Νοεμβρίου 2012



Κάποτε μας είπες την ιστορία για ένα γέρο
που είχε περάσει τα εκατό του χρόνια.
Μια μέρα στα γενέθλιά του τον ρώτησαν
πως τα κατάφερνε να είναι πάντα ευτυχισμένος.
Εκείνος απάντησε: "Όταν ξυπνάω κάθε πρωί
είναι στο χέρι μου να είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος,
κι εγώ διαλέγω να είμαι ευτυχισμένος."
Γιατί συνήθως διαλέγουμε να είμαστε δυστυχισμένοι;
Γιατί δεν συνειδητοποιούμε την εκλογή;




Πρόκειται για ένα από τα πιο περίπλοκα ανθρώπινα προβλήματα. Πρέπει να το μελετήσουμε σε βάθος. Και δεν είναι μια θεωρία. Αφορά εσένα.


Έτσι συμπεριφέρονται όλοι. Πάντα διαλέγουν αυτό που είναι λάθος, πάντα διαλέγουν αυτό που είναι θλιβερό, καταθλιπτικό, άθλιο. Πρέπει να υπάρχουν σοβαροί λόγοι γι’ αυτό.


Καταρχήν, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν οι άνθρωποι. Όταν είσαι δυστυχισμένος, κερδίζεις κάτι από αυτή την κατάσταση, πάντα κερδίζεις κάτι. Ενώ όταν είσαι ευτυχισμένος, πάντα χάνεις. Από την αρχή, ένα έξυπνο παιδί αισθάνεται τη διαφορά. Όποτε είναι δυστυχισμένο, όλοι του δείχνουν συμπάθεια. Όλοι προσπαθούν να το αγαπούν, κερδίζει την αγάπη. Κι ακόμα περισσότερο, όποτε είναι δυστυχισμένο, όλοι του δίνουν προσοχή, κερδίζει την προσοχή. Και η προσοχή είναι η τροφή του εγώ, είναι ένα πολύ μεθυστικό ποτό. Σου δίνει ενέργεια, αισθάνεσαι ότι είσαι κάποιος. Γι’ αυτό τόση ανάγκη, τόση επιθυμία να σε προσέξουν.


Όταν όλοι σε κοιτάζουν, γίνεσαι σπουδαίος. Όταν δεν σε κοιτάζει κανείς, αισθάνεσαι σαν να μην υπάρχεις, σαν να έπαψες να ζεις, σαν να έπαψες να είσαι ένα ον. Όταν οι άνθρωποι σε κοιτάζουν, όταν οι άνθρωποι σε φροντίζουν, σου δίνει ενέργεια.


Το εγώ υπάρχει με τις σχέσεις. Όσο περισσότεροι άνθρωποι σε προσέχουν, τόσο περισσότερο εγωισμό αποκτάς. Όταν κανένας δεν σε κοιτάζει, το εγώ διαλύεται. Όταν όλοι σε έχουν ξεχάσει τελείως, πώς να υπάρξει το εγώ; Πώς να αισθανθείς ότι υπάρχεις; Γι’ αυτό υπάρχει η ανάγκη για τις κοινωνίες, τους οργανισμούς, τα σωματεία. Τα σωματεία υπάρχουν παντού στον κόσμο, οι Ροταριανοί, οι Λάιονς, τα Μασονικά ιδρύματα. Αυτές οι εταιρείες και τα ιδρύματα υπάρχουν μόνο για να δώσουν προσοχή στον κόσμο, που δεν μπορεί να αποσπάσει την προσοχή με άλλους τρόπους.


Είναι δύσκολο να γίνει κανείς πρόεδρος μιας χώρας. Είναι δύσκολο να γίνεις πρόεδρος μιας εταιρείας. Είναι πιο εύκολο να γίνεις πρόεδρος των Λάιονς και να έχεις την προσοχή μιας ορισμένης ομάδας. Είσαι πολύ σπουδαίος. Κάνεις κάτι. Και ο πρόεδρος αλλάζει συνεχώς, ένας αυτό το χρόνο, ένας άλλος τον επόμενο. Και όλοι κερδίζουν την προσοχή. Είναι μια κοινή συμφωνία και όλοι αισθάνονται σπουδαίοι.


Από την αρχή το παιδί μαθαίνει την πολιτική. Η πολιτική είναι να φαίνεσαι δυστυχισμένος. Τότε κερδίζεις συμπάθεια, τότε όλοι σου δίνουν προσοχή. Όταν φαίνεσαι άρρωστος γίνεσαι σπουδαίος. Ένα άρρωστο παιδί γίνεται ένας δικτάτορας. Ολόκληρη η οικογένεια πρέπει να το ακολουθήσει. Ότι λέει γίνεται νόμος.


Όταν είναι ευτυχισμένο, κανένας δεν το προσέχει. Όταν είναι καλά κανένας δεν το φροντίζει. Όταν είναι άψογο, κανένας δεν του δίνει προσοχή. Από την αρχή διαλέγουμε τη δυστυχία, τη θλίψη, την απαισιοδοξία, την πιο σκοτεινή πλευρά της ζωής. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα.


Και το δεύτερο πράγμα είναι: Όποτε είσαι ευτυχισμένος, όποτε είσαι χαρούμενος, όποτε αισθάνεσαι έκσταση και ευδαιμονία, όλοι σε ζηλεύουν. Ζήλια σημαίνει ότι όλοι γίνονται ανταγωνιστές, κανείς δεν είναι φίλος σου εκείνη τη στιγμή, όλοι γίνονται εχθροί. Μαθαίνεις λοιπόν να μην είσαι και τόσο εκστατικός, ώστε οι άλλοι να μην είναι τόσο εχθροί μαζί σου. Να μη δείχνεις την ευδαιμονία σου, να μη γελάς.


Osho – Ο αυτοκράτορας των σύννεφων



 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...




Θυμάμαι ένα παλικαράκι είκοσι πέντε χρονών που ήταν πανευτυχές επειδή είχε βρει στη βιβλιοθήκη το περίφημο βιβλίο του Καντ, «Η κριτική του καθαρού λόγου».

Γύρισε στο σπίτι τρέχοντας για να το διαβάσει, πιστεύοντας ότι θα έβρισκε εκεί μέσα την εξήγηση όλων.

Έκατσε στο γραφείο του, πήρε μια βαθιά ανάσα και διάβασε την πρώτη σελίδα... Μετά την ξαναδιάβασε. Και την ξαναδιάβασε...

Μετά από είκοσι αναγνώσεις της... πρώτης σελίδας, δεν είχε καταλάβει τίποτα απολύτως. Και δεν εννοούμε ότι δεν είχε καταλάβει το μυστήριο του κόσμου. Όχι. Δεν είχε καταλάβει τίποτα από αυτό που είχε διαβάσει είκοσι φορές.



Είχε πειστεί ότι εντελώς ηλίθιος μέχρι που ένας φίλος (που αργότερα θα γινόταν ψυχολόγος) του εξήγησε ότι δεν μπορείς να κατανοήσεις ένα φιλοσοφικό βιβλίο –ειδικά των πιο «στρυφνών» φιλοσόφων- αν δεν κατέχεις την ορολογία.

Είναι σαν να μην ξέρεις τίποτα από υπολογιστές και να προσπαθείς να καταλάβεις ένα βιβλίο σχετικό με τον προγραμματισμό.



Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι «μεταφραστές» που μας βοηθάνε να προσεγγίσουμε μια δύσκολη έννοια.



Μια τέτοια έννοια ήταν η «διαλεκτική», την οποία αδυνατούσα να αντιληφθώ πλήρως (αν και -όπως θα δούμε- δεν υπάρχει πλήρης αντίληψη κανενός πράγματος) μέχρι που βρέθηκε ένας μεγάλος δάσκαλος-μεταφραστής να μου την εξηγήσει: Ο Παπανούτσος.





Ας ξεκινήσουμε με την αναζήτηση της καταγωγής της έννοιας περιδιαβαίνοντας αντίστροφα στο φιλοσοφικό-ιστορικό κόσμο.



Η κοντινότερη γενιά «διαλεκτικής» είναι δύο σοφοί του 19ου αιώνα: Ο Μαρξ και ο Κίρκερκααρντ. Αλλά αυτοί οι δύο απέχουν μεταξύ τους όσο ο ουρανός από τη γη.

Ο Κίρκεργκααρντ είχε ως πίστη τη διαλεκτική της «θρησκευτικής υπέρβασης» (αυτός ήταν στον ουρανό) και ο Μαρξ ως δόγμα τον περιβόητο «διαλεκτικό υλισμό» (αυτός στη γη).



Και οι δύο είχαν ως δάσκαλο τον κατ’ εξοχήν φιλόσοφο της διαλεκτικής (της νέας διαλεκτικής) το Χέγκελ.



Όμως καμιά ιδέα της νεότερης φιλοσοφίας δεν είναι αυτογενής.



Ο Παπανούτσος αναφέρει τον «μυστικό» Χριστιανό του 15ου αιώνα, Νικόλαο Κουζάνο, ο οποίος έκανε λόγο για την coincidentia oppositorum, τη σύμπτωση των αντιθέτων.



Αλλά και αυτός πατούσε στην ισχυρότερη φιλοσοφική παράδοση του δυτικού κόσμου: Στην αρχαιοελληνική.



Η διαλεκτική, ετυμολογικά, κατάγεται από το διάλογο.

Και ο διάλογος «ως μορφή επικοινωνίας ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων υπήρξε κατάκτηση των Ελλήνων».



Στα τυραννικά καθεστώτα οι άρχοντες μονολογούν, στα δημοκρατικά οι πολίτες διαλέγονται.



Δε μας είναι δύσκολο να φανταστούμε ως δημιουργό της ίδιας της διαλεκτικής τον Πλάτωνα, του οποίου η φιλοσοφία αποδόθηκε σε μορφή διαλόγων.



Όμως κι αυτός ήταν μαθητής του Σωκράτη, ο οποίος ανέτρεπε διαλογικά τις αβέβαιες γνώμες των συνομιλητών του –παρά την αρχική τους βεβαιότητα.



Ακόμα κι αυτός, ο μέγιστος Σωκράτης, πάτησε πάνω στους ώμους γιγάντων για να δει τόσο μακριά.





Ο γίγαντας αυτός ήταν ο «σκοτεινότερος των φιλοσόφων», ο Ηράκλειτος, από του οποίου τη φιλοσοφία μόνο θραύσματα διασώζονται.



Ο Ηράκλειτος, τόσο μεγαλοφυής ακριβώς επειδή ήταν αυτόφωτος, ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι όλα εμπεριέχονται στο ένα, και το ένα γεννάει τα πάντα.

Ότι η οδός άνω κάτω είναι μία και αυτή.



Ότι πίσω από τις διαφορές, τα παράταιρα και τα ασυμβίβαστα υπάρχει μια βαθιά ενότητα.

Γιατί η «κρυφή αρμονία είναι πιο ισχυρή από τη φανερή».

Αν «το αυτό» εμφανίζεται ως «το άλλο», είναι γιατί τα πάντα βρίσκονται σε αέναη κίνηση (όπως ο ποταμός, στου οποίου τα ίδια νερά δεν μπορείς να μπεις δυο φορές) και το κάθετι «μεταπίπτει» στο αντίθετο του και πάλι από αυτό σε μια νέα θέση.



Εκεί έχει τις ρίζες της η διαλεκτική, στο «σκοτεινό» Ηράκλειτο.

Αλλά τι είναι η διαλεκτική;



Διαλεκτική είναι εκείνη η δομή της σκέψης και του λόγου όπου η αντίφαση όχι μόνο δεν αποκλείεται, αλλά εξαίρεται, επιβάλλεται.



Η σκέψη της διαλεκτικής δεν είναι ένα αποτελειωμένο γεγονός, ποτέ. Αλλά ένα διαρκώς ανανεούμενο «γίγνεσθαι», όπου η ΘΕΣΗ, δημιουργεί την ΑΝΤΙΘΕΣΗ, και μέσα από αυτές γεννιέται η ΣΥΝΘΕΣΗ.

Η οποία δεν είναι παρά μια καινούρια θέση που θα οδηγήσει σε νέα αντίθεση και σύνθεση, χωρίς να υπάρχει τέλος.





Η διαλεκτική έρχεται σε σύγκρουση με την τυπική Λογική.



Η Λογική, έτσι όπως την κληρονόμησε ο δυτικός κόσμος από τον Αριστοτέλη, δεν αποδέχεται την αντίφαση: Κάθε δήλωση είναι αληθής ή ψευδής.



Ο κόσμος που γνωρίζουμε σήμερα λειτουργεί βάση της αριστοτέλειας λογικής: Της δυαδικής.

Ναι ή όχι, ανοικτό ή κλειστό, σωστό ή λάθος, μαύρο ή άσπρο.



Ο Αριστοτέλης κέρδισε, ο Πλάτωνας ηττήθηκε.



Ο διαλεκτικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι η πραγματικότητα είναι στον εσώτερο πυρήνα της αντιφατική.

Γιατί η «αλήθεια» δε αποδίδεται ποτέ απόλυτα με καμία (είτε θετική είτε αρνητική) περιγραφή του.



Οι αποφάνσεις μας, οι απόψεις μας για την αλήθεια, την προσεγγίζουν μέσω της σύνθεσης των απόψεων, αλλά ποτέ δεν την φτάνουν, αφού κάθε σύνθεση είναι ουσιαστικά μια καινούρια θέση κι εκείνη με τη σειρά της παράγει μια νέα αντίθεση –στο διηνεκές.






Η αλήθεια δεν υπάρχει, γι’ αυτό και προσπαθούμε να την εφεύρουμε.





Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε καλύτερα αν σκεφτούμε τη διαφορά ανάμεσα στο «σοφό» και στο «φιλόσοφο».

Σοφός είναι ο άνθρωπος που έχει κατακτήσει τη σοφία.

Φιλόσοφος είναι αυτός που ποθεί και πασχίζει για τη σοφία.



Σύμφωνα με τη διαλεκτική σκέψη δεν μπορεί να υπάρξει σοφός, παρά μόνο φιλόσοφοι.

Και θυμηθείτε πως ο Σωκράτης έδειξε στους «σοφούς» ότι δεν ήξεραν τίποτα.



Η διαλεκτική είναι τόσο προφανής στην ιστορία, όπου δεν υπάρχει αριστοτέλειο τέλος, αλλά μια διαρκής εξέλιξη.

Οι πολιτισμοί ακμάζουν, σύμφωνα με τον Whitebread, όταν πραγματοποιείται σύνθεση των διαφόρων στοιχείων του. Όσο υπάρχει «διάλογος» των θέσεων και των αντιθέσεων η κοινωνία εξελίσσεται.



«Ο πολιτισμός αυτοδιατηρείται στο ύψος που έχει φτάσει όσο υπάρχουν μέσα του δυνατότητες για πειραματισμούς που συνεχώς ανανεώνονται», λέει ο αγγλοαμερικάνος Whitebread.



Κι εδώ δε θα ήταν παράταιρο να θυμηθούμε την Τέμπλ Γκράντιν που έλεγε ότι ο κόσμος χρειάζεται όλα τα μυαλά.

Μόνο αυτή η ποικιλότητα μπορεί να συνεχίσει να παράγει νέες ιδέες και πειραματισμούς.





Αλλά, για να τελειώνουμε με αυτό το στρυφνό κείμενο, η διαλεκτική μπορεί να είναι και η μόνη οδός για τον εαυτό μας.

Γιατί –όπως ισχυρίστηκε ο Πλάτωνας- η γόνιμη σκέψη είναι ο «εντός της ψυχής προς αυτήν διάλογος.»



Κάθε φορά που είμαστε βέβαιοι και αμετακίνητοι για κάτι, κάθε φορά που παγιώνεται μια αντίληψη στον εγκέφαλο μας, κάθε φορά που αποκτούμε μια καινούρια πεποίθηση, κάθε φορά που πιστεύουμε ότι φτάσαμε στο τέλος της αναζήτησης, πρέπει να θυμόμαστε ότι κάνουμε λάθος –ή σχεδόν λάθος.



Γιατί δεν υπάρχει τέλος στην αναζήτηση, υπάρχει μόνο αποτελμάτωση της σκέψης μας.

Γιατί δεν υπάρχει η μία και μοναδική αλήθεια. Υπάρχει μία κάποια «αλήθεια» που γεννάει την αντίθετη της και προχωρούν στη σύνθεση της καινούριας «αλήθειας».



Τίποτα δεν είναι σωστό, αληθές, βέβαιο. Παρά μόνο η αναζήτηση τους.


 

 

το ειδα εδω
via


Ποιος ο λόγος να συνεχίσεις να ζεις, αν δεν αντιστέκεσαι, δεν αγωνίζεσαι για να ζήσεις τη ζωή σου όπως ακριβώς εσύ επιθυμείς. Έχουμε μεταλλαχθεί σε «βαμπίρ» που τρέφονται με το μίσος και το φθόνο που βρίσκεται μπόλικο στις καρδιές μας. Συνεχίζουμε να εξαπατούμε τον εαυτό μας με
ψεύτικα και ανύπαρκτα στοιχεία, και στηρίζουμε το βάρος της σωτηρίας μας σε κάποιον άγνωστο από μηχανής θεό.

Ήρθε η ώρα όμως να αρχίσουμε να ξυπνάμε σιγά σιγά από το λήθαργο και να φροντίσουμε να κάνουμε αρκετό θόρυβο ώστε να ταρακουνήσουμε και να αφυπνίσουμε ο καθένας τον διπλανό του από τη νάρκωση του.


Το σύστημα μέσω των μηχανισμών του, ολοένα και σκληραίνει τη στάση του και τις μορφές επίδειξης της εξουσίας που κατέχει πάνω στο λαό. Εκμεταλλευόμενο όλες τις ευκαιρίες και κάθε πιθανή βοήθεια που θα μπορεί να βρει από κάθε μεριά.


Μέχρι και να επιτρέψει την είσοδο της ναζιστικής συμμορίας στο κοινοβούλιο επινόησαν, ώστε να εξασφαλίσουν ασυλία στα πρωτοπαλίκαρα τους αλλά και να αποπροσανατολίσουν καταλλήλως την κοινή γνώμη. Μη πιστέψεις ποτέ ότι μετάνιωσαν η φοβήθηκαν για την επιλογή τους αυτή, να ξέρεις πως όταν ωριμάσει ο καιρός, τα φασιστικά μορφώματα που θα έχουν λαϊκό έρεισμα, θα περάσουν στο δικό τους μετερίζι. Το έχουμε ξαναδεί το έργο και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.


Λύκοι που μεταμφιέστηκαν σε αρνάκια μέσα σε ένα βράδυ, βαφτισμένοι στην κολυμβήθρα της προπαγάνδας και του ψεύδους τους. Εξαγνίστηκαν και είναι έτοιμοι πλέον να προσφέρουν στην «πατρίδα» από άλλη μεριά, ανεβαίνοντας γοργά τα σκαλιά της ιεραρχίας της δικής τους συμμορίας.


Αν παρατηρήσατε την εβδομάδα που μας πέρασε, βγήκε στη φόρα η λίστα με τους φοροφυγάδες πολιτικούς και πλούσιους κλέφτες, ήρθε η «Μις Wurst» στην Αθήνα και ο τοπικός άρχοντας της αστυνομοκρατίας εγκαθίδρυσε αστυνομικό νόμο απαγορεύοντας όλες τις συναθροίσεις και τις διαμαρτυρίες των πολιτών.


Κι όμως πουθενά δεν είδαμε τους μάγκες και τα λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες, τους παπάδες που τόσο πολύ αγαπάνε την «πατρίδα» και θέλουν να τη σώσουν, τους περήφανους Έλληνες που δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Κανένας από δαύτους δεν εμφανίστηκε, δε σήκωσε ένα πλακάτ διαμαρτυρίας ως ένδειξη διαμαρτυρίας.


Άντε να το καταλάβω για τους υμνητές των ναζί, ήταν σε δύσκολη θέση γιατί έχουν ανάμεικτα συναισθήματα για κάθε Γερμανό κατακτητή, απωθημένα από το παρελθόν βλέπεις. Το ποίμνιο με τους εύθικτους σταυροφόρους του δε τόλμησε να κατεβεί στο δρόμο για ποιόν ακριβώς λόγο. Δε θέλησε μήπως η τρόικα να φορολογήσει την ακίνητη περιουσία τους, να κόψει τους δικούς του μισθούς, να περιορίσει τις εξουσίες τους και τα προνόμια τους.


Προφανώς και δε μειώθηκε ούτε κατά ευρώ η μισθοδοσία των κληρικών από το Ελληνικό δημόσιο, που πετσόκοψε και τσουρούφλισε χιλιάδες άλλους δημοσίους υπαλλήλους, πολίτες αυτής της χώρας. Εξαιρέθηκαν τα ακίνητα τους από το χαράτσι της ΔΕΗ, κάποιες αψιμαχίες για μια φορολόγηση πέρασε στο ντούκου και όλα καλά. Συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο το «θεάρεστο» έργο της λοιπόν.


Όπως τότε που επί 400 χρόνια φρόντιζε ο λαός να κοιμάται βαθιά και να μην επαναστατεί κατά του Τούρκου κατακτητή, δεν είχε αλλάξει κάτι για τους ρασοφόρους Κέρβερους ούτε τότε. Συνέχιζαν να έχουν τα προνόμια τους, τις φοροαπαλλαγές τους, μέχρι και αξιώματα διοικητικής εξουσίας, αρκεί το ποίμνιο τους να κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Να μην επαναστατεί, να μην εξεγείρεται. Για αυτό και τα σουλτανικά φιρμάνια και όλες αυτές οι εκτάσεις γης που χαρίστηκαν σε μονές.


Κάτι τέτοιο γίνεται και σήμερα, καθώς την εμφάνιση τους την έκαναν έξω από ένα θέατρο που φιλοξενεί ένα θεατρικό έργο, όπως λένε προσβλητικό για τη θρησκεία τους, και με τη βία και το φασισμό αποφάσισαν να απαγορεύσουν το ανέβασμα του. Προκαλώντας σε όλους όσους είδαν τις αντιδράσεις τους, τις βρισιές και τις πράξεις τους, τουλάχιστον αηδία και αποστροφή από αυτό που υποτίθεται πως εκπροσωπούν.


Γιατί όπως και να το κάνουμε, δε μπορείς να μιλάς για αγάπη και να διδάσκεις αυτήν, όταν εσύ φέρεσαι σαν τον χειρότερο τραμπούκο και σαδιστή. Όταν μόνο μίσος και μισαλλοδοξία έχεις να διδάξεις και να παραδειγματίσεις σε όλους τους άλλους. Με τι θράσος μπορείς να μιλάς για αγάπη όταν αντί να στρέφεις και το άλλο μάγουλο σου στο χαστούκι, εσύ φροντίζεις να ρίχνεις μπουνιές και φτυσιές.


Δεν είναι τυχαίο που οι νταβατζήδες του ιδιοκτήτη πορνείου και οπαδού του εωσφόρου, έγιναν ένα με τα λοιπά μορφώματα με τα ράσα και τις πλισέ φούστες ως τον αστράγαλο. Δε περιμέναμε και κάτι διαφορετικό από αυτούς, για τα λεφτά και λίγη προβολή πουλάνε τα πάντα, αρκεί να τα αρπάξουν.


Ας κοιτάξουμε εμείς τη δική μας πλευρά και ας φροντίσουμε να ξυπνήσουμε και να κάνουμε και πολύ θόρυβο μάλιστα για να ξυπνήσουμε όσους πιο πολλούς μπορούμε. Θα τα καταφέρουμε, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, το σπάσιμο της σιωπής και η ρήξη με όλους αυτούς είναι μονόδρομος.


Βγες στο δρόμο, άσε τον καναπέ και δείξε πόσο καυτό είναι το αίμα που κυλά στις φλέβες σου. Πολέμησε για το είναι σου και όλα αυτά που αγαπάς και ονειρεύεσαι. Μην αφήσεις στοιχειά και φαντάσματα να σου απαγορεύουν να ποθείς και να ορέγεσαι. Ο κόσμος όλος είναι μπροστά σου, στο χέρι σου, στο χέρι μας είναι να τον διεκδικήσουμε για εμάς, όλους εμάς.


Μαχητικός


 

 

 



Ποιος σε κρατάει δέσμιο;


Μόνος σου έχεις δέσει τον ίδιο σου τον εαυτό μέρα νύχτα με τα δεσμά των επιπόλαιων σκέψεων και έχτισες το καβούκι ενός περιβάλλοντος, από το οποίο δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής. Οι αλυσίδες υπάρχουν μόνο στο νου σου κι όμως θεωρείς τον εαυτό σου δεμένο. Ποιος όμως θα μπορούσε να βάλει δεσμά στο νου σου αν όχι το ίδιο σου το μυαλό; Ποιος θα μπορούσε να αλυσοδέσει τη θέλησή σου αν όχι η ίδια η θέλησή σου; Ποιος θα μπορούσε να τυφλώσει τα πνευματικά σου μάτια αν εσύ ο ίδιος δεν τα είχες κλείσει; Ποιος μπορεί να σε εμποδίσει να απολαύσεις την ηθική τροφή αν εσύ ο ίδιος αρνείσαι να φας;


Υπάρχουν πολλοί που πεθαίνουν της πείνας αντί να καθίσουν μπροστά από ένα καλάθι γεμάτο τρόφιμα. Υπάρχουν πολλοί που διψούν αντί να βάλουν το κεφάλι τους στο ..νερό της πηγής.


Ποιος μπορεί να ξανακάνει χαρούμενο αυτόν που εγκαταλείπει τον εαυτό του σε μια δυστυχία που ο ίδιος έχει δημιουργήσει; Ποιος μπορεί να τον σώσει από την άρνηση της ίδιας του της σωτηρίας;


Ξύπνα! Ολόκληρο το σύμπαν σου φωνάζει να αφυπνιστείς. Τουλάχιστον μην επιτρέπεις στο νου σου να γίνει δοχείο για τη βρομιά της κοινωνίας και τις στάχτες της ζωής ή για τα κουρέλια και τα παλιόχαρτα του κόσμου. Κουβαλάς ήδη πολύ μεγάλο βάρος στους ώμους σου για το οποίο δεν ευθύνεσαι καθόλου.




Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...


Πηγή

Οι άνθρωποι πάντα έχουν μέσα τους το φόβο του θανάτου, με όποιο τρόπο κι αν προέλθει. Εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο πεθαίνουν προσβεβλημένοι από διάφορες ασθένειες που οφείλονται σε ποικίλους παράγοντες: από τα ζώα μέχρι τις σύγχρονες μεταλλάξεις ιών. Ορισμένες από τις αρρώστιες του παρελθόντος έχουν εξαλειφθεί πλήρως εξαιτίας των εξελίξεων στον ιατρικό τομέα, ωστόσο υπάρχουν πολλές ακόμη που τρομοκρατούν εκατομμύρια ανθρώπουν στο σύγχρονο κόσμο. Στη δεκάδα που ακολουθεί, περιλαμβάνονται οι πιο θανατηφόρες ασθένειες που μπορεί να προκαλέσουν μαζική θνησιμότητα.
10. Φυματίωση
Η φυματίωση (TB) είναι μια συνηθισμένη και θανατηφόρα μεταδοτική ασθένεια που προκαλείται από μυκοβακτηρίδια. Προσβάλλει συνήθως τους πνεύμονες, ενώ μπορεί να επηρεαστούν και άλλα μέρη του σώματος. Ιστορικά είναι γνωστή ως μια ασθένεια «δολοφόνος», που μεταδίδεται μέσω του αέρα, με το βήχα, τα πτύελα ή το φτάρνισμα των αρρώστων. Η προσβολή συνήθως οδηγεί σε μια ασυμπτωματική και λανθάνουσα μόλυνση, ενώ μόλις το 10% αυτών των μολύνσεων θα εξελιχθεί στην ενεργό νόσο της φυματίωσης. Η φυματίωση σκότωσε περισσότερους από 100 εκατομμύρια ανθρώπους στον 20ο αιώνα και παρά τις πρόσφατες ιατρικές εξελίξεις εξακολουθεί να σκοτώνει περίπου 1,5 εκατομμύριο κάθε χρόνο.
9. Ελονοσία
Περίπου 300 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πλήττονται κάθε χρόνο από την ελονοσία, με το ποσοστό της θνησιμότητας να κυμαίνεται μεταξύ 1 και 1,5 εκατ. Η ελονοσία πρωτοεμφανίστηκε στη Δυτική Αφρική περίπου 5.000 χρόνια πριν και εξαπλώθηκε σταδιακά σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν περισσότερα από 2.500 είδη κουνουπιών γνωστά παγκοσμίως, αλλά μόνο 50-60 από αυτά μπορούν να μεταδώσουν την ελονοσία.
8. Χολέρα
Μια πολύ σοβαρή μολυσματική ασθένεια που πλήττει το εντερικό σύστημα του σώματος και οφείλεται στο βακτήριο Δονάκιο της χολέρας. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από έντονη διάρροια και εμετό, που μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή αφυδάτωση στον οργανισμό. Οφείλεται στην κατανάλωση νερού, γάλακτος ή άλλων τροφών που έχουν μολυνθεί εξαιτίας των ανθυγιεινών τρόπων λειτουργίας των συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης. Επιδημίες χολέρας έχουν συμβεί αρκετές φορές μέσα στους αιώνες, κυρίως σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.
7. Ευλογιά
Η ευλογιά είναι μια πολύ σοβαρή και μερικές φορές θανατηφόρα μολυσματική ασθένεια, μόνη πρόληψη της οποίας είναι ο εμβολιασμός. Ο ασθενής εμφανίζει εξογκώματα στο πρόσωπο και το σώμα, τα οποία μεταδίσονται εύκολα σε άλλα σημεία αλλά και από το ένα άτομο στο άλλο μέχω των υγρών του σώματος και της στενής επαφής. Παρά το γεγονός ότι το εμβόλιο αναπτύχθηκε το 1796 και περίπου 500 εκατομμύρια άνθρωποι εμβολιάστηκαν, η ευλογιά δεν εξαλείφθηκε πριν το 1980.
6. Διάρροια
Οι περισσότεροι σίγουρα σκέφτονται ότι η διάρροια δεν είναι κάτι σοβαρό και συνηθίζουν να τη χαρακτηρίζουν ως «στομαχική διαταραχή» που συνήθως περνά μετά από μια δυο μέρες. Η πιο κοινή αιτία της ασθένειας είναι ένας ιός που μολύνει το έντερο, προκαλώντας επαναλαμβανόμενες κενώσεις και σοβαρή αφυδάτωση. Παρά το γεγονός ότι φαίνεται να είναι μια κοινή ασθένεια, στην Παιδιατρική ο αριθμός των νεκρών από διάρροια υπερβαίνει αυτούς από φυματίωση, AIDS ή ελονοσία! Στις φτωχές, μάλιστα, χώρες του Τρίτου Κόσμου, οι διαρροϊκές ασθένειες αποτελούν τη Νο1 αιτία θανάτου των παιδιών.
5. Βουβωνική πανώλη
Γνωστή και ως «μαύρος θάνατος», η βουβωνική πανώλη είναι μια ασθένεια που μεταφέρεται στον άνθρωπο από τα τρωκτικά. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ασία στις αρχές του 14ου αιώνα, σκοτώνοντας πάνω από το 60% του ευρωπαϊκού πληθυσμού κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Παρά το γεγονός ότι η εμφάνισή της έχει περιοριστεί αρκετά στις μέρες μας, αξίζει να σημειώσουμε ότι η ακριβής αιτία της μικροβιακής πανούκλας δεν έχει ακόμη καθοριστεί.
4. Ισπανική γρίπη
Θανατηφόρα γρίπη που προκαλείται από στέλεχος του ιού H1N1, η ισπανική γρίπη αφάνισε 100 εκατομμύρια ανθρώπους το 1918 και το 1919, μόλις μέσα σε 18 μήνες! Σε αντίθεση με τις άλλες γρίπες, προσβάλλει κυρίως υγιείς νέους ενήλικες, ενώ τόσο ο ρυθμός εξέλιξης της λοίμωξης όσο και το ποσοστό θνησιμότητας είναι εξαιρετικά υψηλά.
3. Καρκίνος
Ο καρκίνος είναι βασικά μια ασθένεια που χαρακτηρίζεται από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των κυττάρων στον οργανισμό. Το πιο τρομακτικό πράγμα με τον καρκίνο είναι ότι υπάρχουν πάνω από 100 διαφορετικοί τύποι, ενώ ανάλογα με το σημείο της προσβολής, το μέγεθος του όγκου αλλά και την εξάπλωση στο σώμα καθορίζεται η θεραπεία. Σε αρχικό στάδιο, πολλά είδη καρκίνων είναι πλήρως ιάσιμα, ενώ δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μεταδοτική νόσο.
2. AIDS
Το AIDS είναι μία από τις πλέον θανατηφόρες ασθένειες στον σύγχρονο κόσμο, καθώς δεν έχει καμία θεραπεία ούτε υπάρχει εμβόλιο για την πρόληψη. Είναι γνωστό και ως Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας, που προκύπτει από τη μόλυνση του οργανισμού με τον ιό HIV, ο οποίος με τη σειρά του προσβάλλει το ανοσοποιητικό σύστημα. Αποτελεί ένα από τα πλέον επικίνδυνα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, όπου η γνώση και η προσωπική προστασία του καθενός αποτελεί τη Νο 1 πρόληψη.
1. Καρδιακές παθήσεις
Θα μπορούσε να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι καρδιακές παθήσεις λαμβάνουν τη θέση Νο1 στη λίστα, αν δεν γνωρίζαμε ότι αυτός ο «σιωπηλός δολοφόνος» σκοτώνει ανεξέλεγκτα και μάλιστα άτομα που ποτέ δεν γνώριζαν ότι έπασχαν από την καρδιά τους. Υπάρχουν πολλά είδη καρδιακών παθήσεων που προκαλούν προβλήματα υψίστης σημασίας με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. «Υπάρχει έλλειψη ενημέρωσης για το τι πραγματικά ορίζεται ως ιδανική καρδιαγγειακή υγεία. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι πιο υγιείς απ’ όσο πραγματικά είναι», λέει ο Ralph Sacco, πρόεδρος του Αμερικανικού Καρδιολογικού Συλλόγου (American Heart As­sociation).
ΠΗΓΗ

Ατλαντίδα, El Dorado, Τροία, είναι μερικές από τις μυθικές πόλεις, όπου εκατοντάδες άτομα αφιέρωσαν την ζωή τους στην αναζήτηση τους. Κάποιες από αυτές βρέθηκαν, κάποιες άλλες όμως, εξακολουθούν να κινούνται στην σφαίρα της «μυθολογίας», εξάπτοντας την φαντασία των απανταχού θαυμαστών και εξερευνητών.

1. The City Of The Caesars
 

Επίσης γνωστή ως Wandering City ή City of Patagonia, πρόκειται για μια μυθική πόλη που θεωρείται ότι βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής στην περιοχή γνωστή ως Παταγονία. Η πόλη δεν έχει βρεθεί ποτέ και θεωρείται από τους περισσότερους ότι είναι ένας μύθος, αλλά υπήρχαν αρκετοί στο πέρασμα του χρόνου που την αναζήτησαν, κυρίως άποικοι εξερευνητές. 

Λέγεται ότι είχε ιδρυθεί από τους επιζώντες ενός ισπανικού ναυαγίου και θεωρείται ότι στην πόλη υπήρχαν τεράστιες ποσότητες από χρυσό και κοσμήματα. Με την πάροδο του χρόνου, δημιουργήθηκαν διάφοροι μύθοι για την πόλη, με μερικούς από αυτούς να αναφέρουν ότι κατοικείτε από γίγαντες με ύψος 10 ποδιών και άλλοι ότι είναι μια πόλη φάντασμα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται.

2. Τροία

Η πόλη έγινε διάσημη από τα επικά ποιήματα του Ομήρου. Γνωστή για τον τρωικό πόλεμο, η αρχαία Τροία ήταν μια ισχυρά οχυρωμένη πόλη χτισμένη σε έναν λόφο κοντά στον ποταμό Scamander. Η παράκτια θέση, της επέτρεψε να γίνει μια μεγάλη ναυτική δύναμη, και οι κοντινές πεδιάδες παρείχαν άριστο έδαφος για τις καλλιέργειες.

 Η Τροία θεωρήθηκε από πολλούς ότι ήταν στην ουσία ένας μύθος, έως ότου ανασκάφηκε αρχικά το 1870 από τον Heinrich Schliemann, ο οποίος ανακάλυψε ότι υπήρξαν στην πραγματικότητα πολυάριθμες πόλεις στην περιοχή, οι οποίες κατά τη διάρκεια των ετών είχαν χτιστεί η μία πάνω από την άλλη.Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που αμφισβητούν τα ευρήματα και υποστηρίζουν ότι τα αρχαία αυτά ερείπια δεν έχουν καμιά σχέση με την αρχαία Τροία.

3. Η χαμένη πόλη του Ζ

Υποθετικά βρίσκεται βαθιά στις ζούγκλες της Βραζιλίας. Στην χαμένη πόλη του Ζ, λέγεται ότι ζούσε ένας προηγμένος πολιτισμός με ένα περίπλοκο δίκτυο από γέφυρες, δρόμους και ναούς. Η μανία για την πόλη, άρχισε όταν βρέθηκε ένα έγγραφο στο οποίο ένας Πορτογάλος εξερευνητής, επέμεινε ότι είχε επισκεφτεί την πόλη το 1753, αλλά δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο για τον ίδιο ποτέ.

Η πόλη του Ζ έγινε ακόμα πιο διάσημη μετά την εξαφάνιση του εξερευνητή Percy Fawcett, ο οποίος το 1925 εξαφανίστηκε χωρίς κανένα ίχνος, ενώ αναζητούσε την πόλη. Κατά την διάρκεια των ετών που ακολούθησαν, διάφοροι άλλοι τυχοδιώκτες έχουν πεθάνει ή εξαφανιστεί στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν την πόλη. Τα τελευταία χρόνια, μια πόλη γνωστή ως Kuhikugu, ανακαλύφθηκε στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου και παρουσίασε στοιχεία περίπλοκων οχυρώσεων και εφαρμοσμένης μηχανικής, που οδήγησε πολλούς να σκεφτούν ότι αυτή η πόλη μπορεί να είναι η πηγή του μύθου της Ζ.

4. Πέτρα

Η Petra βρίσκεται στην Ιορδανία κοντά στη νεκρή θάλασσα και πιστεύεται ότι ήταν ένα κέντρο εμπορίου για τα καραβάνια. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό γνώρισμά, είναι η έξοχη αρχιτεκτονική της πέτρας, η οποία είναι χαραγμένη στους βράχους των περιβαλλόντων βουνών. Αυτό βοήθησε στο να γίνει η PETRA μια φυσικά ενισχυμένη πόλη όταν καθιερώθηκε ως πρωτεύουσα το 100 π.χ.

Υπάρχουν αποδείξεις ότι δημιουργήθηκαν πολλά τεχνολογικά επιτεύγματα στην πόλη, όπως τα φράγματα και οι δεξαμενές, οι οποίες βοήθησαν τους κάτοικους στις πλημμύρες της περιοχής και αποθήκευαν το νερό για χρήση σε περιόδους ξηρασίας. Μετά από εκατοντάδες χρόνια ευημερίας, η πόλη πέρασε σε παρακμή, όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή και το 363 μ.χ. ένας σεισμός κατέστρεψε πολλά από τα κτίρια της. Η Petra εγκαταλείφθηκε τελικά και ξεχάστηκε έως ότου να αποκαλυφθεί και να γίνει στον κόσμο ευρέως γνωστή το 1812 από έναν Ελβετό εξερευνητή.

5. El Dorado

Μία από τις πιο διάσημες θρυλικές πόλεις, το El Dorado ήταν μια μυθική αυτοκρατορία που υποτίθεται ότι βρίσκεται στις ζούγκλες της Νότιας Αμερικής. Η ονομασία της σημαίνει «The Golden One» και η πόλη κυβερνιόταν από έναν ισχυρό βασιλιά και διέθετε ανείπωτο πλούτο σε χρυσό και κοσμήματα.

Την εποχή των κατακτήσεων, η πόλη ήταν το όνειρο κάθε κατακτητή και πολλές καταστροφικές εκστρατείες ξεκίνησαν σε αναζήτηση της. Η πιο γνωστή από αυτά, ήταν με επικεφαλή τον Gonzalo Pizarro, ο οποίος το 1541 οδήγησε μια ομάδα 300 στρατιωτών και πολλές χιλιάδες Ινδούς στη ζούγκλα, στην αναζήτηση του El Dorado. Η ομάδα του αποδεκατίστηκε από την ασθένεια, την πείνα και επιθέσεις από τους ντόπιους. Έτσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εκστρατεία και να γυρίσει με άδεια χέρια.

6. Memphis

Ιδρύθηκε το 3.100 π.χ. και ήταν η πρωτεύουσα της αρχαίας Αιγύπτου. Χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο για εκατοντάδες χρόνια πριν εγκαταλειφθεί με την άνοδο της Θήβας και της Αλεξάνδρειας. Στο αποκορύφωμά της, η Memphis εκτιμάται ότι είχε πληθυσμό άνω των 30.000 κατοίκων, καθιστώντας την, την μεγαλύτερη πόλη της αρχαιότητας. Με τα χρόνια, η τοποθεσία της Μέμφις ξεχάστηκε μέχρι να ανακαλυφθεί πάλι, από μια εκστρατεία του Ναπολέοντα στα τέλη του 1700. Δυστυχώς, πέτρες από τα ερείπια είχαν διατεθεί για την κατασκευή γύρω οικισμών, και πολλά σημαντικά μέρη της περιοχής παραμένουν άγνωστα στους ιστορικούς.

7. Angkor


Η περιοχή της Καμπότζης Angkor, εξυπηρέτησε ως κέντρο εξουσίας για την αυτοκρατορία των Χμερ από το 800 μ.Χ. έως και το 1400. Η περιοχή εγκαταλείφθηκε μετά από την πτώση της αυτοκρατορίας που έληξε με μία εισβολή από τον στρατό της Ταϊλάνδης το 1431, αφήνοντας την τεράστια πόλη και τους χιλιάδες βουδιστικούς ναούς να χαθούν από την ζούγκλα. Η πόλη έμεινε σχεδόν αμετάβλητη μέχρι το 1800, όταν μια ομάδα Γάλλων αρχαιολόγων άρχισε να μελετά την πόλη. Η Angkor και τα περίχωρα της, που έχουν το μέγεθος του Λος Άντζελες και έχει αναγνωριστεί ως η μεγαλύτερη προ-βιομηχανική πόλη στον κόσμο και ο φημισμένος ναός του Angkor Wat θεωρείται ότι είναι το μεγαλύτερο θρησκευτικό μνημείο που υπάρχει.

8. Πομπηία

Η ρωμαϊκή πόλη της Πομπηίας καταστράφηκε το 79 μ.Χ. όταν εξερράγη το ηφαίστειο Βεζούβιος, θάβοντας το σύνολο της πόλης κάτω από 60 πόδια τέφρας και βράχων. Στην πόλη, εκτιμάται ότι ζούσαν περίπου 20.000 κατοίκοι και θεωρείτο ένα από τα μέρη που προτιμούσε η ανώτερη τάξη της ρωμαϊκής κοινωνίας για τις διακοπές.

 Τα ερείπια της πόλης, ανακαλύφθηκαν το 1748 από τους εργάτες που έχτιζαν στην περιοχή ένα παλάτι για τον βασιλιά της Νάπολης και από τότε στην Πομπηία γίνονται συνεχώς ανασκαφές από αρχαιολόγους. Κατά ειρωνικό τρόπο, η καταστροφή που προκλήθηκε από τον Βεζούβιο, βοήθησε να διατηρηθεί η αρχιτεκτονική δομή της πόλης, μαζί με αμέτρητες τοιχογραφίες και γλυπτά, βοηθώντας τους σύγχρονους ιστορικούς να κατανοήσουν καλύτερα την ζωή στην αρχαία Ρώμη.

9. Ατλαντίδα

Αυτή η θρυλική πόλη έχει γίνει πηγή κερδοσκοπίας από τότε που πρώτος ο φιλόσοφος Πλάτων έγραψε γι ‘αυτήν το 360 π.χ. Περιγράφεται από τον Πλάτωνα ως ένας προηγμένος πολιτισμός με τεράστια ναυτική δύναμη. Η Ατλαντίς, λέγεται ότι είχε κατακτήσει ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης πριν να βυθιστεί στη θάλασσα ως αποτέλεσμα κάποιας μορφής περιβαλλοντική καταστροφή.

Ενώ η ιστορία του Πλάτωνα θεωρείται από κάποιους ως λογοτεχνικό έργο, η ιδέα ότι ένας πολιτισμός βρισκόταν χρόνια μπροστά από την εποχή του τεχνολογικά, κατέλαβε τη φαντασία των αμέτρητων συγγραφέων αλλά και τυχοδιωκτών, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλές αποστολές που ξεκίνησαν για να αναζητήσουν την πόλη. Ίσως η πιο γνωστή περίπτωση, είναι αυτή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Ναζί, υποτίθεται, ότι οργάνωσαν ένα ταξίδι στο Θιβέτ με την ελπίδα να βρουν απομεινάρια του πολιτισμού των Ατλάντων.

10. Machu Picchu

Από όλες τις χαμένες πόλεις που έχουν βρεθεί και μελετηθεί, ίσως καμία δεν είναι πιο μυστηριώδης από το Μάτσου Πίτσου. Στην απομονωμένη περιοχή της κοιλάδας Urubamba στο Περού, αυτή η πόλη δεν είχε λεηλατηθεί από τους κατακτητές και είχε μείνει άγνωστη η ύπαρξή της μέχρι το 1911, όταν την ανακάλυψε ο ιστορικός Hiram Bingham. Η πόλη χωρίζεται σε περιοχές, και διαθέτει πάνω από 140 διαφορετικές δομές που οριοθετούνται από πέτρινους τοίχους. Λέγεται ότι χτίστηκε το 1400 από τους Ίνκας και εγκαταλείφθηκε μετά από 100 χρόνια περίπου, κατά πάσα πιθανότητα, όταν ο πληθυσμός της άρχισε να αποδεκατίζεται από την ευλογιά που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι. Υπήρξαν πολλές εικασίες όσο αναφορά την χρησιμότητα της πόλης, καθώς επίσης και γιατί οι Ίνκας επέλεξαν για την οικοδόμηση της πόλης, μία τέτοια περίεργη θέση.

Ορισμένοι είπαν ότι ήταν ένα είδος ιερού ναού, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Οι πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι πρόκειται προφανώς για προσωπική περιουσία του αυτοκράτορα των Ίνκας, Pachacuti και η θέση επελέγη, επειδή τα κοντινά βουνά ήταν σημαντικά για την μυθολογία-αστρολογία των Ίνκας.




Ο Φρεντ Μπουασονά, (1858-1946 Γενεύη) ήταν Γαλλοελβετός φωτογράφος, ιδιαίτερα γνωστός για την φωτογραφική τεχνική του αλλά και την εκτεταμένη φωτογράφιση του ελληνικού χώρου επί τριάντα περίπου έτη, μαζί με τον συνοδοιπόρο του Ντανιέλ Μπο-Μποβί, διευθυντή της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης.




Το 1903, μαζί με τον Ντανιέλ Μπο-Μποβί, ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το 1907 επανήλθε και το 1913, πάλι με τη συντροφιά του Μποβύ και με τον λιτοχωρίτη κυνηγό Χρήστο Κάκκαλο, είναι ο πρώτος που ανέβηκε στον Μύτικα, την υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου. Το 1930 πραγματοποίησε το τελευταίο του ταξίδι στην Ελλάδα και επισκέφθηκε το Άγιο Όρος.
Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο.

Δείτε κάποιες από τις φωτογραφίες του




Ακράτα, αυλές, 1903

 Άνδρες στο δρόμο της Ανδρίτσαινας, 1903

 Ανδρίτσαινα, αγορά, 1903

Ολυμπία - Αλφειός 1903

 Ανδρίτσαινα, εσωτερικό σπιτιού, 1903

Αργοστόλι 1903

Εύβοια - Χαλκίδα 1903

 Ακράτα 1903

 
Μέγα Σπήλαιο 1903

 Καλάβρυτα 1903

 Χελμός 1903

Καρύταινα Αρκαδίας 1903

 Ταΰγετος 1903

Στυμφαλία Στη σκιά της θημωνιάς 1903

 Βοσκοί στην κορυφή του Παρνασσού, 1903

 Γαστούρι Κέρκυρας, στην πηγή της αυτοκράτειρας Ελισάβετ, 1903

 Γιορτή στο Γαστούρι Κέρκυρας, 1903

Γαστούρι Κέρκυρας-Ανάσταση 1903

 Κερκυραίες στην έξοχη, 1903

 Ζεμενό Κορινθίας oικογένεια, 1903

 Ζεμενό Κορινθίας, ο Fred και ο Daniel τσουγκρίζουν τα ποτήρια με τους οδηγούς των ζώων τους, 1903

 Ζεμενό Κορινθίας, οικογένεια ιερωμένου, 1903

 Λαγκάδια Αρκαδίας, 1903

 Πρόβατα κάτω από την Ακρόπολη, 1903

Τίρυνθα, 1903

 Το κάστρο Λάρισα του Άργους, 1903

Το λιμάνι του Ναυπλίου, 1903

 

Ο Fred Boissonnas φωτογραφίζει την Ακρόπολη, 1907

 
 Πειραιάς 1907

 
Έδεσσα, 1908

 
Εσωτερική άποψη της Ροτόντας λίγο πριν από την απελευθέρωση, Θεσσαλονίκη 1900 - 1917

 
 Μετέωρα, ανάβαση του Fred Boissonnas με το καλάθι, 1908

 
Μετέωρα, το μαγκάνι, 1908

 
 Ο Παρθενώνας μετά τη βροχή, 1908

 
Παρθενώνας, 1908

 
Πειραιάς 1908

 
Πήλιο - Πορταριά 1908

 
 Το Ερέχθειο, 1910

 
Θεσσαλονίκη 1908

 
Eσωτερικό σπιτιού, Κρήτη, 1911

 
Εύβοια 1911

 
 Άγιος Νικόλαος Κρήτης. Λιμάνι, 1910 - 1911

 
Χανιά - το φρούριο του Φίρμα 1911

 
 Χανιά - η πύλη και το νεώριο 1911

 
 Χανιά - πλανόδιος μανάβης 1911

 
 Χανιά 1911

 
 Μουρνιές σπίτι Βενιζέλου 1911

 
Σφακιά, 1911

 
Λιμάνι Ηρακλείου Κρήτης, 1911

 
Ιεράπετρα, 1911

 
 Αγ. Δέκα -οικία Ηλιάκη 1911

 
 Μύλος στη Μαρώνεια Σητείας Κρήτης 1911

 
 Οι αδελφοί Μάντακα στο χωριό Λάκκοι, Κρήτη, 1911

 
Οικογένεια Μάντακα στο χωριό Λάκκοι, Κρήτη, 1911

 
 Ομαλός, Κρήτη, 1911

 
 Ρέθυμνο Κρήτη, βαρελάδικο1911

 
 Εσωτερικό σπιτιού στο χωριό Λάκκοι, Κρήτη, 1911

 
Αμοργός, γυναίκες, 1911

 
 Αμοργός, Το γνέσιμο 1911

 
 Κλεισούρα Καστοριάς, εσωτερικό αρχοντικού, 1911

 
 Μακεδονία, λίχνισμα, 1911

 
Σαντορίνη 1911

ΠΗΓΗ