Ιουνίου 2018

















Η συγχώρεση των γονέων μας, μπορεί να φαίνεται ασήμαντη, στην πραγματικότητα όμως, είναι ένα από τα ομορφότερα δώρα που μπορούμε να κάνουμε στους εαυτούς μας για να αισθανόμαστε καλύτερα και να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας. Ακόμα και το μικρότερο ψήγμα δυσαρέσκειας που μπορεί να νιώθουμε απέναντί τους, διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο του συναισθηματικού πόνου και της ταλαιπωρίας μας και μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους, την ευημερία μας, να απομακρύνει από κοντά μας την αγάπη, την αφθονία και την ευτυχία που τόσο πολύ αξίζουμε.






Ίσως να μην έχετε παρατηρήσει ποτέ την τεράστια ποσότητα ενέργειας που ξοδεύετε διατηρώντας ανοιχτή μέσα σας την συναισθηματική πληγή, την μνησικακία, το θυμό, την δυσαρέσκεια ή οποιαδήποτε μορφή εχθρότητας για τους γονείς σας. Ενέργεια χαμένη, και που ποτέ δεν σας επιστρέφεται. Δεκαετίες θυμού και δυσαρέσκειας μπορούν πραγματικά να αφαιρέσουν χρόνια από τη ζωή σας.


Οι άνθρωποι, αντέχουμε με μεγάλη δυσκολία το δυσβάσταχτο βάρος των συναισθηματικών πληγών που προκαλούνται στα πρώιμα χρόνια μας, από την ανεπαρκή συμπεριφορά των γονέων μας. Υποτίθεται ότι ο ρόλος των γονέων μας είναι να μας βοηθούν και να μας φροντίζουν. Εάν νιώθετε πως οι δικοί σας γονείς …


. Έκαναν λάθη


. Θα έπρεπε να σας είχαν μεγαλώσει διαφορετικά


. Βιώνετε άγχος όταν μιλάτε ή αλληλοεπιδράτε μαζί τους


. Προσπαθείτε σκληρά να τους εντυπωσιάσετε με τα επιτεύγματα και τους


στόχους σας


. Οι επικρίσεις τους σας στενοχωρούν περισσότερο από των άλλων ανθρώπων


στη ζωή σας


. Νιώθετε συνεχώς, ότι τίποτα που αυτά που κάνετε ή λέτε δεν είναι ποτέ αρκετά


καλό γι΄ αυτούς


. Αποκτάτε μεγαλύτερη αίσθηση της αξίας σας, όταν σας δείχνουν πως σας


αγαπούν ή σας εγκρίνουν


. Εξακολουθείτε να τους κατηγορείτε για όλα τα δεινά σας


. Φοβάστε ότι μπορεί να επαναλάβετε τα ίδια λάθη στα παιδιά σας


Τότε, ίσως χρειάζεται να θεραπεύσετε τις παιδικές πληγές σας, να επανασυνδεθείτε με τον αυθεντικό εαυτό σας και να προχωρήσετε απρόσκοπτα στη ζωή σας …


Ο Κύκλος της ταλαιπωρίας





Όταν αρνούμαστε να θεραπεύσουμε τις παιδικές μας πληγές και να συγχωρήσουμε τους γονείς μας, δεν ωριμάζουμε συναισθηματικά. Παραμένουμε κολλημένοι σε εκείνα τα πρώιμα χρόνια, ανακυκλώνοντας τον ίδιο κύκλο των δεινών στην πιο ενήλικη εκδοχή τους.


Αν για παράδειγμα δεν έχετε συγχωρήσει τον πατέρα σας που απουσίαζε από τα γενέθλια των 10 χρόνων σας ή δεν θεραπεύσετε τα συναισθήματα εγκατάλειψης που βιώνετε, κάθε φορά που κάποιος ξεχνά να σας τηλεφωνήσει, ενεργοποιείται αυτόματα η αρχική συναισθηματική σας πληγή και πέφτετε σε μια ασυνείδητη αντίδραση. Γίνεστε ο δεκάχρονος πληγωμένος εαυτός σας που αισθάνεται τον ίδιο πόνο όπως τότε και αντιδράτε με τον ίδιο τρόπο όπως τότε.


Επειδή η συναισθηματική σας αντίδραση είναι αυτόματη και εκπορεύεται από την ανοιχτή πληγή σας, αδυνατείτε να ελέγξετε ή ελέγχετε ελάχιστα τα συναισθήματα ή τη συμπεριφορά σας. Αυτή η δυναμική ή το χρόνιο και σωρευτικό αποτέλεσμα των συναισθηματικών σας αντιδράσεων μπορεί να καταστρέψει την ποιότητα των σχέσεών σας.


Σύμφωνα με τον νόμο της έλξης, προσελκύουμε ασυνείδητα εκείνους τους ανθρώπους που πυροδοτούν τις συναισθηματικές πληγές μας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πχ. ένα άτομο με θέματα εγκατάλειψης προσελκύει συντρόφους που μπορεί να φοβούνται την δέσμευση. Όχι σαν τιμωρία ή σαν κάρμα, αλλά γιατί οι ανώτεροι εαυτοί μας θα χρησιμοποιήσουν κάθε ευκαιρία για να φέρουν την πληγή μας στο προσκήνιο προκειμένου να την θεραπεύσουμε.


Ο κατήγορος διαιωνίζει τον πόνο





Κατηγορώντας τους γονείς σας, διατηρείτε το τραύμα σας ζωντανό και τους παραχωρείτε δίχως να το αντιλαμβάνεστε εξουσία στη ζωή σας συμβάλλοντας στην αποδυνάμωση του εαυτού σας. Όπως ένας ιός, η δυναμική του κατηγορώ, μπορεί να εξαπλωθεί σε κάθε πτυχή της ζωής σας. Σας εμποδίζει να γίνετε κάτι περισσότερο από τον κατηγορούμενο γονέα σας, να ωριμάστε και να εξελιχθείτε.












Το γνωρίζετε πως η συγχώρεση είναι το κλειδί για την συναισθηματική ελευθερία σας. Εύκολα θα μιλήσετε για αυτή, αλλά δύσκολα θα αποφασίσετε να συγχωρήσετε





Η συγχώρεση είναι δύσκολη, γιατί η πικρία, ο πόνος, ο θυμός και διάφορα συναφή συναισθήματα είναι οι αμυντικοί φρουροί, που σας προστατεύουν από βλάβες μελλοντικές. Η πράξη της αληθινής συγχώρεσης, απαιτεί να απελευθερώσετε τους αμυντικούς μηχανισμούς σας και να υπερβείτε τον συναισθηματικό κίνδυνο που σας καθηλώνει. Για να συγχωρήσετε τους γονείς σας, χρειάζεται να νιώσετε εμπιστοσύνη πως δεν θα σας ξαναβλάψουν. Η σκληρή αλήθεια όμως είναι, ότι δεν μπορείτε ποτέ να είστε βέβαιοι. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να ελέγξετε ή να προβλέψετε την συμπεριφορά ενός άλλου ατόμου.


Η ανάληψη ευθύνης, προηγείται της συγχώρεσης





Παραχωρείτε στους άλλους την δύναμη να σας βλάψουν όταν τους κατηγορείτε ή δεν αναλαμβάνετε την ευθύνη αυτών που σας συμβαίνουν. Ο μόνος τρόπος για να γίνετε άνοσοι απέναντι στην συναισθηματική βλάβη είναι, να αναλάβετε την πλήρη ευθύνη για τα συναισθήματα που βιώνετε προκειμένου να ανακαλύψετε και θεραπεύσετε την πυρηνική αιτία των τραυματικών βιωμάτων της παιδικής σας ηλικίας.





Η κατανόηση της αληθινής φύσης των συναισθηματικών πληγών





Κατανοούμε δύσκολα την αληθινή φύση των συναισθηματικών πληγών μας. Συχνά συγχέουμε μια συναισθηματική πληγή με το γεγονός ή την εμπειρία που την προκάλεσε. Η πραγματική πληγή όμως, δεν αφορά την κατάσταση, την περίσταση ή την εμπειρία που βιώσαμε. Η συναισθηματική πληγή αφορά, την περιοριστική πεποίθηση που υιοθετήσαμε ως απάντηση στην εμπειρία που βιώσαμε και στις περισσότερες περιπτώσεις σχετίζεται με το βίωμα της αναξιότητας. Στην πραγματικότητα η αναξιότητα είναι η πυρηνική πληγή κάθε άλλης συναισθηματικής πληγής.





Όλα τα παιδιά έχουν συναισθηματικές ανάγκες που πρέπει να πληρούνται για να νιώθουν πως αξίζουν. Αυτές οι ανάγκες περιλαμβάνουν έγκριση, αποδοχή, εκτίμηση, κατανόηση, επιβεβαίωση, σεβασμό κ.λπ. Παρόλο που διεκδικούν την εκπλήρωση των συναισθηματικών τους αναγκών, η συναισθηματική ανάγκη που συνδέεται περισσότερο με την αξία τους, γίνετε και η πρωτογενής συναισθηματική ανάγκη τους.


Τα παιδιά, μέσω διαφόρων πεποιθήσεων ερμηνεύουν γιατί ο ένας ή και οι δύο γονείς αποτυγχάνουν να παράσχουν αυτή τη συναισθηματική ανάγκη. Έτσι λοιπόν, όταν ένα παιδί δεν λάβει την αποδοχή, πιστεύει ότι δεν αξίζει την αποδοχή ή ότι πρέπει να πληρεί προϋποθέσεις υπό όρους που να αποδεικνύουν στους γονείς πως αξίζει την αποδοχή. Η υπερευαισθησία του για την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης, ερμηνεύει αυτόματα την αποδοχή σαν απόδειξη της αξίας του και κάθε κριτική που υφίσταται σαν απόδειξη αναξιότητας. Για αυτό και η κριτική προκαλεί τόσο έντονο συναισθηματικό πόνο και κατά την διάρκεια της ενηλικίωσης.


Όπως κάθε ανθρώπινο ον, έτσι και εσείς, γεννηθήκατε αντάξιοι της ζωής, κάτω από όλες τις περιστάσεις και χωρίς όρους. Δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα να κάνετε για να αποδείξετε, να βελτιώσετε ή να διαψεύσετε την αξία σας. Επομένως, ο συναισθηματικός πόνος που κουβαλάτε και που σχετίζεται με πεποιθήσεις αναξιότητας, βασίζεται σε ένα ψευδαισθητικό σύστημα πεποιθήσεων που σας προειδοποιεί πως χρειάζεται να δουλέψετε με τα συναισθήματά σας.





Οι περιοριστικές πεποιθήσεις μας, όπως η αναξιότητα, η αδυναμία και η θυματοποίηση, μπορεί να μας προκαλέσουν χρόνια και σοβαρά προβλήματα με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ο σκοπός του συναισθηματικού μας πόνου είναι, να μας βοηθήσει να ξυπνήσουμε από τις επιβλαβείς ψευδαισθήσεις μας για να τις απελευθερώσουμε, με τον ίδιο τρόπο που ο φυσικός πόνος μας προειδοποιεί πως χρειάζεται να επισκεφτούμε τον παθολόγο μας.





Όταν δεν γνωρίζουμε ότι ο συναισθηματικός μας πόνος πηγάζει από μια εσφαλμένη πεποίθηση, τον ερμηνεύουμε με λανθασμένο τρόπο. Ενδυόμαστε την αναξιότητα σα να είναι η αυθεντική ουσία μας, με αποτέλεσμα να βαθαίνουμε την πληγή και να διαιωνίζουμε τον κύκλο του πόνου. Επιπλέον, αυτό το εσωτερικό σύστημα προειδοποίησης, δεν σταματά έως ότου να αντιληφθούμε την ψευδή πεποίθηση. Στην πραγματικότητα προσελκύουμε καταστάσεις ζωής που συστηματικά το ενισχύουν έως ότου απελευθερώσουμε την ψευδή πεποίθηση που είναι υπεύθυνη για όλο αυτό τον πόνο.















Εγκλωβισμένοι συνειδητά ή ασυνείδητα στην πεποίθηση ότι η αξία μας εξαρτάται από την γονική ανταπόκριση και αναγνώριση των συναισθηματικών μας αναγκών, εξακολουθούμε και σαν ενήλικες να περιμένουμε από τους γονείς να μας δώσουν αυτό που χρειαζόμαστε για να νιώσουμε αξία. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν λειτουργεί ποτέ και ανατροφοδοτεί περισσότερο τον πόνο μας.


Γιατί οι γονείς δεν ανταποκρίνονται στις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών τους





Ακόμη και οι πιο καλοπροαίρετοι γονείς, συχνά αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι συναισθηματικές πληγές που κουβαλάμε, δεν έχουν καμία σχέση με τη γονική αγάπη. Συχνά, τα συναισθηματικά τραύματα της παιδικής μας ηλικίας, είναι παραπροϊόντα της γονικής μέριμνας, των προσωπικών τραυμάτων του κάθε γονέα ή των οικογενειακών προβλημάτων όπως τα οικονομικά, ο εθισμός ενός μέλους, μια ψυχική ασθένεια, η χρόνια κατάθλιψη, ένα διαζύγιο κλπ.





Αν και η γονική κριτική, η σύγκριση με τα αδέλφια ή άλλα παιδιά είναι οι πιο συνηθισμένες αιτίες της αίσθησης αναξιότητας, η ίδια δυναμική μπορεί να προκληθεί και από έναν γονέα υπερπροστατευτικό ή παρεμβατικό.


Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι συναισθηματικές πληγές ενός παιδιού βαθαίνουν με την πάροδο του χρόνου. Καθώς το παιδί ωριμάζει, ωριμάζει αντίστοιχα και η πληγή, η οποία εκδηλώνεται στην ζωή του ενηλίκου μέσα από προβληματικές σχέσεις, οικονομικές ανησυχίες, προκλήσεις καριέρας και θέματα υγείας, ενώ παράλληλα καθιστά δύσκολη την επιδίωξη των ονείρων και των επιθυμιών του.


Πολλά ενήλικα παιδιά, για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους από τη γονική κριτική και τη χειραγώγηση, κλείνουν τις καρδιές μπλοκάρουν το συναίσθημα και υψώνουν τοίχους. Παρά την αμυντική στάση τους όμως, δεν προστατεύονται από τον συναισθηματικό πόνο. Οι ασπίδες τους διατηρούν τον πόνο φιμωμένο βαθιά μέσα τους εμποδίζοντας την επούλωσή του. Ανεξάρτητα από την ηλικία, κάθε φορά που οι γονείς σας δεν ανταποκρίνονται στην πρωτογενή συναισθηματική ανάγκη σας, τα συναισθήματα απογοήτευσης που βιώνετε ανατροφοδοτούν την αναξιότητα και σας αποδυναμώνουν.


Ως ενήλικας, πληρώνετε τεράστιο κόστος αν εξακολουθείτε να χρειάζεστε γονική έγκριση, αποδοχή, επικύρωση ή άδεια για να αισθάνεστε ότι αξίζετε. Κάθε φορά που καταπιέζετε την αυθεντική σας έκφραση με αντάλλαγμα την έγκριση ή την αποδοχή τους, τους παραδίνεται ακούσια τη δύναμή σας. Στην πραγματικότητα, όταν παραμένετε το ανίσχυρο παιδί που είναι ευάλωτο στον τραυματισμό, χειραγωγήσιμο και ενοχικό, πως περιμένετε να αλλάξουν.


Παρόλο που η απόδοση της ευθύνης στους γονείς, είναι η απάντηση στην αδυναμία σας, ο γονέας που κατηγορείτε έχει ισχύ πάνω σας και η μη ανάληψη της δικής σας ευθύνης διαιωνίζει την αδυναμία σας. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορέσετε να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές σας πληγές ή να τους συγχωρήσετε εφ’ όσον τους κατηγορείτε για την αδυναμία και την αναξιότητά σας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η ανάληψη της ευθύνης αποτελεί την αφετηρία που θα σας οδηγήσει στην θεραπεία σας και στην επίλυση των προβλημάτων σας.


Ανάληψη ευθύνης σημαίνει πως η αξία σας είναι αδιαπραγμάτευτη, πως ανακτάτε την αυτονομία, την δύναμή, την εξουσία σας, πως απελευθερώνεστε από την προσδοκία πως οι γονείς σας είναι σε θέση να καλύψουν τις συναισθηματικές ανάγκες σας, συμπεριλαμβανομένης και της ανάγκης σας για συγνώμη, αναγνώριση ή τιμωρία.





Δώστε στον εαυτό σας αυτό που χρειάζεστε από τους γονείς σας





Καθώς αναλαμβάνετε την ευθύνη της ζωή και των επιλογών σας, παύετε να ζητάτε γονική άδεια και συναισθηματική υποστήριξη. Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται καν οι γονείς σας να πιστεύουν σε εσάς ή στα όνειρά σας. Οι λόγοι για τους οποίους δεν ανταποκρίνονταν στις ανάγκες σας κατά την παιδική ηλικία παραμένουν οι ίδιοι έως σήμερα. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε λοιπόν είναι, να απαγκιστρωθείτε από τις προσδοκίες σας. Όταν αναγνωρίζετε την αξία σας χωρίς όρους και προϋποθέσεις και η ισχύς σας γίνετε εγγενής, οι γονείς σας δεν μπορούν πλέον να σας βλάψουν συναισθηματικά και ως αποτέλεσμα καθίσταται δυνατή και η συγχώρεσή τους.


Η συγχώρεση, διαλύει την δυσλειτουργική δυναμική ανάμεσά σας και παραχωρεί τη θέση της σε μια νέα σχέση που βασίζεται στην αναγνώριση της αξίας δίχως όρους, στην αυτοδυναμία και στην βαθύτερη εσωτερική σύνδεση με όρια σαφή και αδιαπραγμάτευτα. Η εγκαθίδρυση των ορίων, σας μετουσιώνει από ένα ανίσχυρο παιδί σε έναν ενδυναμωμένο ενήλικα. Η προσωπική σας δύναμη γίνετε τόσο ισχυρή όσο τα όριά σας.


Τα όρια είναι το κλειδί





Ως ενήλικο-παιδί, εναπόκειται σε εσάς να ορίσετε σαφή όρια με τους γονείς σας. Μπορεί να αισθάνεστε άβολα αρχικά, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, θα ενισχύσουν τη σχέση σας και θα σας οδηγήσουν σε μια βαθύτερη σύνδεση. Ίσως θα πρέπει να τους διδάξετε τους τρόπους για το πώς επιθυμείτε να σας μεταχειρίζονται, να σας μιλούν και να σας συμπεριφέρονται για να αντανακλάται ο σεβασμό τους στο πρόσωπό σας. Είναι επίσης μια καλή ιδέα να τους ζητήσετε να καθιερώσουν και εκείνοι τα δικά τους όρια και εσείς από την μεριά σας, να κάνετε ό, τι καλύτερο μπορείτε για να τους τιμάτε.


Τα όρια καθορίζονται με πρόθεση, αλλά χτίζονται με σταθερότητα, ακεραιότητα και προσοχή. Μην περιμένετε από τους γονείς σας να αναγνωρίζουν εύκολα πότε θίγουν τα όριά σας. Όταν οι άνθρωποι συνηθίζουν να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένους τρόπους, χρειάζεται χρόνος για να αναπροσαρμόσουν την συμπεριφορά τους. Αυτό σημαίνει ότι είναι δική σας ευθύνη να προστατεύσετε τα όριά σας και να επικοινωνείτε στους γονείς σας όταν αισθάνεστε πως τα ξεπερνούν. Είναι αναγκαίο να έχουν την απαραίτητη πληροφόρηση για να την αλλάξουν και να μάθουν να σέβονται τα όριά σας.


Αποκομίζοντας τις ανταμοιβές





Ανεξάρτητα από το πώς αισθάνεστε, οι πληγές και τα τραύματα της παιδική σας ηλικίας, φέρουν μαζί τους πολλά κρυμμένα δώρα. Δίχως τις συναισθηματικές προκλήσεις, οι καλύτερες ιδιότητές σας όπως η ανεξαρτησία, η αυτονομία, η σοφία, η συμπόνια, η αγάπη, δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποκαλυφθούν. Γι΄ αυτό λοιπόν, επουλώστε το συντομότερο δυνατόν τις πληγές σας και απολαύστε τα οφέλη τους.





Η συγχώρεση ποτέ δεν αφορά τους άλλους. Η συγχώρεση είναι το πιο υπέροχο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον εαυτό σας..





Πηγή Μαρία Πέππα




Παρατηρώντας τους ζωντανούς οργανισμούς, τις δομές και τις λειτουργίες τους, τόσο εναρμονισμένες με τις ανάγκες και το περιβάλλον τους, μπαίνουμε εύκολα στον πειρασμό να αποδώσουμε προϊόν σε έναν ευφυή σχεδιασμό.
Όντως, οι οργανισμοί φαίνονται εκ πρώτης όψεως, τέλεια προσαρμοσμένοι και ταιριαστοί με τις επιδιώξεις τους: την ανάπτυξη, την επιβίωση και την αναπαραγωγή. Ποιος θα είχε αντίρρηση ότι η δομή του άνθους ταιριάζει ακριβώς στο σώμα του εντόμου, ώστε να επιτελείται με επιτυχία η επικονίαση; Ότι το μάτι είναι φτιαγμένο για να δίνει πληροφορίες για τα σχήματα, τα χρώματα και την κίνηση των αντικειμένων; Ότι τα φτερά είναι κατάλληλα για πτήση;
Ένας ολόκληρος κλάδος της μηχανικής, η λεγόμενη βιομιμητική, μελετά αυτές τις προσαρμογές ώστε να συμβάλει στον σχεδίασμά χρήσιμων μηχανών και συσκευών.
Στον ίδιο πειρασμό μπαίνει και ο δάσκαλος της βιολογίας για να κεντρίσει το ενδιαφέρον του μαθητή και να περιγράψει με εύληπτο τρόπο το θαύμα της ζωής. Φράσεις όπως ”το μάτι είναι φτιαγμένο για…» ή «το έντομο επισκέπτεται το άνθος με σκοπό…» ακούγονται καθημερινά, ακόμη και μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, υποδηλώνοντας την ύπαρξη σχεδίου και σκοπού στη φύση.
Είναι νομίζω αναπόφευκτο και, πολλές φορές ενδεχομένως εκπαιδευτικά εύστοχο να τις χρησιμοποιούμε, αν πρόκειται να προωθηθεί η κατανόηση μιας λειτουργίας. Αρκεί όμως να συνειδητοποιήσουμε για ποιο πράγμα ακριβώς μιλάμε. Διότι οι λέξεις «προσαρμογή», «σκοπός» και «σχέδιο» είναι κάπως παρεξηγημένες.
Συζητώντας για τη δαρβινική εξέλιξη, είδαμε ότι αυτή στηρίζεται στην ποικιλομορφία των πληθυσμών, και ότι πάνω σε αυτή την ποικιλομορφία δρα η φυσική-επιλογή, ευνοώντας εκείνα τα γονιδιακά πακέτα που είναι πιο επιτυχημένα στο συγκεκριμένο περιβάλλον. Μάθαμε ότι ένας τρόπος να μεταβληθεί η γονιδιακή σύσταση σε έναν πληθυσμό είναι οι μεταλλάξεις.

Ωστόσο, μέχρι σήμερα, όλα τα δεδομένα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι μεταλλάξεις είναι τυχαίες(Θεία πρόνοια?). Πυροβολισμός στο σκοτάδι. Μπορεί να χτυπήσουν σε οποιοδήποτε σημείο το- DNA, δίχως σχέδιο, στόχο ή σκοπιμότητα. Ενδέχεται οι μεταλλάξεις να είναι συχνότερες σε ένα είδος, αν το σύστημα επιδιόρθωσης των  λαθών δεν είναι τόσο αποδοτικό. Μπορεί επίσης σε κάποιες χρονικές περιόδους (στο πλαίσιο, πάντα, του γεωλογικού χρόνου), κάποιες περιβαλλοντικές συνθήκες να αυξομειώνουν τον ρυθμό των μεταλλάξεων.
Τίποτα όμως δεν προδικάζει σε ποιο γονίδιο θα εκδηλωθούν, δηλαδή ποιος χαρακτήρας θα τροποποιηθεί και προς ποια κατεύθυνση. Η γονιδιακή σύσταση σε έναν πληθυσμό μπορεί  να μεταβληθεί από εξίσου τυχαία(πρόνοια?) γεγονότα, ως φαινόμενα του ιδρυτή και της στενωπού. Τα παραπάνω μας οδηγούν σε ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, με κρίσιμες βιολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις:
η πηγή της καινοτομίας στα βιολογικά συστήματα, η δημαρχία  νέων χαρακτήρων που θα οδηγήσουν στην εξέλιξη των  οργανισμών, είναι έρμαια της τύχης (ή της του Θεού προνοίας).
Αντίθετα, η δράση της φυσικής επιλογής εξυπηρετεί την αναγκαιότητα της παγίωσης των ενδεχομένως ευνοϊκών χαρακτήρων που θα αναδυθούν από τις τυχαίες/προνοιακές (που έχει σχέση με την πρόνοια ή αναφέρεται σ’ αυτή) μεταλλάξεις, και των αλλαγών στη συχνότητα των γονιδίων που θα προκόψουν από τις μεταναστεύσεις των πληθυσμών. Και, ασφαλώς, εξυπηρετεί την εξάλειψη των ιδιαίτερα δυσμενών χαρακτήρων με τον πρόωρο θάνατο των φορέων τους. Τέλος, μεταλλάξεις ουδέτερες, με μικρή ή αμελητέα επίδραση στην προσαρμοστικότητα των οργανισμών, μπορεί να διατηρηθούν κρυμμένες στο γονιδίωμα και να εμφανιστούν μετά από πολλές γενεές, για να υποστούν και πάλι την κρίση της φυσικής επιλογής. Πιθανόν τώρα, αν το περιβάλλον έχει αλλάξει, η απόφαση να είναι θετική.
Το πρώτο συμπέρασμα στο οποίο φτάνουμε είναι ότι τα είδη, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, είναι προϊόντα τυχαίων/προνοιακών) άλλα κληρονομήσιμων αλλαγών στο γενετικό υλικό, που διατηρούνται εφόσον βελτιώνουν την προσαρμοστικότητα του οργανισμού στο εκάστοτε περιβάλλον. Δεδομένου ότι το περιβάλλον αλλάζει συνεχώς, η ζωή είναι υποχρεωμένη να προβαίνει σε αντίστοιχες αλλαγές. Οι αλλαγές δεν σχεδιάζονται, ωστόσο ελέγχονται εκ των υστέρων ως προς τα αποτελέσματά τους.
Όπως το διατύπωσε αποφθεγματικά ο Jacques Monod πριν από 40 χρόνια σε ένα πολυδιαβασμένο του βιβλίο, «ο έμβιος κόσμος είναι αποτέλεσμα τύχης/πρόνοιας  και αναγκαιότητας». Με αυτή τη σειρά.
Οι μεταλλάξεις, δηλαδή η πηγή της καινοτομίας στην εξέλιξη, είναι τυχαίες/προνοιακές και ανεξέλεγκτες
… ωστόσο τα αποτελέσματά τους στον φαινότυπο δοκιμάζονται εκ των υστέρων από τη φυσική επιλογή.
Άρα η τύχη/πρόνοια του Θεού παράγει το «προϊόν» και το περιβάλλον, δηλαδή η αναγκαιότητα, το επικυρώνει.
Γιάννης Μανέτας «Η ζωή σήμερα, άλλοτε, αλλού και στο μέλλον» . Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
 via




Στα ακόλουθα αποσπάσματα, από τον Φαίδρο του Πλάτωνα, ο Σωκράτης διακρίνει δύο μορφές τρέλας, μανίας στα ελληνικά, και τέσσερα είδη της δεύτερης μορφής. Για να το κάνει, καταφεύγει στην τεχνική που ονομάζεται «διαίρεση», με την οποία προχωρά στον ορισμό της έννοιας μέσω διαδοχικών διακρίσεων.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: […] Δεν είναι αληθινός ο λόγος που υποστηρίζει ότι, αν έχει κάποιος δίπλα του έναν ερωτευμένο, πρέπει να δίνεται σε κάποιον που δεν αγαπά, γιατί ο πρώτος κατέχεται από μανία, ενώ ο δεύτερος ενεργεί με σύνεση. Και βέβαια, αυτό θα ήταν σωστό να λέγεται, αν η μανία ήταν κακό πράγμα. Αντίθετα, όμως, τα μεγαλύτερα καλά μας συμβαίνουν μέσω της μανίας, η οποία μας προσφέρεται ως θεϊκό δώρο. Τόσο η προφήτισσα των Δελφών όσο και οι ιέρειες στη Δωδώνη, έκαναν πολλά καλά πράγματα στην Ελλάδα, και στις δημόσιες και στις ιδιωτικές υποθέσεις, όταν καταλήφθηκαν από μανία, ενώ όταν ήταν συνετές, λίγα ή τίποτα.
Αν, μάλιστα, αρχίσουμε να αναφερόμαστε στη Σίβυλλα και στους άλλους, οι οποίοι, χρησιμοποιώντας μια μαντική δύναμη που τους έδωσε ο θεός, προφήτευσαν πολλά σε πολλούς και, έτσι, τους καθοδήγησαν στο μέλλον τους, θα καταλήξουμε να επαναλαμβάνουμε πράγματα γνωστά σε όλους.
[…] Σύμφωνα με τη μαρτυρία των παλιών, η μανία θεϊκής προέλευσης είναι καλύτερη από τη φρονιμότητα, επειδή η δεύτερη έχει ανθρώπινη προέλευση. Όμως, και από αρρώστιες και από τις μεγαλύτερες δυστυχίες, που έπεσαν επάνω σε μερικές οικογένειες εξαιτίας της θεϊκής οργής για παλιές αμαρτίες, η μανία απάλλαξε τους ανθρώπους, βρίσκοντας διέξοδο σε προσευχές στους θεούς και σε πράξεις λατρείας τους. Έτσι, έχοντας υιοθετήσει πρακτικές εξαγνισμού και ιερές τελετές, και για το παρόν και για το μέλλον, απάλλαξε από το βάρος των δεινών όποιον είχε κυριευθεί από αυτήν, και φέρνει λύτρωση σε όποιον καταλαμβάνεται κανονικά από τη θεϊκή μανία.
Η τρίτη μορφή μανίας και κατοχής, που πηγάζει από τις Μούσες, παίρνει μια ευγενική και αγνή ψυχή, την ενθουσιάζει και τη μαγεύει με ωδές και άλλα είδη ποίησης, και μορφώνει τις επόμενες γενιές εξυμνώντας αμέτρητα κατορθώματα των παλιών. Όποιος οδηγείται στις πόρτες της ποίησης χωρίς τη μανία των Μουσών, πεπεισμένος ότι θα γίνει μεγάλος ποιητής μόνο με την τεχνική του, θα γίνει ένας ατελής ποιητής και η ποίηση ενός συνετού ανθρώπου θα επισκιάζεται απ’ όσους κατέχονται από αυτή τη μανία.
Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο όπου οδηγείται ο λόγος μας, δηλαδή στην τέταρτη μανία -αυτήν που, όταν την έχει κανείς, βλέπει τη γήινη ομορφιά και θυμάται την αληθινή, αποκτά ξανά φτερά, με διάθεση να πετάξει, αλλά δεν μπορεί, και κοιτάζει ψηλά, όπως το πουλί, αμελώντας τα γήινα πράγματα, και κατηγορείται για μανία- και ο λόγος φτάνει, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι αυτή είναι η πιο ευγενική απ’ όλες τις μορφές θεϊκής μανίας, που προκαλείται, τόσο για εκείνον που την έχει μέσα του όσο και για εκείνον που τη μοιράζεται, απ’ ό,τι πιο ευγενές, και, επιπλέον, για όποιον νιώθει έρωτα για τα όμορφα όντα, επηρεασμένος από τη μανία αυτή, και λέγεται εραστής.

Γιατί, όπως έχει ειπωθεί κάθε ανθρώπινη ψυχή, από τη φύση της, έχει δει  τα πράγματα, αλλιώς δεν θα μπορούσε να φτάσει σε αυτό το ζωντανό πλάσμα. Δεν είναι, όμως, εύκολο για όλες τις ψυχές να θυμούνται αυτά τα πράγματα, ξεκινώντας από τα γήινα, ούτε για όσες είδαν για σύντομο χρονικό διάστημα τα πράγματα από την άλλη πλευρά, ούτε για όσους, αφού έπεσαν εδώ, είχαν την ατυχία να βιώσουν τη δυστυχία και να ξεχάσουν τα ιερά πράγματα που είχαν δει κάποτε. Λίγες ψυχές, λοιπόν, απομένουν, που συνεχίζουν να θυμούνται, αλλά αυτές, όταν βλέπουν κάτι που μοιάζει με τα επάνω πράγματα, εκπλήσσονται και δεν ελέγχουν πια τον εαυτό τους, καθώς αγνοούν τι είναι αυτό που υφίστανται, γιατί δεν μπορούν να το διακρίνουν καθαρά.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Δύο είναι τα είδη της μανίας- η μία προκαλείται από ανθρώπινες αρρώστιες, ενώ η άλλη από τη θεϊκής προέλευσης απομάκρυνση από τα καθιερωμένα.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Βέβαια.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Τη θεϊκή τη διαιρέσαμε σε τέσσερα μέρη, που τα αποδώσαμε αντίστοιχα σε τέσσερις θεούς: τη μαντική έμπνευση στον Απόλλωνα, τη μυσταγωγική μανία στον Διόνυσο, την ποιητική στις Μούσες, και την τέταρτη στην Αφροδίτη και τον Έρωτα, και είπαμε ότι η ερωτική μανία είναι η καλύτερη.

***

Φαιδρός, 244α-245α, 2495, 265α-Β – Πλάτωνα, Fedro, επιμ. ιταλ. μτφρ. Roberto Velardi, Bur, Milano – 2006
«Η Ιστορία της Φιλοσοφίας» του Ουμπέρτο Εκο.






Πού οφείλεται το ότι η ψυχή του ανθρώπου λέει πολλές φορές μέσα της κάποιους λογισμούς και λόγους αισχρούς και ακάθαρτους και βρωμερούς, χωρίς να το θέλει και χωρίς να έχει πρόθεση; Συχνά μάλιστα λέει και κάποια λόγια άθεα και βλάσφημα εναντίον του Θεού του ίδιου, αλλά και των αγίων μυστηρίων, στη διάρκεια των ακολουθιών και των προσευχών και της θείας κοινωνίας, σε σημείο που πολλές φορές μερικοί, από την αθυμία και την απόγνωση που τους προξενούν αυτά τα άθεα και βλάσφημα λόγια, δεν θεωρούν πλέον τον εαυτό τους χριστιανό. Άλλοι πάλι σκέφτηκαν ακόμη και να σκοτωθούν, πιστεύοντας ότι δεν έχουν ελπίδα σωτηρίας, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου που λέει ότι, όποιος βλασφημεί το άγιο Πνεύμα, δεν θα συγχωρηθεί ούτε σε αυτή τη ζωή ούτε στη μέλλουσα (Ματθ. 12:31-32).



Στους πολλούς ο λογισμός αυτού του είδους παρουσιάζεται εξαιτίας της υπερηφάνειάς τους, καθώς ο Θεός επιτρέπει στον σατανά να τους πειράζει, για να ταπεινωθούν και να έρθουν σε μετάνοια αποβάλλοντας την υψηλοφροσύνη. Σε άλλους όμως, που είναι ευλαβείς και αγαπούν τον Θεό, οφείλεται στον φθόνο των δαιμόνων. Γι’ αυτό και μερικοί όσιοι και ενάρετοι ασκητές που ζουν στην έρημο πέφτουν σε αυτόν τον λογισμό. Το χειρότερο μάλιστα σε τούτο τον πόλεμο είναι το ότι κανένας από όσους πειράζονται από αυτόν δεν τολμά να πει φανερά τον λογισμό σε ανθρώπινη ακοή, νομίζοντας ότι κανείς άλλος άνθρωπος στον κόσμο δεν έχει τέτοιους σιχαμερούς και βλάσφημους λογισμούς.


Όποια άλλη δηλαδή αμαρτία και να έχει κάνει κάποιος, παίρνει θάρρος και την εξομολογείται στον συνάνθρωπό του, αυτόν όμως τον λογισμό ποτέ. Αντίθετα, μόλις τον σκεφτεί ο άνθρωπος, νομίζει ότι αμέσως ή θα ανοίξει από κάτω του η γη να τον καταπιεί ή θα πέσει φωτιά από τον ουρανό να τον κάψει. Γι’ αυτό και εξαιτίας του μερικοί λιώνουν και μαραζώνουν από την υπερβολική λύπη και απόγνωση.


Ορισμένοι μάλιστα έλιωσαν τα σώματά τους με σκληρή άσκηση και κάθε είδους κακουχίες, ελπίζοντας να ελευθερωθούν από αυτόν τον λογισμό, αλλά δεν κατάφεραν να απαλλαγούν. Γιατί ο πειρασμός αυτός δεν έρχεται με τη θέληση του ανθρώπου αλλά αθέλητα, και οφείλεται αποκλειστικά σε δαιμονική ενέργεια, γι’ αυτό και κάθε πιστός είναι ακατάκριτος και ανένοχος γι’ αυτόν.


Πώς δηλαδή είναι δυνατόν εμείς, τον ίδιο Θεό, και να τον προσκυνούμε και να τον βλασφημούμε; Ακόμη και οι ειδωλολάτρες δεν βλασφημούν τους θεούς που λατρεύουν. Πολύ περισσότερο εμείς δεν θα βλασφημήσουμε τον Κύριο που μας έπλασε και προνοεί για εμάς, τον οποίο προσκυνούμε και δοξάζουμε, τον οποίο επικαλούμαστε, τον οποίο αναγνωρίζουμε και ομολογούμε ως μοναδικό Θεό και Κύριό μας, τον οποίο λατρεύουμε με το σώμα και το πνεύμα μας και στεκόμαστε αδιάκοπα κοντά του· για τον οποίο απαρνηθήκαμε σπίτια και πατρίδες και πατέρες και μητέρες και αδέλφια και συγγενείς και φίλους και γυναίκες και παιδιά, ακόμη και το ίδιο μας το σώμα, και σταυρώσαμε τον εαυτό μας ως προς όλες τις ηδονές και τις απολαύσεις και τις ευχαριστήσεις με προθυμία και πολλή χαρά, και υποφέρουμε την κακουχία, την ξενιτεία, τη φτώχεια και τις άλλες δοκιμασίες, είτε από τους δαίμονες είτε από τους ανθρώπους που πολεμούν την αλήθεια και μας καταδιώκουν και μας κακολογούν και μας προξενούν αμέτρητα δεινά· και αυτά δεν τα θεωρούμε θλίψεις και λύπες αλλά μάλλον ανέσεις και απολαύσεις, λόγω της αγάπης μας προς τον Κύριο, για τον οποίο ακόμη και αν ήταν να πεθάνουμε πολλές φορές, θα χαιρόμασταν και θα το δεχόμασταν με πολλή ευχαρίστηση.


Πώς λοιπόν τον μοναδικό Θεό μας, τον οποίο έτσι αγαπούμε και λατρεύουμε, θα θελήσουμε ταυτόχρονα να τον υβρίζουμε και να τον βλασφημούμε; Αυτό είναι εντελώς αδύνατο και απαράδεκτο. Επομένως, η αιτία του πειρασμού αυτού δεν προέρχεται από εμάς αλλά από την ενέργεια του δαίμονα. Γιατί αν προερχόταν από εμάς, τότε θα λέγαμε τα λόγια αυτά και με το στόμα· τώρα όμως προτιμούμε μάλλον να καούμε στη φωτιά, παρά να προφέρουμε τέτοιες βλασφημίες.


Επίσης πρέπει να σκεφτούμε και το εξής. Κάθε αμαρτία εξαρτάται από εμάς και φτάνουμε σε αυτήν θεληματικά, υπακούοντας στα πάθη μας. Καθώς δηλαδή δεχόμαστε τους κακούς λογισμούς με τη θέλησή μας, ανακινούμε τα πάθη, και στη συνέχεια τα πάθη μάς παρασύρουν σε πράξεις. Ωστόσο, αν θέλουμε να αντισταθούμε στους λογισμούς και να τους διώξουμε από εμάς, μπορούμε να το κάνουμε, με τη βοήθεια του Θεού, χρησιμοποιώντας εναντίον τους τη συνεχή προσευχή και τα άλλα φάρμακα κατά της κακίας.


Αυτόν όμως τον καταστροφέα, τον λογισμό δηλαδή της βλασφημίας, ακόμη και αν θέλουμε πάρα πολύ να τον αποβάλουμε και προσευχόμαστε στον Θεό εναντίον του και υποβαλλόμαστε σε κάθε λογής άσκηση και κακουχία, δεν μπορούμε να τον διώξουμε από εμάς, για τον λόγο βέβαια ότι είναι εντελώς ξένος προς εμάς και αθέλητος και οφείλεται αποκλειστικά στην ενέργεια του σατανά. Γι’ αυτό και είμαστε ακατηγόρητοι και ακατάκριτοι από τον Θεό.


Ο Θεός θα μας ζητήσει λόγο μόνο για τα θεληματικά πάθη και για τους λογισμούς που μπορούμε να εμποδίσουμε και δεν τους εμποδίζουμε, και όχι για όσους μας έρχονται χωρίς να θέλουμε. Γιατί ο δαίμονας, καθώς είναι πνεύμα, λέει αόρατος τα άθεα αυτά λόγια στα αυτιά της άυλης ψυχής μας, χωρίς εκείνη να θέλει· αυτό το κάνει κυρίως όταν στεκόμαστε στην προσευχή ή γονατίζουμε μπροστά στον Θεό και ζητούμε τη βοήθειά του εναντίον αυτών των λογισμών. Πολλές φορές μάλιστα ο σιχαμερός δαίμονας το κάνει αυτό στη διάρκεια της ακολουθίας ή κατά τη μετάληψη των φρικτών μυστηρίων, επειδή θέλει να μας απομακρύνει και να μας εμποδίσει από τη στροφή μας προς τον Θεό και από τη ζωοποιό μετάληψη.


Εμείς λοιπόν, τώρα που μάθαμε τον δόλο του πονηρού, ας μην υπολογίζουμε καθόλου αυτόν τον πειρασμό, αλλά μόλις αρχίζει ο δαίμονας να λέει τέτοια μέσα μας, να του λέμε: «Η κακία σου να ξαναγυρίσει επάνω στο κεφάλι σου, πονηρέ και ακάθαρτε δαίμονα, και η βλασφημία σου να πέσει επάνω στο μέτωπό σου. Γιατί εγώ προσκυνώ τον Κύριο, τον Θεό μου, και αυτόν μόνο θα λατρεύω όλες τις μέρες της ζωής μου. Εσύ όμως, γι’ αυτή τη βλασφημία σου, θα τιμωρηθείς ακόμη πιο αυστηρά, επειδή αποστάτησες από τον Θεό και επιπλέον τολμάς να τον βλασφημείς».


Με αυτόν τον τρόπο, και όχι με κάποιον άλλο, μπορεί κανείς να νικήσει τον δαίμονα της βλασφημίας.


Από πού γεννιέται η βλασφημία και πώς θεραπεύεται (Άγιος Αναστάσιος Σιναΐτης)

(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Γ’, Υπόθεση Λ’ (30), σελ. 227. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2006)




(Πηγή ηλ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)






"Η πιο πικρή απογοήτευση που νιώθεις είναι όταν προσφέρεις καλοσύνη και σου την ανταποδίδουν με κακία." είναι η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό, καθώς ξεκινούσα να γράφω κείμενο για τον Πλάτωνα.  Σαν σήμερα, στις 17 Ιουνίου 1937, ο  καθηγητής πανεπιστημίου Ιωάννης Συκουτρής, κατηγορείται ως άθεος για τη μετάφραση του «Συμποσίου» του Πλάτωνα.  Αρχικά, σκεφτόμουν να αναφερθώ σε αυτό το κείμενο, στο "Συμπόσιό" του. Η παραπάνω φράση του, ωστόσο, είχε κυριεύσει τη σκέψη μου ώστε τελικά άλλαξα γνώμη...
Η καλοσύνη, η κακία και η αχαριστία, είναι τρεις έννοιες -κατά κάποιον τρόπο-"αλληλένδετες"... Στο κείμενο που ακολουθεί, εξηγώ τί εννοώ... 
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η οικογένειά μου μού δίδασκε την αρετή της αγάπης και της καλοσύνης. Τη σπουδαιότητα του να κυριεύουν την ψυχή μας τα όμορφα συναισθήματα, μακριά από κακίες και μικροπρέπειες. Μεγαλώνοντας, όμως, “βγαίνοντας” από τη “θαλπωρή” και την ασφάλεια των γονέων, γνωρίζοντας κι αντιμετωπίζοντας ανθρώπους, συνειδητοποίησα ότι δεν έχουμε όλοι μας γαλουχηθεί με τον ίδιο τρόπο. Η “απειλή” του να σε κατασπαράξει η αχαριστία δεν είναι υπερβολή αλλά μια πραγματικότητα.
Και το χειρότερο είναι ότι η αχαριστία, δυστυχώς, δε σταματά στη μη αναγνώριση της προσφοράς σου. Καραδοκούν υποχθόνιοι τρόποι για την εξόντωσή σου...  
“Τον αχάριστο άνθρωπο όταν τον καθίσεις στον ώμο σου, θα προσπαθήσει ν’ ανέβει στο κεφάλι σου” έλεγε ο Σαίξπηρ.  
Η αλήθεια είναι ότι η ανθρώπινη μικρότητα τρομάζει αντικρίζοντας στο πρόσωπό της στον καθρέφτη της καλοσύνης.
Δεν είναι και λίγα τα κορυφαία παραδείγματα στην ιστορία όπου η δεσπόζει η ανθρώπινη αχαριστία και προδοσία... Περιπτώσεις; Χριστού, Σωκράτη, δίκαιου Αριστείδη...
Η αγαπημένη μου Γαλλίδα συγγραφέας, Άννα Στάελ, έλεγε ότι η συκοφαντία είναι “η δύναμη των δειλών”...
Η αχαριστία μαζί με τη συκοφαντία, είναι ένα δίδυμο που στοχεύει στη σπίλωση των ενάρετων. Κύριος σκοπός είναι ο υποβιβασμός των “καθαρών”, αγνών ανθρώπων... Είναι απογοητευτικό ότι εν έτει 2018, παρά την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης, τις ηλεκτρονικές προόδους, τις διαστημικές κατακτήσεις, ο κώδικας ηθικής παραμένει διαβρωμένος από υποκριτικές συμπεριφορές.
Οι άνθρωποι φοβούνται τη γυμνή αλήθεια και με κάθε τρόπο υψώνουν τείχη γύρω από την πραγματικότητα. Τρομάζουν να αντικρίσουν τον αληθινό τους εαυτό. Η συμπεριφορά τους, ο τρόπος που λειτουργούν, σκέφτονται κι εκφράζονται δεν πηγάζει από τα αισθήματα της καρδιάς τους... Μπορεί να δέχονται την προσφορά της καλοσύνης, αλλά αυτό συμβαίνει όσο εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους... Με την πρώτη ευκαιρία είναι έτοιμοι να “κόψουν το χέρι” εκείνου που τους ευεργέτησε και να τον εξουθενώσουν...
Με τη δική μου “ρομαντική” επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο, ένα ανθρώπινο αύριο, σε ανάλογες περιπτώσεις χαιρεκακίας, συχνά απογοητεύομαι...  Το ζήτημα όμως είναι, τα “αγκάθια” της αχαριστίας να μην τραυματίζουν τις καλές προθέσεις και να αντιμετωπίζονται με ανωτερότητα και αξιοπρέπεια...
“Αν κρατάς καλά το λογικό σου όταν τριγύρω σου όλοι τα’χουν χαμένα και σ’εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία...” έγραψε ο Κίπλινγκ στο περίφημο “Αν”…
Aν, λοιπόν, καταφέρνεις να σηκώνεσαι κάθε φορά που κάποιοι σε ρίχνουν, κρατώντας το κεφάλι ψηλά στις αποτυχίες, τότε θα κερδίσεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις... Αυτό που κανένας δεν μπορεί να στο δώσει αλλά και κανένας δεν μπορεί να στο πάρει... Τον αυτοσεβασμό σου... Κι αυτό είναι το “κλειδί” της ευτυχίας για εμένα..
Πλάτων... Ο σπουδαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Αθήνα, ο πιο γνωστός μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του Αριστοτέλη. Ολόκληρο το έργο του με τη μορφή φιλοσοφικών διαλόγων έχει σωθεί κι έχει ασκήσει τεράστια επιρροή στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και γενικότερα στη δυτική φιλοσοφική παράδοση μέχρι και σήμερα. Θεωρείται  οικοδόμος της φιλοσοφίας κι εμπνευστής των σπουδαιότερων κοινωνικοπολιτικών οραματισμών.
To σύνολο του έργου του, τον κατατάσσει ανάμεσα στις κορυφαίες προσωπικότητες   όλων των εποχών με τη μεγαλύτερη επιρροή, μαζί με τον δάσκαλο του, Σωκράτη, και τον μαθητή του, Αριστοτέλη.
Και ποιός δεν γνωρίζει την Απολογία του Σωκράτους -μια σχετικά ακριβή καταγραφή της απολογίας του Σωκράτη στη δίκη που τον καταδίκασε σε θάνατο, το Συμπόσιο όπου μιλά για την φύση του έρωτα, ενώ σε δύο μακρούς διαλόγους, την Πολιτεία και τους Νόμους, περιέγραψε την ιδανική πολιτεία.
Ακολουθούν 30 από τις κορυφαίες ρήσεις του...
Όμοιος ομοίω αεί πελάζει. (Όμοιος τον όμοιο αγαπά κι όμοιος τον όμοιο θέλει.)
Η υπερβολική ελευθερία μοιάζει με υπερβολική δουλεία, αφού αλλάζει και τον πολίτη και την πολιτεία
Φαίνεται πως η υπερβολική ελευθερία μετατρέπεται σε υπερβολική υποδούλωση
Αυτό που αξίζει δεν είναι να ζεις για να αποκτήσεις περισσότερα αλλά να ζεις καλά
Ο θεός δεν έχει ευθύνη για τις πράξεις αυτών που έχουν ελευθερία επιλογής
Όπως λένε οι κτίστες, οι μεγάλες πέτρες δεν στέκονται καλά χωρίς τις μικρότερες.
Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του
Ένας που σκέφτεται σωστά είναι καλύτερος από μύριους που δεν σκέφτονται
Όλοι οι πόλεμοι γίνονται για την απόκτηση υλικών αγαθών
O θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο διαχωρισμός δύο πραγμάτων, του ενός απ’ το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα.
Η τιμιότητα, ως επί το πλείστον, είναι λιγότερο επικερδής από την ατιμία.
Φόβος είναι η ψυχική ταραχή που προκαλείται από την αναμονή του κακού.
Αυτή και μόνο είναι η ρίζα από όπου ξεπετιέται ένας τύραννος: όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά είναι ο προστάτης.
Εάν ο άνθρωπος λάβει την ορθή παιδεία, μέσα του ξυπνάει σφοδρή η δύναμη και η θέληση να αναπτυχθεί ως το θεϊκότερο και ημερότερο ζώο. Αλλά αν δεν τύχη της καλής και επιμελούς ανατροφής, γίνεται το πιο άγριο απ’ όσα γεννάει η γη.
Δικαιοσύνη σημαίνει ο καθένας να νοιάζεται για τις δουλειές του και να μην αναμιγνύεται στις δουλειές των άλλων.
Δεν υπάρχει πιο ακριβής ένδειξη κακής οργάνωσης της πολιτείας, από την αφθονία γιατρών και νομικών.
Οι σοφοί μιλούν επειδή έχουν κάτι να πουν. Οι ανόητοι μιλούν επειδή πρέπει κάτι να πουν.
Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.
Το βλάκα μπορείς να τον καταλάβεις από δυο ενδείξεις: μιλάει για πράματα που είναι γι’ αυτόν άχρηστα και εκφράζει γνώμη για κάτι που κανένας δεν τον ρωτάει.
Όταν μιλούν άσχημα για σένα, ζήσε έτσι ώστε κανένας να μην μπορεί να τους πιστέψει.
Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν
Καλύτερα να σε αδικούν παρά να αδικείς
Δεν πρέπει να νοιαζόμαστε τόσο πολύ, για το τι θα πουν για μας οι πολλοί, αλλά τι θα πει όποιος ξέρει καλά για τα δίκαια και τα άδικα, ο ένας δηλαδή και αυτή θα είναι η αλήθεια.
Άνθρωπος: αυτός που αναλογίζεται και κρίνει όσα έχει δει.
Από όλες τις ηδονές ο έπαινος είναι η πιο γλυκιά.
Η ένωση της ψυχής και του σώματος [η γέννηση] δεν είναι με κανένα τρόπο καλύτερη από το χωρισμό τους
Η ψυχή έρχεται στον Άδη χωρίς να κουβαλάει τίποτε άλλο πέρα από την παιδεία της και την αγωγή της
Η γνώση δημιουργεί ευημερία
Το καλό είναι καλό επειδή αρέσει στους θεούς ή αρέσει στους θεούς επειδή είναι καλό;
Ένας ήρωας γεννιέται ανάμεσα σε 100, ένας σοφός βρίσκεται ανάμεσα σε 1.000, αλλά ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος μπορεί να μην βρεθεί ούτε ανάμεσα σε 100.000.

Περισσότερα εδώ: klik.gr




Ας διαβάσουμε μερικές φράσεις μέσα από τον τεράστιο “κήπο” των γραπτών του Χαλίλ Γκιμπράν, αυτής της πνευματικής κληρονομιάς που μας άφησε για να πορευόμαστε εν συνειδήσει.




1. Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.


2. Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών των ανθρώπων.


3. Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια.


4. Είναι οι μικρόψυχοι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους.


5. Το κακό που κάνουν άλλοι σε σένα, είναι πιο εύκολο να το ξεχάσεις, από το κακό που κάνεις εσύ σε άλλους.


6. Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.


7. Τα απλά πράγματα στη ζωή, είναι και τα πιο συναρπαστικά.


8. Η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή αγάπη.


9. Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.


10. Προσπάθησε να αντιμετωπίζεις τους κακούς τρόπους των ανθρώπων με ευχάριστο τρόπο.


11. Η αγάπη συνδέει τα πάντα μέσα σε μια απόλυτη αρμονία.


12. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.


13. Η αληθινή αγάπη δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι βρεθούν κοντά, πρώτα στο πνεύμα.


14. Αφήστε χώρο στις σχέσεις σας.


15. Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσευχηθείς και όταν έχει λιακάδα.


16. Όταν δίνεις ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε δίνεις πραγματικά.


17. Η αληθινή ομορφιά πηγάζει από μέσα μας.


18. Τα παιδιά σου δεν σου ανήκουν. Είναι γιοι και κόρες, της ίδιας της ζωής.


19. Κάθε σχέση πρέπει να είναι ελεύθερη από δεσμά.


20. Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι.


21. Η στάση σου απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και τη στάση της ζωής απέναντί σου.


22. Ο φίλος που βρίσκεται μακριά, καμιά φορά είναι πιο κοντά σου από εκείνον που ζει στη διπλανή πόρτα.


Aποφθέγματα από τον Χαλίλ Γκιμπράν
via



Στην παραβολή Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΣΕΤΣΟΥΑΝ που τελείωσε το 1941 ο Μπρεχτ θέτει το ερώτημα:
Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να παραμείνει καλός ο άνθρωπος που ζει μέσα σ’ εξευτελιστικές συνθήκες;
Τρεις Θεοί που κατέβηκαν στη γη διασχίζουν όλο το Σετσουάν αναζητώντας ένα καλόψυχο άνθρωπο. Ενώ από παντού τους έδιωχναν, μόνον η πόρνη Σεν Τε δέχεται να τους φιλοξενήσει. Φεύγοντας οι θεοί, για να την ανταμείψουν της δίνουν χρήματα με τα οποία η Σεν Τε αγοράζει ένα καπνοπωλείο και αποφασίζει στο εξής να ζήσει κάνοντας το καλό.
Αμέσως όμως η φήμη της καλοσύνης της θα προσελκύσει στο μαγαζί της πλήθος φτωχών και απατεώνων που θα ζουν σε βάρος της.
Μην αντέχοντας την εκμετάλλευση που υφίσταται από φτωχούς και πλούσιους, η Σεν Τε αναγκάζεται να εφεύρει έναν αδίστακτο ξάδερφο, τον Σούϊ Τα, που εμπνέει φόβο στους φτωχούς και σεβασμό στους πλούσιους, και που ξέρει να εφαρμόζει κατά γράμμα τους ανελέητους νόμους της αγοράς.
Μεταμφιέζεται λοιπόν, η Σεν Τε σε Σούϊ Τα και έτσι κατορθώνει να σώσει το μαγαζάκι της απ’ τους τρακαδόρους.
Γίνεται καπνοβιομήχανος και εκμεταλλεύεται τους φτωχούς που πριν βοηθούσε.
Η καλοσυνάτη Σεν Τε απέτυχε, ο ανηλεής Σούϊ Τα θριαμβεύει.

“Μπορεί λοιπόν ο άνθρωπος να είναι καλός;”





“Δεν είναι αυτό το ζήτημα. Αφού οι κοινωνικές συνθήκες δεν μας επιτρέπουν να είμαστε καλοί, πρέπει ν’ αρχίσουμε αλλάζοντας τις συνθήκες…”

Ακόμη και οι θεοί δεν μπορούν να βοηθήσουν πια σε τίποτα.
ΘΕΟΣ:
“Α, πολύ ωραίος μα την αλήθεια αυτός ο κόσμος!
Παντού δυστυχία, προστυχιά και απελπισία!
Ακόμα και τα τοπία κατάντησαν αποκρουστικά: Τα όμορφα δέντρα είναι κουτσουρεμένα κι έχουν γίνει τηλεγραφόξυλα, και πέρα από τα βουνά, βαριά σύννεφα καπνού και βροντές από κανόνια!
Πουθενά, πουθενά ούτε ένας καλός άνθρωπος!”.

ΘΕΟΣ:
“Φοβάμαι πως οι οδηγίες μας όλες είναι για πέταμα.
Οι άνθρωποι σκοτώνονται στη δουλειά, ίσα – ίσα για τον επιούσιο.
Οι καλές προθέσεις τούς φέρνουν στο χείλος της αβύσσου κι οι καλές πράξεις τους γκρεμίζουν μέσα σ’ αυτήν!”

ΚΟΙΝΟ:
“ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ;”

“Πολυαγαπημένο μου κοινό, το ξέρω πως η λύση αυτή τίποτα δεν αξίζει.
Το πώς θα πάψει αυτό το κακό ψάχτε να το βρείτε μονάχοι σας.
Πήγαινε, ψάξε, αγαπημένο μου κοινό, μια κατάλληλη λύση πρέπει να υπάρχει.
ΠΡΕΠΕΙ! ΠΡΕΠΕΙ!”



ΜΠΡΕΧΤ
ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ
MICHAEL THOSS
&
PATRICK BOUSSIGNAC
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΙΛΟΓΗ
via




«Η ΤΡΕΛΑ και η ΛΟΓΙΚΗ είναι πρώτες ξαδέρφες. Κατοικούν στο ίδιο σπίτι, σε διαφορετικά δωμάτια. Στο δωμάτιο της Τρέλας δεν υπάρχουν παράθυρα, δεν υπάρχουν καθρέπτες, δεν υπάρχουν μνήμες, επικρατεί ακαταστασία, όμως δεν υπάρχει μοναξιά. Η Τρέλα σέρνει τα κουρέλια της και τα αχτένιστα μαλλιά της με περίσσια αξιοπρέπεια. Δεν την ενδιαφέρει τι γίνεται έξω στον κόσμο. Μιλάει ώρες ατελείωτες με τους τοίχους θεωρώντας τους φίλους της. Είναι οι φίλοι της – νοιώθει ευτυχισμένη!!

Στο δωμάτιο της Λογικής υπάρχουν παράθυρα, υπάρχουν καθρέπτες, υπάρχουν μνήμες, επικρατεί τάξη, καμιά φορά όμως υπάρχει μοναξιά. Η Λογική, καλοντυμένη και καλοχτενισμένη, δέχεται φίλους, όμως είναι δυστυχισμένη!
Αν και βρίσκονται τόσο κοντά, δεν έχουν καμιά επαφή μεταξύ τους. Κάποια μέρα όμως ξαφνικά η Λογική αποφασίζει να χτυπήσει την πόρτα της εξαδέλφης της. Η Τρέλα, αν και λίγο ξαφνιασμένη από την απρόσμενη αυτή επίσκεψη, την υποδέχεται με ανοιχτή αγκαλιά. Οι δυο εξαδέλφες αγκαλιάζονται τρυφερά, νοιώθοντας μια περίεργη αγαλλίαση.
Λίγο καιρό αργότερα η Λογική ξαναεπισκέπτεται την Τρέλα και αυτό επαναλαμβάνεται όλο και πιο συχνά, τόσο που διαπιστώνει, ότι ο τρόπος ζωής της εξαδέλφης της, της ταιριάζει περισσότερο. Αποφασίζει να συγκατοικήσει μαζί της.
Δε σπαταλά πια χρόνο σε καθρέπτες, αδιαφορεί για την εμφάνιση της, για τους φίλους της, σβήνει σιγά σιγά τις μνήμες από το μυαλό της, τ’ αφήνει όλα στην τύχη τους και επιτέλους αρχίζει να μη νοιώθει αυτή την απέραντη μοναξιά, αυτή την απόγνωση, αυτόν τον πόνο που σιγοτρώει τα σωθικά της. Λίγο καιρό αργότερα νοιώθει λυτρωμένη, ευτυχισμένη και κυρίως δεν πονάει πια.
Ο ΠΟΝΟΣ!!! Ο καταραμένος πόνος είναι η βασική αιτία της αναπάντεχης συμφιλίωσης.
Οι δυο εξαδέλφες έχουν γίνει πια ένα σώμα, μια ψυχή. Η προσωπικότητα της Λογικής έχει αφομοιωθεί ολοκληρωτικά από την προσωπικότητα της Τρέλας.»




Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής μας είναι να ισορροπήσουμε τις εσωτερικές φωνές της στείρας Λογικής και του παρορμητικού Συναισθήματος. Βασική επιδίωξη κάθε μορφής ψυχοθεραπείας είναι να προάγει την αυτογνωσία δηλ. την απελευθερωτική διαδικασία της εξερεύνησης της «Λογικής» και της «Τρέλας» που υποκινεί τις πράξεις μας, και της ανάδυσης μιας συνεκτικής μορφής που θα έχει συνειδητή πρόσβαση στα «πρέπει» της Λογικής και στα «θέλω» του συναισθήματος. Η ψυχική αρμονία είναι στην ουσία η ικανότητα να αξιοποιείς τις διεργασίες της σκέψης, χωρίς να χάνεις επαφή με την αυθεντικότητα του συναισθήματος. 
Η φωνή της λογικής είναι εκείνη που διδάσκει το δίκαιο, την ηθική και τις αξίες. Θέτει όρια και κανόνες. Επιτρέπει, απαγορεύει, τιμωρεί. Φροντίζει να τα έχει όλα υπό έλεγχο. Καλλιεργεί τη φρόνηση και την οξυδέρκεια και αντιμάχεται την παρόρμηση κάθε συναισθήματος. Στόχος της είναι να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία… αλλά στην πραγματικότητα οδηγεί στην αδράνεια, καθώς προσφέρει ασφαλείς λύσεις και εκλογικευμένες δικαιολογίες, περιορίζοντας το πεδίο της αυθεντικής αντίδρασης. 
Η φωνή του συναισθήματος είναι εκκωφαντική! Φωνάζει «θέλω», χωρίς συστολή και πραγματοποιεί τις επιθυμίες της, χωρίς να αναλογίζεται τις συνέπειες. Είναι ενθουσιώδης, παρορμητική και ακατάστατη. Είναι πολύπλοκη και ακατάπαυστα δημιουργική. Αγωνίζεται να αποκτήσει εκείνο που επιθυμεί, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, δίχως ενδοιασμούς. Εκδηλώνεται έντονα και αντιδρά αυθόρμητα… αλλά ζαλίζεται μέσα στους στροβιλισμούς της και χάνει την εικόνα του στόχου της.  
Η λογική ιχνογραφεί τη μορφή και το συναίσθημα δίνει το χρώμα…
Η λογική χαράζει με σαφήνεια έναν ασφαλή προορισμό και το συναίσθημα σαλπάρει σε μέρη μαγικά και αταξίδευτα…
Η λογική ερμηνεύει και το συναίσθημα βιώνει…
Η λογική φροντίζει για τη διατήρηση της ασφάλειας και το συναίσθημα προσφέρει την απόλαυση της στιγμής…
Η λογική εξηγεί τις αιτίες και το συναίσθημα πυροδοτεί την αφορμή…
Οι δύο φωνές έχουν ιδιαίτερη δυναμική και εξασφαλίζουν το βέλτιστο αποτέλεσμα δράσης, όταν κάποιος καταφέρει να ανακαλύψει τη χρυσή δυσδιάκριτη τομή που τις συνδέει. Όταν μπορέσει να αποδεχθεί την αξία του συναισθήματος, χωρίς να απαρνιέται τη δυνατότητά του να αξιολογεί γνωστικά και να παίρνει συνειδητές αποφάσεις. Όταν είναι έτοιμος να αντιληφθεί την πραγματικότητά του και να λειτουργήσει προσαρμοστικά στο παρόν, χωρίς να παρασύρεται από τις αντίρροπες εσωτερικές φωνές του. Όταν επιλέξει να αντιμετωπίσει με υπευθυνότητα, ηθικά και αυθεντικά, το Τώρα. 

Χρύσα Μπέκα, Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια

via




Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούμε να αποφεύγουμε την αντιπαράθεση, αλλά είναι μια πλευρά της ζωής από την οποία δεν μπορούμε να ξεφεύγουμε για πάντα. Χρειάζεται να διεκδικούμε, να θέτουμε όρια και να δηλώνουμε ανάγκες – και οι άλλοι χρειάζονται να κάνουν το ίδιο με εμάς. Υπάρχουν εκατομμύρια απαίσιοι τρόποι να εκφράζουμε το θυμό μας. Εδώ όμως, θα εστιάσουμε στους παραγωγικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τον επικοινωνήσουμε, μέσω της συναισθηματικής μας νοημοσύνης.

Ο ρόλος του θυμού

Ο θυμός – τόσο άμεσος, όσο και έμμεσος (ή παθητικός) – έχει στόχο να επικοινωνήσει κάτι σημαντικό. Αλλά μπορεί επίσης να απομακρύνει τους ανθρώπους. Αυτό που πραγματικά θέλετε είναι να συνδεθείτε και να ακουστείτε, αλλά όταν εμπλέκεται ο θυμός, το αποτέλεσμα είναι συχνά το αντίθετο. Η επιθετικότητα κάθε μορφής είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην συναισθηματικά ευφυή επικοινωνία.
Οι άνθρωποι συχνά πιστεύουν ότι η παθητικο – επιθετική επικοινωνία είναι κατά κάποιο τρόπο καλύτερη ή «ευγενικότερη» – αλλά δεν είναι. Συγκεκριμένα, φαίνεται να είναι χειρότερη. Δυστυχώς, εκεί καταφεύγουν όμως πολύ άνθρωποι. Στην παθητικο – επιθετική συμπεριφορά λέμε κάτι που ακούγεται αθώο, αλλά στην πραγματικότητα σημαίνει κάτι άλλο που είναι λίγο κακό. Αν ψάχνετε την αληθινή και ουσιαστική σύνδεση και κατανόηση με έναν άλλο άνθρωπο, χρειάζεστε μια καλύτερη στρατηγική.
Οι έρευνες υποδεικνύουν ξανά και ξανά ότι ένας εχθρικός τύπος επικοινωνίας απομακρύνει τους ανθρώπους: είτε είναι επιθετικοί, είτε παθητικο – επιθετικοί, θα αντιδράσουν αρνητικά απέναντί σας. Θα νιώσουν άβολα, δεν θα καταλάβουν τι συμβαίνει και θα θέλουν να απομακρυνθούν από κοντά σας.

Πώς να επικοινωνείτε το θυμό σας χωρίς να καταστρέφετε τις σχέσεις σας

Κάποιες κουλτούρες θεωρείται ότι είναι εξαιρετικά άμεσες. Αυτό που βλέπετε είναι συχνά αυτό που παίρνετε. Αν όμως προέρχεστε από ένα περιβάλλον, όπου οι άνθρωποι δεν συνηθίζουν να επικοινωνούν με αυτό τον τρόπο, ένα άμεσο στυλ επικοινωνίας θα σας φαίνεται σκληρό και αναιδές.
Άλλοι πολιτισμοί φαίνονται πιο έμμεσοι ως προς αυτό. Ορισμένοι λένε ότι ο Γαλλικός τρόπος επικοινωνίας έχει ένα παθητικο – επιθετικό στυλ. Η ευπρέπεια θεωρείται σημαντικότερη από την αμεσότητα. Οι άνθρωποι τείνουν να πράττουν πιο ευχάριστα. Εντούτοις, εκεί όπου η κουλτούρα θεωρεί το «ευπρεπές» σημαντικότερο όλων, χρειάζεται να αντιμετωπίσετε και περισσότερο «πάγο».
Το σίγουρο είναι, όμως, ότι καμία εξ αυτών των προσεγγίσεων δεν οδηγεί απαραίτητα στα εποικοδομητικά αποτελέσματα που θέλετε. Όταν είστε θυμωμένοι, χρειάζεται να το εκφράσετε. Τόσο οι επιθετικές, όσο και οι παθητικο – επιθετικές συμπεριφορές θα σας απομακρύνουν από τους ανθρώπους. Είναι προτιμότερο να δοκιμάσετε τα παρακάτω:

1. Αναγνωρίστε αυτό που συμβαίνει πραγματικά, αποκτήστε επίγνωση

Αν βράζετε από θυμό, προτιμήστε να περιμένετε λίγο. Αν και θα βιάζεστε να «πετάξετε» τη σύγχυσή σας (άμεσα ή έμμεσα) στο πρόσωπο κάποιου, ή μέσω μηνύματος ή μέσω email, η απόπειρα επικοινωνίας σας θα είναι αποτυχημένη. Αν είστε θυμωμένοι, δεν έχετε τον έλεγχο του μυαλού σας.
Γνωρίζουμε ότι όταν τα κέντρα εγκεφάλου των συναισθημάτων είναι πολύ ενεργά, δυσκολευόμαστε περισσότερο να σκεφτούμε λογικά. Χαλαρώστε λίγο και θα δείτε τα πράγματα καθαρότερα, θα επικοινωνήσετε πιο αποτελεσματικά. Αναπνεύστε, κάντε μια βόλτα, αποσπάστε την προσοχή σας με μια κωμωδία, διαλογιστείτε, γυμναστείτε, προσευχηθείτε – ο,τι θέλετε, για να βοηθήσετε τον εαυτό σας να ανακτήσει την ψυχραιμία του.

2. Κατανοήστε το συναίσθημά σας

Εξερευνήστε αν το αληθινό σας συναίσθημα είναι ο θυμός. Ίσως είστε απλά λυπημένοι ή πληγωμένοι. Συχνά, νομίζουμε ότι είμαστε συγχυσμένοι με έναν άνθρωπο ή κατάσταση, αλλά η αληθινή κατάσταση είναι ότι στην πραγματικότητα νιώθουμε πόνο, απόρριψη ή ματαίωση. Μόλις καταλάβετε ποιο είναι το πραγματικό σας συναίσθημα, τότε αποφασίστε να το επικοινωνήστε.

3. Σκεφτείτε αν είστε άδικοι

Είναι πολύ εύκολο να κατηγορήσετε έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση για το πώς νιώθετε. Πεινάτε, είστε κουρασμένοι, παρακοιμηθήκατε, είστε στρεσαρισμένοι, δυστυχισμένοι στο γάμο σας και ύστερα κατηγορείτε το πρώτο άτομο ή κατάσταση που βρίσκεται στο δρόμο σας. Πιθανότατα κάποιον που βρίσκεται κοντά σας. Κατά τη διαδικασία αυτή, απομακρύνετε τους ανθρώπους που αγαπάτε περισσότερο – επιδεινώνετε δηλαδή απλώς τα πράγματα. Επιπλέον, μένετε και πάλι θυμωμένοι, αφού αυτοί δεν είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι.

4. Αναπτύξτε περιέργεια

Εστιάζοντας στους λόγους που είστε θυμωμένοι, θλιμμένοι ή συγχυσμένοι, εστιάζετε στον εαυτό σας. Τα αρνητικά συναισθήματα, σύμφωνα με έρευνες, μας κάνουν να στρεφόμαστε στον εαυτό μας. Δεν υπάρχει χώρος για κάποια άλλη οπτική, επειδή είμαστε παγιδευμένοι στη δική μας πλευρά των πραγμάτων.
Το πιθανότερο είναι να μην σκέφτεστε καν τι συμβαίνει στο νου του άλλου. Τότε είναι που χρειάζεται να φέρετε στην επιφάνεια ένα πολύ βοηθητικό συναίσθημα: την περιέργεια. Γίνετε περίεργοι για τους λόγους που το άλλο άτομο έδρασε με τον τρόπο που έδρασε. Αντί να τους πάτε κόντρα, ρωτήστε τους με ειλικρινές ενδιαφέρον γιατί έκαναν ό, τι έκαναν. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τριγυρνούν με κακές προθέσεις – αλλά οι περισσότεροι θυμώνουμε ή πληγώνουμε τους άλλους κατά λάθος.

5. Αποκτήστε ενσυναίσθηση

Όταν κάνετε χώρο για την άποψη ενός άλλου και τον ρωτάτε «γιατί», αντί απλά να υποθέσετε το χειρότερο, τον προσκαλείτε σε μια πραγματική επικοινωνία και δείχνετε σεβασμό. Το αποτέλεσμα: Αναπτύσσετε κατανόηση και χτίζετε μια βαθύτερη σχέση με βάση την ενσυναίσθηση. Αν τους προσεγγίσετε με επιθετικότητα, θα ανταποκριθούν αμυντικά.

6. Επικοινωνήστε με επιδεξιότητα

Μοιραστείτε την οπτική σας, χρησιμοποιώντας τη λέξη «εγώ» και μιλήστε για το πώς νιώθετε. Αλλά μη σταματάτε εκεί, αλλιώς θα μείνετε στο εγωκεντρικό στοιχείο σας. Ζητήστε από το άλλο άτομο να μοιραστεί την οπτική του μαζί σας. Δείξτε ενδιαφέρον για την οπτική του άλλου και εξερευνήστε μαζί πώς μπορείτε να φτάσετε σε έναν συμβιβασμό.
via