Μαρτίου 2018



Ο π. Φιλόθεος Φάρος γεννήθηκε το 1930 στον Πειραιά. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, νομικά και θεολογία. 

Έγινε κληρικός το 1962 και συνέχισε σπουδές στην ποιμαντική ψυχολογία και την ποιμαντική συμβουλευτική στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης στις ΗΠΑ. 

Δίδαξε ποιμαντική ψυχολογία στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη και εργάσθηκε ως Pastoral Counselor και Family Therapy Supervisor στην πρότυπη ψυχιατρική θεραπευτική κοινότητα Human Resource Institute της Βοστώνης, όπου απέκτησε μια σημαντική ψυχοθεραπευτική εμπειρία κάνοντας ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία και κυρίως εργαζόμενος με οικογένειες και ζευγάρια. 

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα επεχείρησε να θέσει στην υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος την εμπειρία του, οργανώνοντας ένα πρόγραμμα ποιμαντικής κλινικής εξασκήσεως για κληρικούς σ' ένα νοσοκομείο της Αθήνας. 

Ταυτόχρονα οργάνωσε ένα κέντρο νεότητος για την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, όπου καλλιεργείται και προάγεται η κοινοτική ζωή. 

Έχει γράψει πολλά άρθρα, μελέτες και δεκατρία βιβλία που διαπραγματεύονται άμεσα και καίρια για τη ζωή του ανθρώπου θέματα, όπως είναι το πένθος, ο γάμος, η ανατροφή των παιδιών, ο έρωτας κτλ.


Σημαντικά πράγματα που έχει πει 

ο πατέρας Φιλόθεος Φάρος 

για τη ζωή



1. Οι άνθρωποι δεν ενεργούν ανεύθυνα επειδή είναι άρρωστοι, αλλά είναι άρρωστοι επειδή λειτουργούν ανεύθυνα.
2. Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα  να αρνηθεί  την πραγματικότητα, να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα  ή να προσπαθήσει  να την αλλάξει και αν δεν τα καταφέρει, να μην επιτρέψει να τον παραμορφώσει.
3. Ο ψυχοθεραπευτής  λειτουργεί  σαν τους πιο επικίνδυνους γονείς εξευμενίζοντας  κολακεύοντας  και νανουρίζοντας διαρκώς τον ψυχοθεραπευόμενο. Όταν συμβαίνει  κάτι τέτοιο ο μεν  ψυχοθεραπευτής εξασφαλίζει μακροχρόνιο  και σταθερό εισόδημα, ο δε ψυχοθεραπευόμενος χάνει την ζωή του.
4. Ο πραγματικά ώριμος άνθρωπος  είναι εκείνος που εκτιμά σωστά τις συνέπειες των πράξεών του.
5. Από την γέννησή μας  ως το θάνατό μας έχουμε ανάγκη να αγαπούμε και να μας αγαπούν. Σε όλη  μας τη ζωή  η υγεία μας και η ευτυχία μας εξαρτώνται από την ικανότητά μας να ικανοποιούμε αυτή την ανάγκη.
6. Βασικό στοιχείο της αγάπης είναι ότι δεν έχει όρους και ανταλλάγματα.
7. Με τα όρια που βάζουν οι γονείς στα παιδιά τους τους λένε «σας αγαπούμε και νοιαζόμαστε για σας» και εκείνα παραβαίνοντας τα όρια λένε στους γονείς «απόδειξέ το».
8. Είτε μας αγαπούν είτε όχι, για να αισθανόμαστε ότι έχουμε αξίαχρειάζεται να αξιολογούμε  τη συμπεριφορά μας  και να την βελτιώνουμε  αν είναι κατώτερη από αυτή που θα  μπορούσε να είναι.
9. Η αγάπη δεν είναι ένα ένστικτο που το έχει κανείς χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια.
10. Ένας υπεύθυνος άνθρωπος κάνει αυτό που του δίνει το αίσθημα ότι έχει αξία για τον εαυτό του και για τους άλλους. Είναι διατεθειμένος να δοκιμάσει κάποια στέρηση προκειμένου να αισθάνεται ότι αξίζει ως άνθρωπος.
11. Η δυστυχία είναι περισσότερο προϊόν  παρά αιτία της ανεύθυνης συμπεριφοράς.
12. Λίγα πράγματα είναι τόσο τραγικά στη ζωή του ανθρώπου όσο το θάψιμο της ανδρικής ευαισθησίας και τρυφερότητας χάριν του επιβητορικού προτύπου  που επιβάλλει η κοινωνική σύμβαση.
13. Η αγάπη όχι μόνο δεν αγοράζεται, αλλά ούτε καν ζητιέται. Η αγάπη μόνο προσφέρεται.
14. Πολλοί γονείς προετοιμάζουν τα παιδιά τους για μία πραγματικότητα, η οποία δεν υπάρχει, δηλ. με το να πραγματοποιούν τις επιθυμίες τους, να τα κανακεύουν υπερβολικά, να τα κάνουν να πιστεύουν ότι είναι πρίγκιπες-πριγκίπισσες κι ο κόσμος είναι εδώ, για να τα ικανοποιεί. Τα παιδιά, λοιπόν, μαθαίνουν να παίρνουν, να παίρνουν, να παίρνουν, αλλά δεν έχουν ιδέα, ως ενήλικες αργότερα, τι σημαίνει να δίνουν.
15. Το να μάθει κανείς πώς να συμπεριφέρεται ως γονιός είναι πιο δύσκολο από το να εκπαιδευτεί για τον πόλεμο.
16. Οι έφηβοι δεν γνωρίζουν με ποιον είναι οργισμένοι. Είναι οργισμένοι κυρίως με τους γονείς τους, με το οικογενειακό τους περιβάλλον, γιατί εκεί κρίνεται η δυνατότητα του νέου να είναι αυθύπαρκτο πρόσωπο. Αν ο νέος μέσα στο σπίτι έχει αναπτύξει μια υγιή προσωπικότητα, τότε οι οποιεσδήποτε αρνητικές εξωτερικές συνθήκες δεν θα τον καταβάλλουν.
via

Τι είναι η ζωή;

Πώς δημιουργείται η ζωή;

Πώς φτάνεις να είσαι αυτό που είσαι, να είμαι αυτό που είμαι, να είμαστε αυτό που είμαστε και να υπάρχουμε πάνω στην Γη με την μορφή που υπάρχουμε;

Είμαστε μόνο σώματα; Ή μήπως είμαστε και κάτι ανώτερο;
Έχεις ακούσει την έκφραση: “Ψυχή μου”; Ή “Είσαι καλή ψυχή”;
Έχεις ακούσει την έκφραση: “Τα μάτια είναι το παράθυρο της ψυχής”;



Καταλαβαίνεις τι εννοώ;  αλλά ας το κάνω λίγο πιο ξεκάθαρο: 

Το σώμα είναι το ένα μέρος. Το δεύτερο μέρος είναι η ψυχή που έχουμε. Όταν λοιπόν ενώνεται η ψυχή με το σώμα τότε δημιουργείται αυτό το υπέροχο δώρο της ζωής. Όμως αυτό το δώρο της ζωής δεν το απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι. Και ήμουν ένας από αυτούς.
Ήμουν ένας άνθρωπος ο οποίος για πολλά χρόνια ήμουν γκρινιάρης, μίζερος, και δεν μπορούσα να απολαύσω τίποτα. Ξέρεις πόσους ανθρώπους έχω που κάνω coaching οι οποίοι το πρώτο πράγμα που μου λένε είναι το εξής: “Έχω πολλά λεφτά, έχω οικογένεια, έχω παιδιά, έχω τα πάντα, αλλά δεν είμαι ευτυχισμένος.”  Για ποιον λόγο;
Και σου αναφέρω αυτούς τους ανθρώπους γιατί αν σου έλεγα για αυτούς που δεν έχουν χρήματα ή για αυτούς που δεν έχουν οικογένεια, δεν έχουν κάτι, θα μου πεις “Είναι λογικό”. Αλλά αυτός που τα έχει “φαινομενικά” όλα, για ποιον λόγο;
Πρόσεξε να δεις: Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα για την ευτυχία είναι η επικοινωνία μας, η σύνδεσή μας, η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους. Τι σημαίνει αυτό; Ο τρόπος που επικοινωνώ με τον εαυτό μου, με την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τους γνωστούς και το ευρύτερο περιβάλλον καθορίζει την ποιότητα της ζωής μου. Όμως αυτή η επικοινωνία έχει 2 επίπεδα.
Το ένα είναι το σωματικό, είναι το γήινο, είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε και το άλλο είναι το πνευματικό, η πνευματική επικοινωνία. Συνήθως όλοι οι άνθρωποι εστιάζουμε στην επικοινωνία μεταξύ των λόγων μας αλλά σπάνια χτίζουμε σχέσεις επικοινωνίας σε ψυχικό επίπεδο. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Ναι, ο ένας λόγος είναι γιατί τις πιο πολλές φορές οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν έχουμε σχέση, δεν έχουμε επικοινωνία με τον πραγματικό μας εαυτό, με την ψυχή μας.
Οι πιο πολλοί δεν ξέρουμε γιατί έχουμε γεννηθεί. Δεν έχουμε συνδεθεί με τον ανώτερο σκοπό μας. Δεν ξέρουμε γιατί είμαστε εδώ. Δεν έχουμε σχέση, επικοινωνία με τον πραγματικό μας εαυτό, με τον βαθύτερο εαυτό μας, με την ψυχή μας. Άρα λοιπόν εάν δεν επικοινωνώ με τον εαυτό μου, με την ψυχή μου, με την δικιά μου ψυχή, πώς θα συνδεθώ με την δική σου;
Και για ποιον λόγο σου τα λέω όλα αυτά; Κάποιοι άνθρωποι έχουν μία συμπεριφορά που πραγματικά είναι πάρα πολύ προσβλητική, είναι άσχημη, είναι τοξική για κάποιους ανθρώπους. Κάποιες φορές αυτή η συμπεριφορά είναι η συμπεριφορά του γονέα προς το παιδί, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βιάσει τα παιδιά τους.. Να θυμάσαι, ο βιασμός δεν είναι μόνο σωματικός – σεξουαλικός, είναι και λεκτικός. Είναι και συναισθηματικός. Και καμιά φορά αυτός είναι και πιο ύπουλος γιατί δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από το παιδί.
Εκείνη την στιγμή πρέπει το παιδί να πάρει μια απόφαση. Υπάρχει μία σύγκρουση γι’ αυτό από την μία είναι ο γονιός του αλλά από την άλλη είναι και ένας άνθρωπος ο οποίος είναι τοξικός για την ζωή του. Και τι συμβαίνει; Υπάρχουν κάποια συστήματα θεραπειών που λένε πώς ότι και να γίνει πρέπει να έχεις καλές σχέσεις με τον γονιό σου. Και έρχεται ο άνθρωπος και λέει “Αυτός λοιπόν που έχει βιαστεί, έχει κακοποιηθεί, πώς μπορεί να το κάνει αυτό;” Σε κάποια άλλα συστήματα λένε “Πρέπει να φύγεις από τους γονείς σου γιατί αυτοί είναι οι αιτίες του κακού σου”. Όπως και να έχει και τα δύο άκρα πάντα οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Έτσι λοιπόν ποια θα ήταν η μέση λύση;
Να αυξήσω την συνειδητότητά μου, να αυξήσω την επίγνωσή μου και να διευθετήσω αυτήν την σχέση σε δύο διαφορετικά επίπεδα: Στο ψυχικό, στο ανθρώπινο… και στο συμπεριφορικό, στο εδώ και τώρα.
Ένας γονιός όταν συμπεριφέρεται με απαράδεκτο τρόπο στο παιδί του, γι’ αυτό το επίπεδο που μιλάμε, είναι απαράδεκτο και από εκεί και πέρα πρέπει να βάλεις όρια. Πρέπει κάτι να κάνεις για εσένα αν αυτό είναι τοξικό για εσένα και πρέπει να πας εκεί που εσύ αξίζεις και προς τον σκοπό για τον οποίο έχεις γεννηθεί. Πρέπει να πάρεις τα μαθήματα σου, πρέπει να βάλεις τα όρια σου και να συνεχίσεις. Όμως σε καμία περίπτωση έχοντας συναισθηματικές εκκρεμότητες σε ένα ψυχικό επίπεδο. Βέβαια αυτό προτού αντιδράσεις αν ήταν να αντιδράσεις για να γίνει αντιληπτό χρειάζεται πρώτα να αυξήσω την επίγνωση μου και να κάνω αυτόν τον διαχωρισμό και να μπορώ να τον βιώσω. Πρέπει να βιώσω την σχέση που έχω με έναν άνθρωπο σε επίπεδο γήινο και σε επίπεδο ψυχικό. Και για να το κάνω αυτό, πρώτα πρέπει να το κάνω με τον εαυτό μου.
Χρειάζεται να αντιληφθώ την επικοινωνία, την σχέση, την σύνδεση, την απόσταση, το πόσο κοντά είμαι με την ψυχή μου, να την δω, να την πιάσω, να την αντιληφθώ, και να δω πώς μέσα από αυτά τα δύο επίπεδα δημιουργώ την σχέση με τον άλλον άνθρωπο. Και όταν αυτό το κάνω και λύσω την συναισθηματική εκκρεμότητα μου νιώθω ήρεμος, ασφαλής.. Τότε μπορώ να πάρω πραγματικά τις καλύτερες αποφάσεις γι’ αυτό το επίπεδο.
Αλλιώς κάθε απόφαση που παίρνω κάτω από θυμό, λύπη, φόβο, άγχος, στρες, εκδίκηση.. οτιδήποτε.. είναι η λάθος απόφαση για την ζωή μου και για το μέλλον μου, για το μέλλον των παιδιών μου, για το μέλλον των γύρω μου.
Πρώτο βήμα λοιπόν άρχισε να δουλεύεις πάνω στην επίγνωσή σου, στην αντίληψή σου… Άρχισε να χτίζεις την δικιά σου σχέση με την δικιά σου την ψυχή… Αυτό που πραγματικά είσαι… και μετά άρχισε να δουλεύεις στην επικοινωνία πάνω σε αυτά τα δύο επίπεδα και θα δεις πως όλα θα αρχίσουν να αλλάζουν μαγικά.  Γιατί είσαι υπέροχος, μοναδικός, έχεις εξαιρετικές ποιότητες μέσα σου που όταν συνδεθεί με την ψυχή σου θα είσαι σε θέση να τις εκφράσεις και να τις ακτινοβολήσεις στον έξω κόσμο.
***
Θάθελα πολύ να ευχηθώ: 
Να Αγαπάς τον Εαυτό σου και να Ζεις με Πάθος!

Μα πολύ φοβάμαι, ότι οι περισσότεροι από σας εαυτό έχετε το Εγώ σας και πάθος, όχι την δίψα να σε γνωρίσεις αλλά να ζήσεις κοσμικά, που σημαίνει πως μια τέτοια ευχή με τόσο λάθος ερμηνεία μόνο κατάρα θάταν!
Είθε να βρήτε την φώτιση

via



Οι παρακάτω σκέψεις αποτελούν αποτέλεσμα του εσωτερικού διαλόγου ενός έφηβου:


"Είμαι τρελός…. 



Δεν ξέρω γιατί…. 

Μερικές φορές ξυπνάω και νιώθω σαν να έχω τρελαθεί… 

άλλες ημέρες αισθάνομαι εξαντλημένος, να «σέρνομαι".. 

Δεν μου αρέσει καθόλου. 

Δεν νιώθω καλά…. 

Εύχομαι να μην έχω τρελαθεί… δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου».


«Η καθημερινότητά μου μοιάζει με φυλακή, και εγώ παγιδευμένος σε ένα σώμα που αλλάζει συνεχώς, επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια, στην ίδια ρουτίνα. 

Πρέπει να κάνω εκείνο ή το άλλο, ή δεν πρέπει να κάνω κάποια πράγματα. 

Μαθήματα, εξετάσεις… σπαταλώ όλη μου την ημέρα με ανθρώπους που πιέζομαι να βρίσκομαι μαζί τους. 

Έφηβοι που βρίσκονται στην ίδια θέση με εμένα».


«Πληγώνομαι στο σχολείο από δασκάλους, καθηγητές, αλλά πολύ περισσότερο από τους φίλους μου και τους συνομηλίκους μου! 

Δεν θέλω να πω σε κανέναν πόσο πληγωμένος και λυπημένος αισθάνομαι».


«Θέλω μόνο να κοιμάμαι… όταν κοιμάμαι δεν σκέφτομαι, δεν ανησυχώ, δεν στεναχωριέμαι….Δεν είμαι θυμωμένος»!


«Για να μην σκέφτομαι…. Βλέπω βιντεάκια στο YouTube ή σειρές, για να μην σκέφτομαι… δεν θέλω να σκέφτομαι πόσο απαίσια είναι η μέρα μου!».


«Το δωμάτιό μου είναι ακατάστατο…. Χάλια! 

Έτσι όπως αισθάνομαι! 

Δεν αντέχω να έχω αυτές τις σκέψεις… με αναστατώνουν, με αποσυντονίζουν. 

Δεν ξέρω το γιατί. 

Είναι τρελό όλο αυτό»;


«Μαμά ξέρω ότι είσαι θυμωμένη μαζί μου. 

Δεν σε κατηγορώ. 

Δεν σου μιλάω πια…. απλά θυμώνω. 

Βρίζω, μιλάω άσχημα και σπάω πράγματα, γιατί αισθάνομαι σαν να έχει σπάσει κάτι μέσα μου!!!».


«Δεν ήμουν έτσι…. Όταν πήγαινα στο Δημοτικό ήμουν ένα χαρούμενο παιδί, που δεν το ένοιαζε τι θα πουν οι άλλοι για εκείνο. Τώρα νιώθω νεκρός…».


«Άκουσέ με…. Μην με διώξεις! 

Μη μου κρατήσεις μούτρα… μην μου φωνάξεις… Θέλω να είσαι πιο δυνατή από εμένα. 

Θέλω να είσαι ο πατέρας μου ( η μητέρα μου), ακόμα κι αν λέω ότι δεν θέλω τέτοιους γονείς. 

Θέλω να είσαι πιο υπομονετικός από εμένα, με περισσότερη κατανόηση και αποδοχή. 

Ακόμα κι όταν σου φωνάζω, ακόμα κι όταν λέω πως σε μισώ…. 

Εκείνη την ώρα σε χρειάζομαι περισσότερο, έχω ανάγκη να με αγαπάς»!


Αν μπορούσα να σου μιλήσω, για το πώς θα με βοηθήσεις, θα σου έλεγα αυτά τα λόγια:


1. Δώσε μου «χώρο»

Μην έρχεσαι στο δωμάτιο μου κρυφοκοιτώντας τι κάνω, ή απαιτώντας να κάνω αυτά που ΕΣΥ θέλεις. 

Όταν μου φωνάζεις και με πιέζεις νιώθω πολύ άσχημα…θυμώνω! 

Θέλω την ησυχία μου. 

Θέλω να μείνω μόνος. 

Θέλω «χώρο»!


2. Μη μου φωνάζεις!

Φωνάζεις τόσο πολύ που αισθάνομαι σαν να μην μπορώ να ακούσω τις σκέψεις μου. 

Αισθάνομαι ότι δεν αξίζω ως άνθρωπος, ότι δεν αξίζω ν’ αγαπηθώ και πολύ περισσότερο ότι είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση για εσάς τους γονείς μου.


3. Μη μου παίρνεις το κινητό μου!

Δεν θέλω και δεν μπορώ να αφήσω το κινητό μου. 

Ξέρω ότι μου «τρώει» πολύ χρόνο μέσα στην ημέρα, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. 

Δεν μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω κάθε λίγο για μηνύματα… 

Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. 

Ξέρω ότι πρέπει να χρησιμοποιώ το κινητό μου με όριο. 

Αυτή τη στιγμή θέλω να ασχολούμαι μόνο με αυτό… μη με ρωτήσεις το γιατί…. 

Απλά κάνε το.


4. Θέλω να πάμε κάπου ήσυχα

Λέω ότι δεν θέλω να κάνουμε πράγματα μαζί. 

Αλλά στην πραγματικότητα θα ήθελα να πάμε μία ήσυχη βόλτα, χωρίς να διαφωνούμε, κάπου που μπορούμε να μιλάμε ήρεμα, κάπου που μπορώ να αισθάνομαι ότι «ξεχνάω» ότι μ’ ενοχλεί.. 

Ακόμα κι αν δεν μιλάμε….


5. Σταμάτα να με κακομαθαίνεις!

Σταμάτα να μου παιρνεις ότι θέλω! 

Όσο περισσότερα μου δίνεις, τόσο περισσότερο θυμώνω, σε μισώ. 

Δεν θέλω να μου χαρίζεις πράγματα…. 

Θέλω νακερδίζω πράγματα. 

Έτσι αισθάνομαι ότι μεγαλώνω, ότι ωριμάζω. 

Θέλω να με μάθεις πώς να κάνω οικονομία, πώς να ξοδεύω σωστά, πώς να μοιράζομαι…. 

Και δεν θα μάθω όλα αυτά, εάν συνεχίσεις να μου δίνεις…. 

Δεν θέλω άλλο να εξαρτώμαι από εσένα… 

Βοήθησέ με να γίνω ανεξάρτητος!


6. Θέλω κάποιον με τον οποίο μπορώ να συζητάω

Θέλω κάποιον να κοιτάξει ποιός δεν είσαι εσύ. 

Χρειάζομαι έναν ενήλικο για να θαυμάζω, να είναι το πρότυπό μου, το πρόσωπο που πιστεύει σε εμένα, που με κινητοποιεί και που με καταλαβαίνει. 

Θέλω έναν σύμβουλο, έναν μέντορα, να με δυναμώνει όταν νιώθω ότι δεν αξίζω.


7. Πες μου πως μ αγαπάς

Μπορεί να δείχνω ότι δεν με νοιάζει όταν δείχνεις ότι δεν μ' αγαπάς.

 Αλλά τότε είναι που έχω ανάγκη να μου πείς πόσο με αγαπάς, ακόμα κι αν κάνω τη ζωή σου δύσκολη… ακόμα τότε έχω ανάγκη να ακούσω περισσότερο πόσο με αγαπάς…

«Πιστεύω πως είναι δύσκολο να είσαι γονιός… καμιά φορά αναρωτιέσαι για ποιο λόγο έκανες παιδιά.

 Σου υπόσχομαι ότι όλα θα πάνε καλύτερα…. 

Δώσε μου λίγο χρόνο… και θα καταλάβεις πόσο σε εκτιμώ και σε αγαπώ!»





Είναι ατυχές, αλλά είναι αλήθεια ότι ζούμε σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από ανθρώπους κυνικούς και σκεπτικιστές. Πρόκειται για μια κατηγορία ατόμων που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προβάλλουν την ανειλικρίνεια και την ανεντιμότητα που είναι σίγουροι ότι αποτελούν κοινό χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων. Είναι πεπεισμένοι ότι κάθε πράξη καλοσύνης και αγάπης υποκρύπτει κάποια υστεροβουλία.
Δυστυχώς, πολλοί από εμάς έχουμε αναπτύξει ένα σκληρό εξωτερικό κέλυφος. Όταν κάποιος μας προσφέρει ένα τριαντάφυλλο και αμέσως μετά μας ζητήσει να κάνουμε μια δωρεά, είναι βέβαιο ότι στο μέλλον θα αντιμετωπίζουμε με αρκετή επιφύλαξη κάθε τέτοια πράξη αβροφροσύνης. Από εκείνη τη φορά και μετά, κάθε λουλούδι που θα μας προσφέρεται θα συνιστά λόγο καχυποψίας.
Οι ερωτευμένοι που έχουν εμπιστευτεί τη σχέση τους και έχουν γίνει ευάλωτοι μπορεί ξαφνικά να ανακαλύψουν ότι εξαπατήθηκαν. Όταν μαζέψουν τα κομμάτια τους και κάποιος τους ξαναπροσφέρει αγάπη, είναι φυσικό να αντιμετωπίσουν τη νέα σχέση με σκεπτικισμό. Έχουν γίνει «υγιείς κυνικοί» – λιγότερο ανοιχτοί, λιγότερο εύπιστοι, λιγότερο ευάλωτοι. Εν ολίγοις, λιγότερο ικανοί να συντηρήσουν μια υγιή σχέση στο μέλλον.
Είναι πολύ ευκολότερο, μου φαίνεται, να γίνουμε κυνικοί παρά να ξεπεράσουμε την απογοήτευση και το ψυχικό τραύμα. Πρέπει ωστόσο να είμαστε πρόθυμοι να εμπιστευτούμε ξανά και να περιμένουμε κάτι καλύτερο απ΄αυτό που μας δόθηκε στο παρελθόν.
Οι αληθινοί κυνικοί, που πιστεύουν ότι έχουν γίνει ειδικοί στο να «διαβάζουν» τους ανθρώπους, έχουν στην πραγματικότητα υποκύψει σε μια άλλη μορφή τύφλωσης. Εάν θέλουμε αγάπη, είναι καλύτερα να ψάχνουμε για το καλό στους ανθρώπους, έστω κι αν αυτό μας κάνει λίγο αιθεροβάμονες.
Δεν υπάρχει συνταγή ή μέθοδος. 
Μαθαίνεις να αγαπάς αγαπώντας. 
(ALDOUS HUXLEY)
_______________________
    ~ «ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ να ΑΓΑΠΑΜΕ» του LEO BUSCAGLIA.
    via




Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν ότι αποτελεί απόδειξη ιδιαίτερου κοσμικού λάιφσταϊλ όταν λένε ότι δεν έχουν τίποτα άλλο στο ψυγείο τους εκτός από ένα μπουκάλι σαμπάνια και ένα φιλμ Kodak (ή ένα βερνίκι νυχιών. αναλόγως). Εδώ πρέπει να πούμε ότι αυτή η αντίληψη είναι τελείως ντεμοντέ. Πρώτον, η σαμπάνια είναι το δίχως άλλο ένα ευτελές ποτό για το οποίο χρησιμοποιούνται σταφύλια που ξεσκαρτάρονται ως ακατάλληλα κατά τη διαδικασία παραγωγής του κρασιού. Και δεύτερον, υπάρχουν ολοφάνερα ελάχιστα πράγματα που είναι τόσο μικροαστικά όσο η «έξοδος για φαγητό» και, πολύ περισσότερο, η εκδοχή «έξοδος για καλό φαγητό».
Στην ερώτηση «Τι θα κάνουμε σήμερα το βράδυ;» ο άνθρωπος της πόλης έχει σχεδόν αποκλειστικά μία και μόνη απάντηση: «Θα πάμε για φαγητό». Κι όταν επιτέλους πάνε για φαγητό, δεν συζητούν για τίποτα άλλο εκτός από το φαγητό. Οι συζητήσεις περιλαμβάνουν διαλόγους όπως: «Η σαλάτα που πήρα με τη ρόκα είναι εξαιρετική, το ξίδι μπαλσάμικο σίγουρα θα είναι από τη Μοντένα». «Σε παρακαλώ, δοκίμασε λίγο απ’ τις μπουκίτσες στήθους πάπιας (σ.σ.: πάνω στη ρόκα)». -«Μμμ, θεϊκό». Έπειτα υψώνουν το ποτήρι και γνέφουν συμφωνώντας, δήθεν λόγω εμπειρίας, ότι πράγματι η ρετσίνα έχει ωραία γεύση μόνο στην Ελλάδα και θα ήταν καλύτερα να είχαν παραγγείλει ένα γαλλικό Sancerre. Κι αφού ειπωθούν όλα αυτά, ακολουθεί το σωτήριο κυρίως πιάτο που προσφέρει ένα θέμα για να γεμίσουν όλη τη βραδιά τους.
Η επονομαζόμενη «εμπειρική γαστρονομία» θα πρέπει πλέον να στιγματιστεί ως μία από τις πλέον απειλητικές μάστιγες του πολιτισμού. Επονομάζεται έτσι επειδή οι πελάτες δεν θέλουν μόνο να φάνε, αλλά και να «βιώσουν» κάτι, καθώς δεν έχουν πια να πούνε τίποτα άλλο όταν κάθονται απέναντι στο τραπέζι. Για την εμπειρική γαστρονομία αυτό που έχει σημασία είναι οι σερβιτόρες να φορούν μεταξωτές φουστίτσες και ο χώρος των πελατών να είναι διαρρυθμισμένος ιδιόμορφα. Θα πρέπει να βγάζεις τα παπούτσια για να στρογγυλοκάτσεις σε μαλακά μαξιλάρια ή τουλάχιστον να πίνεις από πλαστικά κύπελλα γλυκά ποτά γαρνιρισμένα με φλούδες καρύδας και διακοσμημένα με χάρτινες ομπρελίτσες. Ο Χανς-Πέτερ Βόνταρτς, που διηύθυνε κάποτε το εστιατόριο Πάπια στο Λέχελ του Βισμπάντεν, ήταν από τους πρώτους που αντιλήφθηκαν ότι οι άνθρωποι προτιμούν να τους διασκεδάζουν, παρά να μιλούν μεταξύ τους, ότι δηλαδή πρέπει να τους προσφέρεις κάτι κατά τη διάρκεια του φαγητού. Επινόησε το συνδυασμό τσίρκου και εστιατορίου και περιοδεύει έτσι εδώ και χρόνια σε όλη τη Γερμανία. Στο εστιατόριό του (μέσα στο αντίσκηνο) οι σερβιτόροι σκοντάφτουν πάνω στους πελάτες λερώνοντας τους, στη σκηνή παρουσιάζονται καλλιτεχνικά δρώμενα και στο τέλος της βραδιάς οι πελάτες φεύγουν για το σπίτι τους, χωρίς να έχουν ανταλλάξει βέβαια κουβέντα, αλλά χαρούμενοι και ελαφρύτεροι κατά τριψήφια ποσά σε ευρώ.





Λέγεται βέβαια ότι υπήρχε μια εποχή όπου ο κόσμος επέλεγε συγκεκριμένα εστιατόρια με κριτήριο το εξαιρετικό φαγητό που προσφερόταν εκεί. Σήμερα στα εστιατόρια δεν υπάρχει κατά βάση τίποτα άλλο εκτός από μπουκίτσες στήθους πάπιας ή ακόμη χειρότερα, «πάνω» σε ρόκα. Ακόμη κι αυτό που κάποτε θεωρούνταν Haute Cuisine έχει πάψει πλέον να δημιουργεί κάτι φαγώσιμο. Θυμάμαι ακόμη τον παλιό καλό καιρό της ονειρεμένης κουζίνας, όταν ο Εκι Βίτσιγκμαν διηύθυνε το Aubergine στο Μόναχο και σέρβιρε στους πιο αγαπημένους του πελάτες Όξενσβαντς μαγειρεμένο στον ατμό και τσιγαρισμένο ελαφρά, και ακολουθούσε Κάιζερσμαρν, την ώρα που οι δικηγόροι στα διπλανά τραπέζια τσιμπολογούσαν τη Nouvelle Cuisine τους και μας χάζευαν με φθόνο, καθώς δεν έβρισκαν στον κατάλογο αυτό που τρώγαμε εμείς.
Η εφεύρεση της Nouvelle Cuisine είχε μια υπέροχη συνέπεια -απελευθέρωσε τη γαλλική κουζίνα από το αλεύρι και το λίπος. Στο μεταξύ έχει ήδη ξεπεραστεί. Οι σεφ, παρακινημένοι από μια εξωφρενική πιεστική παρότρυνση ειδικών δημοσιογράφων για ανανέωση, προσπαθούν απλώς και μόνο να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον σε πρωτοτυπία -και κάπου εκεί ξέχασαν τη μαγειρική. Πρόσφατα βρέθηκα έπειτα από πολύ καιρό σ’ ένα ρεστοράν πολλών αστέρων και τη στιγμή που διάβασα το μενού ήξερα ότι επίκειται η Αποκάλυψη της Nouvelle Cuisine: Στρείδια-λαζάνια. Παρακαλώ; Καρπάτσιο σε αφρό μπύρας; Πώς είπατε; Και σαν να μην έζησα ολότελα την αποθέωση του παραλογισμού: Σερμπέτι (το λένε γαλλικά, σορμπέ) με μπέικον και αυγά. Ειλικρινά! Από περιέργεια, παράγγειλα το σορμπέ. Ήρθε μια γλοιώδης παγωμένη κίτρινη μπάλα, που μύριζε εντελώς αηδιαστικά σαν χαλασμένο λίπος.
Αυτό όμως που είναι πραγματικά ανυπόφορο στα εστιατόρια δεν είναι τόσο το φαγητό όσο, πολύ περισσότερο, η εξυπηρέτηση. Οι σερβιτόροι είτε είναι αναιδείς είτε προσπαθούν, κάτι που είναι ακόμη πιο αναιδές, να αποσπάσουν κολακείες με μια επιτηδευμένα ευδιάθετη συμπεριφορά. Ο κριτικός εστιατορίων του αμερικανικού περιοδικού Vogue εκπαιδεύτηκε ως σερβιτόρος και έχει γράφει ένα σχετικό βιβλίο. Από τότε γνωρίζουμε ότι ένας καλός αρχισερβιτόρος κερδίζει στη Νέα Υόρκη γύρω στα 75.000 δολάρια το χρόνο από φιλοδωρήματα και ότι υπάρχουν συστηματικά κόλπα για να αυξάνεις τα φιλοδωρήματα. Αυτό που μας αδειάζει την τσέπη δεν είναι η υποτιθέμενη ιδιαίτερη εξυπηρέτηση. Ο σερβιτόρος αναδεικνύεται νικητής αμέσως μόλις επιβληθεί στον πελάτη. Αυτό αρχίζει ήδη από την πρώτη στιγμή, όταν δεν μας οδηγεί στις θέσεις που θα θέλαμε, αλλά σ’ εκείνες που καθορίζει εκείνος για εμάς. Στη συνέχεια προσέρχεται μεγαλοπρεπώς -καλοσύνη του- στο τραπέζι, αδιαφορεί απολύτως για το ότι έχουμε ήδη μελετήσει το μενού, και προτείνει με αυταρχικό ύφος το φιλέτο μπαρμπουνιού, λες και θα προσβληθεί ολόκληρο το σινάφι του αν παραγγείλουμε κάτι που θα διαλέξουμε μόνοι μας.





Σε πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, και η Βιέννη είναι απολύτως φυσιολογικό να καλείς ανθρώπους στο σπίτι σου, ανεξάρτητα απ’ το πόσο μεγάλο είναι αυτό. Δεν παίζει κανένα ρόλο αν μένεις στα ανάκτορα του Κένσινγκτον σε μεζονέτα στο Λάβεντερ Χιλ ή σε πολυκατοικία· μπορείς να προσκαλείς τακτικά, και χωρίς ιδιαίτερη αφορμή, μια χούφτα φίλους για δείπνο, ακόμη κι αν έχεις να προσφέρεις μόνο σπαγγέτι. Όποιος τρέχει διαρκώς στα εστιατόρια είναι σαν να κάνει δημόσια δήλωση της κοινωνικής χρεοκοπίας του. Μόνο τη σύντομη εποχή της λαίδης Ντι θεωρούνταν σικ τα εστιατόρια στο Λονδίνο. Η Νταϊάνα έδινε το κακό παράδειγμα συχνάζοντας σχεδόν επί μονίμου βάσεως στο San Lorenzo της πλατείας Beauchamp (που οι Άγγλοι προφέρουν ηλιθίως Μπίτσεμ Πλέης), επειδή επιζητούσε να τη βλέπουν -κυρίως οι δημοσιογράφοι- και, για ένα διάστημα, τη μιμούνταν όλοι όσοι διέθεταν μια οικονομική επιφάνεια. Στο μεταξύ κόπασε κι αυτή η συνήθεια. Οι άνθρωποι προσκαλούν πάλι κόσμο, κάτι που είναι όχι μόνο πιο ωραίο, αλλά και πιο χαλαρωτικό.
Δυσάρεστο γίνεται μόνο στην περίπτωση που θα αποδεχτείς την πρόσκληση νεόπλουτων. H διακόσμηση στα τραπέζια των νεόπλουτων μοιάζει πάντα με έργο ανθοπώλη στα ξενερώματα μετά από κακό τριπάκι με έκστασι. Κεραμικά, άμμος, διάφορα ξύλα, λουλούδια αραιά και πού, ενώνονται σε αποκρουστικές συνθέσεις, που, αν βρίσκεσαι στο Ντύσελντορφ ή το Μπογκενχάουζεν του Μονάχου, είναι πασπαλισμένες με ψεύτικη χρυσόσκονη. Όχι σπάνια, κάποια κλαδιά αυτών των γλυπτών κρέμονται μέχρι μέσα στη σούπα κρέμας αγγουριών με κόλιαντρο και κουκουνάρια, που ευτυχώς αδυνατείς να φας επειδή τα προορισμένα γι’ αυτήν κουτάλια κατασκευάστηκαν από διάσημο σχεδιαστή, οπότε και είναι ακατάλληλα προς χρήση. Συνήθως έχεις μπροστά σου μπόλικα ποτήρια, φυσητά δια χειρός Ρίντελ, γεμάτα με ακριβό μεν κρασί, αλλά
φτηνό στη γεύση, που επιτρέπεται να πιεις μόνο κρατώντας το ποτήρι από το μίσχο του και αφού προηγουμένως κοιτάξεις τον οικοδεσπότη βαθιά μέσα στα μάτια. Συχνά βρίσκεις επίσης στη θέση σου και μια καρτούλα με γραμμένο το όνομά σου, καλλιγραφώ μεν, ανορθόγραφα δε, και είσαι υποχρεωμένος να ακούς βαρετές ιστορίες του ιδιοκτήτη για τις φασαρίες που αναπόφευκτα προκαλεί ένα εξοχικό στη Φουερτεβεντούρα.
Από τις πιο εντυπωσιακές εμπειρίες που έχω ζήσει ήταν μια πρόσκληση για δείπνο στο σπίτι της Σον Μπόρερ-Φίλντινγκ, όταν εκείνη και ο άνδρας της θεωρούνταν ακόμη σύμβολα της νέας βερολινέζικης κοινωνίας. Ολόκληρη η διακόσμηση των τραπεζιών, συμπεριλαμβανομένης και της πορσελάνης, έφερε την υπογραφή Versace. Τα πάντα ήταν βουτηγμένα σε ένα όνειρο από χρυσό και λευκό, ενδιάμεσα φώτιζαν κεριά μέσα σε μια απειλητική σύνθεση κισσού. Την εξυπηρέτηση είχαν αναλάβει δύο καλοκουρδισμένοι σερβιτόροι του νοικιασμένου κέτερινγκ για τη βραδιά, ο ένας έκτων οποίων είχε πασαλειφθεί αδέξια με μέικ-απ στα μάγουλα και μύριζε Kouros του Yves Saint Laurent. Το φαγητό το έχω απωθήσει από τη μνήμη μου, εκείνο που θυμάμαι μόνο είναι η επίμονη μυρωδιά του Kouros που μου τρυπούσε τη μύτη ολόκληρη τη βραδιά και η ελαφριά αναγούλα που μ’ έπιανε επί βδομάδες μόλις αντίκριζα οτιδήποτε Versace.





Απεναντίας είναι πολύ πιο ευχάριστο να πηγαίνεις σε ένα μικρό δυάρι όπου δυο ντουζίνες φιλοξενούμενοι είναι σκορπισμένοι ανάμεσα σε καθιστικό και υπνοδωμάτιο, να κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού και να ισορροπείς το πιάτο στα γόνατα, να πίνεις φτηνό κρασί και να τρως μακαρονάδα με αποξηραμένα μανιτάρια, αλλά να μη θέλεις να φύγεις με τίποτα. Κανένα δείπνο γύρω από ένα στρωμένο τραπέζι δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει περισσότερους από επτά καλεσμένους, επειδή αυτό διασφαλίζει τη δυνατότητα διεξαγωγής μιας συζήτησης ώστε να μην μιλάει ο καθένας μόνο με το διπλανό του, κάτι που έχει οδηγεί γρήγορα σε κουραστική και ανούσια ψιλοκουβέντα. Δεν πειράζει αν τα πιάτα έχουν ένα ράγισμα ή αν λείπει το χερούλι από την κατσαρόλα της σούπας- ίσα-ίσα, τόσο το καλύτερο.


ΞΟΔΕΨΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ 

ΖΗΣΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ
ALEXANDER VON SCHONBURG
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ
via




Πώς κερδίζει ένας άνθρωπος τον θάνατό του; Πώς θάβει το εγωιστικό γονίδιο και σε μία υπερένταση και συνοχή των δυνάμεών του αποδεικνύει ότι υπάρχουν αξίες που στέκονται πολύ υψηλότερα από την πρωταρχική και άμεση αξία: τη ζωή, τη δική του ζωή, τη δική του αναπνοή;




Είναι όλα πίσω από τη σκηνή, μα είναι τόσο λεπτή η γραμμή. Πώς γίνεται κάποιος ήρωας ή πιο αληθινά άνθρωπος; Είναι η βοήθεια προς τον πλησίον η πρώτη πράξη εξανθρωπισμού μας; Είναι η ευθύνη το αλάτι που σφίγγει τους αρμούς της ζωής, μα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν υπερτερεί; Στην κρίσιμη ώρα, πώς δρασκελίζει ένας φθαρτός, μικρός, φρόνιμος τον φόβο, πώς σπάζει την κρούστα της λογικής, πώς επιλέγει τον σταυρό, ενώ μπορεί να τον απιθώσει; Πώς ανταλλάσσει τη ζωή του με μια άλλη ζωή, ξένη, με την οποία τίποτα δεν τον δένει;
«Κινητήρια δύναμη κάθε ανθρώπινης πράξης είναι η επιθυμία. Κάποιοι φανατικοί ηθικολόγοι, τελείως εσφαλμένα, πρεσβεύουν ότι ο άνθρωπος είναι δυνατόν ν’ αντισταθεί στις επιθυμίες του, χάριν του καθήκοντος και της ηθικής. Και λέω ότι αυτό είναι εσφαλμένο όχι επειδή δεν υπάρχει άνθρωπος που να ενεργεί με οδηγό το καθήκον, αλλά επειδή κανείς δεν δεσμεύεται από το καθήκον, παρά μόνο αν το επιθυμεί!».
Ο αντισυνταγματάρχης Αρνό Μπελτράμ το επιθυμούσε. Στις 23 Μαρτίου έφτασε στο σούπερ μάρκετ της γαλλικής πόλης Τρεμπ, όπου ένοπλος ισλαμιστής είχε ήδη σκοτώσει έναν υπάλληλο και έναν πελάτη. 



Ο 44χρονος μπήκε άοπλος, για να πάρει τη θέση μίας γυναίκας ομήρου. Ο άλλος είχε σφαίρες, αυτός καθήκον. Τραυματίστηκε σοβαρά και υπέκυψε.
«Το μεγαλείο του συγκλόνισε τη Γαλλία», «ήταν μια πράξη ηρωισμού… που αξίζει την αναγνώριση του έθνους», ενσαρκώνει «το γαλλικό πνεύμα της αντίστασης», «το παράδειγμά του θα διαρκέσει», «έσωσε ζωές και τίμησε το Σώμα και τη χώρα».
Τίμησε τον άνθρωπο, όπως τόσοι που μυρμηγκιάζουν στη μνήμη μας. Τίμησε τη ζωή, λόγιασε την τιμή, αρνήθηκε τη στροφή, πέρα από μίσος και την οργή. Έδωσε το μέτρο της μεγάλης στιγμής.

***

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη
Πηγή: naftemporiki




Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να διαφωνήσουν, να έλθουν σε αντιπαράθεση με τους συντρόφους τους. Όμως, η διαφωνία είναι ένα αναγκαίο μέρος στις προσωπικές σχέσεις. Είναι χρήσιμο να συζητάτε με τον/την σύντροφο σας τα σημεία, στα οποία διαφωνείτε και να του εκφράσετε τα συναισθήματα σας, για την διαφωνία σας αυτή.
Οι διαφωνίες μεταξύ δύο ερωτευμένων, δεν είναι κάτι το προβληματικό. Όταν και οι δυο σας είσαστε δυνατά και παθιασμένα άτομα, θα διαφωνήσετε κάποια στιγμή. Εάν αρχίσετε να διαφωνείτε για πράγματα, τα οποία είναι όντως πολύ σημαντικά και για τους δυο σας, τότε η αντιπαράθεση σας θα «φουντώσει» αρκετά.
H διαφιλονικια μπορεί να ξεκινήσει σαν μία απλή διαφωνία και να εξελιχθεί σε μία άγρια αντιπαράθεση. Όλες αυτές οι αντιπαραθέσεις μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμες στην ανάπτυξη της σχέσης σας.
Τα πλεονεκτήματα της διαφωνίας
Οι διαφωνίες και αντιπαραθέσεις μας είναι συχνά αναγκαίες για να γνωρίσουμε πραγματικά ο ένας τον άλλον. Μας βοηθούν να διαχωρισθούμε συναισθηματικά με ένα καλό τρόπο από τους συντρόφους μας, καθώς ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με το πώς φαίνονται σε μας εκείνη τη στιγμή. Ο συναισθηματικός διαχωρισμός μεταξύ των συντρόφων είναι σημαντικός, επειδή μας επιτρέπει να ενεργήσουμε σαν ξεχωριστά άτομα.
Οι διαφωνίες είναι επίσης συχνά αναγκαίες, για να θέσουμε όρια σε μία σχέση. Απλά, δεν είναι πάντοτε δυνατό ή επιθυμητό, να επιβάλει κανείς τον δικό του τρόπο στη σχέση. Μία διαφιλονικία θέτει συναισθηματική ενέργεια πίσω από την επιθυμία του συντρόφου σας να συμπεριφέρεται διαφορετικά. Θα σε βοηθήσει να δεις τι είναι σημαντικό για τον σύντροφο σου και τότε να μπορείς να αποφασίσεις εάν θέλεις να συμμορφωθείς ή όχι με τις επιθυμίες του.
Από την άλλη μεριά, εάν αισθάνεστε ότι ο σύντροφος σας δεν σας παίρνει στα σοβαρά, μπορεί να είναι αναγκαίο να αυξήσετε την συναισθηματική φόρτιση σ’ αυτά που λέτε, για να τον κάνετε να σας ακούσει. Σε μία σχέση, και οι δύο σύντροφοι έχουν ανάγκη να ακούγεται εξίσου ο λόγος τους, για να μπορεί να διατηρηθεί η σχέση. Έτσι, λοιπόν, η διαφωνία μπορεί να βοηθήσει να αποκατασταθεί η ανισορροπία ισχύος στη σχέση και να θέσει τα πράγματα σε ομαλή κατάσταση.
Τέλος, η διαφωνία μπορεί να καθαρίσει τον αέρα όταν διάφορα «πράγματα» συσσωρεύονται. Είναι, επίσης, ένας καλός τρόπος για να επικοινωνήσετε την ένταση των συναισθημάτων σας και να τα αφήσετε να βγουν προς τα έξω. Δεν είναι καθόλου καλό για μία σχέση να κρατούνται αυτά τα πράγματα μέσα μας. Τελικά, οι διαφωνίες θα σας βοηθήσουν να έλθετε πιο κοντά στον σύντροφο σας. Θα μπορέσετε να μάθετε τον σύντροφο σας για το πρόσωπο που πραγματικά είναι και να μην συνεχίζετε να ζείτε με την φανταστική εικόνα για το ποιος νομίζατε ότι είναι. Αυτή μπορεί να μην είναι μια εύκολη διαδικασία και ίσως περιλαμβάνει απογοήτευση και συναισθηματική αναστάτωση, όμως μπορεί να δημιουργήσετε μία ειλικρινή και βαθιά σχέση με τον αγαπημένο σας.
Η διαφωνία μπορεί επίσης να θεωρηθεί σαν ένα βήμα στην ανάπτυξη μιας σχέσης. Όλα όσα αφορούν το άλλο πρόσωπο φαίνονται τέλεια όταν ερωτευόμαστε. Εντούτοις, δεν γνωρίζουμε πραγματικά τον άλλον σ’ αυτό το σημείο και ερωτευόμαστε εν μέρει, λόγω της πεπλανημένης εικόνας μας για το πώς το θέλουμε να είναι. Μετά τον μήνα του μέλιτος, στην αρχή της σχέσης, ακολουθεί μία μακρά και δύσκολη περίοδος, κατά την οποία μαθαίνουμε πραγματικά ο ένας τον άλλον. Οι διαφωνίες σ’ αυτή τη φάση είναι συχνές και κατά τη γνώμη μου, αναπόφευκτες. Δώστε μία περίοδο χάρητος πέντε χρόνων περίπου, για να καταλαγιάσουν τα πράγματα. Μακροχρόνιες σχέσεις δεν δημιουργούνται μέσα σε μία νύχτα. Εντούτοις, οι διαφωνίες μπορεί να είναι πάντοτε ένα στοιχείο στη σχέση σας και ένα καλό εργαλείο να κρατάτε τα πράγματα ανοιχτά και με ειλικρίνεια μεταξύ σας.
Στη συνέχεια, ακολουθούν μερικούς βασικούς κανόνες, που θα σας βοηθήσουν ώστε οι διαφωνίες σας να είναι εποικοδομητικές:
1. Ποτέ, μα ποτέ, μην χρησιμοποιείτε σωματική βία στον σύντροφο σας Δεν έχει σημασία αν είστε άνδρας ή γυναίκα ή σωματικά ασθενέστερος από τον σύντροφο σας. Η χρήση σωματικής βίας στον σύντροφο σας δεν είναι αποδεκτή σε καμία περίπτωση. Μπορεί να έχετε όλων των ειδών έντονα συναισθήματα, όμως είσαστε ένας ενήλικος που είναι απόλυτα υπεύθυνος για τον χειρισμό των συναισθημάτων του. Εάν αισθάνεστε ότι χάνετε τον έλεγχο του εαυτού σας, απλά απομακρυνθείτε για λίγο από το χώρο της αντιπαράθεσης και δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να ηρεμήσει.
2. Επίσης, μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι απειλητικοί και χωρίς να χειροδικούν. Προσέξτε, λοιπόν, τις κινήσεις σας και μην απειλείτε το σύντροφο σας με σωματική βία. Επίσης, μη του ρίχνετε αντικείμενα. Η αγάπη δεν αναπτύσσεται μέσα στο φόβο. Μην επιτίθεσθε λεκτικά στον σύντροφο σας Μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι πολύ επιθετικοί και να προσβάλουν με λέξεις και φράσεις. Όμως, οι προσωπικές προσβολές με βρισιές, δεν είναι ούτε αποδεκτές, αλλά ούτε και βοηθούν στην αντιπαράθεση. Να θυμάστε πάντοτε ότι ο σύντροφος σας είναι (ή ήταν) το πρόσωπο για το οποίο νοιαζόσαστε. Αυτός ή αυτή δεν είναι ο εχθρός σας. Εάν δεν τον είχατε αγαπήσει κάποια στιγμή, δεν θα είσασταν σε μία αντιπαράθεση τώρα.
3. Παρόλο που είσαστε σε σύγκρουση κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας με τον σύντροφο σας, είσαστε μία ομάδα. Με το να συγκρατηθείτε και να μην προσβάλετε τον σύντροφο σας, προστατεύετε τα συμφέροντα και των δυο σας. Αυτό είναι πιο χρήσιμο από το να προσπαθήσετε να βγείτε νικητής. Ακόμη, φαντασθείτε πόσο θα σας βαραίνει να ζητήσετε συγνώμη αργότερα.
Εκφράστε τα δικά σας συναισθήματα
4. Όταν θέλετε να εκφράσετε στο σύντροφο σας ποια πράγματα σας ενοχλούν, πάντοτε πείτε: «Αισθάνομαι…»,«Θέλω… από σένα» κλπ. Όταν δηλώνετε το θέμα σας από την δική σας σκοπιά, ξεκαθαρίζετε τι αισθάνεστε εσείς. Όταν όμως πείτε: «Με κάνεις και αισθάνομαι… κάνοντας…», «Είσαι αυτό και αυτό και εκείνο», αυτό είναι μία διαφορετική διαδικασία, που μπορεί να οδηγήσει σε στάση άμυνας και κλείσιμο στα «χαρακώματα».
5. Να είστε ειλικρινείς. Μια διαφωνία είναι να δηλώσετε τι είναι κάτι, όπως το βλέπετε εσείς. Θα πρέπει να είσαστε πρόθυμοι να ανοιχθείτε στον σύντροφο σας για το τι αισθάνεστε και ποιες είναι οι σκέψεις σας. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα της διαφωνίας, είναι ότι στο θερμό κλίμα της στιγμής μπορεί να είσαστε ειλικρινείς για πράγματα, τα οποία, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα θέλατε να πείτε στον σύντροφο σας. Επιπλέον, οι διαφωνίες μπορούν να βοηθήσουν να δημιουργήσετε μία πιο στενή και ειλικρινή σχέση. Δεν υπάρχει ανάγκη να προσπαθήσετε να κρύψετε ή να προστατέψετε τον σύντροφο σας από το πώς ειλικρινά αισθάνεσθε. Έτσι, λοιπόν, κατά κάποιον τρόπο, μια «πρωτόγονη», «κτηνώδης» ειλικρίνεια, χρειάζεται πολλές φορές, αλλ’ όμως χωρίς προσωπικές προσβολές, επιθέσεις ή ρίχνοντας το φταίξιμο στον σύντροφο σας.
Με λίγα λόγια, να είστε ειλικρινείς, αλλά να μην καταδικάζετε τον σύντροφο σας.
6. Να είστε ευθείς. Αυτό το σημείο ακολουθεί το προηγούμενο, δηλαδή της ειλικρίνειας. Εάν λέτε τα πράγματα με το όνομα τους, χωρίς μισόλογα και ασάφειες, η όλη διαφωνία θα τελειώσει γρηγορότερα. Περιορισθείτε στο τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή μεταξύ των δυο σας και πείτε ξεκάθαρα τι σκέπτεστε και τι αισθάνεστε. Αυτό θα χρειαστεί κάποια πρακτική εξάσκηση, καθώς τα έντονα συναισθήματα δεν βοηθούν κάποιον να αρθρώσει το λόγο του όπως πρέπει. Όταν μιλάτε ευθέως, χωρίς περιστροφές, σημαίνει ότι η συζήτηση είναι συντομότερη και ο καθένας έχει τον χρόνο να εκφραστεί.
7. Κάνετε ένα «Time Out» Οι διαφωνίες μπορεί να δημιουργούν έντονα συναισθήματα και εκλύουν πολλή ενέργεια. Κάνετε μία ανάπαυλα και απομακρυνθείτε για λίγο από το χώρο της αντιπαράθεσης, ώστε να χαλαρώσετε. Είναι καλό να κάνετε μερικά διαλείμματα και να επανέρχεστε όταν η ατμόσφαιρα θα έχει ηρεμήσει από συναισθηματική άποψη. Για μερικά άτομα είναι πραγματικά δύσκολο να χειριστούν αυτές τις διακοπές. Εάν πράγματι αγχώνεστε όταν ο σύντροφος σας θέλει να έχει ένα «time out», τότε ίσως θα πρέπει να μάθετε να χειρίζεστε το δικό σας στρες σ’ αυτές τις στιγμές.
Στην πραγματικότητα, η διαδικασία δεν σταματάει κατά τα διαλείμματα, διότι ο καθένας σύντροφος σκέφτεται και επεξεργάζεται το τι έχει συμβεί. Είναι καλό να μένει κανείς για λίγο μόνος. Το άλλο άτομο είναι ακόμη εκεί γύρω και δεν έχει ετοιμάσει τις βαλίτσες του!
Ως εδώ βλέπουμε πως οι διαφωνίες είναι ένα αναγκαίο μέρος στις προσωπικές σχέσεις. Συνεχίζουμε με μερικούς βασικούς κανόνες που θα βοηθήσουν ώστε οι διαφωνίες να είναι εποικοδομητικές.
Να είστε πρόθυμοι να συγχωρείτε
Κάποια στιγμή, η διαφωνία θα σταματήσει. Αυτό, συνήθως, συμβαίνει όταν το θέμα έχει λυθεί ή όταν έχει συμβεί κάποια αλλαγή στον έναν από τους συντρόφους ή και στους δυο. Όταν αισθάνεσαι καλά με την εξέλιξη, προσπάθησε να αφήσεις τα πράγματα να «κυλήσουν». Ίσως και να έχουν ειπωθεί αρκετά για την ώρα. Σ’ αυτό το σημείο, κοιτάμε αν είσαι πρόθυμος να συγχωρήσεις τον σύντροφο σου ή να τον αποδεχτείς γι’ αυτό που είναι, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι το ιδανικό, που θα θέλατε να είναι.
Εάν αυτό είναι κάπως δύσκολο, υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να πεις; Από την άλλη πλευρά, μήπως έχεις την τάση να προσπαθείς να είσαι ο νικητής ή να έχεις τον τελευταίο λόγο; Δεν μπορεί και οι δύο να έχετε τον τελευταίο λόγο κάθε φορά. Εντούτοις, όταν συγχωρέσει ο ένας τον άλλον και αφήσετε τα πράγματα να ηρεμήσουν, τότε και οι δύο, σαν ομάδα, θα είστε οι νικητές.
Πώς γνωρίζετε ότι οι διαφωνίες σας είναι μάλλον θετικές, παρά καταστροφικές;
Πιστεύω πως κατά την διάρκεια μιας εποικοδομητικής διαφωνίας κάτι καινούργιο συμβαίνει. Εσύ ή ο σύντροφος σου μπορεί να εκφραστείτε διαφορετικά η να αντιδράσετε διαφορετικά. Χρήσιμη είναι η διαφωνία όταν μαθαίνεις κάτι καινούργιο για τον εαυτό οου ή για τον σύντροφο σου, ακόμα κι αν το πρόβλημα δεν έχει λυθεί.
Να έχετε πάντοτε στο μυαλό σας ότι μερικά προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν και ότι πάντα ίσως να υπάρχουν εντάσεις για τις διαφωνίες μεταξύ σας. Είναι πραγματικά χρήσιμο να διαλογίζεστε τις διαφωνίες, αφού θα έχουν τελειώσει. Σκεφθείτε τί έχετε μάθει για τον σύντροφο σας και για τη σχέση σας μέσα από τη διαδικασία της διαφωνίας.
Τι συμβαίνει όταν επαναλαμβάνετε τις ίδιες διαφωνίες;
Αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα έχουν «κολλήσει». Διαφωνίες με μεγάλη ένταση έχουν τις ρίζες τους σε παλιές σχέσεις. Μπορεί να ξαναπαίζετε και οι δύο καταστάσεις από παλιές σχέσεις ή από την παιδική ηλικία. Όσο περισσότερο μαθαίνετε για τον εαυτό σας και τη σχέση σας, τόσο το καλύτερο. Προσπαθήστε να μελετήσετε τις σκέψεις σας πριν να αποδώσετε την ευθύνη στο σύντροφο σας. Για παράδειγμα, «Αισθάνομαι φόβο, ίσως λόγω των παλαιών μου σχέσεων κι έτσι εκνευρίζομαι όταν θέλει να βγει έξω με τις φίλες της, πράγμα που μισώ να το παραδεχθώ και αντ’ αυτού εκνευρίζομαι και διαμαρτύρομαι για την ενέργεια της να βγει με τις φίλες της».
Αυτό είναι πιο χρήσιμο από το να σκεφτείς: «Με εκνευρίζει επειδή της αρέσει να βγαίνει έξω με τις φίλες της».
Εάν βρίσκετε δύσκολο αυτόν τον τρόπο σκέψης και ενέργειας, τότε συνιστάται η συμβουλή ενός επαγγελματία, ειδικό τις σχέσεις ζευγαριών.
Μαθαίνοντας για τον εαυτό σου, είναι ένα σημαντικό στοιχείο στο να είσαι ένας καλός και αγαπημένος σύντροφος.
Η Τέχνη της διαφωνίας της Gundrun Stummer