Οκτωβρίου 2013


Μια ταινία φαινόμενο! Μια ταινία που θα άξιζε να δουν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί Έλληνες!

Υπόθεση

OstrovΚατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ένας νεαρός Ρώσος ναύτης αναγκάζεται από τους Γερμανούς να πυροβολήσει τον αξιωματικό του, για να του χαρισθεί η ζωή. Στη συνέχεια, η ταινία μας μεταφέρει στο έτος 1976 σ’ ένα μοναστήρι  που βρίσκεται σε μια ερημική, παγωμένη, υγρή παραθαλάσσια περιοχή, όπου ο νεαρός ναύτης ως ρασοφόρος μοναχός Ανατόλιος τώρα, προσπαθεί να ξεπεράσει με την προσευχή της καρδιάς, το βαθύ τραύμα της ενοχής για το αμάρτημα του φόνου. Η σαλή, αινιγματική και πειραχτική ενίοτε συμπεριφορά του, οι παροιμιώδεις διενέξεις του με τον ηγούμενο και τους μοναχούς του μοναστηριού, η δακρύβρεχτη μετάνοια και η απαράμιλλη ταπείνωσή του, η ευρηματική του σκέψη και ο παράδοξος τρόπος θαυματουργίας του, συνθέτουν μία υπέροχη, ελκυστικότατη, και αλησμόνητη ανθρώπινη φιγούρα που γοητεύει τους πάντες.

Κριτική

Η ταινία αυτή σκάει σαν βόμβα μεγατόνων στον παγκόσμιο κινηματογράφο και αμφισβητεί την κουλτούρα και το πνεύμα της εποχής , τα σύγχρονα νεοεποχήτικα ρεύματα και τις αντίχριστες τάσεις που θέλουν να επιβληθούν ανά τον κόσμο, αφού πρώτα προξενήσουν πλύση εγκεφάλου και αποχαύνωση στην ανθρωπότητα.
Από τη γένεση του κινηματογράφου, δεν έχει βγει ταινία που να ανατρέπει τόσο ανοιχτά,  τα ιδανικά – πρότυπα, με τα οποία θέλουν «κάποιοι» να γαλουχήσουν τον κόσμο. Επιτέλους, βγήκε μία ταινία όχι για να αποπροσανατολίσει, αλλά για να υποδείξει στον άνθρωπο το δρόμο που οδηγεί στη αιώνια μακαριότητα. Και αυτός είναι ο δρόμος της Ορθοδοξίας. Η εφαρμογή του Ευαγγελίου και όχι των ψευδοϋποκατάστατων της Αλήθειας, είναι αυτή που προβάλλει η ταινία και πετυχαίνει αναμφίβολα με τον ιδανικότερο τρόπο το στόχο της.
OstrovΟι θέσεις και απόψεις που απορρέουν απ’ την ταινία έρχονται σε απόλυτη σύμπνοια με αυτές της Ανατολικής Πατερικής Παράδοσης. Αναδεικνύουν με ακρίβεια και θεολογική συνέπεια, το πρότυπο ανθρώπου που διαμορφώνει η Ορθοδοξία. Έναν άνθρωπο γεμάτο από γνήσια και ακαταμάχητη αγάπη, βαθιά και ειλικρινή ταπείνωση, απόλυτη και υπερκόσμια ειρήνη.
Έτσι, λοιπόν η ταινία, έχοντας μία Θεοκεντρική και όχι προσωποκεντρική ή  προσωπολατρευτική κατεύθυνση, εκπληρώνει το σκοπό που θα έπρεπε να έχει κάθε καλλιτεχνικό δημιούργημα∙ την αναγωγή του ανθρώπου στο Θεό. Έτσι ο θεατής , δεν είναι απίθανο να νιώθει -κατά τη διάρκεια της ταινίας- μία ψυχική ανάταση και πνευματικά αισθήματα να πλημμυρίζουν το εσωτερικό του.
Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να προσθέσω άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο στη θετική συγκομιδή της ταινίας. Πέραν της πνευματικής και ψυχωφέλιμης αξίας της, κέρδισε και τις εντυπώσεις των κριτικών και πλήθος βραβείων, όπως: στα Nika Awards (που διεξάγονται στη Μόσχα) 6 βραβεία, μεταξύ αυτών και το «καλύτερης ταινίας» και στο Fajr Film Festival κατέκτησε και πάλι το βραβείο «καλύτερης ταινίας».

Επίλογος

Η εποχή μας διψά λαίμαργα για αληθινά πρότυπα. O κόσμος έχει εξαντληθεί απ’ την ανικανοποίητη πείνα του για ανθρώπους υποδείγματα που θα αποτελέσουν γι’ αυτόν πηγή έμπνευσης. Μέχρι στιγμής τα «είδωλα» που μας σερβίρουν οι χολιγουντιανοί παραγωγοί, είναι ο Ironman, o Batman, o Hulk και όλο το Μarvelο-σόι τους. Αυτοί είναι οι ήρωες που δημιούργησε η Δύση και καλλιεργήθηκαν  και ρίζωσαν στις συνειδήσεις μας. Επιτέλους, με την ταινία “OSTROV” έχει τη δυνατότητα ο τηλεθεατής να δει και το μοντέλο ανθρώπου που προτείνει η Ορθοδοξία. Και παρόλο που προβάλλεται η δια Χριστόν σαλότητα – η οποία αποτελεί μία ακραία μορφή του ορθόδοξου ασκητισμού- ο ήρωας της ταινίας, Ανατόλιος, σου μεταγγίζει τη γνησιότητα και την αυθεντικότητα που ψάχνεις, αυτό το  «κάτι» που αναζητάς και δύσκολα το βρίσκεις, αυτό το «κάτι» που μπορεί να ζεστάνει την παγωμένη καρδιά σου, να γεμίσει το αφόρητο κενό σου, να αποδεσμεύσει την ετεροκαθορισμένη «ελευθερία»  σου, να φωτίσει την καρβουνόχρωμη ψυχή σου.



Σκοπός μου δεν είναι να σας αναστατώσω, αδελφοί,
όλα τα σημεία δείχνουν εκείνο που λέει η Γραφή.
Φτάσαμε πλέον και ζούμε την «Νέα Εποχή»,
όπου κουμάντο κάνουν οι γόητες κι οι πονηροί.
Το είπε ο Κύριος ότι θα έρθουν δύσκολοι καιροί,
το είπε ο Απόστολος Παύλος κι η πρόβλεψή του αληθινή.
οι άνθρωποι μια μέρα θα καταντήσουνε τρελλοί,
ελάχιστοι θα είναι οι φωτισμένοι, οι γνωστικοί.
Δεν το βλέπουμε μήπως ότι η σύγχυση είναι γενική;
Παντού σάπισε ο κόσμος, η κατάσταση είναι τραγική.
Το κακό επιδιώκουν όλοι, οι μεγάλοι κι οι μικροί,
Κατάντησε η κοινωνία ζούγκλα, κόλαση αληθινή.
Τα ήμερα πρόβατα έχουν γίνει λύκοι αρπακτικοί,
Άνθρωπος άνθρωπο τρώει, κατάντησε η αγάπη λιγοστή.
Τα ένστικτα και τα συμφέροντα είναι επιδίωξη μοναδική,
η διαφθορά, το μίσος, η εγκληματικότητα κυριαρχεί.
Μιλούνε για ειρήνη και για πρόοδο της γης οι ισχυροί,
κι όμως το ηφαίστειο του πολέμου βράζει εδώ κι εκεί.
Η βία κι η τρομοκρατία αυξάνει, πάει να γενικευθεί,
Με αγωνία ζούνε όλοι οι λαοί, πλούσιοι και φτωχοί.
Είναι άραγε κοντά το τέλος, έρχεται του Θεού η οργή;
Μα Εκείνος είπε, θέλω να μετανοήσει ο κόσμος, να σωθεί.
Γι’ αυτό με θεομηνίες και σημεία τώρα μας προειδοποιεί,
άνθρωποι, λέει, ελάτε στα καλά σας, έστω και την εσχάτη στιγμή.
Τον κίνδυνο τον έχουν συνειδητοποιήσει οι πολλοί,
αισθάνονται και βλέπουν ότι έρχεται η καταστροφή.
Όμως δεν συνέρχονται, μεριμνούμε μόνον για τη ζωή αυτή,
Τα άφθαρτα, τα αιώνια δεν τους νοιάζουν, η πολύτιμη ψυχή.
Και εμείς τί κάνομε οι λεγόμενοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί;
Οφείλομε με το καλό παράδειγμά μας να γίνουμε η κραυγή.
  Άνθρωποι μετανοείστε, γυρίστε πίσω, βάλτε μία καλή αρχή,
«εργασία απαιτείται πολλή για να έρθει μιά καινούργια ζωή».
Αμήν.
+ Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Καραχρήστος
via


Εἶναι ἕνας χαρακτηρισμὸς ποὺ καὶ παλιὰ ἔδιναν οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή τους ἀναπολώντας τὰ περασμένα. Δὲν εἶναι ὅμως ἀρκετός, πιστεύουμε, γιὰ νὰ ἐκφράση τὴν σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα. Τὰ γεγονόντα αὐτὰ καθεαυτά, ἡ μεταξύ τους σχέση, ἡ σύγκλιση, ἡ ἔκταση καὶ ἡ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία ἐξελίσσονται ἀναγκάζουν πολλοὺς νὰ τὴν δοῦν ὡς ἀποκαλυπτική. Ἡ προχωρημένη καὶ γενικευμένη κρίση ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ ὅλα τὰ πεδία -εἶναι περιττὸ νὰ τὰ ἀπαριθμήσουμε- δὲν ἔχει αἴτια οἰκονομικά, πολιτικά, ἀλλὰ πνευματικὰ καὶ φανερώνει ὅτι πίσω ἀπὸ τοὺς ὁρατοὺς κρύβεται ὁ ἀόρατος ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνθρωπότητος.

Αὐτὸς ὅμως δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ἀπὸ τὰ κτίσματα, ἱκανότερο βέβαια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνη τὸ κακό, ὡς πνεῦμα πονηρό, ἀδύναμο ὅμως ἐμπρὸς στὸν Δημιουργὸ καὶ Κτίστη τῶν ἁπάντων. Γι’ αὐτό, καὶ ἂν τὸν συναντήση μὲς στὸν ἄνθρωπο, φεύγει μακριὰ καὶ τὰ σχεδιά του ματαιώνονται. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ ἁλώσει ἰδιαίτερα τὶς ὀρθόδοξες χῶρες, ὥστε, καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι μικρὲς καὶ ἀδύναμες σὰν τὴν Ἑλλάδα μας. Τὸν φοβίζουν ὅσο τίποτε ἄλλο οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ λαοὶ ποὺ ἔχουν μέσα τους Χριστό, γι’ αὐτό, στὴν ὕστατη προσπάθειά του νὰ ἀπομακρύνει τὴ Χάρη ποὺ ἔλαβαν μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα, ἔχει ἐπιστρατεύσει ὅλη του τὴν πονηρὶα καὶ τοὺς πιὸ ἔμπιστους συνεργάτες του.

Μὴν παρασυρθοῦμε ὡστόσο ἀπὸ τὰ κατορθώματα ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξη στὴν ἐποχή μας καὶ τὸν θεωρήσουμε κυρίαρχο τῶν πάντων. Ὁ μόνος Δυνατὸς, ὁ Παντοκράτωρ εἶναι μαζί μας, μέσα μας, ὅταν βέβαια τὸν ἀκολουθοῦμε ἀπαρνούμενοι τὸν ἑαυτό μας καὶ γινόμαστε μέλη ζωντανὰ τοῦ Σώματός του, τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του μᾶς ἔδωσε τὴν δυνατότητα, ἂν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὸ παράδειγμά Του νὰ γινόμαστε μέτοχοι τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Του Πνεύματος ἡ ὁποία ἀνασταίνει τὶς ψυχὲς ἀπὸ τώρα καὶ θὰ δοξάση τὰ ἀναστημένα σώματα στὴν Δευτέρα Παρουσία Του. Ἐμεῖς ἀδικήσαμε τὸν ἑαυτό μας, λησμονώντας τὴν ὕψιστη αὐτὴ τιμὴ ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνη ἄνθρωπος, ὥστε νὰ μᾶς δώση τὴν δυνατότητα νὰ γίνουμε ἐμεῖς θεοὶ κατὰ Χάριν.

Ἂν ἀναλογιστοῦμε αὐτὲς τὶς ἀλήθειες θὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι αἴτιοι τοῦ κακοῦ καὶ εἰδικά τῆς σημερινῆς κατάστασης εἴμαστε ἐμεῖς ἐφ’ ὅσον μποροῦμε νὰ τὰ ἀποτρέψουμε μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ δὲν τὸ κάνουμε. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ βασικὴ εὐθύνη δὲν ἀνήκει τόσο στὸν εἰσηγητὴ τῆς κακίας ὅσο σὲ ἐμᾶς ποὺ ἔχουμε τὴν δύναμη καὶ δὲν τὴν ἐνεργοποιοῦμε.

Ἀκοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην (ἀρετή) αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα (τὰ γήινα) προστεθήσεται ὑμίν» καὶ ὡς χριστιανοὶ τὸ δεχόμαστε, ἀλλὰ μόνο στὴν θεωρία. Στὴν καθημερινὴ ζωὴ τὸ πρωταρχικὸ ἐνδιαφέρον μας ἔχει μεταφερθῆ ἀπὸ τὸν οὐρανό, «ὅπου ὑπάρχει τὸ πολίτευμά μας» ἡ ἀληθινὴ πατρίδα μας, σὲ τούτη ἐδῶ τὴν γῆ στὴν ὁποία μᾶς ἔφερε ὁ Θεὸς μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

«Οὐδεὶς ἀναβέβηκε εἰς τὸν οὐρανὸν μετὰ ἀνέσεως» μᾶς λέει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας μὲ τὸ στόμα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ καὶ ὅλων τῶν ἁγίων της. Ἐμεῖς θεωροῦμε τὴν ἄνεση ὡς αὐτονόητο δικαίωμα καὶ τὴν ἐπιδιώκουμε μὲ κάθε τρόπο καὶ χωρὶς καμμία συστολή. Ἔτσι ὅμως καλλιεργοῦμε ἀντὶ νὰ καταπολεμήσουμε τὴν φιλαυτία μας καὶ προετοιμάζουμε τὴν ψυχή μας νὰ ἀναζητήση καὶ νὰ δεχθῆ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὴ εἶναι ποὺ ἀπομακρύνει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ νεκρώνει ἔτσι τὴν ψυχή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μᾶς βρίσκουν ὅλα τὰ κακά, ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ καὶ στὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ στὴν αἰώνια.
Δὲν ἁμαρτάνει βέβαια ὅποιος χρησιμοποιεῖ εὐχαριστιακὰ καὶ ἀπολαμβάνει ἔννομα τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ ἴδιος μᾶς τὰ ἔδωσε γιὰ νὰ ἀναγώμεθα σ’αὐτόν.
Ἁμαρτωλὰ δὲν εἶναι κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ τὰ γήινα ἀγαθά, ἀλλὰ ἡ ἐμπαθὴς προσκόλληση σὲ αὐτά.
Αὐτὴ εἶναι ἀκριβῶς ἡ μεγάλη πτώση μας γι’αὐτὸ καὶ τώρα ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ τὰ πάρουν στὰ χέρια τους καὶ νὰ μᾶς τὰ στεροῦν οἱ ἐχθροί του, μήπως συνέλθουμε ἀπὸ τὴν ἀχαριστία μας καὶ καταλάβουμε ὅτι αὐτὸς εἶναι ἡ πηγὴ κάθε ἀγαθοῦ. Ἀλλὰ αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι καὶ ἡ ἔσχατη πτώση;
Τὸ ὅτι θὰ προτιμήσουν οἱ πολλοὶ ἐκεῖνον ποὺ θὰ τοὺς ὑποσχεθῆ ὅτι θὰ τοὺς ἐξασφαλίση τὰ γήινα ἀγαθὰ ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ οὐράνια καὶ πνευματικὰ καὶ κωφεύοντας στὴν ὁλοκάθαρη καὶ πατρικὴ φωνὴ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία τους βεβαιώνει μέσα ἀπὸ τὶς Ἅγιες Γραφὲς ὅτι στὴν μέλλουσα ζωὴ θὰ πᾶνε μαζὶ μ’ αὐτὸν ποὺ ἀκολούθησαν στὴν παρούσα.

Ἐκεῖνο ποὺ ζητᾶ ἡ ψυχὴ μας εἶναι ἀδύνατον νὰ μᾶς τὸ χαρίση ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ Αὐτὸν ὁ ὁποῖος μᾶς ἔπλασε ἀλλὰ καὶ μᾶς ἀνέπλασε μὲ τὴν Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Δικαιοῦται ὡστόσο νὰ εἶναι, καθὼς λέει ὁ ἴδιος, Θεὸς ζηλότυπος καὶ θέλει νὰ Τὸν ἀγαποῦμε ὅπως μᾶς Ἀγαπᾶ Αὐτός, μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά. «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν» μᾶς παραγγέλλει στὴν Π.Διαθήκη καὶ «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου» στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ ὡς πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.

Ἂς ἐπιστρέψουμε λοιπὸν μὲ τὴν μετάνοια στὴν ἀγκαλιά Του παρακαλώντας Τον νὰ μᾶς δώση τὴν διάθεση νὰ Τὸν ἀναζητήσουμε, νὰ θέλουμε νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε καὶ αὐτὸ νὰ γίνει τὸ πρῶτο μέλημα τῆς ζωῆς μας. Ἂς φροντίσουμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ πλῆθος καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μὴ δικαιολογοῦμε συνεχῶς τὸν ἑαυτό μας. Ὅπως δὲν ὠφέλησε τοὺς πρωτοπλὰστους ἡ δικαιολογία καὶ ἡ μετάθεση τῆς εὐθύνης, ἔτσι καί μᾶς. Δὲν θὰ εἶχε ὁ νοητὸς ὄφις οὔτε οἱ συνανθρωποί μας τὴν δυνατότητα νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεό, ἂν ἐμεῖς εἴχαμε μείνει πιστοὶ στὴν Πατρική Του ἀγάπη καὶ εἴχαμε ἐκτιμήσει τὰ δῶρα του.

Ὡς Πατέρας φιλόστοργος δὲν ἔπαψε ποτὲ νὰ μᾶς ἀγαπᾶ, ἀλλὰ περιμένει μὲ μακροθυμία τὴν μετανοιά μας.Ὅλα αὐτὰ ποὺ σήμερα συμβαίνουν στὸ προσωπικὸ ἐπίπεδο, στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μᾶς κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. «Ὥρα ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» κατὰ τὸν Ἀπόστολο. Ἂν τώρα δὲν ξυπνήσουμε, σὲ λίγο θὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Ὁ ὕπνος θὰ γίνη λήθαργος καὶ νάρκη. Ἡ κακομοιριὰ στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὸν ἑαυτό μας δὲν ἁρμόζει στὶς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα σὲ Ὀρθόδοξους Ἕλληνες. Δὲν μᾶς χάρισε ὁ Ὕψιστος Θεὸς τὴν ὕπαρξη σὰν μία παρένθεση μέσα στὴν ἀνυπαρξία, ὥστε νὰ κυλιώμαστε στὰ γήινα, μάταια ἢ ἁμαρτωλά.Ὅποιος δὲν φοβᾶται τὸν Κτίστη τῶν ἁπάντων φοβᾶται καὶ ὑποδουλώνεται στὰ κτὶσματά Του, ἀλλὰ καὶ ἀντιστρόφως.
Μή μᾶς κυριεύση λοιπὸν ἡ ἡττοπάθεια, ὡς πρόσωπα καὶ ὡς ἔθνος καὶ ὑποκύπτουμε στὶς ἐπιβουλὲς τῶν ὁρατῶν καὶ τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν.
Μᾶς ἔφεραν πρὸ ἀλλεπάλληλων τετελεσμένων γεγονότων ποὺ κανένας μας δὲν θέλει καὶ ὅμως τὰ ἀποδεχόμαστε μοιρολατρικὰ καὶ σχεδὸν ἀδιαμαρτύρητα.

Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε εἶναι πλέον ἀδύνατον, ἀνθρωπίνως, νὰ ἐπανέλθουμε στὴν ὁμαλότητα, τὴν λογική, τὴν χαρά, τὴν ἑνότητα, τὴν ἀγάπη, τὴν ἐλευθερία. Ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλη ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο καὶ νὰ μᾶς χαρίση ὅλα τὰ καλὰ εἶναι ὁ Χριστός μας, τὸν ὁποῖο παραγκωνίσαμε καὶ βάλαμε στὴν θέση του, στὸ κέντρο τῆς ζωῆς τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἑαυτό μας. Καὶ θὰ τὸ κάνη ἂν μετανοήσουμε ἔμπρακτα καὶ τοῦ ἀναθέσουμε «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν» ἀπὸ τὶς σωστικὲς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Του Μητρὸς καὶ Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ γένους τῶν Ὀρθοδόξων. Δὲν θέλει μὲ κανένα τρόπο νὰ προσβάλη τὸ πλάσμα ποὺ τίμησε μὲ τὸ κατ’εἰκόνα Του γι’ αὐτό, σεβόμενος τὸ αὐτεξούσιο ποὺ ἄλλοι πασχίζουν τώρα νὰ μᾶς στερήσουν, θέλει τὴν συγκατάθεσή μας.

Ἂν παρ’ ὅλα ταῦτα ἐμεῖς δὲν ταπεινωθοῦμε, ἀλλὰ προτιμήσουμε νὰ αὐτονομηθοῦμε ὁριστικὰ ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο καὶ Παντοδύναμο τὸν Κυριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τότε κι αὐτὸς ἀναγκαστικὰ θὰ μᾶς ἐγκαταλείψη καὶ οὐσιαστικὰ θὰ χάσουμε τὴν ἐπίγεια πατρίδα μας. Ὅποιος ὅμως ξεχωρίσει ἀπὸ τὴν μᾶζα καὶ Τὸν ἀκολουθήσει, θὰ ἔχη τὴν δυνατότητα νὰ κερδίσει τὴν οὐράνια πατρίδα τὴν ὁποία ἐπόθησε καὶ προσδοκᾶ. Καὶ ἂν ὁ Κύριός μας δῆ νὰ ἀλλάζουμε ὁμαδικὰ πορεὶα νὰ μετανοοῦμε σὰν τοὺς Νινευΐτες, μπορεῖ μὲ ἕνα νεῦμα νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν Του, νὰ εὐλογήσει καὶ πάλι τὴν Ἑλλάδα μας καὶ τὶς ψυχὲς νὰ σώσει.

Ἂς ἀγωνιστοῦμε λοιπὸν νὰ ἑλκύσουμε τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξὺ τους, ὥστε νὰ ἐπικρατήσει ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁμόνοια, ὅπως στὸν οὐρανὸ ἔτσι στὴν Ἑλλάδα μας, στοὺς Ὀρθοδόξους λαοὺς -καὶ ποιὸς δὲν τὸ εὔχεται- σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Πηγή "Ενωμένη Ρωμηοσύνη"
via




Ο Θεός ακούει τις προσευχές όλων μας ακόμα και των αμαρτωλών

Κάθε προσευχή χριστιανοί μου πιάνει τόπο, και να μη λέμε ότι ο Θεός εμάς δε μας ακούει, επειδή είμεθα αμαρτωλοί.
Εκατοντάδες χριστιανοί επικοινωνούν με τους πνευματικούς, είτε έρχονται στο εξομολογητήριο, είτε με επιστολές, είτε με φαξ, είτε πολύ περισσότερο με το τηλέφωνο και ζητούν από τους πνευματικούς να κάνουν προσευχή, για το άλφα ή βήτα ζήτημα και για πολλά και ποικίλα προβλήματα, όχι μόνο πνευματικά, αλλά και για οικογενειακά, ψυχολογικά, ασθενειών, συζυγικά, αποκαταστάσεως και να μην.... με τόσες άλλες διαφορές που έχουν τα αιτήματα.
Κι ο ισχυρισμός πάντοτε είναι ο ίδιος. Εμάς δε μας ακούει ο Θεός, επειδή είμεθα αμαρτωλοί.


Ο Θεός όταν έλεγε: «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν- ζητείτε, και ευρήσετε- κρούετε, και
άνοιγήσεται υμίν», το έλεγε για όλους. Το έλεγε και για τους αμαρτωλούς, δεν τους εξαίρεσε από την προτροπή αυτή, ζητώντας οι άνθρωποι να προσεύχονται. «Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε,
να μην εισέλθετε εις πειρασμόν». Πολύ περισσότερο βέβαια θα πρέπει να αγρυπνούμε και να προσευχόμεθα, εν παντί τόπο και με κάθε τρόπο όταν μας κτυπούν οι πειρασμοί πάσης φύσεως.
Άλλωστε οι παραβολές του Τελώνου και Φαρισαίου, με τον Τελώνη να φωνάζει «Ο Θεός, ίλάσθητί μοι τω άμαρτωλώ» και να κτυπάει το στήθος του, όπως και η παραβολή του Ασώτου υιού, όπου ο επιστρέψας υιός φωνάζει το «Ήμαρτον εις τον ονρανόν, και ενώπιον σον», μας αποδεικνύει ότι οι προσευχές των αμαρτωλών εισακούονται.    Λ


Το πλέον ζωντανό παράδειγμα προσευχής, ζωντανής προσευχής, αποτελεσματικής προσευχής, την έκανε ένας αμαρτωλός, την έκανε ένας ληστής, ένας φονιάς, ένας κακούργος, πάνω στο Σταυρό. «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σον». Πόσες λέξεις είναι, οκτώ, εννιά, δέκα, πόσες είναι; Κι όμως έγινε πρώτος πολίτης της βασιλείας του Θεού!
Όταν λοιπόν χριστιανοί μου, μας ζητάτε εσείς, είτε οι άλλοι που είναι απ' έξω, τις προσευχές μας, η προτροπή είναι μία: «Να κάμετε και σεις προσευχή». Έτσι συστήνουμε πολλών ειδών προσευχές στους χριστιανούς μας.
Πριν από τρία τέσσερα χρόνια, ήρθε ένα οξύ πρόβλημα καρκίνου σε μια οικογένεια, επιθετικού καρκίνου και τηλεφώνησαν στην Αριζόνα. Και κείνος τους είπε: «να ταξιδέψετε αν είναι δυνατόν και σήμερα, αύριο και να πάτε στον Πανορμίτη που είναι απέναντι απ' τη Ρόδο και κει στον Αρχάγγελο να κάνετε προσευχή και παράκληση». Δεν είπε «μείνετε ήσυχοι, το πρόβλημα σας το έλυσα, την ασθένεια σας την αποκατέστησα με τις προσευχές μου», όχι, είπε: «οι προσευχές μου είναι φτωχές και αδύνατες, θα τις στείλω βέβαια στον Κύριο, αλλά να κάμετε και σεις προσευχή και θα πάτε εκεί».
Και χειμώνα καιρό, με την κακοκαιρία που βασίλευε, ταξίδεψαν και με χίλιες δυο δυσκολίες, έστω και για μια ώρα βρέθηκαν ύστερα από δυο μέρες στον Πανορμίτη, έκαναν την προσευχή τους και επέστρεψαν, κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Και ύστερα πήγαν στο νοσοκομείο και έκαμαν την εγχείρηση που είχε επιτυχία.
Να σας πω ένα δεύτερο παράδειγμα και θα τελειώσω, γιατί δεν είμαι τόσο καλά.
Μια μάνα είχε τρία παιδάκια. Το ένα πίσω απ' τ' άλλο. Τριών χρονών, τεσσάρων χρονών, πέντε χρονών. Τα δύο πεθαίνουν από λευχαιμία. Αρρωσταίνει και το τρίτο με λευχαιμία και το πάνε στο νοσοκομείο, το πάει η μάνα, χήρα ήταν, είχε χάσει και τον άντρα της. Δραματική η κατάστασις.
Ένα βράδυ απ' αυτά, όπου το παιδάκι χαροπάλευε, πέρασε ένας γιατρός όλως εκτάκτως, ο Διευθυντής του τμήματος, γιατί κάποια οικογένεια τον είχε παρακαλέσει, τον είχε πληρώσει, δεν ξέρω τι είχε κάμει, και έτσι ήρθε να δει κάποιο παιδάκι. Εκείνος κάτω από μια ώθηση - του Θεού ασφαλώς, πέρασε και απ' τ' άλλα παιδιά και είδε και το παιδάκι αυτής της χήρας γυναικός.



Της λέει: «Πονεμένη μάνα, πάρε το παιδάκι σου και φύγε τώρα, τουλάχιστον να πεθάνει στην αγκαλιά σου και στο σπίτι σου, δεν πρόκειται να ζήσει παραπάνω από μία ώρα. Είναι - είναι μία ώρα η ζωή του, ή δεν είναι. Αυτοί όπως κατάλαβες θα σας δώσουν εξιτήριο τώρα, να μη σε σταματήσει έξω ο φύλακας του νοσοκομείου». Πράγματι λοιπόν, το έδωσαν.


Αυτή τα' χε χάσει εν τω μεταξύ, ήδη τα' χε χαμένα, αρπάζει το παιδί της στην αγκαλιά και βγαίνει έξω στους δρόμους. Ήταν τρείς η ώρα τη νύχτα, τρείς - τρεισήμισι. Κανείς στους δρόμους, ερημιά, παντελής. Και τσίριζε και φώναζε. Και σε μια στροφή του δρόμου βλέπει ξαφνικά μπροστά της μια γυναίκα, μια νεαρή σχετικά γυναίκα, τριάντα ετών, πόσο ήταν. Μόλις είχε τελειώσει τη δουλειά της. Ποια δουλειά; Ήταν πόρνη! Και είχε τελειώσει την νυχτερινή της βάρδια της αμαρτίας. Μόλις έφτασε μπροστά της τρέχοντας με το μωρό στην αγκαλιά, το πέταξε στην αγκαλιά αυτής της γυναίκας. 


Έπεσε στα πόδια της και φώναξε : «Σώσε το παιδί μου! σώσε το παιδί μου! σώσε το παιδί μου!». Τα' χάσε αυτή. Πόρνη ήταν, αμαρτωλή ήταν, γεμάτη βρωμιά και δυσωδία, μόλις είχε τελειώσει και κλείσει την πόρτα της αμαρτίας. Τι να κάνει; Στα πόδια της μια μάνα, στα χέρια της ένα παιδί που έσβηνε. Το είδε ο Θεός. Σήκωσε τα μάτια της στον ουρανό και φώναξε, είπε: «Θεέ μου, εγώ είμαι αμαρτωλή, είμαι πόρνη, τώρα μόλις τελείωσα. Αν δεν μ' ακούς εμένα και δεν θα μ' ακούσεις βέβαια γιατί είμαι αμαρτωλή, άκουσε τουλάχιστον αυτή την πονεμένη μάνα». Αυτά είπε. Και κείνη τη στιγμή έγινε το θαύμα!
Το παιδί άνοιξε τα μάτια του και είπε «μανούλα» και αγκάλιασε με τα χεράκια της την πόρνη. Της το' δώσε και το θαύμα έγινε. Ο Θεός άκουσε την προσευχή μιας αμαρτωλής. Όχι της μάνας, μιας αμαρτωλής, μιας πόρνης. Όπως την άκουσε και με τόσα παραδείγματα που έχει το Άγιον και Ιερόν Ευαγγέλιο, αφού αφιερώνει μια ολόκληρη ημέρα, απ' τη Μεγάλη Εβδομάδα, στη μετάνοια και στην αγάπη και στην πίστη μιας αμαρτωλής και πόρνης μάλιστα αμαρτωλής.


Το δεύτερο λοιπόν αυτό συγκλονιστικό παράδειγμα όπως και το πρώτο, μας διδάσκουν ότι οι προσευχές μας, εισακούγονται όλες, έστω και αν είμαστε αμαρτωλοί, όταν πρόκειται να κάνομε προσευχές για τον πλησίον μας. Και πολύ περισσότερο βέβαια προσευχές για το παιδί μας, για τον αδελφό μας και κυρίως όταν κάνομε προσευχές για τον εχθρό μας.


Γι' αυτό λοιπόν όταν λέμε την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», την οποίαν εδώ και εικοσιπέντε χρόνια σας συνιστώ να την κάμετε οπωσδήποτε ημέρα και νύχτα, σε όποιο τόπο και χρόνο, τη λέμε, ζητάμε έλεος γιατί είμεθα αμαρτωλοί. Έλεος! Και το έλεος το χαρίζει ο Θεός μόνον στους αμαρτωλούς. Οι δίκαιοι δεν έχουν ανάγκη να ζητήσουν έλεος, διότι λέει «ό τους δικαίους αγαπών και τους αμαρτωλούς ελεών». Άρα λοιπόν όλοι εμείς που είμεθα αμαρτωλοί, να κάνομε πρώτα τη δική μας προσευχή, να γονατίσομε, να συντριβούμε, να κάνομε ότι μας ζητάει η Αγία μας Εκκλησία, ο Κύριος μας ο θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός και ύστερα, να πάρομε το τηλέφωνο, ή να πάμε στον πνευματικό και να του ζητήσουμε βοήθεια και συνδρομή και την συμπαράσταση του με προσευχή.


Η αγάπη του Θεού να' ναι πάντοτε μαζί σας, γιατί σ' Αυτόν ανήκει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, τώρα και πάντοτε και εις τους απέραντους αιώνας, Αμήν.

Απομαγνητοφωνημένο κήρυγμα του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου την Κυριακή Αγ. Πατέρων 20 - 5 - 2007

via




Ένας συνάδελφός σου σού επαναλαμβάνει συνεχώς:

 “ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!” Καί αισθάνεσαι σά νά σέ χτυπά μέ μαστίγιο. Κι εσύ αγωνιάς γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του. 

Καί καλά σκέφτεσαι. 

Άν ήμουν στή θέση σου, θα του έλεγα τα εξής: 

- Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ορθότερο θα ήταν, αν έλεγες: «Εγώ δεν έχω Θεό». Διότι το βλέπεις, ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω σου, που έχουν Θεό και γι’ αυτό διακηρύττουν ότι υπάρχει Θεός. Λοιπόν, μη λες: «Δεν υπάρχει Θεός»! Περιορίσου να λες: «Εγώ δεν έχω Θεό»! 

- Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν τον άρρωστο, που λέει ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία! 

- Κάνεις λάθος! Μοιάζεις με τον τυφλό που λέει: «Δεν υπάρχει φως στον κόσμο». Όμως φως υπάρχει. Και είναι διάχυτο παντού. Αυτός ο δυστυχής δεν έχει το φως του. Και θα μιλούσε σωστά αν έλεγε: «Εγώ δεν έχω μάτια και δεν βλέπω φως». 

- Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν το ζητιάνο, που λέει: «Δεν υπάρχει χρυσάφι στη γη». Μα χρυσάφι υπάρχει! Και επάνω στή γη! Καί μέσα στή γη! Αυτός δεν έχει χρυσάφι! Το σωστό θα ήταν να έλεγε: «Εγώ δεν έχω χρυσό»! 

- Κάνεις λάθος! Μοιάζεις με τον παλιάνθρωπο που λέει: «Δεν υπάρχει καλωσύνη στόν κόσμο». 

Ενώ θα έπρεπε να πει: 

«Εγώ δεν έχω ίχνος καλοσύνης μέσα μου».
Αυτό να του πεις κι εσύ: Λάθος διακηρύττεις ότι δεν υπάρχει Θεός! Γιατί, όταν κάτι δεν το έχεις εσύ και δεν το γνωρίζεις εσύ, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πουθενά κι ότι δεν το έχει κανείς!
Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς εκ μέρους όλου του κόσμου; Ποιός σου έδωσε την άδεια να διακηρύττεις,ότι την δική σου αρρώστια την έχουν όλοι; Ότι όλοι έχουν την δική σου πλάνη; 

Φωνάζεις ότι δεν υπάρχει Θεός! Το διακηρύττεις σέ όλον τον κόσμο! Πολεμάς την αλήθεια! 

Εκείνοι που δεν θέλουν να ζουν με τον Θεό είναι ελάχιστοι. Αλλά και γι’ αυτούς ο Θεός υπάρχει! Τους περιμένει. Μέχρι την τελευταία πνοή σ’ αυτή τη γη! 

Και μόνο αν δεν φροντίσουν να μετανοήσουν, έστω στην τελευταία τους στιγμή, μόνο τότε ο Θεός στην άλλη ζωή θα πάψει να υπάρχει γι’ αυτούς. Και θα τους διαγράψει από το βιβλίο της ζωής. 

Γι’ αυτό πές του, σε παρακαλώ φίλε μου. 

Γιά το καλό της ψυχης σου. Για τα επουράνια αγαθά. Για τα δάκρυα που έχυσε ὁ Χριστός και τις πληγές πού δέχθηκε γιά όλους μας. Άλλαξε μυαλό! Μετανόησε! Διορθώσου! 







Aπό το βιβλίο «Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται»




Η ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΓΕΝΕΣΙΣ. ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΛΑΟΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΤΟΥ.



ΚΕΙΜΕΝΟ  ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΙΣ (47,13-28)
Ή διοίκηση του Ιωσήφ στην Αίγυπτο κατά το υπόλοιπο διάστημα του λιμού (47,13-28)
Τροφή τώρα δεν υπήρχε σ' ολόκληρη την γη- γιατί ή πείνα ήταν τόσο βαρειά, ώστε ή χώρα της Αιγύπτου και ή χώρα της Χαναάν έφθιναν από την πείνα. Τότε ό Ιωσήφ συγκέντρωσε όλα τα χρήματα τα ευρισκόμενα στην χώρα της Αιγύπτου και στην γη Χαναάν ως αντίτιμο για το σιτάρι πού (αυτοί) αγόραζαν και (αυτός) τούς πουλούσε- και έφερε ό Ιωσήφ όλα τα χρήματα στο ανάκτορο του Φαραώ. Όταν εξαντλήθηκαν όλα τα χρήματα στην χώρα της Αιγύπτου και στην χώρα της Χαναάν, όλοι οι Αιγύπτιοι ήρθαν στον Ιωσήφ και του είπαν: «Δώσε μας τροφή- γιατί να αποθάνουμε ενώπιον σου, επειδή δεν έχουμε χρήματα;»
Και ό Ιωσήφ τούς είπε: «Φέρετε τα κτήνη σας και θα σας δώσω για αντάλλαγμα των κτηνών σας  αν εξαντλήθηκαν τα χρήματα σας».

Και έφεραν τα κτήνη τους στον Ιωσήφ και ό Ιωσήφ τούς έδωσε τροφή σε αντάλλαγμα των ίππων, των προβάτων, των βοών και των όνων. Έτσι τούς έθρεψε με τροφή κατά το έτος εκείνο σε αντάλλαγμα των κτηνών τους.
Όταν δέ τελείωσε το έτος εκείνο, ήρθαν σ' αυτόν το επόμενο έτος και τον είπαν: «Πρέπει, λοιπόν, να καταφαγωθούμε από τον κύριο μας; Γιατί τα χρήματα μας εξαντλήθηκαν, τα υπάρχοντα μας και τα κτήνη μας περιήλθαν στην κατοχή σου, του κυρίου μας- άλλο τίποτα δεν απόμεινε για τον κύριο μας από τα σώματα μας και την γη μας. Για να μην πεθάνουμε, λοιπόν, ενώπιον σου και ερημωθεί ή γη μας, αγόρασε εμάς και την γη μας για τροφή και ας γίνουμε εμείς και ή γη μας δούλοι στον Φαραώ- δός μας σπόρο για να σπείρουμε, ώστε να ζήσουμε και να μην πεθάνουμε και να μην ερημωθεί ή χώρα». Και αγόρασε ό Ιωσήφ όλη την γη των Αιγυπτίων για τον Φαραώ- γιατί κάθε Αιγύπτιος πούλησε τον αγρό του στον Φαραώ, επειδή τούς βάρυνε ή πείνα- έτσι ή γη περιήλθε στον Φαραώ. Τον δέ λαό (ό Ιωσήφ) υποδούλωσε στον Φαραώ από το ένα άκρο της Αιγύπτου μέχρι το άλλο. Μόνο την γη των ιερέων δεν αγόρασε- δεν αγόρασε την γη αυτή ό Ιωσήφ, γιατί ό Φαραώ είχε δώσει στους ιερείς προσδιορισμένο μερίδιο - και έτρωγαν το μερίδιο πού έδωσε σ' αυτούς ό Φαραώ- γι' αυτό δεν πούλησαν την γη τους.



Τότε είπε ό Ιωσήφ στους Αιγυπτίους: «Προσέξτε, σήμερα αγόρασα εσάς και την γη σας για τον Φαραώ - πάρετε σπόρο και σπείρετε την γη.
Και το μεν ένα πέμπτο της εσοδείας θα δώσετε στον Φαραώ- τα δέ τέσσερα πέμπτα θα είναι δικά σας ως σπόρος για τούς αγρούς σας και ως τροφή για σας και την οικογένεια σας».
"Εκείνοι δέ είπαν: «Μας έσωσες! Βρήκαμε χάρη από τον κύριο μας και ας γίνουμε, λοιπόν, δούλοι στον Φαραώ». Θέσπισε δέ ό Ιωσήφ για την χώρα της Αιγύπτου νόμο, ό όποιος υφίσταται μέχρι σήμερα, να περιέρχεται το ένα πέμπτο της εσοδείας στον Φαραώ. Μόνον ή γη των ιερέων δεν άνηκε στον Φαραώ.

Εγκαταστάθηκαν, λοιπόν, οι Ισραηλίτες στην χώρα της Αιγύπτου στην γη Γεσέμ. Και σ' αυτήν απέκτησαν χρήματα, αυξήθηκαν και έγιναν πολυάριθμοι. Έζησε δέ ό Ιακώβ στην γη της Αιγύπτου δέκα επτά χρόνια. Όλα τα χρόνια της ζωής του Ιακώβ ήταν εκατόν σαράντα επτά.
Στην παράγραφο αύτη, μαζί με την τακτική του Ιωσήφ κατά τα τελευταία έτη του λιμού, βλέπουμε πάλι τα μεγάλα αγαθά πού απήλαυσαν οι αδελφοί του Ιωσήφ την περίοδο αυτή.

Μη έχοντες πια οι πεινώντες Αιγύπτιοι χρήματα να καταβάλουν για αγορά σίτου, ό Ιωσήφ τούς πρότεινε να καταβάλουν τα κτήνη τους και να λάβουν για αντάλλαγμα τροφή (στίχ. 16-17). Τα ζώα δέ τώρα, πού έγιναν ιδιοκτησία του Φαραώ, αφέθηκαν πάλι στην φροντίδα των ιδίων των αδελφών του Ιωσήφ. Το ότι μεταξύ των ζώων αναφέρονται ίπποι, αυτό μας δηλώνει σε ποιά δυναστεία ό Ιωσήφ ανακηρύχθηκε άντιβασιλεύς της Αιγύπτου. Γιατί οι ίπποι εισήχθησαν στην Αίγυπτο υπό των Ύξώς. Όταν ό Αβραάμ ήλθε στην Αίγυπτο δεν υπήρχαν ίπποι σ' αυτήν, όπως τώρα, αλλά μόνον βόες και όνοι ήταν τα ζώα της χώρας.

Κατά τον δεύτερο χρόνο πάλι από τον καιρό πού εξέλιπαν τα χρήματα στους Αιγυπτίους (στίχ. 18), κατά την πρόταση των ίδιων των Αιγυπτίων, κατεβλήθησαν τα κτήματα τους για την αγορά σίτου (στίχ. 19). Έτσι ό Ιωσήφ εξασφάλισε την κατοχή ολόκληρης της χώρας στον Φαραώ και όλος ό λαός έγινε υπόδουλος σ' αυτόν (στίχ. 20-21). Από τούς ιερείς, όμως, πού σχημάτιζαν το πιο ισχυρό τμήμα της αιγυπτιακής κοινωνίας, ό Ιωσήφ δεν  έλαβε γη για την παροχή σίτου (στίχ. 22). Κανείς Φαραώ δεν πέτυχε ποτέ να εξουδετερώσει την δύναμη των ιερέων, οι όποιοι κατείχαν στα χέρια τους περισσότερο από τον μισό πλούτο της Αιγύπτου. Ακόμη και οι Ύξώς βασιλείς δεν πολέμησαν φανερά την ιεροσύνη, αν και γενικά αυτοί δεν λάτρευαν τούς επιτόπιους θεούς των Αιγυπτίων. Και ο Ιωσήφ, λοιπόν, ό όποιος προσωπικά δεν συμπαθούσε τούς Αιγυπτίους Ιερείς, όμως, σκεπτόμενος συνετά, δεν συγκρούσθηκε με το καθεστώς των ιερέων, γι' αυτό και άφησε την γη τους στην απόλυτη δικαιοδοσία τους.
Ενώ ύλη ή χώρα έγινε ιδιοκτησία του Φαραώ, όμως ό Ιωσήφ επέτρεψε στον λαό να καρπούται τα 4/5 της εσοδείας του. Ό νέος αυτός κανονισμός της φορολογίας όχι μόνο δεν κρίθηκε σκληρός, αλλά αντίθετα ό λαός είπε στον Ιωσήφ με ενθουσιασμό: «Μας έσωσες»! (στίχ. 25).

Για τούς αδελφούς του Ιωσήφ ή περικοπή λέγει ότι αυξήθηκαν και έγιναν πολυάριθμοι (στίχ. 27). Και αυτό ήταν φυσικό, αφού ό Ιακώβ και οι υιοί του ζούσαν σε εύφορη περιοχή και αφού ό Ιωσήφ τούς χορηγούσε άφθονα τα αναγκαία (στίχ. 12).
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΧΟΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠ. Κ.Κ ΙΕΡΕΜΙΑ ΦΟΥΝΤΑ.
via




Κεφάλαιο Ι: Επιγραφή

  «Η αισιοδοξία μου βασίζεται στη βεβαιότητα ότι αυτός ο πολιτισμός θα καταρρεύσει. Η απαισιοδοξία μου, σε όλα αυτά που κάνει για να μας τραβήξει στην πτώση του.»

la terre

Κεφάλαιο ΙΙ: Η σύγχρονη δουλεία

“Ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα και οι τρελοί οδηγούνε τους τυφλούς.”

Γουίλλιαμ Σαίξπηρ

foule

  
     Η σύγχρονη δουλεία είναι μια εθελοντική δουλεία, που χορηγείται από το πλήθος των δούλων, που σέρνονται στην επιφάνεια της γης. Οι ίδιοι αγοράζουν όλα τα αγαθά που πάντα τους υποδουλώνουν λίγο παραπάνω. Οι ίδιοι τρέχουν πίσω από μια εργασία, όλο και πιο αλλοτριωτική, η οποία πρόθυμα και γενναιόδωρα τους δίνεται, αν είναι αρκετά υπάκουοι. Οι ίδιοι διαλέγουν τους κύριους που θα πρέπει να υπηρετούν. Για να καταφέρει αυτή η παράλογη τραγωδία να τεθεί σε ισχύ, χρειάστηκε πρώτα απ’ όλα να αφαιρεθεί από τα μέλη αυτής της τάξης η συνείδηση της εκμετάλλευσης και της αποξένωσης τους. Ορίστε ο παράξενος νεωτερισμός της εποχής μας. Σε αντίθεση με τους δούλους της αρχαιότητας, τους δουλοπάροικους του Μεσαίωνα ή τους εργάτες των πρώτων βιομηχανικών επαναστάσεων, σήμερα, είμαστε μάρτυρες μιας τάξης ολοκληρωτικά υποταγμένης που όμως δεν το ξέρει ή μάλλον που δεν θέλει να το μάθει. Συνεπώς, αγνοούν την εξέγερση που θα έπρεπε να είναι η μόνη νόμιμη αντίδραση των εκμεταλλευμένων. Δέχονται χωρίς αμφισβήτηση, τη θλιβερή ζωή που χτίστηκε για εκείνους.  Η αποκήρυξη και η παραίτηση είναι η πηγή της δυστυχίας τους.

    Ορίστε το άσχημο όνειρο των σύγχρονων δούλων, που εμπνέει τελικά τη παραίτηση στο μακάβριο χορό του συστήματος αλλοτρίωσης.


   Η καταπίεση εκσυγχρονίζεται, επεκτείνοντας παντού τις μορφές μυστικοπάθειας που επιτρέπουν την απόκρυψη της κατάστασης Δείχνοντας την πραγματικότητα όπως είναι στ’ αλήθεια και όχι όπως είναι παρουσιασμένη από την εξουσία καθίσταται η πιο απόλυτη ανατροπή.


 «Μόνο η αλήθεια είναι επαναστατική»

Γουίλλιαμ Σαίξπηρ




 

Κεφάλαιο ΙΙΙ:  Η ανάπτυξη του εδάφους και του οικοσυστήματος


  Η αστυφιλία είναι εκείνη η λήψη της κατοχής του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος από τον αναπτυσσόμενα λογικά καπιταλισμό, έχοντας απόλυτη κυριαρχία, μπορεί και πρέπει τώρα να ξαναφτιάξει ολόκληρο το κόσμο κατ’ εικόνα του.»


Η Κοινωνία του Θεάματος, Γκι Ντέμπορντ

immeubles

      Χτίζοντας τον κόσμο τους με την δύναμη της αλλοτριωμένης εργασίας τους, η διακόσμηση του γίνεται η φυλακή στην οποία οι ίδιοι θα πρέπει να ζήσουν. Ένας άθλιος κόσμος, δίχως γεύση ή οσμή, που σηκώνει πάνω του τη μιζέρια του κυρίαρχου τρόπου παραγωγής. 

      Αυτή η διακόσμηση χτίζεται διαρκώς. Τίποτα δεν είναι σταθερό. Η μόνιμη επισκευή του χώρου γύρω μας βρίσκει την αιτία της μέσα στην γενική αμνησία και την ανασφάλεια με τις οποίες πρέπει να ζουν οι κάτοικοι. Πρόκειται για την ανακατασκευή των πάντων κατ’ εικόνα του συστήματος: ο κόσμος γίνεται καθημερινά λίγο πιο βρώμικος και θορυβώδης, όπως ένα εργοστάσιο.

      Κάθε κομμάτι αυτού του κόσμου είναι η περιουσία ενός κράτους ή ενός ατόμου. Αυτή η κοινωνική ληστεία, που είναι η αποκλειστική ιδιοκτησία του εδάφους,  υλοποιείται στη πανταχού παρουσία των τοίχων, κάγκελων, φρακτών, εμποδίων, συνόρων... Είναι το εμφανές σημάδι αυτού του διαχωρισμού που διαποτίζει τα πάντα.
      Αλλά παράλληλα, σύμφωνα με τα συμφέροντα του εμπορικού πολιτισμού, η ένωση των εκτάσεων είναι ο κύριος στόχος της θλιβερής εποχής μας. Ο κόσμος πρέπει να γίνει ένας τεράστιος αυτοκινητόδρομος, βελτιωμένος στα άκρα, για να διευκολύνει την μεταφορά των εμπορευμάτων. Όλα τα εμπόδια, φυσικά ή ανθρώπινα, πρέπει να καταστραφούν.  
     Το περιβάλλον στο οποίο συσσωρεύεται αυτή η δουλοπρεπής μάζα, είναι κατ’ εικόνα της ζωής τους: μοιάζει με κλουβιά, φυλακές, σπηλιές. Αλλά αντίθετα με τους δούλους ή τους φυλακισμένους, ο εκμεταλλευμένος των σύγχρονων καιρών πρέπει να πληρώσει το κελί του.



  «Γιατί δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά ο κόσμος που έγινε ανώμαλος.»

Αντονέν Αρτώ

Κεφάλαιο IV: Τα εμπορεύματα

«Ένα εμπόρευμα φαίνεται από την πρώτη ματιά σαν ένα αυτονόητο συνηθισμένο πράγμα. Η ανάλυση του δείχνει ότι είναι ένα πολύ στρυφνό πράγμα, γεμάτο από μεταφυσική σοφιστεία και θεολογικές παραξενιές.»


Το Κεφάλαιο, Καρλ Μαρξ

publicité marchandise 

    Και σε αυτό το στενό και σκοτεινό χώρο συλλέγει τα καινούρια εμπορεύματα που θα έπρεπε, σύμφωνα με τα πανταχού παρούσα διαφημιστικά μηνύματα, να του προσφέρουν ευτυχία και ολοκλήρωση. Αλλά όσο περισσότερο συσσωρεύει εμπορεύματα,  άλλο τόσο η δυνατότητα να εισέλθει μια μέρα στην ευτυχία απομακρύνεται από εκείνον.

«Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο να κερδίσει όλο τον κόσμο αλλά να ζημιώσει την ψυχή του;»
 

Απόστολος Μάρκος 8:36

   

       Το εμπόριο, ιδεολογική ουσία, στερεί την εργασία από αυτόν που το παράγει και τη ζωή από εκείνον που το καταναλώνει. Στο κυρίαρχο οικονομικό σύστημα, δεν είναι πλέον η ζήτηση που καθορίζει την προσφορά  αλλά η προσφορά που καθορίζει την ζήτηση. Έτσι, περιοδικά, νέες ανάγκες δημιουργούνται που γρήγορα θεωρούνται ζωτικές από την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού: πρώτα ήταν το ραδιόφωνο, ύστερα το αυτοκίνητο, η τηλεόραση, ο υπολογιστής και τώρα το κινητό τηλέφωνο.

   Όλα αυτά τα εμπορεύματα, μαζικά διανεμημένα σε μια σπιθαμή του χρόνου, μετατρέπουν ριζικά τις ανθρώπινες σχέσεις: από μια πλευρά χρησιμεύουν να αποξενώνουν λίγο παραπάνω τους ανθρώπους από τους όμοιους τους και από την άλλη να διαδίδουν τα κυρίαρχα μηνύματα του συστήματος. Τα πράγματα που κατέχουμε, καταλήγουν να μας κατέχουν.





 

Κεφάλαιο V: Η διατροφή

«Αυτό που για κάποιον είναι τροφή, μπορεί για κάποιον άλλο να είναι δηλητήριο»

Paracelso

nourriture

   
   

    Όταν τρέφεται ο σύγχρονος δούλος προβάλλει καλύτερα την κατάσταση ερείπωσης στην οποία βρίσκεται. Διαθέτοντας ένα χρόνο όλο και πιο περιορισμένο για να προετοιμάσει την τροφή που καταπίνει,   καταφεύγει στην κατανάλωση του γρήγορου φαγητού που η αγρο-χημική βιομηχανία παράγει. Περιπλανιέται στα σούπερ μάρκετ αναζητώντας υποκατάστατα που η κοινωνία της ψευδούς αφθονίας συμφωνεί να του δώσει. Εδώ ακόμα, δεν υπάρχει τίποτα παρά η ψευδαίσθηση της επιλογής. Η αφθονία των διατροφικών προϊόντων δεν κρύβει την υποβάθμιση και τη διαστρέβλωση τους.

    Πρόκειται προφανώς για γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, ένα μείγμα χρωστικών ουσιών και συντηρητικών, φυτοφάρμακων, ορμονών και άλλων εφευρέσεων του νεωτερισμού. Η άμεση απόλαυση είναι ο κανόνας του κυρίαρχου τρόπου διατροφής, όπως είναι και ο κανόνας όλων των μορφών κατανάλωσης. Και οι συνέπειες είναι εκείνες που προβάλλει αυτός ο τρόπος διατροφής.

    Αλλά είναι απέναντι στην εξαθλίωση που ο δυτικός άνθρωπος χαίρεται για τη θέση του και τη ξέφρενη κατανάλωση του. Ωστόσο, η δυστυχία είναι παντού όπου βασιλεύει η ολοκληρωτική εμπορική κοινωνία. Η έλλειψη είναι το μειονέκτημα της ψεύτικης αφθονίας. Και σε ένα σύστημα που καθορίζει την ανισότητα ως το κριτήριο της προόδου, ακόμα και αν η αγρο-χημική παραγωγή είναι αρκετή για να τρέψει ολόκληρο τον παγκόσμιο πληθυσμό, η πείνα δεν θα πρέπει ποτέ να εξαφανιστεί.

«Πιστεύουν ότι ο άνθρωπος, το πιο αμαρτωλό απ’ όλα τα είδη, κυριαρχεί το ζωικό βασίλειο. Όλα τα άλλα πλάσματα δημιουργήθηκαν για να του παρέχουν τροφή και γούνα, για να βασανιστούν και να εξολοθρευτούν.»


Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ
 
  Η άλλη συνέπεια της ψεύτικης διατροφικής αφθονίας είναι η γενίκευση των στρατοπέδων-εργοστασίων συγκέντρωσης
και η μαζική και βάρβαρη εξόντωση των ειδών που χρησιμεύουν στη διατροφή των σκλάβων.  Εδώ βρίσκεται η ίδια η ουσία του κυρίαρχου τρόπου παραγωγής. Η ζωή και η ανθρωπιά δεν αντιστέκονται στην επιθυμία μερικών για κέρδος.




Κεφάλαιο VI: Η καταστροφή του περιβάλλοντος
 
«Είναι θλιβερό να σκέφτεσαι πως η Φύση μιλάει αλλά το ανθρώπινος είδος δεν ακούει.»

Βίκτωρ Ουγκώ

puits de petrole en feu 


   

    Η λεηλασία των πηγών του πλανήτη, η άφθονη παραγωγή ενέργειας ή αγαθών, τα απορρίμματα και τα άλλα απόβλητα της επιδεικτικής κατανάλωσης, θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την επιβίωση της γης μας και των ειδών που κατοικούν σε αυτή. Αλλά για να ασκείται ελεύθερα ο αχαλίνωτος καπιταλισμός, η ανάπτυξη δεν πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να παράγουμε, να παράγουμε και να αναπαράγουμε.

    Και εκείνοι που ρυπαίνουν περισσότερο, σήμερα παρουσιάζονται σαν πιθανοί σωτήρες του πλανήτη.   Εκείνοι οι ανόητοι της show business, χρηματοδοτημένοι από τις πολυεθνικές φίρμες, προσπαθούν να μας πείσουν ότι μια απλή αλλαγή του τρόπου ζωής μας αρκεί για να σωθεί ο πλανήτης από την καταστροφή.  Και ενώ μας κατηγορούν, συνεχίζουν ασταμάτητα να ρυπαίνουν το περιβάλλον και το πνεύμα μας. Αυτές οι αδιάφορες ψευδο-οικολογικές θεωρίες χρησιμοποιούνται από κάθε διεφθαρμένο πολιτικό κατά τη διάρκεια της προεκλογικής τους εκστρατεία. Αλλά προσεκτικά προτείνουν μια ριζική αλλαγή στο σύστημα παραγωγής. Όπως πάντα χρειάζεται να μετατραπούν μερικές λεπτομέρειες ώστε όλα να μπορούν να παραμείνουν όπως πριν.




Κεφάλαιο VII: Η εργασία


 

Η λέξη εργασία (Travail στα γαλλικά) προέρχεται από το λατινικό Tripalium, όργανο βασανιστηρίου.

horloge 


     

        Αλλά για να εισέλθεις στον κόσμο της φρενήρους κατανάλωσης,  χρειάζονται χρήματα και για να αποκτήσεις χρήματα, πρέπει να εργαστείς δηλαδή να πουληθείς. Το κυρίαρχο σύστημα έκανε την εργασία κύρια αξία του. Και οι δούλοι πρέπει πάντα να εργάζονται όλο και πιο πολύ  για να πληρώσουν με δάνειο την θλιβερή ζωή τους.  Εξαντλούνται στην εργασία, χάνουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωτικής τους δύναμης και βιώνουν τις χειρότερες ταπεινώσεις. Περνούν όλη τους τη ζωή κάνοντας μια κουραστική και βαρετή δραστηριότητα,  για το κέρδος μερικών.

         Η εφεύρεση της σύγχρονης ανεργίας είναι εδώ για να τους φοβίζει και να τους κάνει να ευχαριστούν ασταμάτητα την εξουσία για τη γενναιοδωρία της απέναντι τους. Τι θα μπορούσαν να κάνουν χωρίς αυτό το μαρτύριο που είναι η εργασία;  Και αυτές οι απομονωτικές δραστηριότητες,  παρουσιάζονται ως απελευθέρωση. Τι παρακμή και δυστυχία!
  

        Πάντα βιαστικά, υπό την πίεση ενός χρονομέτρου ή ενός μαστιγίου, κάθε κίνηση των δούλων υπολογίζεται έτσι ώστε να αυξηθεί η παραγωγή.  Η επιστημονική οργάνωση της εργασίας θέτει την ίδια ουσία με εκείνη της απαλλοτρίωσης των εργαζομένων, τόσο στον καρπό της εργασίας τους όσο και στο χρόνο που καταναλώνουν στην αυτόματη παραγωγή των προϊόντων και των υπηρεσιών.   Ο ρόλος του εργαζόμενου μπερδεύεται με εκείνο μιας εργοστασιακής μηχανής,  ενός υπολογιστή γραφείου. Ο χαμένος χρόνος δεν επιστρέφει πλέον.

 

       Και έτσι, κάθε εργαζόμενος έχει αναλάβει μια επαναλαμβανόμενη εργασία, διανοητική ή φυσική. Είναι ειδικός στο τομέα παραγωγής του. Αυτή η ειδικότητα βρίσκεται σε όλο τον κόσμο μέσω του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας. Η ιδέα συλλαμβάνεται στη Δύση, παράγεται στην Ασία και πεθαίνει στην Αφρική.

Κεφάλαιο VII:  Ο αποικισμός σε όλους τους τομείς της ζωής

«Ο άνθρωπος περιορίζεται στη παραγωγική συμπεριφορά από την οργάνωση της εργασίας. Έξω από το εργοστάσιο διατηρεί το ίδιο δέρμα και το ίδιο κεφάλι.»


Κριστόφ Ντεζούρ

publicité vacances 

       Ο σύγχρονος δούλος θα μπορούσε να είναι ικανοποιημένος με τη δουλεία του στα πλαίσια της εργασίας του,  αλλά καθώς το σύστημα παραγωγής αποικίζει όλους τους τομείς της ζωής, ο κυριαρχούμενος σπαταλά το χρόνο του στην αναψυχή, τη διασκέδαση και τις οργανωμένες διακοπές.  Καμία στιγμή της καθημερινότητάς του δεν ξεφεύγει από τα νύχια του συστήματος.   Κάθε στιγμή της ζωής έχει παραβιαστεί. Είναι ένας δούλος σε πλήρη απασχόληση.



Κεφάλαιο IX: Εμπορική Ιατρική


  «Η ιατρική προκαλεί πιο αργό θάνατο.»

Πλούταρχος

laboratoire 

  
 

      Η γενική υποβάθμιση του περιβάλλοντός του σύγχρονου δούλου, του αέρα που αναπνέει και της τροφής που καταναλώνει· το άγχος που προκαλούν οι συνθήκες εργασίας του και το σύνολο της κοινωνικής του ζωής, αποτελούν την αφετηρία των νέων του ασθενειών.



       Είναι άρρωστος λόγω της δουλοπρεπής κατάστασης του και κανένα φάρμακο δεν θα μπορέσει ποτέ να γιατρέψει αυτό τον πόνο. Μόνο η πιο πλήρης απελευθέρωση από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται,  μπορεί να επιτρέψει στον σύγχρονο δούλο να απελευθερωθεί από τις ταλαιπωρίες του.



     Η δυτική ιατρική γνωρίζει μονό μια θεραπεία για τα δεινά που ταλαιπωρούν τον σύγχρονο δούλο: για τα δεινά που ταλαιπωρούν τον σύγχρονο δούλο: τον ακρωτηριασμό. Με βάση τη χειρουργική, τα αντιβιοτικά ή τη χημειοθεραπεία,  αντιμετωπίζονται οι ασθενείς της εμπορικής ιατρικής. Εξετάζει τις συνέπειες του πόνου, χωρίς ποτέ να ψάχνει την αιτία. Αυτό είναι κατανοητό όσο και δικαιολογημένο: αυτή η έρευνα θα μας οδηγούσε αναπόφευκτα σε μια ξαφνική καταδίκη της κοινωνικής οργάνωσης στο σύνολο της. Όπως μετέτρεψε όλες τις λεπτομέρειες του κόσμου μας σ’ ένα απλό προϊόν, το παρόν σύστημα έκανε το σώμα μας ένα εμπόρευμα,  ένα αντικείμενο μελέτης και πειράματος που διανέμεται στους μαθητευόμενους μάγους της εμπορικής ιατρικής και της μοριακής βιολογίας.   Και οι κυρίαρχοι του κόσμου είναι ήδη έτοιμοι να ορίσουν πρότυπο διαβίωσης. Η πλήρης ανάλυση του DNA του ανθρώπινου γονιδιώματος  είναι μόνο η αρχή μιας νέας στρατηγικής που τέθηκε σε ισχύ από την εξουσία.  Η γενετική αποκωδικοποίηση δεν έχει άλλο στόχο από την ενίσχυση σε μεγάλο βαθμό των μορφών κυριαρχίας και ελέγχου. Ανάμεσα σε τόσα άλλα πράγματα, χάσαμε ακόμα και το σώμα μας.






 

Κεφάλαιο X: Η υπακοή ως δεύτερη φύση


  «Υπακούοντας, υιοθετούμε αντανακλαστικά υποταγής.»


 Ανώνυμος

rat de laboratoire 

      Χάνει το καλύτερο μέρος της ζωής του, αλλά συνεχίζει διότι έχει από πάντοτε τη συνήθεια να υπακούει.  Η υπακοή έχει γίνει η δεύτερη φύση του. Υπακούει χωρίς να γνωρίζει το γιατί, μόνο γιατί ξέρει πως πρέπει. Υπακοή, παραγωγή και κατανάλωση,  ορίστε το τρίπτυχο που κυριαρχεί τη ζωή του. Υπακούει στους γονείς του, στους καθηγητές του, στα αφεντικά του, στους ιδιοκτήτες του, στους εμπόρους του.   Υπακούει στο νόμο και στις δυνάμεις ασφαλείας. Υπακούει σε όλες τις εξουσίες  γιατί δεν γνωρίζει να κάνει τίποτα άλλο. Η ανυπακοή τον τρομοκρατεί περισσότερο απ’ όλα, γιατί η ανυπακοή είναι ο κίνδυνος, η περιπέτεια, η αλλαγή.  Όπως το παιδί πανικοβάλλεται όταν χάνει από τα μάτια του τους γονείς του, ο σύγχρονος δούλος είναι χαμένος  δίχως την εξουσία που δημιούργησε.



      Έτσι συνεχίζει να υπακούει. Είναι ο φόβος που μας μετατρέπει σε δούλους,   και που μας κρατάει σε αυτή την κατάσταση.   Υποτασσόμαστε στους κυρίαρχους του κόσμου, δεχόμαστε αυτή τη ζωή της ταπείνωσης και της δυστυχίας  από φόβο.



     Ωστόσο, διαθέτουμε τη δύναμη στους αριθμούς απέναντι σ’ αυτή τη μειοψηφία που κυβερνά.  Η δική τους δύναμη, δεν προέρχεται από την αστυνομία αλλά από τη συγκατάθεση μας. Δικαιολογούμε τη δειλία μας απέναντι στη νόμιμη αντιπαράθεση με   τις δυνάμεις που μας καταπιέζουν με μια ομιλία γεμάτη ανθρωπιστική ηθικολογία. Η άρνηση επαναστατικής βίας είναι ριζωμένη στα μυαλά  εκείνων που αντιτίθενται στο σύστημα, στο όνομα των αξιών που το ίδιο μας δίδαξε. Μα η εξουσία δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη βία όταν πρόκειται για τη διατήρηση της ηγεμονίας της.





 

Κεφάλαιο XI: Η καταστολή και η επιτήρηση


«Σε ένα καθεστώς που φυλακίζει αδίκως, η θέση του δίκαιου ανθρώπου είναι επίσης στη φυλακή.»

Η πολιτική ανυπακοή, Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ

 foule 1984


 

  Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν άτομα  που ξεφεύγουν από τον έλεγχο της συνείδησης.  Αλλά είναι υπό επιτήρηση.  Οποιαδήποτε μορφή επανάστασης ή αντίστασης,

    αντιμετωπίζεται ως αποκλίνουσα ή τρομοκρατική δραστηριότητα.  Η ελευθερία υπάρχει μόνο για εκείνους που υπερασπίζονται τα εμπορικά συμφέροντα. Η πραγματική αντίθεση στο κυρίαρχο σύστημα τώρα είναι εντελώς παράνομη.  Για τους αντιτιθέμενους, η καταστολή είναι ο κανόνας χρήσης. Και η σιωπή της πλειοψηφίας των δούλων απέναντι σε αυτή την καταστολή  δικαιολογείται από τη φιλοδοξία των ΜΜΕ και της πολιτικής  που αρνούνται τη σύγκρουση που υπάρχει στην πραγματική κοινωνία.





Κεφάλαιο XII: Το χρήμα

«Ό, τι κάναμε άλλοτε για την αγάπη του Θεού, τώρα το κάνουμε για την αγάπη αυτού που προσφέρει το αίσθημα ύψιστης δύναμης και καθαρή συνείδηση.»


Αυγή, Φρειδερίκος Νίτσε

billet 


   

      Όπως όλα τα καταπιεσμένα όντα της ιστορίας,  ο σύγχρονος δούλος έχει ανάγκη τον μυστικισμό και τον θεό του  για να αναισθητοποιήσει το κακό που τον ταλαιπωρεί  και τη δυστυχία που τον κατακλύζει. Αλλά αυτός ο νέος θεός, στον όποιο παρέδωσε την ψυχή του, δεν είναι παρά ένα τίποτα.  Ένα κομμάτι χαρτί, ένας αριθμός που έχει νόημα  μόνο επειδή όλος ο κόσμος αποφάσισε να του το δώσει.  Γι’ αυτό το νέο θεό εκπαιδεύεται, εργάζεται, αγωνίζεται και πωλείται. Γι’ αυτό το νέο θεό παρατάει κάθε αξία και είναι έτοιμος να κάνει το οτιδήποτε. Πιστεύει πως έχοντας πολλά χρήματα,  θα ελευθερωθεί από τους περιορισμούς που τον συγκρατούν. Σαν να μπορούσε η κατοχή να ταιριάξει με την ελευθερία.  Η απελευθέρωση είναι ένας ασκητισμός που έρχεται με τον αυτοέλεγχο.  Είναι μια επιθυμία και μια προθυμία για δράση.  Είναι στο «είναι» και όχι στο «έχειν».  Αλλά θα πρέπει να καθορίζεται στο να μην υπηρετεί, να μην υπακούει.  Ακόμα θα πρέπει να είναι ικανός να σπάσει τη ρουτίνα, κάτι που κανείς, φαίνεται, δεν τολμά να κάνει.


Κεφάλαιο XII: Καμιά εναλλακτική στην κυρίαρχη κοινωνική οργάνωση



horloge 


  

     Όμως ο σύγχρονος δούλος είναι πεπεισμένος  πως δεν υπάρχει εναλλακτική στην οργάνωση αυτού του κόσμου.  πως δεν υπάρχει εναλλακτική στην οργάνωση αυτού του κόσμου. Και εδώ είναι η δύναμη της σημερινής κυριαρχίας:  η διατήρηση της ψευδαίσθησης ότι αυτό το σύστημα που αποίκισε όλη την έκταση της γης είναι το τέλος της ιστορίας.  Κάνει την κυριαρχούμενη τάξη να πιστεύει πως η προσαρμογή στην ιδεολογία της είναι η προσαρμογή στον κόσμο όπως είναι και όπως πάντα ήταν.  Το όνειρο ενός άλλου κόσμου έγινε ένα έγκλημα που καταδικάζεται από όλα τα ΜΜΕ και όλες τις εξουσίες.  Ο εγκληματίας στην πραγματικότητα είναι αυτός που συμβάλει,  συνειδητά ή όχι, στη επέκταση της κυρίαρχης κοινωνικής οργάνωσης.  Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα από αυτή του σημερινού συστήματος.



Κεφάλαιο XIV: Η εικόνα


«Αλλά, και αν όχι, ας είναι σε σένα γνωστό, βασιλιά, ότι τους θεούς σου δεν τους λατρεύουμε, και τη χρυσή εικόνα, που έχεις στήσει, δεν την προσκυνούμε.»


Προφήτης Δανιήλ 3: 18

 panneaux


     

     Μπροστά στην καταστροφή του πραγματικού κόσμου, το σύστημα χρειάζεται να αποικίσει το σύνολο των συνειδήσεων των δούλων. Έτσι, στο κυρίαρχο σύστημα, από μικρή ηλικία, η καταστολή παίρνει τη μορφή αποτροπής  και χρησιμοποιείται για την εκπαίδευση των δούλων. Πρέπει να ξεχάσουν την δουλοπρεπή κατάσταση τους,  την φυλακή τους και την θλιβερή ζωή τους.  Αρκεί να δει κανείς αυτό το υπνωτισμένο πλήθος  μπροστά στις οθόνες που συνοδεύουν την καθημερινή τους ζωή.  Εξαπατούν την μόνιμη δυσαρέσκεια τους μέσω της πειραγμένης αντανάκλασης μιας ονειρεμένης ζωής, με χρήματα, δόξα και περιπέτεια. Όμως τα όνειρα τους είναι το ίδιο οδυνηρά με τη θλιβερή ζωή τους.



       Υπάρχουν εικόνες για όλους και παντού,  φέρουν το ιδεολογικό μήνυμα της σύγχρονης κοινωνίας  και χρησιμοποιούνται ως όργανο ενοποίησης και προπαγάνδας.   Αναπτύσσονται όσο ο άνθρωπος αφαιρείται από τον κόσμο του και τη ζωή του.  Το παιδί είναι ο πρωταρχικός στόχος αυτών των εικόνων,  έτσι ώστε να κοπεί η ελευθερία από τη ρίζα της.  Πρέπει να γίνουν ηλίθια και να αφαιρεθεί κάθε μορφή προβληματισμού και κριτικής. Όλα αυτά, γίνονται βέβαια με τη ανησυχητική βοήθεια των γονιών  προσπαθούν πλέον να αντισταθούν στη συνδυασμένη δύναμη πυρός όλων των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας. Οι ίδιοι αγοράζουν τα απαραίτητα αγαθά για την υποδούλωση των απογόνων τους.  Αφήνουν την εκπαίδευση στα χέρια τους συστήματος αποκλεισμού και μετριότητας.



     Υπάρχουν εικόνες για όλες τις ηλικίες και για όλες τις κοινωνικές τάξεις.  Και οι σύγχρονοι δούλοι συγχέουν αυτές τις εικόνες με την κουλτούρα και μερικές φορές με την τέχνη.  Κάνουν έκκληση στα πιο άθλια ένστικτα  για να πουλήσουν τα αποθέματα εμπορευμάτων. Η γυναίκα, διπλή σκλάβος στη σημερινή κοινωνία,  πληρώνει το μεγάλο τίμημα.  Κατέληξε να είναι ένα αντικείμενο κατανάλωσης.  Η εξέγερση έγινε και αυτή μια εικόνα που πωλείται ώστε να καταστρέψει καλύτερα το ανατρεπτικό δυναμικό.  Η εικόνα είναι πλέον ο πιο απλός και αποτελεσματικός τρόπος επικοινωνίας. Χτίζουν μοντέλα, κακοποιούν τις μάζες, λένε ψέματα, απογοητεύουν.  Διαδίδουν την ιδεολογία της κατανάλωσης μέσω εικόνων,  γιατί πρόκειται ακόμα και πάντα για τον ίδιο στόχο:  η πώληση, τρόπων ζωής ή προϊόντων,  συμπεριφορών ή αγαθών, οτιδήποτε, αρκεί να υπάρχει πάντα πώληση.

Κεφάλαιο XV: Η ψυχαγωγία






public télévision 


     

       Αυτοί οι καημένοι άνθρωποι ψυχαγωγούνται,  αλλά αυτή η ψυχαγωγία είναι εδώ μονάχα για να τους αποσπάσει  από την κακή πραγματικότητα που τους κατακλύζει.  Επέτρεψαν να γίνει η ζωή τους ένα τίποτα  και προσποιούνται πως είναι υπερήφανοι γι‘ αυτό.  Προσπαθούν να δείξουν την ικανοποίηση τους αλλά κανείς δεν ξεγελιέται.  Πλέον, δεν καταφέρνουν να κοροϊδέψουν ούτε τους ίδιους τους εαυτούς τους,  την ώρα που βρίσκονται απέναντι στην παγωμένη αντανάκλαση τους στον καθρέφτη. Έτσι, χάνουν τον χρόνο τους με ηλίθιους  που τους κάνουν να γελούν, να τραγουδούν,  να ονειρεύονται ή να κλαίνε.



      Η αθλητική επικαιρότητα γίνεται το κανάλι μέσω του οποίου  οι σύγχρονοι δούλοι νιώθουν τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τις προσπάθειες και τις νίκες, που έπαψαν να βιώνουν στην καθημερινότητα τους. Η δυσαρέσκειά τους, τους ενθαρρύνει να ζουν μπροστά στη τηλεόρασή τους.  Ενώ οι αυτοκράτορες της αρχαίας Ρώμης αγόραζαν την υποταγή του λαού  με ψωμί και διασκέδαση, σήμερα η σιωπή των δούλων αγοράζεται με την ψυχαγωγία και την κατανάλωση.



Κεφάλαιο XVI: Η γλώσσα


«Νομίζουμε ότι χρησιμοποιούμε τις λέξεις, αλλά οι λέξεις είναι που μας χρησιμοποιούν.»

Αλέν Ρέι

 bouche vendetta


     

     Η κυριαρχία των συνειδήσεων είναι το αποτέλεσμα  της κακής χρήσης της γλώσσας  από την κυρίαρχη κοινωνική και οικονομική τάξη.  Ως αφέντης όλων των μέσων επικοινωνίας,  η εξουσία διασπείρει την εμπορική ιδεολογία μέσω του πειραγμένου,  μερικού και επινοημένου νοήματος που δίνει στις λέξεις. Οι λέξεις παρουσιάζονται ουδέτερες και η ετυμολογία τους φαίνεται σαν να πηγάζει από τον ακροατή. Αλλά υπό τον έλεγχο της εξουσίας,  η γλώσσα αναφέρεται πάντα σε κάτι άλλο εκτός από την πραγματικότητα.



      Πάνω απ’ όλα είναι μια γλώσσα παραίτησης και ανικανότητας,  μια γλώσσα παθητικής αποδοχής των πραγμάτων όπως είναι και όπως πρέπει να παραμείνουν.  Οι λέξεις εργάζονται για λογαριασμό της κυρίαρχης οργάνωσης της ζωής και η χρήση της γλώσσας της εξουσίας μας καταδικάζει σε ανικανότητα. Το πρόβλημα της γλώσσας είναι στο κέντρο του αγώνα για την ανθρώπινη χειραφέτηση.  Δεν προστίθεται στις άλλες μορφές κυριαρχίας, είναι η ίδια η καρδιά του σχεδίου ελέγχου  του ολοκληρωτικού και εμπορικού συστήματος.



   Η πιθανότητα ριζικής αλλαγής μπορεί να αναδειχθεί πάλι,  μόνο από την επανοικειοποίηση της γλώσσας  και ως εκ τούτου της πραγματικής επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Έτσι το επαναστατικό έργο ενάγεται με το ποιητικό.  Μέσα στον δημοφιλή ενθουσιασμό,  οι μεγάλες ομάδες παίρνουν και ξανά-εφεύρουν τον λόγο.  Ο καλλιτεχνικός αυθορμητισμός καταλαμβάνει τον καθένα μας  και μας ενώνει όλους.










Κεφάλαιο XVII: Η ψευδαίσθηση της ψήφου και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας


  «Να ψηφίζεις σημαίνει να παραιτείσαι απ' τη δύναμή σου.»

Ελιζέ Ρεκλούς

parlement


   

    Ωστόσο, οι σύγχρονοι δούλοι εξακολουθούν να θεωρούν τους εαυτούς τους πολίτες. Πιστεύουν ότι ψηφίζουν και αποφασίζουν ελεύθερα ποιος πρέπει να οδηγεί τα πράγματα. Λες και έχουν ακόμα επιλογή. Διατηρούν μόνο τη ψευδαίσθηση. Πιστεύεται ακόμα πως υπάρχει μια ριζική διαφορά  διαφορά ανάμεσα στους Σοσιαλιστές και στη Λαϊκή Δεξιά στη Γαλλία, στους Δημοκράτες και στους Ρεπουμπλικάνους στην Αμερική, στους Εργατικούς και στους Συντηρητικούς στο Ηνωμένο Βασίλειο; Δεν υπάρχει αντιπολίτευση, γιατί τα κύρια πολιτικά κόμματα συμφωνούν σε ένα βασικό πράγμα: τη διατήρηση της σημερινής εμπορικής κοινωνίας. Κανένα από τα πολιτικά κόμματα που ανεβαίνουν στην εξουσία, δεν αμφισβητεί το δόγμα της αγοράς. Με τη συνενοχή των ΜΜΕ μονοπωλούν τις εμφανίσεις. Καυγαδίζουν για λεπτομέρειες, ώστε όλα να παραμείνουν στη θέση τους.  Τσακώνονται για να μάθουν ποιος θα καταλάβει τις περισσότερες έδρες  από αυτές που τους προσφέρει η κοινοβουλευτική αγορά. Οι αδιάφορες λογομαχίες τους μεταδίδονται από τα κανάλια,  με στόχο την απόσπαση από την κρίσιμη συζήτηση  σχετικά με την επιλογή της κοινωνίας  στην οποία θέλουμε να ζούμε.  Η εμφάνιση και η κοινοτοπία κρύβουν τη σύγκρουση των ιδεών. Τίποτα από αυτά δεν μοιάζει,  είτε από κοντά, είτε από μακριά, με μια δημοκρατία.

 

    Η αληθινή δημοκρατία χαρακτηρίζεται κυρίως από την μαζική συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση των πραγμάτων. Είναι άμεση και συμμετοχική Εκφράζεται με τη Λαϊκή συνέλευση και τον μόνιμο διάλογο  σχετικά με την οργάνωση της κοινοτικής ζωής.  Η εκπροσωπευτική και κοινοβουλευτική μορφή κυβέρνησης  που σφετερίζεται το όνομα της δημοκρατίας,  περιορίζει την εξουσία των πολιτών στο απλό δικαίωμα της ψήφου,  δηλαδή στο τίποτα,  Όσο αληθεύει ότι η επιλογή ανάμεσα στο ανοιχτό γκρι και στο γκρι σκούρο, δεν είναι αληθινή επιλογή.



    Η συντριπτική πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών  ανήκουν στην οικονομικά ισχυρή τάξη,  είτε είναι δεξιά είτε δήθεν σοσιαλιστική, δημοκρατική αριστερά. Η εξουσία δεν είναι για κατάκτηση,  αλλά για καταστροφή. Είναι τυραννική από τη φύση της,  είτε ασκείται από έναν βασιλιά,  ένα δικτάτορα ή έναν εκλεγμένο πρόεδρο.  Η μόνη διαφορά στη περίπτωση της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας»  είναι ότι οι δούλοι έχουν την ψευδαίσθηση  ότι οι ίδιοι επιλέγουν τον αφέντη που θα υπηρετήσουν.  Η ψήφος τους καθιστά συνεργούς της τυραννίας που τους καταπιέζει.  Δεν είναι δούλοι επειδή υπάρχουν αφέντες, αλλά υπάρχουν αφέντες επειδή επέλεξαν να παραμείνουν δούλοι.





 

Κεφάλαιο XVIII: Το ολοκληρωτικό εμπορικό σύστημα


«Η φύση δεν δημιούργησε ούτε αφέντες ούτε δούλους, δεν θέλω ούτε να δώσω ούτε να λάβω εντολές.»

Ντενί Ντιντερό

 satelite


     

   Το κυρίαρχο σύστημα ορίζεται, λοιπόν, από τη διεισδυτικότητα της εμπορικής ιδεολογίας. Απασχολεί παράλληλα όλο το χώρο και τους τομείς της ζωής.  Λέει μονάχα: «Παράγετε, πουλήστε, καταναλώστε, συσσωρεύστε!»  Έχει μετατρέψει το σύνολο των ανθρώπινων σχέσεων σε εμπορικές σχέσεις  και αντιμετωπίζει τον πλανήτη μας ως εμπόρευμα.. Αναγνωρίζει μόνο ένα δικαίωμα: το δικαίωμα στην ιδιωτική ιδιοκτησία.  Ο μόνος θεός που λατρεύει είναι το χρήμα.



    Το μονοπώλιο της εμφάνισης είναι ολοκληρωτικό. Μόνο οι άνδρες και οι ομιλίες υπέρ της κυρίαρχης ιδεολογίας εμφανίζονται.  Η κριτική αυτού του κόσμου πνίγηκε στο ρεύμα των μέσων ενημέρωσης  που καθορίζει το σωστό και το λάθος, το ορατό και το κρυφό.



   Η πανταχού παρουσία της ιδεολογίας,  η λατρεία του χρήματος,  το μονοπώλιο της εμφάνισης, η απουσία κοινοβουλευτικού πλουραλισμού,  η έλλειψη ορατής αντιπολίτευσης,  η καταστολή σε όλες τις μορφές της,  η επιθυμία μετατροπής της ανθρωπότητας και του κόσμου.



  Ορίστε το πραγματικό πρόσωπο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού  που λέγεται «φιλελεύθερη δημοκρατία»,  αλλά που τώρα πρέπει να αποκαλούμε με το αληθινό του όνομα: το ολοκληρωτικό εμπορικό σύστημα. Ο άνθρωπος, η κοινωνία και το σύνολο του πλανήτη βρίσκονται στην υπηρεσία αυτής της ιδεολογίας.  Το ολοκληρωτικό εμπορικό σύστημα πραγματοποίησε  αυτό που κανένα άλλος ολοκληρωτισμός δεν κατάφερε πριν από αυτόν:  την ενοποίηση του κόσμου κατ’ εικόνα του. . Σήμερα, δεν υπάρχει καμιά πιθανή έξοδο.




 

Κεφάλαιο XIX: Προοπτικές


 

      Καθώς η καταπίεση επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της ζωής, η εξέγερση παίρνει τη μορφή κοινωνικού πολέμου. Οι εξεγέρσεις αναζωπυρώνονται  και ανακοινώνουν την άφιξη της επανάστασης.



     Η καταστροφή της εμπορικής ολοκληρωτικής κοινωνίας  δεν είναι θέμα επιλογής.  Είναι μια απόλυτη ανάγκη σ’ αυτόν τον καταδικασμένο κόσμο.   Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν σύνορα στην εξουσία,  η τελευταία πρέπει να αντιμετωπίζεται παντού και πάντα. Η επανεφεύρεση της γλώσσας,  η μόνιμη αναταραχή της καθημερινής ζωής,  η ανυπακοή και η αντίσταση  είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της εξέγερσης  ενάντια στη κατεστημένη τάξη.  Αλλά για να γεννηθεί μια επανάσταση από αυτή την εξέγερση,  πρέπει να συγκεντρωθούν όλες οι μικρές αντιστάσεις σε ένα ενωμένο μέτωπο. Πρέπει να ενοποιήσουμε όλες τις επαναστατικές δυνάμεις.



     Μπορούμε να το καταφέρουμε,  συνειδητοποιώντας τις παλιές μας αποτυχίες:  ούτε ο στείρος ρεφορμισμός, ούτε η ολοκληρωτική γραφειοκρατία είναι η λύση στη δυσαρέσκεια μας.



   Είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν νέες μορφές οργάνωσης και αγώνα. Η αυτοδιαχείριση στις εταιρίες και η άμεση δημοκρατία σε τοπικό επίπεδο  αποτελούν τα θεμέλια αυτής της νέας οργάνωσης που πρέπει να είναι αντι-ιεραρχική στη μορφή όπως και στο περιεχόμενο. Η εξουσία δεν είναι για κατάκτηση, αλλά για καταστροφή!






 

Κεφάλαιο XX: Επίλογος
 
 

«Ω άρχοντες, η ζωή είναι σύντομη... Αν ζούμε, ζούμε για να περπατήσουμε πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων.»



                                                                                                                    Γουίλλιαμ Σαίξπηρ


lance pierre contre police

émeutes coktail molotov

explosion parlement


Ζαν Φρανσουά Μπριέντ
Ελληνική εκδοχή Λίζα και Γιάννης Γιουλούντας
via