όλα όσα ζητείς από τους άλλους. Εργάσου, συνεπώς, τίμια. Όχι ψεύτικη δουλειά.


Όχι πονηρία και δόλος. Εάν ήτο προηγουμένως άδικος ο προιστάμενος, ο οποίος δεν ήμειψεν όσον έπρεπε τον εργάτην, ο οποίος ηδίκησε τον μικρότερον, τώρα είσαι και συ άδικος, διότι δεν εργάζεσαι ευσυνειδήτως, δεν κάνεις την δουλειά σου με ειλικρίνειαν και τιμιότητα. Μη παραπονήσαι κατόπιν, αν οι άλλοι σε αδικούν.

Να γιατί ζώμεν εις μία ατμόσφαιραν δολιότητος και ψεύδους. Διότι δεν υπάρχει εκατέρωθεν δικαιοσύνη και αγάπη. Και όταν λείπουν αυτά, φυσικόν είναι να εμφανίζεται ο δόλος, ο ανταγωνισμός, η «ταξική πάλη», που νεκρώνει τον κοινωνικόν οργανισμόν και υποσκάπτουν τα θεμέλια της ειρηνικής κοινωνικής ζωής.

Ο Απόστ. Παύλος, διά να τονίση την ανάγκη της συνεργασίας των ανθρώπων με πνεύμα κατανοήσεως, αγάπης και δικαιοσύνης, χρησιμοποιεί το εξαίρετον παράδειγμα των μελών του ανθρωπίνου σώματος. Μας εκπλήσσει η αρμονία και η τάξις, που επικρατούν μεταξύ των.

Το ένα βέβαια μέλος είναι καρδιά, δηλ. προνομιούχον· δεν σημαίνει όμως αυτό, ότι δικαιούται να αδιαφορήση διά τον δάκτυλον του ποδιού. Στέλλει έτσι και εκεί αίμα, διά να το θρέψη. Το άλλο είναι εγκέφαλος, δηλαδή κυβερνήτης του οργανισμού. Βλέπει όμως με ενδιαφέρον όλα τα υπόλοιπα μέλη.

Και φροντίζει με στοργήν. Τι θα εγίνετο τώρα, αν τα ισχυρότερα μέλη ηρνούντο να συνεργασθούν με τα ασθενέστερα; Θα έπαυε κάθε ζωή και ο οργανισμός θα ενεκρούτο.

Οργανισμός είναι και η κοινωνία, με μέλη τους ανθρώπους. Αν χρειάζωνται τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα μέλη, χρειάζονται όμως και τα μικρά. Και αν οι μεγάλοι οφείλουν να συμπεριφέρονται με αγάπην και δικαιοσύνην, οφείλουν, επίσης, και οι μικρότεροι και οι ασημότεροι και οι υφιστάμενοι να φέρωνται με δικαιοσύνην και τιμιότητα. Ο «χρυσούς κανών» εξ ίσου αναγκαίος και απαραίτητος και διά τους δύο. Επαναλαμβάνομεν: Και διά τους δύο.


3. Η οριζοντία γραμμή.

Όπου έπειτα και αν στρέψωμεν το βλέμμα μας, θα ίδωμεν γύρω μας τόσους ανθρώπους, που δεν έχουν μεν με ημάς σχέσιν υπαλλήλου, ή υφισταμένου, ή προισταμένου, συναλλάσονται όμως μαζί μας, συνεργάζονται, έρχονται εις κοινωνικάς σχέσεις, ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας.

Τι, λοιπόν, θα ήθελες να σου κάμη ο άλλος, όταν συ είσαι λ.χ. ο καταναλωτής, ο αγοραστής των ειδών; Ζητείς πρώτον «σωστό ζύγι». Και ενθυμείσια εδώ πόσην σημασίαν έχει η εντολή του Θεού: «Ου ποιήσετε άδικον εν κρίσει, εν μέτροις και εν σταθμοίς και εν ζυγοίς. Ζυγά δίκαια και σταθμία δίκαια έσται εν υμίν» (Λευιτικόν, ιθ΄ 35-36).

Αλλά διατί δεν αντιλαμβανόμεθα ότι τοιούτου είδους δικαιοσύνην πρέπει να εφαρμόζωμεν πρώτα ημείς εις το έργον μας; Η ευσέβεια δεν είναι μέσον που πρέπει να δεσμεύη μόνον τους άλλους, διά να μη αδικούν ημάς, αλλά στοιχείον απαραίτητον και της ιδικής μας ζωής. Διότι διαφορετικά, θα εφαρμοσθή αυτό που λέγει η Αγία Γραφή; «Βδέλυγμα τω Κυρίω πας ο ποιων ταύτα».

Συμβαίνει συχνά πολλοί άνθρωποι να διαμαρτύρωνται διά την αδικίαν, που κάμουν οι άλλοι εις βάρος των. Όταν όμως ευρεθούν εις παρομοίαν κατάστασιν οι διαμαρτυρόμενοι διά την αδικίαν, αδικούν και αυτοί και καταπατούν τον νόμον της αγάπης. Λησμονούν το «καθώς θέλετε…».

Αυτός είναι ο άνθρωπος, που δεν έχει μέσα του συναίσθησιν των ευθυνών του και συνείδησιν του χρέους του απέναντι των άλλων. Αδικεί, καταπατεί, αδιαφορεί διά τον άλλον.

Πάσχει έπειτα ο άλλος; Στερείται και υποφέρει; Έχει ανάγκην προστασίας; Πως θα ήθελες να σου φερθούν οι γύρω, εάν συ ήσο ο υποφέρων; Δεν θα επεθύμεις να σκύψουν οι άλλοι επάνω σου με στοργήν, και ενδιαφέρον, με κατανόησιν; Να δροσίσουν το μέτωπό σου, που το καίει ο πυρετός;


Να σε βοηθήσουν διά την εξοικονόμησιν των μέσων της ζωής. Λοιπόν, το δίκαιον επιβάλλει, να φερθής και συ κατά το ίδιον τρόπον προς τον διπλανόν σου, που ευρίσκεται σήμερα εις κατάστασιν ανάγκης. Δεν είναι αυτό μόνον πράξις φιλανθρωπίας. Είναι κυρίως έργον δικαιοσύνης και εφαρμογής του νόμου του Θεού.

Θα ήθελες έπειτα ο άλλος να επιβουλευθή την περιουσία σου;

Θα ήθελες να πληγώση την ηθικήν της οικογενείας σου; Θα ήθελες να τραυματίση την υπόληψίν σου; Θα ήθελες να σε πικράνη με τα λόγια του, τα γεμάτα χολήν; Θα ήθελες να σε εχθρεύεται και να παρεμποδίζη το έργον σου; Χίλιες φορές όχι. Σωστά. Συνεπώς, και συ μη το κάμης αυτό στους άλλους. Αγάπα τους, μη τους πικραίνης, μη λες πικρόχολες κουβέντες, μη ανοίγης πληγές, μη σβήνης τη χαρά από τις ψυχές των άλλων. Βαμβάκι στο χέρι σου, και λάδι. Όχι σουβλί και δηλητήριον…





Θα ενθυμείσθε ασφαλώς τον ωραίον εκείνον μύθον του Αισώπου. Μια κόττα εγύριζεν εις την αυλήν του σπιτιού και ζητούσε σκουλήκια. Ψάχνει παντού. Αίφνης με το πόδι της, εκεί που σκαλίζει, ανακαλύπτει στα χώματα ένα πραγματάκι, που γυαλίζει… Το τσιμπάει. Δεν τρώγεται. Το ξανακοιτάζει. Άχρηστο πράγμα…. Δεν είναι σκουλήκι, που ζητάει αυτή… Και με το πόδι της το πετάει μακριά.



 Περνούσε κάποιος την ώρα εκείνη. Το είδε. Έσκυψε και το επήρε. Ήταν ένα διαμάντι μεγάλης αξίας…




Πόσες φορές παθαίνομε και ημείς σαν την κόττα! Κάνομε νόμους, οργανισμούς, συνθήκας, συμφωνίας. Ματαίως. Ούτε δικαιοσύνη, ούτε αγάπη, ούτε ειρήνη. Γιατί άρα γε; Διότι συνήθως πετάμε το….. διαμάντι! Τον νόμον του Θεού! Αδίκως θα περιμένωμεν βελτιώσιν. Ας το καταλάβωμεν καλά. Δεν χρειάζονται πολλοί νόμοι και απειλές. Σχίσατε τους ανθρωπίνους κώδικας, αν θέλετε. Αναρτήσατε όμως παντού, εις τα δικαστήρια, εις τα καταστήματα, εις τα σχολεία, εις τις καρδιές, προ παντός των ανθρώπων, τον σύνοντομον αυτόν, αλλά και σωτήριον, νόμον του Θεού. Από ένδεκα λέξεις μονον αποτελείται. Είναι όμως το πιο πολύτιμο διαμάντι του κόσμου.

Η μοναδική χρυσή και αιώνια βάσις της κοινωνίας. Αρκεί μόνον να σκύψωμεν και να πάρωμεν με ευλάβειαν στα χέρια μας τον νόμον του Θεού, το διαμάντι αυτό, που -τι κρίμα! -ο κόσμος το έχει πετάξει… Αλλά θα το πάρωμεν, άραγε;




Από το βιβλίο
Λύχνος τοις ποσί μου
Λόγοι εις τα Ευαγγέλια των Κυριακών

Άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση σε μειώνουν επειδή οι ίδιοι μειονεκτούν


  Εκείνοι οι οποίοι έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως παιδιά, ως παιδιά τα οποία δυστυχώς διδάχτηκαν μερικά μόνο μαθήματα. Ορισμένοι δεν τους κάλυψαν την ύλη, δεν τους έδωσαν ένα βασικό μάθημα που θα αποτελούσε εφόδιο για τη ζωή τους.


Το εν λόγω μάθημα είναι δύσκολο και έχει παραπάνω απαιτήσεις απ’ αυτόν που θα το διδάξει παρά από αυτόν που θα το διδαχθεί. Γι’ αυτό, η παιδεία που έχει κανείς έχει πολλές φορές να κάνει με το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, τους μέντορές του, εάν είχε, τους ανθρώπους εκείνους που βρέθηκαν μπροστά του κ.ά.


Οι άνθρωποι σε μειώνουν όταν οι ίδιοι μειονεκτούν και δεν μπορούν να το αποδεχτούν, ώστε να διώξουν το αίσθημα μειονεξίας απ’ το οποίο διακατέχονται, αλλάζοντας και προχωρώντας. Άρα το μάθημα έχει να κάνει με το πως πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς αυτούς τους ανθρώπους που οι ίδιοι υποφέρουν αλλά και πως να μην επηρεάζεται απ’ τις κουβέντες τους και απ’ τις κακίες τους.


Το μάθημα ονομάζεται «ΣΕΒΑΣΜΟΣ». Αυτή η λέξη εάν υπήρχε στο λεξιλόγιο και στη ζωή όλων δε θα υπήρχαν φαινόμενα που υποτιμούν τον άνθρωπο. Εκείνον που δε σέβεται και χωρίς λόγο ρίχνει την ψυχολογία του άλλου δεν αξίζει να κάθεται κανένας και να τον ακούει.


Συνεπώς όποιος έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση πρέπει να καταλάβει ότι δεν θα έπρεπε να αισθάνεται έτσι. Εκείνοι που τον οδήγησαν σ’ αυτή την κατάσταση προφανώς και είχανε πρόβλημα με τον εαυτό τους. Το ζήτημα είναι η συγκεκριμένη νοοτροπία να μη συνεχίζεται, να μη δίνονται μαθήματα που μειώνουν και ταυτόχρονα πληγώνουν.


Γιατί υπάρχουν και καρδιές σ’ αυτόν τον σκληρό κόσμο που ζούμε πολύ ευαίσθητες που χρειάζονται δύναμη και λόγια που θα ακουμπούν απαλά την ψυχή τους και δεν θα τους πονάνε.

Η ευθύνη πέφτει στους δασκάλους και δάσκαλοι αυτού του μαθήματος οφείλουμε να είμαστε όλοι, ο καθένας στη γειτονιά του, στο χώρο της εργασίας του, στην καθημερινότητά του. Κι αυτό γιατί όποιος τη μάθει αυτή τη λέξη και ξέρει να σέβεται, τότε είναι δάσκαλος γι’ αυτόν που ακόμα δεν την γνωρίζει.




Τι πρέπει να κάνουμε όταν οι άλλοι μας μειώνουν;

Αυτός που σέβεται τον εαυτό του είναι ασφαλής από τους άλλους φοράει μια πανοπλία που κανείς δεν μπορεί να διαπεράσει.
Henry Wadsworth Longerfellow


Μπορείτε να θυμηθείτε εκείνες τις στιγμές στη ζωή σας στις οποίες έχετε αισθανθεί ότι κάποιος σας μειώνει; Το συναίσθημα αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας ματιάς, μιας έκφρασης ή ενός μορφασμού. Μπορεί ακόμα και τα λόγια κάποιου να προκαλέσουν αίσθημα μείωσης και απαξίωσης.

Τότε, αισθάνεσθε μπερδεμένοι. Αντί να αισθάνεσθε καλά αρχίζετε να αμφιβάλλετε για τον εαυτό σας και αισθάνεσθε άσχημα. Τέτοιες στιγμές προκαλούν στεναχώρια ή σύγχυση που μπορεί να μείνουν στο μυαλό σας για αρκετό καιρό ακόμα και πολλά χρόνια. Μπορεί να πείτε, είναι φυσικό να με μειώνουν. Έχω τόσα πολλά τρωτά σημεία και γι αυτό με επικρίνουν. Πολλοί από εμάς στο πρόβλημα που μας δημιουργούν οι άλλοι όταν μας επικρίνουν προσθέτουμε ένα ακόμα μειώνοντας αυτόματα και εμείς τον εαυτό μας.

Ας προσπαθήσουμε να εξερευνήσουμε τις διάφορες μειωτικές συμπεριφορές καικαι να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε με αυτές. Την άμεση λεκτική επίθεση, την έμμεση λεκτική επίθεση και τη μείωση του εαυτού μας από εμάς τους ίδιους.

Η άμεση λεκτική επίθεση

Αυτός ο τύπος της συμπεριφοράς είναι προφανής. Ένα άτομο σας εξοντώνει με τα λόγια του. Για παράδειγμα πέφτετε πάνω σε κάποιον εντελώς τυχαία τον λερώνετε με τον καφέ και εκείνος γίνεται έξαλλος, αποκαλώντας σας ηλίθιο, αφηρημένο, ανεγκέφαλο. Τι μπορείτε να κάνετε σε μια λεκτική επίθεση;

-Επιτρέψτε στο άτομο να ηρεμήσει και να εκτονώσει τα συναισθήματά του.

-Παραδεχτείτε το δικό σας σφάλμα.

-Αναγνωρίστε τα συναισθήματα του άλλου

-Εκφραστείτε διεκδικητικά για τον τρόπο με τον οποίο έχει αντιδράσει.

-Κάντε μια ήρεμη και σύντομη δήλωση που θα βάλει τέλος στο συμβάν όσο πιο γρήγορα.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα μπορείτε να πείτε: ήταν ένα ατύχημα. Έχετε δίκιο αλλά θα μπορούσα να σας καταλάβω χωρίς τις φωνές και τις βρισιές.

Η έμμεση λεκτική μείωση

Τι θα κάνατε εάν το αφεντικό σας σας έλεγε κάνατε μια θαυμάσια δουλειά πάνω στο σχέδιο δράσης που παρέδωσες αλλά τα γραμματικά σου λάθη δίνουν μια λαική χροιά;

Μήπως πολλές φορές στην καθημερινότητά σας λαμβάνετε ένα διπλό μήνυμα; Αυτό ονομάζετε έμμεση επιθετικότητα. Σε αυτές τις περιπτώσεις αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ζητάμε περισσότερες πληροφορίες. Τι ακριβώς είναι αυτό που λες; Τι εννοείς; Στόχος είναι να ξεκαθαρίσουμε την πρόθεση του άλλου. Ίσως χρειαστεί να επιμείνετε. Στην περίπτωση του αφεντικού « Σας ευχαριστώ πολύ αλλά μπερδεύτηκα λίγο. Αν σας απασχολούν πράγματι τα γραμματικά μου λάθη θα προτιμούσα να μου το πείτε ευθέως. Δεν μπορώ να καταλάβω εάν σας φάνηκε πράγματι καλή ή κακή η δουλειά μου.

Αν η δεύτερη απάντηση του ατόμου που σας επιτίθεται είναι πιο σκληρή τότε μιλάμε για άμεση πια λεκτική επίθεση και τότε πρέπει να διεκδικήσετε το δίκιο σας όπως είπαμε και προηγουμένως. Το ξεκαθάρισμα δεν παρέχει χρήσιμες πληροφορίες μόνο για το άτομο που επιτίθεται αλλά και για εσάς τους ίδιους. Τι κάνετε λάθος και θα πρέπει να το διορθώσετε; Τι δεν έχετε καταλάβει στη δική σας συμπεριφορά;

Μη λεκτικές μειώσεις

Υπάρχουν πολλοί που μας μειώνουν χωρίς λόγια αλλά με τη συμπεριφορά τους. Μπορεί να είναι απλά μια άσχημα προκλητική ματιά. Πώς πρέπει να αντιδράσουμε σε μια τέτοια συμπεριφορά; Η μη λεκτική μείωση κάποιες φορές είναι ιδιαίτερα δύσκολο να την αναγνωρίσουμε γιατί δεν περιέχει λόγια και δεν είμαστε πάντα βέβαιοι για την ερμηνεία της.

Προσπαθήστε να κάνετε το άτομο να χρησιμοποιήσει λόγια αντί για χειρονομίες ή γκριμάτσες. «Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αυτό που νιώθετε αν δεν το πείτε άμεσα». Φανταστείτε ότι ένας ταμίας σε κάποιο κατάστημα σας κοιτάει οργισμένα την ώρα που ετοιμάζεσθε να πληρώσετε. Αν ενοχληθείτε από το συμβάν γιατί να μην το αντιμετωπίσετε άμεσα και με ευθύτητα; « Με συγχωρείτε δεν κατάλαβα την πρόθεσή σας» Μήπως έκανα κάτι που δεν σας άρεσε;» Μια τέτοια αντιμετώπιση ξεκαθαρίζει ένα άμεσο μη λεκτικό μήνυμα το φέρνει στην επιφάνεια προς επίλυση για να ξέρετε τι πραγματικά συμβαίνει. 

Όταν συμφωνούμε με όσους μας επικρίνουν…

Είναι πολύ πιθανόν να συμπεριφέρεστε στον εαυτό σας εξίσου επιθετικά όπως και οι άλλοι. Προσπαθήστε να μην αποφεύγετε, αδιαφορείτε ή δραπετεύετε με μη διεκδικητικό τρόπο από τη μειωτική συμπεριφορά που σας δείχνει ο εαυτός σας. Ξεκινήστε έναν διάλογο με τον εαυτό σας. Να είστε ειλικρινείς και ανοιχτοί. Τι πραγματικά συμβαίνει; Εξετάστε το ενδεχόμενο να είστε υπερβολικοί με την κριτική που οι ίδιοι κάνετε στον εαυτό σας. Μην καταδικάζεστε αλλά και μην αποφεύγετε να εξετάσετε το γιατί σκέφτεστε με τον τρόπο που σκέφτεστε και πόσο αληθείς είναι οι σκέψεις που κάνετε. 

Σε κανέναν δεν αρέσει η σύγκρουση που παράγεται από τις μειώσεις. Αν ρισκάρετε μια ανοιχτή και ευθεία συζήτηση με τον εαυτό σας και με τους άλλους συνήθως η διαφωνία επιλύεται και έχετε την ανταμοιβή μιας ειλικρινούς επικοινωνίας. Αξίζει λοιπόν να ξεπεράσετε τους δισταγμούς και να την επιχειρήσετε.







Το φαινόμενο γυναίκα








  Είναι κάτι γυναίκες ρε φίλε, που τις κοιτάς και χαμογελάς.
Δεν είναι οι πιο όμορφες, δεν είναι οι πιο εντυπωσιακές, έχουν όμως το πιο καθαρό και το πιο ζεστό βλέμμα.
Είναι η ψυχή τους τόσο γεμάτη που ξεχειλίζει ομορφιά.
Είναι η αύρα τους τόσο γοητευτική που δεν μπορείς να φύγεις από κοντά τους.
Είναι γυναίκες που τις ερωτεύεσαι για το είναι τους!
Είναι γυναίκες που θα περάσουν από την ζωή σου και το σημάδι τους δεν θα έχει πόνο.
Θα σε αγγίξουν για να σε σαγηνεύσουν. Θα σου μιλήσουν για να σε ταξιδέψουν.
Δεν θα σου κρύψουν τα σκοτάδια τους και δεν θα σου πασπαλίσουν με χρυσόσκονη την ύπαρξή τους για να κερδίσουν πέντε λεπτά παραπάνω την προσοχή σου.






Είναι οι γυναίκες που τις καμαρώνεις στο πλάι σου.
Κάνεις τα πάντα για να τις βλέπεις να χαμογελούν.
Τις αναζητάς, τις αγαπάς, τις προστατεύεις, τις προσέχεις.
Και ξέρεις πως το αξίζουν!







Το αξίζουν γιατί έχεις περάσει χρόνια να σκορπίζεσαι σε εκείνες τις άλλες.
Εκείνες τις σάπιες μέχρι το μεδούλι που θα σου συστηθούν για τάχα μου υπεράνω, τάχα μου εκλεπτυσμένες, μορφωμένες, που θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο από την… πλέμπα!
Γυναίκες με χρυσόσκονη και βλέμμα σκοτεινό.
Μάτια μισάνοιχτα γιατί το φως δεν το αντέχουν.






Γυναίκες που πλασσάρονται για θησαυροί και μόνο όταν ανοίξεις το σεντούκι του κενού τους βλέπεις τον άνθρακα.




Γυναίκες χωρίς φραγμούς, χωρίς όρια, χωρίς ηθική και το κυριότερο χωρίς καμία αξιοπρέπεια.






Κι εσύ, εσύ ως άλλος Δον Κιχώτης, προσπάθησες να πιστέψεις στο καλό τους κι έχασες το χρόνο σου, την ησυχία σου και το κυριότερο;
Την πίστη σου στις γυναίκες.
Κι όμως φίλε, η ζωή, αποζημιώνει… και σου στέλνει εκείνη την άλλη.






Εκείνη που δεν θα σου μιλήσει για την “αγιότητά” της αλλά θα σου πει για τα λάθη της, για τα ελαττώματά της, για τις ατέλειές της.
Κι εσύ, εσύ θα καταλάβεις πως αξίζει γιατί πλάι της, χαμογελάς.
Γιατί την θαυμάζεις και λες… αξίζει ρε φίλε!
Γι’αυτή τη γυναίκα να παλεύεις..





Την άλλη.. άστην εκεί, στον σωρό της ψευτο-ζωής της.
Του Αλέξανδρου Χωριανούδη
via


  Όλοι αναζητάμε την αγάπη, τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που θα μας προσφέρει τη ζεστασιά, την προστασία και την ευτυχία που τόσο αναζητάμε.

Όταν φανταζόμαστε την ιδανική σχέση τείνουμε να εξιδανικεύουμε όχι μόνο τον σύντροφο που θα έχουμε στη ζωή μας αλλά και την ίδια την αγάπη.

Η αγάπη μπορεί να υπάρχει στην καθημερινή μας ζωή μαζί με την ρουτίνα, τα προβλήματα, την βαρεμάρα.

Για αυτό μην ξεχνάτε τι είναι πραγματικά η αγάπη:

1. Η αγάπη είναι επιλογή: Η αγάπη διαφέρει από την επιθυμία, το πάθος και άλλα συναισθήματα που διαρκούν συνήθως λίγο αλλά είναι πολύ έντονα. Η αγάπη είναι μια επιλογή. Έχουμε επιλέξει να αγαπάμε κάποιον και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας πιέσει να αισθανθούμε αγάπη.

2. Η αγάπη δεν είναι παθιασμένη: Η αγάπη δεν είναι ένα συναίσθημα υπερβολικό. Δεν μας οδηγεί να κάνουμε τρελά πράγματα και δεν βγάζει τον κακό μας εαυτό προς τα έξω. Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που μπορούμε να αντέξουμε για αυτό και διαρκεί για πάντα.

3. Η αγάπη χρειάζεται χρόνο για να δημιουργηθεί: Η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων χρειάζεται αρκετό χρόνο, εμπιστοσύνη και οικειότητα για να δημιουργηθεί. Βασίζεται στον χρόνο που περνάμε με τον σύντροφό μας για να τον γνωρίσουμε, να μοιραστούμε τα ενδιαφέροντά μας και τις απόψεις μας. Η αγάπη εμφανίζεται όταν γνωρίζουμε τον άλλο τόσο καλά ώστε να τον σεβόμαστε για αυτό που είναι και να τον θαυμάζουμε.

4. Αγάπη σημαίνει υπομονή: Για να αγαπήσουμε πρέπει να ξέρουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, να έχουμε υπομονή με τα συναισθήματά μας και τους άλλους. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε άμεση αντίδραση ή ανταπόδοση, αλλά αρκεί να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους.

5. Η αγάπη απαιτεί δουλειά: Χρειάζεται προσπάθεια και δύο ανθρώπους που δουλεύουν καθημερινά για τη σχέση τους. Έτσι η αγάπη γίνεται πιο δυνατή και δεν εξασθενεί.

6. Η αγάπη απαιτεί την παρουσία μας: Δεν μπορούμε να αγαπάμε κάποιον από ‘απόσταση’. Πρέπει να είμαστε μέρος της ζωής τους, να ακούμε τα προβλήματα τους, να τους βοηθάμε και να προσφέρουμε την συμπαράστασή μας. Η αγάπη δηλώνει το παρόν σωματικά, συναισθηματικά, ψυχικά και πνευματικά.

7. Αγάπη είναι η καλοσύνη: Εάν η αγάπη σας πληγώνει τον άλλο, τότε δεν είναι αγάπη. Αν τον καταπιέζει, δημιουργεί άσχημα συναισθήματα ή καταστάσεις, τότε δεν είναι μια ώριμη αγάπη. Η αγάπη πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε σιγουριά και να δημιουργεί μια σταθερότητα στη ζωή μας.

8. Η αγάπη δεν είναι εγωιστική: Όταν αγαπάμε σταματάμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για τον εαυτό μας. Γινόμαστε ένα με τον άλλο και λειτουργούμε μαζί του σαν μια οντότητα.

9. Η αγάπη δεν είναι ποτέ τέλεια: Η ιδανική αγάπη υπάρχει μόνο στον κινηματογράφο. Η πραγματική αγάπη υπάρχει μαζί με την ρουτίνα, τα προβλήματα και τη βαρεμάρα. Ο συμβιβασμός είναι το κλειδί για μια ευτυχισμένη σχέση όπου υπάρχει αγάπη.

10. Η αγάπη απαιτεί δέσμευση: Πάντα θα υπάρχουν πειρασμοί, όμως όταν δύο άνθρωποι έχουν δεσμευτεί να αγαπούν ο ένας τον άλλο, ξέρουν τον τρόπο για να λειτουργήσει η σχέση τους. Η αληθινή αγάπη δεν μας αφήνει να αναρωτιόμαστε αν ‘υπάρχει κάποιος καλύτερος’ για εμάς αλλά υπάρχει μόνο όταν έχουμε αποφασίσει να μοιραστούμε με ένα άνθρωπο τη ζωή μας.


  Έχετε συναντήσει ποτέ κάποιον άνθρωπο, που, ενώ είναι κορυφή στο επάγγελμά του, σε μία συνηθισμένη συζήτηση ξεστομίζει ανοησίες;

Που δεν μπορεί να κατανοήσει απλά, καθημερινά ζητήματα και η προσωπική του ζωή είναι ακατάστατη και θλιβερή;

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ένας μορφωμένος άνθρωπος με υψηλή νοημοσύνη, που διαπρέπει σε δύσκολα επιστημονικά πεδία, στα μικρά, καθημερινά τα κάνει μαντάρα;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι καινούργια. Ήδη από την αρχαιότητα οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτό το παράδοξο και μία πολύ ικανοποιητική εξήγηση έδωσε ο Ισοκράτης, ο σπουδαίος δάσκαλος του 4ου αι. π.Χ. 




Μία εξήγηση τόσο απλή, που αναρωτιέται κανείς γιατί δεν της δώσαμε τη σημασία που της αξίζει.

Ο Παναθηναϊκός λόγος
Τον λόγο αυτό τον έγραψε ο Ισοκράτης σε ηλικία 94 ετών, με στόχο να κάνει έναν απολογισμό του έργου του και να απαντήσει στους επικριτές του, που τον κατηγορούσαν για δογματισμό και αδιαλλαξία, καθώς ο Ισοκράτης ήταν απόλυτος στις απόψεις του. Στον πρόλογο αυτού του έργου, παρουσιάζει την άποψή του για τον πραγματικά μορφωμένο άνθρωπο, μία άποψη που, ούτε τότε ούτε σήμερα μπορεί κανείς εύκολα να αποδεχτεί.

Η σκέψη πάνω στην οποία βασίζει τα συμπεράσματά του ο Ισοκράτης είναι η εξής: πολλοί άνθρωποι που έχουν φτάσει σε ώριμη ηλικία και έχουν τελειοποιηθεί στη Γεωμετρία ή κάποια άλλη επιστήμη, ή κάποιο άλλο εξειδικευμένο πεδίο και μάλιστα διδάσκουν και άλλους, στα καθημερινά ζητήματα της ζωής αποδεικνύονται πιο ανόητοι από τους μαθητές τους.



Για να μπορούν, λοιπόν, να θεωρηθούν στ’ αλήθεια μορφωμένοι θα πρέπει πια σε αυτή την ηλικία:

να έχουν την οξυδέρκεια να ερμηνεύουν σωστά τις περιστάσεις και να επωφελούνται από αυτές.

να είναι αξιοπρεπείς, δίκαιοι και ανεκτικοί με τους ενοχλητικούς ανθρώπους. Να φέρονται με καλοσύνη και πραότητα στους φίλους τους.

να συγκρατούν τις παρορμήσεις τους και να διαχειρίζονται γενναία τις συμφορές.

να μην αφήνουν τις ευτυχείς συγκυρίες να τους διαφθείρουν. Να μην χαίρονται περισσότερο με όσα κέρδισαν κατά τύχη απ’ όσο χαίρονται με όσα κέρδισαν με τον κόπο και την ορθή τους σκέψη.

Αυτόν που συνδυάζει όλα τα παραπάνω θεωρεί ο Ισοκράτης μορφωμένο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που σκέφτεται συνετά και μετρημένα, ώστε να αναγνωρίζει το συμφέρον του και το επιδιώκει, χωρίς να περιφρονεί τους άλλους γύρω του.

Πώς γίνεται





Για να αποκτήσουμε την πρακτική σοφία που περιγράφει ο Ισοκράτης, ο μόνος τρόπος είναι η διδασκαλία της ρητορικής. Η ρητορική τέχνη διδάσκει πώς να χρησιμοποιούμε τον λόγο με τέτοιον τρόπο, ώστε να κάνουμε τις θέσεις μας κατανοητές και να πείθουμε τους ακροατές μας για την ορθότητά τους. Ο Ισοκράτης ισχυρίζεται πως, όποιος κατακτήσει αυτό το ταλέντο, αποκτά εκείνες τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον μορφωμένο άνθρωπο, εκείνον που μπορεί να επιτύχει στη ζωή του περισσότερα από κάθε άλλον.




 via



  Το φορτωμένο πρόγραμμα και οι αυξημένες υποχρεώσεις, κάνουν το καθημερινό μαγείρεμα μια δύσκολη υπόθεση. Γι’ αυτό είναι πολλοί εκείνοι που μαγειρεύουν μεγαλύτερες ποσότητες φαγητού, ώστε να το έχουν και για την επόμενη μέρα. Με ένα απλό ζέσταμα στην κουζίνα ή το φούρνο μικροκυμάτων, έχετε έτοιμο το γεύμα σας. Γνωρίζατε όμως πως υπάρχουν ορισμένα τρόφιμα που δεν πρέπει να τα ζεσταίνετε δεύτερη φορά;

7 τρόφιμα που δεν πρέπει να τα ζεσταίνετε ξανά ενώ έχουν ήδη μαγειρευτεί



1. Κοτόπουλο



Όταν ζεσταίνεται το κοτόπουλο, οι φυσικές πρωτεΐνες που περιέχει, αλλάζουν δομή και μπορεί να αποδειχτούν βλαβερές για το πεπτικό σας σύστημα. Αν θέλετε οπωσδήποτε να το θερμάνετε, φροντίστε να είναι για λίγη ώρα και σε χαμηλή θερμοκρασία.

2. Μανιτάρια



Η αναθέρμανση των μανιταριών μπορεί να προκαλέσει δυσπεψία, ακόμα και επιπλοκές στη λειτουργία της καρδιάς. Είναι καλό να μην τα αναθερμαίνετε και να τα αφαιρείτε από τα πιάτα που ζεσταίνονται ξανά. Προτιμήστε να τα φάτε μόλις τα μαγειρέψετε ή την επόμενη μέρα. Καλύτερα να καταναλωθούν παγωμένα. Το ίδιο ισχύει και για τις σούπες, τους ζωμούς και το ριζότο με μανιτάρια.

3. Πατάτες



Η αναθέρμανση της πατάτας στο φούρνο μικροκυμάτων καταστρέφει σχεδόν το σύνολο των βασικών διατροφικών θρεπτικών συστατικών της και μπορεί ακόμη και να προκαλέσει την ανάπτυξη επιβλαβών χημικών ουσιών. Εάν φτιάξετε ψητό κατσαρόλας ή πατατόσουπα για τις επόμενες μέρες καλό θα ήταν να προσθέσετε τις πατάτες μετά.

4. Αυγά



Είτε βραστά, τηγανητά ή ομελέτα, τα αυγά όταν αναθερμαίνονται μπορούν να προκαλέσουν πολλά σοβαρά προβλήματα στην υγεία. Τα αυγά αποτελούν την πιο επικίνδυνη τροφή όταν ξαναζεσταθεί καθώς γίνονται τοξικά εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας. Δεν ισχύει το ίδιο και για φαγητά τα οποία περιλαμβάνουν αυγά ανακατεμένα με σάλτσες όπως η μπεσαμέλ.

5. Σπανάκι



Γεμάτα με ζωτικής σημασίας θρεπτικές ουσίες, τα φυσικά νιτρικά ιόντα στο σπανάκι, γίνονται νιτρώδη όταν θερμαίνονται και μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές επιπλοκές στα κύτταρα του σώματος σε μακροπρόθεσμη βάση.

6. Σέλερι



Σαν το σπανάκι, έτσι και το σέλερι, δεν πρέπει να θερμαίνεται για τους ίδιους λόγους. Γι’ αυτό φροντίστε να τα καταναλώνετε τη μέρα που μαγειρεύονται.

7. Παντζάρια



Τα παντζάρια πρέπει να καταναλώνονται έπειτα από την αρχική τους παρασκευή. Το ζέσταμά τους τα καθιστά μη φαγώσιμα και επικίνδυνα για τον οργανισμό.



  Η γνώση έρχεται από μέσα και οι σκέψεις έρχονται απ’ έξω. Η γνώση είναι δική σου και οι σκέψεις είναι πάντοτε των άλλων, είναι πάντοτε δανεικές. Η γνώση είναι ο παλμός του ίδιου σου του είναι. 



Οτιδήποτε παίρνεις από τους άλλους δεν γίνεται δική σου γνώση. Γίνεται απλώς ένας τρόπος, ένα μέσο για να κρύψεις την άγνοιά σου. Κι όταν κρύβεις την άγνοιά σου, δεν μπορείς ποτέ να φτάσεις στη γνώση. Επειδή έχεις την ιδέα ότι αυτή είναι δική σου γνώση, προσκολλάσαι σ’ αυτήν με όλο σου το είναι.


Προσκολλάσαι στις σκέψεις σου και δεν έχεις το θάρ­ρος να τις εγκαταλείψεις. Τις υποστηρίζεις, επειδή νο­μίζεις πως είναι δική σου γνώση κι ότι αν τις χάσεις, θα γίνεις αδαής. Να θυμάσαι όμως πως όσο κι αν προσκολλάσαι στις σκέψεις σου, δεν γίνεσαι γνώστης μέσα από αυτές τις σκέψεις. 


Για να σκάψει κανείς ένα πηγάδι, πρώτα πρέπει να βγάλει το χώμα και οι πέτρες κι ύστερα αρχίζει το νερό να τρέχει από τις πλευρές του πηγαδιού και να το γεμί­ζει. Το νερό βρισκόταν ήδη εκεί, δεν χρειαζόταν να μεταφερθεί από κάπου αλλού. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να μετακινηθούν οι πέτρες και το χώμα. Υπήρχαν εμπόδια και μόλις αυτά μετακινήθηκαν, εμ­φανίστηκε το νερό. Δεν χρειαζόταν να μεταφερθεί νερό μέσα στο πηγάδι. Το νερό βρισκόταν ήδη εκεί, απλώς έπρεπε να απομακρυνθούν τα εμπόδια.






Η γνώση βρίσκεται ήδη μέσα σου, δεν χρειάζεται να την πάρεις από κάπου αλλού. Οι πηγές της είναι κρυμ­μένες μέσα σου, πρέπει απλώς να απομακρυνθούν με το σκάψιμο τα εμπόδια που βρίσκονται ανάμεσα — οι πέτρες και το χώμα. Τότε θα αρχίσουν να εμφανίζονται οι πηγές της γνώσης.


Εκτός από πηγάδι όμως, μπορεί κανείς να φτιάξει και δεξαμενή που είναι κά­τι διαφορετικό. Δεν χρειάζεται να αναζητήσεις τη φυσική πηγή του νερού, για να φτιάξεις μια δεξαμενή. Ο τρόπος για να φτιαχτεί μια δεξαμενή είναι εντελώς αντίθετος από αυτόν που φτιάχνεις ένα πηγάδι. 


Για να φτιάξεις μια δεξαμενή, δεν χρειάζεται να σκά­ψεις και να βγάλεις έξω τις πέτρες και το χώμα. Πρέ­πει να φέρεις πέτρες και χώμα από κάπου αλλού και να φτιάξεις ένα τοίχο. Κι όταν φτιαχτεί ο τοίχος, το νερό δεν έρχεται από μόνο του. Πρέπει να το φέρεις από τα πηγάδια των ανθρώπων και να το βάλεις μέσα στη δεξαμενή. 


Μπορεί να βλέπεις το νερό μέσα στη δεξαμενή και να το βλέπεις και μέσα στο πηγάδι, υπάρχει όμως διαφορά. Η πρώτη δια­φορά είναι ότι η δεξαμενή δεν έχει δικό της νερό. Ό,τι βρίσκεται μέσα στη δεξαμενή είναι δανεικό. Σύν­τομα μουχλιάζει και λιμνάζει, επειδή αυτό που είναι δανεικό, δεν είναι ζωντανό, είναι νεκρό. Το νερό που στέκεται μέσα στη δεξαμενή λιμνάζει, σαπίζει και σύν­τομα θα αρχίσει να βρομάει. Το πηγάδι όμως έχει τη δική του πηγή νερού. Το νερό δεν μουχλιάζει ποτέ. Το πηγάδι έχει τη δική του πηγή ροής.


Με τη δεξαμενή και το πηγάδι συμβαίνουν δύο δια­φορετικές διαδικασίες. Η δεξαμενή φοβάται ότι κάποιος θα της πάρει το νερό, επειδή αν φύγει το νερό, η δεξαμενή αδειάζει. Το πηγάδι όμως θέλει κάποιον να του πάρει το νερό του, ώστε να μπορεί να γεμίσει με πιο φρέσκο και ζωντανό νερό. Το πηγάδι φωνάζει: «Πάρε το νερό μου! θέλω να το μοιραστώ!» Η δεξαμενή φωνάζει: «Μην πλησιάζεις! Μην αγγίζεις το νερό μου! Μη μου παίρνεις το νερό μου!» 


Η δεξαμενή θέλει κάποιον που έχει νερό να της το φέρνει, να το χύνει μέσα της και να τη γεμίζει, ώστε να μπορεί να μεγαλώνει η περιουσία της. Αν όμως κάποιος έχει έναν κουβά, το πηγάδι θέλει αυτόν τον άνθρωπο να πάρει από το νερό του, ώστε να μπορέσει να ξεφορτωθεί το παλιό νερό και να βγάλει καινούργιο. Το πηγάδι θέλει να μοιράζεται, η δεξαμενή θέλει να συσσωρεύει. 


Το πηγάδι έχει ρυάκια, που συνδέονται με τον ωκεανό. Το πηγάδι μπορεί να φαίνεται μικρό, στο βάθος όμως συνδέεται με το άπειρο. Όσο μεγάλη όμως κι αν φαίνεται μια δεξαμενή, δεν συνδέεται με κανέναν. Τελειώνει και κλείνει στον εαυτό της. Δεν έχει κανένα ρυάκι. Δεν έχει κανένα τρόπο να συνδεθεί με το άπειρο.


Ο νους του ανθρώπου μπορεί να γίνει είτε πηγάδι είτε δεξαμενή. Αυτές είναι οι δύο πιθανότητες για το νου του ανθρώπου. Και ο άνθρωπος που ο νους του γίνεται δεξαμενή, σιγά-σιγά θα τρελαθεί. 


Όλων σας ο νους έχει γίνει δεξαμενή. Δεν έχετε φτιάξει πηγάδια, έχετε φτιάξει δεξαμενές. Μαζεύετε πράγματα από όλο τον κόσμο, από βιβλία, από ιερά κείμενα, από διδασκαλίες, τα μαζεύετε όλα αυτά και νομίζετε όπως έχετε γίνει γνώστες. Κάνετε το ίδιο λάθος που κάνει και η δεξαμενή. Η δεξαμενή νομίζει πως είναι πηγάδι, επειδή και στα δύο μπορείς να δεις νερό μέσα τους. 


Μπορείς να βρεις γνώση σε ένα διανοούμενο και σε ένα συνειδητό άνθρωπο. Ο διανοούμενος όμως είναι δεξαμενή και ο συνειδητός άνθρωπος είναι πηγάδι. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους δύο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θεμελιώδης και βαθιά είναι αυτή η διαφορά. Η γνώση του διανοούμενου είναι δανεική, σάπια, μουχλιασμένη. Ο συνειδητός άνθρωπος δεν παίρνει νερό από τους άλ­λους. Το νερό έρχεται από μέσα του. Έρχεται από την ύπαρξη. 


Έχεις κάνει το νου σου ένα πράγμα δανεικό, σάπιο κι ύστερα προσκολλάσαι σ’ αυτό. Όπως είπα, η δεξαμενή φωνάζει: «Μη μου παίρνεις το νερό μου! Αν φύγει το νερό μου, τότε θα αδειάσω, δεν θα απομείνει τίποτα μέσα μου. Τα πλούτη μου θα χαθούν, οπότε δεν πρέπει να τα πάρει κανένας.»


Να θυμάσαι, τα πλούτη που ελαττώνονται όταν χρησιμοποιούνται, είναι δανεικά και ψεύτικα. Και τα πλούτη που αυξάνονται όταν χρησιμοποιούνται, είναι αληθινά. 0 πλούτος που ελαττώνεται με το μοίρασμα, δεν είναι καθόλου πλούτος. Μόνο ο πλούτος που αυξάνεται με το μοίρασμα είναι αληθινός πλούτος. Γι' αυτό, η φύση του πλούτου είναι τέτοια, που αυξάνεται όταν μοιράζεται. Αν ελαττώνεται με το μοίρασμα, τότε δεν είναι πλούτος. 


Εκείνος που φοβάται ότι ο πλούτος του θα εξαφανιστεί με το μοίρασμα, πρέπει να φροντίσει πολύ τον πλούτο του. Έτσι, όλος ο δανεικός πλούτος είναι το πρόβλημα. Επειδή δεν είναι ποτέ αληθινός, εμφανίζεται ο φόβος ότι θα εξαφανιστεί, οπότε προσκολλάσαι πάνω του ακόμα πιο σφιχτά. 







Το πρώτο βασικό πράγμα που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η γνώση και η συλλογή σκέψεων είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Οι σκέψεις που αποκτώνται ή δανείζονται από τους άλλους δεν είναι γνώση. Οι σκέψεις που παίρνονται από άλλες πηγές δεν οδηγούν τον άνθρωπο ούτε στην αλήθεια ούτε στον εαυτό του. Αυτή η γνώση είναι ψεύτικη. Προκαλεί την ψευδαίσθηση ότι έχεις φτάσει σε κάποια γνώση, στην πραγματικότητα όμως δεν γνωρίζεις τίποτα. Παραμένεις αδαής.


Osho
via


  Μετά την πρώτη «ψυχρολουσία» ψάχνεις να βρεις τη δική σου αντίδραση σε αυτό που συμβαίνει. Να μιλήσεις, να προκαλέσεις, να σιωπήσεις, να αγνοήσεις ή να απομακρυνθείς; Ό,τι και να διαλέξεις, μέσα σου γνωρίζεις ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πια.

Αποστασιοποιείσαι συναισθηματικά κι από εδώ και πέρα είσαι πάντα πιο προσεκτικός ως προς το τι κάνεις και ως προς το τι λες. Χάνεις, δηλαδή, τη δική σου αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό. Νιώθεις πιο σφιγμένος, πιο μαζεμένος. Αρχίζεις, δυστυχώς, και εσύ να σκέφτεσαι καχύποπτα και δεν νιώθεις άνετα να μένεις πολύ ώρα με αυτούς τους ανθρώπους.




  Πολλές φορές θα συναντήσουμε στη ζωή μας ανθρώπους που άλλα λένε όταν είμαστε παρόντες κι άλλα όταν λείπουμε. Είναι πολύ λυπηρό να διαπιστώνεις πόση υποκρισία μπορεί να κρύβεται πίσω από μια συμπεριφορά. Στην αρχή δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις κι αναρωτιέσαι μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος. Όταν, όμως, επιβεβαιώνεσαι σοκάρεσαι και στη συνέχεια απογοητεύεσαι. Απογοητεύεσαι, γιατί δεν το περίμενες από τα συγκεκριμένα άτομα, γιατί αισθάνεσαι ότι δεν έχεις κάνει κάτι ώστε να αξίζεις μια τέτοια αντιμετώπιση.

Αναρωτιέσαι ποια είναι εκείνη η αιτία που κάνει τα άτομα να προσποιούνται, να λένε άλλα από αυτά που εννοούν, ενώ θα μπορούσαν να είναι πιο ευθείς, πιο ειλικρινείς. Αν δεν συμπαθείς κάποιον, δεν χρειάζεται να του δείχνεις καταναγκαστικά ότι τον συμπαθείς.




  Με ευγενικό και διακριτικό τρόπο μπορείς να απέχεις και να αποφεύγεις. Δεν υπάρχει λόγος να γίνεσαι καυστικός, κακοπροαίρετος πίσω από την πλάτη του.

Οι ανθρώπινες σχέσεις πλήττονται από το ψέμα, την υποκρισία, την ανεντιμότητα. Γιατί τόσος κόπος, όμως, να διατηρήσουμε σχέσεις που δεν μας αρέσουν ή δεν μας ταιριάζουν; Γιατί μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε μια διαφορετική εικόνα στον άλλο από εκείνη που πραγματικά ισχύει;

Μπορεί να θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, να θέλουμε να αποφύγουμε τσακωμούς και φασαρίες ή μπορεί να μην γίνεται να χαλάσουμε σχέσεις συγγενικές ίσως.

Ό,τι και να ισχύει, το μόνο σίγουρο είναι ότι στο τέλος με κάποιον τρόπο η αλήθεια θα αποκαλυφθεί. Κάποια στιγμή θα γίνει αντιληπτό αν κάποιος πραγματικά μας φέρεται αυθεντικά ή καταβάλλει προσπάθεια να φανεί «σωστός» απέναντί μας.





   Παρά τα όσα θα συναντήσουμε, παρά τις απογοητεύσεις που θα βιώσουμε, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους καχύποπτα. Όποιας κατηγορίας ανθρώπους και να συναντήσουμε, εμείς οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί στην αλήθειά μας.

Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το μοντέλο που ακολουθούν οι άλλοι. Δε χρειάζεσαι τα ψέματα για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, για να εξελιχθείς, για να επιβιώσεις.

Είναι πιο έντιμο να είσαι ειλικρινής και να πορευτείς χωρίς την ανάγκη να αρέσεις σε όλους. Υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι –δεχόμενος φυσικά και την καλοπροαίρετη κριτική-, αλλά δεν θα πρέπει να επιδιώκεις διακαώς να γίνεις συμπαθής από όλους ή να τα έχεις καλά με όλους.

Με «όπλα» την ευγένεια, τη διακριτικότητα, την αξιοπρέπεια, την ακεραιότητα και την ωριμότητά σου μπορείς να αντιμετωπίσεις κάθε λογής ανθρώπους. Δεν είναι εύκολο να παραμείνεις αυθεντικός. Ωστόσο, αν το χάσεις αυτό, κινδυνεύεις να χάσεις την αλήθειά σου, την ουσία σου.

Αν έχεις ανάγκη από κολακίες και ψεύτικα λόγια, μπορεί εύκολα να παρασυρθείς και να αναζητάς συνεχώς την επιβεβαίωση, ακόμα κι αν βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν είναι αληθινή. Αν, όμως, αντέχεις την απόρριψη, τη μη αποδοχή από ανθρώπους που ίσως τελικά ούτε και εσύ θα ήθελες να έχεις στη ζωή σου, τότε δεν χρειάζεται να στεναχωριέσαι για σχέσεις που αποδεικνύονται ανάξιες των προσδοκιών σου.

Άλλωστε, δεν χρειαζόμαστε πολλούς ανθρώπους γύρω μας, αλλά μόνο αυτούς που το ενδιαφέρον τους, ο λόγος τους, η έγνοια τους για σένα είναι τόσο γνήσια που δεν γίνεται να μην το νιώσεις.




  Η καλοσύνη και η αγάπη σε «διαπερνούν» και σε «αγγίζουν» τόσο πολύ που σε κάνουν να ξεχωρίζεις οτιδήποτε άλλο είναι ψεύτικο και προσποιητό. Ας εστιάσουμε, λοιπόν, στις σχέσεις που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε όλους τους άλλους που κακοπροαίρετα μιλούν για εμάς να παραμείνουν αυτό που είναι, γιατί ίσως αυτό έχουν μάθει να είναι…